Unspokens

دیشب داشتیم با نگار میگفتیم که زندگی خوابگاهی از رگ گردن بهمون نزدیک‌تره و باید چه کارهایی قبلش کنیم و براش اماده شیم، و اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که من ناخن کارمو نمیتونم با خودم ببرم یه شهر دیگه!!! و یکی دیگه رو باید جایگزین پیدا کنم!!!

تروماهام تو رحمم جمع شدن، امروزم لابد روز عروسیشونه.

و اینکه آره! لذت ببر واقعاً از زنده بودن؛از جاییکه که هستی. خبری نیست هیچ‌ جای دنیا اگه بلد نباشی چطور عاشق باشی، شوق و شور حس کنی برای زندگی.

صرفاً اینو می‌دونم طبیعیه ترسیدن، از موقعیت جدید و ناشناخته، از شروع یه فصل جدید، از کنترل نداشتن، و توصیه م اینه با همه این ترس ها پذیرا باش برای هرچیزی که قراره اتفاق بیوفته. مقاومت نداشته باش، اعتماد کن که الان جایی که هستی درست ترین جاست. و اینکه مغز آدم کلا crave میکنه برای کنترل داشتن، چون برای بقا میجنگه، دوست داره دائماً بتونه همه چیز رو تحت کنترل داشته باشه و پیش بینی کنه، در حالی که زندگی قابل پیش بینی نیست و اگه بخوای برای این موضوع تلاش کنی روانت فرسوده و خسته میشه، و بدون همه ی احساساتی که الان داری تجربه می‌کنی در نهایت فقط احساسن، موندگار نیستن، فقط حسشون کن بدون اینکه خودت رو توش گم کنی.

به عنوان کسی که الان تو موقعیت مشابه ت هستم، واقعا نمی‌دونم. از کساییکه این دوران رو گذروندن میخوام بیان ادوایس بدن لطفاً-

میدونم شاید سوالم خیلی یهویی باشه اما دوست داشتم باهات درمیون بزارم. من چند روز پیش رفتم توی ۲۰ سالگی و الان یه حس ترس و عقب افتادگی از همه و اینکه همه چی خیلی جدی شده و باید دیگه figure out کرده باشی تا یه جای زندگیتو و من الان توی ناشناخته ترین حالت ممکنم که تنها چیزی که میتونم پیش بینی کنم روتین روزانه م هست و اون حس bombard شدن با کار ها و مهارت ها و خودم و همه چی رو دارم اما یه حس دیگه هست که میگه آروم باش ، خبری نیست ... و خب توی این پارادوکس گیر کردم دلم میخواد نظرتو بدونم .

هر چند وقت یبار اینجا کریس دی برگ in case اگر کسی تا الان موهبت شناختنشون رو نداشته بوده

.

.

.

2:25

ورژن مورد علاقمو از این اهنگ پیدا کردم

بعد اون حالا شاید فرانسه بهشتی رو بزنم

انتخاب اول و آخر من دانشگاه فوق بین المللی آزاد علی آباد کتول