کومورِبی🌿✨

+جاى مردان سياست بنشانيد درخت، كه هوا تازه شود -چشم

تا یادم نرفته است بنویسم حوالی خواب‌های ما سالِ پر بارانی بود.

به آیندگان بگید ما برای وصل شدن به دنیای آزاد، از یک شونه تخم مرغ گذشتیم و هزینه کردیم.

بطور جد از یک ساعتی از شب به بعد پی خواهید برد توی یک تیمارستان بزرگ زندگی می کنید.

گاه باید خندید بر غمی بی پایان؟! - نمی‌دونم، خندم نمیاد آقای سهراب سپهری...

«هيچ‌چيز نمى‌تواند خشمم را آرام كند. و هيچ‌چيز نمى‌تواند ايمانم را بازآورد. اين دنيايى نيست كه آرزوى زندگى در آن را داشته باشم.» - سارا كين - سایکوسیس ۴:۴۸

من کجای مسیر خوابم برد؟

ما از این هستی ده روزه به جان آمده‌ایم وای بر خضر که زندانی عمر ابد است •صائب تبریزی

- چیه این حافظه، تا نم بارون و بوی خاک خیس خورده بلند میشه، مغزت فریاد میزنه: قوربونت بوم، رشت نیایی؟

«مواظب خودت باش. مواظب دست‌ها و چشم‌ها و رگ‌هایت، کودکی که فراموشش کرده‌ای و سرزمینی که در قفسه‌ی سینه‌ات به خواب رفته و کابوس می‌بیند باش. خدایان، روز و شب، به تو نگاه می‌کنند.»

سر زدم به تک تک پروفایل هاتون، بیو ها، عکس ها و حتی کانال هایی که پین کردین. خیلی ها هنوز last séen along time ago بودند. چند نفری هم اکانت هاشون رو از دست دادند... تو دوره ای که دسترسی به جهان آزاد حق طبیعی و بدیهی هر انسانی هست، من برای تک تکمون غصه خوردم و بغض کردم. . روزهای آخر فروردینِ 1405

نقل است که کسی ازو پرسید «چگونه‌ای؟» گفت: «چگونه بود احوال کسی که در دریا بوَد و کشتی بشکند و هر کسی بر تخته‌ای بماند؟» گفتند: «صعب.» گفت: «حال من چنان است.» تذکره اولیا

از حملِ این جسم انباشته از اندوه خسته ام..

تلخند...

•سیزده ای که به هر صورت بود بِدَر شد. بهار ۰۵

جنگ است اسماعیل، جنگ است. آفتاب بر گورستان و گلستان یکسان می‌تابد؛ و باران خادم و خائن نمی‌شناسد. • رضا براهنی

به قول #کیانوش_سنجری زندگی یک #وطن بمن بدهکاره که توش فقط به زندگی فکر کنم نه به #وطن.

دخترِ بامزه کوچَک دنیای موازیم الان با لباس های نو و عیدی های تا نخوردش کلی ذوق داره؛ بخند دختر، تا میتونی بخند :)

روزِ نمی‌دونم چندم از جنگ، همچنان به بدبختی به نت وصل میشیم و با هزار بار عوض کردن پروکسی و کانفیگ راهی برای رسیدن به جهان آزاد پیدا میکنیم؛ برای بودن در کنار عزیزانی که ازمون مرزها فاصله دارند و روحی دیگر در این جسم خسته هستند. اینجا زمان متوقف شده دختر، و این تضادِ شدید بین خوشحالی و ناراحتی روحمو خراش داده. باشد که امیدْ، جان داروی دلهای خسته شود.