labyrinth

فعلا با امید به روزای بهتر زنده ام تا ببینیم چی میشه.

٩ اسفند ١۴٠۴ you'll always be remembered

btw i'll text you back while playing guitar, but are you nerdy enough to understand that?

back in my red hair era🙂‍↕️ (my prime era in fact)

«چقدر به خودت سخت می‌گیری» نه. من فقط زیادی فکر می‌کنم، زیادی می‌فهمم، زیادی احساس می‌کنم. بیشتر از حد معمول حواسم به اتفاقات و جزئیات اطرافم هست و همینا باعث میشه متوجه چیزایی بشم که واسم آزار دهندست. یا حتی ممکنه ادمایی که ازشون انتظار دارم کارایی بکنن که فرای صبر و تحمل من باشه و بخوره تو ذوقم و برگردم به خودم بگم «اصلا ارزششو داشت؟ ارزش این همه بها و اهمیتی که بهش دادی رو داشت؟ ارزش صبرتو داشت؟» و شاید هم حق داشته باشم ولی درنهایت، من میمونم و فکر "تقصیر خودته"

من از صحبت‌های سطحی و کوتاه بدم میاد. دلم ‌می‌خواد درباره زندگی، مرگ، فضا، سکس، جادو، قهوه و میوه، طعم بستنی موردعلاقه‌ات، معنای زندگی، کهکشان‌های دوردست، دروغ‌هایی که گفتی، نقص‌هات، عطرهای مورد علاقه‌ات، کودکی‌ات، چیزهایی که شب‌ها بیدارت نگه می‌دارن، اینسکیورتی‌ها و ترس‌هات حرف بزنم. من آدم‌های عمیق رو دوست دارم، اون‌هایی که با احساس حرف می‌زنن، با فکر و ذهن پیچیده و متفاوت. نمی‌خوام فقط بدونم "چطوری؟"