ܥِِِِ݆ܭߊ‌ܩܘ

ساکت شدم، نه اینکه نشان رضایت است گاهی سکوت، قطع امید از مخاطب است ﴿جواد کاشانی﴾

دل دلی را میبرد دل دل کنان در کوی دل دل دل دلبر که باشد دل رود بر سوی دل دل دهم آن دلبری را دل برد از هر دلی دلبری را دل دهم تا دل زند بر خوی دل دل رباید هر دلی را هر دل دلبسته را دل بر آن دل می‌نهم تا دل نهد بر روی دل گر دلی دلخون کند دل را بر آن دل دل مبند دل که دلبندش شود بیهوده دل در پوی دل هر دل دلبر نمای دلربا دل می‌برد آن دلی را دل بدان تا دل رود پهلوی دل این دل دلخسته دل دل میکند تا دل دهد عاقبت گم میشود در های دل در هوی دل ﴿سید اکبر طباطبایی﴾

دلی دیرُم خریدار محبت کز او گرم است بازار محبت لباسی دوختم بر قامت دل ز پود محنت و تار محبت ﴿بابا طاهر﴾

هوا خواه تو ام جانا و می‌دانم که می‌دانی که هم نادیده می‌بینی و هم ننوشته می‌خوانی ﴿حافظ﴾

نازنینم رنجش از دیوانگی هایم خطاست عشق را همواره با دیوانگی پیوندهاست شاید اینها امتحان ماست با دستور عشق ورنه هرگز رنجش معشوق را عاشق نخواست ﴿حسین منزوی﴾

آبی تر از آنیم که بیرنگ بمیریم از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم ما آمده بودیم تا مرز رسیدن همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیریم ما را بکُش و مُثله کن و خوب بسوزان لایق که نبودیم در این جنگ بمیریم یک جرات پیدا شدن و شعر چکیدن بس بود که با آن غزل آهنگ بمیریم پای طلب و شوق رسیدن همه حرف است بد خاطره ای نیست اگر لنگ بمیریم تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم شاید که خدا خواسته دل تنگ بمیریم فرصت بده ای روح جنون تا غزل بعد در غیرت ما نیست که از سنگ بمیریم هرگز نکنم شکوه و ناله نه گلایه الحق که در این دایره خونرنگ بمیریم ﴿حسین منزوی﴾