𝘮𝘺 𝘥𝘳𝘦𝘢𝘮

فقط خواستم بهت بگم که؛ مرسی که به جای همه هستی، مرسی که به اندازه‌ی یه دنیا می‌ارزی، مرسی که اومدی و شدی قشنگترین قسمت من، مرسی که بودنت خودش دلگرمیه، مرسی که اومدی و شدی دلیل لبخندام، مرسی که یه تنه حواست به همه چی هست، مرسی که اومدی و شدی همه چیزم، مرسی که نمیذاری نبودنِ بقیه حس بشه، درکل مرسی برای “بودنت”.

مولانا: پس آدم دلش را به کی بسپارد؟ شمس: به کسی که سکوتت را هم بفهمد؛ نه فقط حرف هایت را.

تو هرچی شانس نیاورده باشم، تو حس ششم غوغا کردم.

دوست دارم وقتی بچه‌دار شدم بهش یاد بدم چیزی که بهش آسیب میزنه پیرسینگ و تتو نیست، رنگ مو و استایل مورد علاقه‌اش نیست، گرایش و سلیقه موسیقیش نیست، چیزی که بهش آسیب میزنه عاشق شدن قبل از بیست سالگیه، سوشیال مدیا قبل از شونزده سالگیه، دوست‌های اشتباه توی سیزده سالگیه، دروغ گفتن به خانواده و آسیب زدن به بقیه‌ است.

به همه میشه احترام گذاشت به جز رفیقم، به اون احترام بزارم فکر میکنه باهاش غریبه شدم.

زنده ماندن دیگر هنری است که باید آن را بیاموزیم، به قیمت بارها مُردنِ روح.

چه غمگین است تقدیر ما

در چشمانم ، خستگی تمام ِشب‌هایی‌ست که بیدار ماندم تا با خود بجنگم.

و ای کاش هیچ‌گاه پناهت دلیل غمت نشود.

20% ادمم %80 سردرد و معده درد و اورثینک.

همیشه آدم بده‌ی داستان منم. همونی که همیشه مقصره، همونی که باید جواب پس بده. اما یه سؤال، اگه من این‌قدر بدم، پس چرا آخرِ همه‌ی این ماجراها، اونی که بیشتر از همه ناراحته، منم؟ چرا همیشه باید خودمو جمع کنم، تیکه‌های دلمو بردارم و وانمود کنم چیزی نشده؟ خسته‌ام از اینکه آخرِ قصه، همه حق دارن جز من. همه می‌تونن ناراحت باشن، دلخور باشن، ناراحت باشن؛ اما وقتی نوبت به من می‌رسه، انگار باید ساکت بمونم و بگم: «اشکال نداره.» ولی منم آدمم. منم یه جاهایی کم میارم، دلم می‌شکنه و دیگه نمی‌تونم نقش آدمِ قویِ قصه رو بازی کنم. و شاید تلخ‌ترین قسمتِ داستان همین باشه؛ همه یادشون موند من چه زخمایی بهشون زدم، اما هیچ‌کس نپرسید من چقدر زخم خوردم که اینجوری شدم.

”دختر روز نمیخواد، خودش یه روزِ قشنگه.

امروز 19 مهر، روز جهانیِ دختره.

امروز 19 مهر، روز جهانیِ دختره.

خدا شاهد بود توضیح چرا؟

معلومه که مشکل اعتماد دارم. آدما حتی وقتی خودم حقیقت و می‌دونستم، بازم بهم دروغ می‌گفتن.

انقدر که کف اتاقم مو هست رو سرم نیست.