کاتب دکّان می‌فروش

تمام. هفده ربیع از دوست عزیزی عیدی گرفتمش. و چه خوب شد که گرفتمش. بعید بود خودم حالاحالاها سراغش بروم. به‌تر از انتظارم بود. انتظار یک بادبادک‌باز هندی داشتم. سندرم استکهلم و سمپاتی تهوع‌آور با استعمارگر. نبود اما. لااقل نه به آن شوری. قلم لاهیری بیش‌تر یک مزه‌ی مستشرقانه‌‌ی "عه! چه فرهنگ متفاوت جالبی!" می‌داد. تمام داستان‌ها یا درباب دیاسپورای هندی‌اند یا در خود هند می‌گذرند. و طبعا داستان‌های دسته‌ی اول -باتوجه به تجربه‌ی زیسته‌ی نویسنده- به‌تر از کار درآمده‌اند. من کلا آدم داستان کوتاه نیستم. نه در خواندن و نه در نوشتنش (زکی! می‌خواستی در لفافه القا کنی که لابد رمان‌نویس خوبی هستی؟!). ولی داستان کوتاه اگر یک خوبی هم داشته باشد، آن است که به قول فرنزن، چند صفحه‌ی دیگر می‌رسم به آخر داستان و اگر چیزی توی چنته نداشته باشی، دستت برایم رو خواهد شد. از ده داستان کتاب چندتایی را واقعا دوست داشتم، و باقی چندان مالی نبودند یا با ذائقه‌ی من نمی‌ساختند. با همه‌ی این‌ها، تجربه‌ی خواندش -حتی اگر صرفا تقلید نه‌چندان نزدیکی از فرهنگ هندی بوده باشد- جدا دوست‌داشتنی و لذت‌بخش بود. از هدیه‌دهنده‌اش نیز کرور کرور سپاس‌گزارم.