یادداشت‌ها

چرا آهنگ‌های افغانی مثل بقیه کشورها نسخه‌ی صوتی ندارند؟ چرا باید برای گوش کردن یک آهنگ، نسخه‌ی تصویری آن را صوتی دانلود کنیم؟ خیلی خیلی کم پیش آمده که آهنگ افغانی صوتی که خیلی منظم کاور آرت دارد و تمام کریدت‌های آهنگ را نوشته‌اند، گوش کرده باشم. اگر از لحاظ درآمدی درنظر بگیریم، از نسخه‌ی صوتی آهنگ هم می‌توانند عاید کنند. برنامه‌هایی مثل اسپاتیفای و ساندکلاود پلتفورم‌های خوبی برای منتشر کردن فایل‌های صوتی هستند، ولی خب ما مردم با صوتی خمار ما نمی‌شکند؛ حتما باید تصویری تولید کنیم.

"کوله‌باری‌ست پر از هیچ که بر شانه‌ی ماست!"

از همان روزهای مزخرف و سگی است که حال و حوصله ندارم؛ برعلاوه، مود کوالایی‌ام نیز فعال شده و دلم می‌خواهد فقط بخوابم و بس.

"نخوانده فکر مرا قصه جمع‌ و جور نکن که از گذشته شده فکر من پریشان‌تر.." ~عفیف باختری

"خیال می‌کنی از پا درمی‌آیم؟ چه باک! ببین؛ آرامم آرام‌تر از نبض یک مُرده..."

سکوت آدم‌ها را جدی بگیرید، دوستی که دیگر از شما ناراحت نمی‌شود، آدمی که دیگر نگران شما نمی‌شود، فرزندی که دیگر با خانواده حرف نمی‌زند. آنها دارند شما را ترک می‌کنند.

"I fear my mind when there’s nothing to distract it."

"ما کاشفان کوچه‌های بن‌بستیم حرف‌های خسته‌یی داریم این‌بار پیامبری بفرست که تنها گوش کند!"

مهمان‌های جدید دفتر!

"کاش آدم‌ها به این سطح شعور برسند که وقتی با کسی تماس می‌گیرند و طرف بیشتر از دوبار جواب نمی‌دهد؛ یا نمی‌تواند جواب بدهد و یا هم نمی‌خواهد جواب بدهد؛ پس هی پشت‌سرهم زنگ نزنید!"

در رابطه با سلیقه‌ی موسیقی من خیلی‌ها نظر داده‌اند. یکی گفته سلیقه‌ی خوبی داری و دیگری با تمسخر گفته خودکُش بیگانه‌پرست هستی، چون همیشه آهنگ‌های خارجی گوش می‌کنی. قبول دارم که آهنگ‌های خارجی بیشتر گوش می‌کنم، ولی دلیل نمی‌شود که بیگانه‌پرست شوم. لیست بلند‌بالایی از هنرمندان افغانی هم دارم که همیشه به آن‌ها گوش می‌کنم؛ فقط از این خیله‌هایی که این چندسال اخیر چیزی سرهم کرده‌اند و به‌نام آهنگ منتشر کرده‌اند، گوش نمی‌کنم. نمی‌دانم چرا این‌ها را می‌نویسم و درمورد سلیقه‌ام صفایی می‌دهم؛ قطعا کوچک‌ترین اهمیتی برای شماها ندارد، ولی خواستم اینجا بنویسم تا بماند؛ همین.

عزیز من، صرفا چون این اواخر اثری نسبتا خوب از خانواده‌ی موسیقیِ افغانستان نشنیده‌یی، دلیل نمی‌شود به آهنگ جدید فرهاد دریا شهکار بگویی. درست است آهنگ خوبی است و احساسات آدم را برمی‌انگیزد؛ مخصوصا در این برهه‌ی زمانی که قرار داریم، ولی شهکار نیست. این مساله نشان‌دهنده فقیر بودن ما در تولید اثر باکیفیت و خلق نوآوری است. باید قبول کنیم که در بخش هنر هیچ‌چیزی برای گفتن نداریم. این چندسال اخیر که جز ابتذال چیزی دیگری شاهد نبودم و به‌همین دلیل است که از قدیمی‌ها بیشتر گوش می‌کنم، چون اصالت واقعی را در اثرهای آن‌ها می‌تواند دید.

"شبم از بی‌ستاره‌گی، شبِ گور!"

فاز آن‌هایی که تا پای‌شان به خارج می‌رسد به ناله کردن و گذاشتن استوری‌های غمگین میهن‌پرستی که نمی‌دانم "بی‌آشیانه گشتم" و امثالهم شروع می‌کنند -جدا از آن‌هایی که واقعا از روی مجبوریت و ناچاری رفته‌اند- را نفهمیدم.

یک‌شنبه، ۱۷ آگست، ۲۰۲۵ این روزها باتری اجتماعی‌ام خیلی زود تمام می‌شود و با این حال، سعی می‌کنم در مقابل آدم‌ها حوصله‌مندی اختیار کنم. از طرفی هم از مکانیزمی که ذهنم برای درگیر کردن خودش استفاده می‌کند تعجب می‌کنم؛ یعنی یک سناریوهایی برای خودش می‌سازد که احتمال اتفاق افتادنش خیلی کم و در حالاتی اصلا ممکن نیست.