غــرــوـب

من حتى تو بدترین شرایط تنها بودم دیگه برام مهم نیست کسی بمونه یا بره.

هرچه دل‌ها پرتر و دردها سنگین‌تر، سکوت عمیق‌تر.

دل من، مثل شیشه‌های متروک شهری که کسی بهش نگاه نمی‌کند، می‌شکند و باز هم پابرجاست.

انصاف نیست، ولی واقعیته: بعضیا فقط تا حد منفعتت دوسِت دارن.

«اول دست به کار شوید، راه بعداً پیدا می‌شود.»

برای چشمام هیچ دارویی بهتر از نگاه به تو نیست.

وقتی آتیش گرفته‌م، خاموشم کن، نه اینکه یادم بدی چطور مراقب کبریت باشم.

من خیلی بیشتر از چیزی که نشون میدم حس می‌کنم، سکوتم فقط زره‌ی منه، نه بی‌خیالی.

او ریشه زده در وجودم، آنقدر که دیگر نمی‌دانم من کی‌ام، او کیست.

انگار دنیا دست به یکی کرده، هر شعری می‌شنوم، بوی تو رو میده.

علاقه رو باید جایی خرج کنی که؛ یه شعوری پشتش باشه!

خودکشی می‌تونه همین باشه که شونه‌هات دیگه دنبال آغوشی برای گریه کردن نگرده.

او تنها یکبار مرا نگاه کرد اما من ! مدت هاست که به آن نگاه فکر میکنم

من در جست‌وجوی دستی‌ام که بگیردم و نگذارد کودک درونم، هیچ‌وقت بزرگ شود.

تو رو اونقدری دوست دارم که حتی مرگم هم پایانش نباشه.

تمام شعرهای دنیا خلاصه می‌شوند در لحظه‌ای که نگاهت با نگاهم گره می‌خورد.

زخمایی که خودم زدم، از هر زخمِ بیگانه عمیق‌تر بود.