کاتب دکّان می‌فروش

فیلم‌های وضعیت بیمارستان ناصر بعد از حمله‌ی دو روز قبل اسرائیل مثل یک آونگ نیوتون توی سرم تیک و تاک می‌کند و مرا می‌برد به شب اولی که بيمارستان المعمدانی را زدند. چه جهان بی‌نقاب و لختی شده. چه عادتی کردیم به جنایت دیدن. دنیا سِر شده و ما آنقدر مشغول دردها و بازی‌های خودمانیم که فراموش می‌کنیم یک نسل‌کشی ادامه‌دار و بی‌وقفه در غزه در جریان است. در جریان است یعنی هنوز به ضرب گلوله و بمباران آدم کشته می‌شود، باران و سیل جان می‌گیرید. موش‌ها و حشره‌ها آدم‌ها را بیمار می‌کنند. زباله‌ها و آوارها آب و غذا را آلوده می‌کنند. دارو نیست. کادر درمان و خبرنگار را عامدانه می‌کشند و جوان اسراییلی ابایی ندارد با رسانه‌های سرشناس غربی مصاحبه کند بگوید با گورشان را گم‌کنند و جایی غیر از اردن و مصر و سوریه که مال مایند بروند، یا ما آن‌ها را بکشیم. من ولی هربار تعجب می‌کنم که آدم‌ها نمی‌فهمند اگر در دنیا آدم‌هایی از ایستادن ما جلوی آمریکا و اسرائیل حمایت می‌کنند، بواسطه‌ی فداکاری و قربانی‌های عظیمی‌ست که مردم غزه در جنگ با اسرائیل تقدیم کردند. این بیدارشدن آدم‌ها فقط از گرانی بنزین و مواد غذایی نیست، که ابتدای جنگ از این خبرها نبود. یک راهی را به خون فراوان روشن کردند که حالا مظلومیت و حقانیت شهدای ما بر جهان ثابت شده است. ما ولی انگار که آن‌ها را فراموش کرده‌ایم. مایی که گزاف نیست بگویم اگر در جهان شناخته شدیم، بدون گام قبلی آن‌ها، نقاب برداشتن از چهره‌ی اسراییل و بی‌آبرو کردن دول عربی خائن ممکن نبود. اوضاع جالبی نیست. تا چشم کار میکند اوضاع جالبی نیست.