علی‌رضا آل یمین

یونس نمی‌توانست خوب حرف بزند. زبانش می‌گرفت. انگار می‌پیچید در گلویش و می‌خواست خفه‌اش کند و نگذارد کلماتی که ما نمی‌فهمیم از دهانش خارج شود. غروب می‌نشست کنار ساحل. اگر کسی زیاد پاپیچش می‌شد، با جان‌کندن دو سه کلمه‌ای که در این‌همه سال یاد گرفته بود می‌گفت، کام تلخی از سیگارش می‌گرفت و خیره می‌شد به غرق‌شدن خورشید. از وقتی یادم می‌آمد، یونس همین‌جا بود. حتی ریش‌سفیدها هم یادشان نمی‌آمد او کی و چطور به جزیره آمده است. می‌گفتند از جایی شبیه هندوستان آمده بود یا آورده بودندش. خزیده بود روی شن‌های نرم ساحل و آن‌قدر به دریا خیره شده بود که همه به بودنش عادت کرده باشند. مثل یک کشتی که سال‌ها پیش به گل نشسته است و حالا دیگر غیر از کودکان ماجراجو توجه کسی را جلب نمی‌کند. یونس هر شب با ناخدا هارون می‌زد به دریا. هیچ‌کس حتی حرف‌زدن آن دو را هم ندیده بود. می‌رفتند، تور می‌انداختند و سپیده‌نزده صیدشان را جمع می‌کردند و برمی‌گشتند. تمام روزها را هم یونس در همان لنج لکنته‌ی ناخدا هارون می‌گذراند. دم غروب که انگار نفسش بند می‌آمد، خودش را می‌رساند به ساحل، می‌نشست در قهوه‌خانه‌ی عبدالقادر و چایی می‌نوشید و سیگاری می‌گیراند تا شب که برود درِ خانه‌ی ناخدا هارون. و این انگار باشکوه‌ترین بخش زندگی روزانه‌اش بود. در می‌زد. منتظر می‌ماند تا زبیده، تنها فرزند ناخدا، از پشت در داد بزند: «کیه؟» و یونس آوایی را آهسته در گلویش بپیچاند که یعنی «منم» و بعد در چوبی خانه‌ی ناخدا باز شود، نیم‌صورت دختری با نقاب بیرون را بپاید و دستش با طرحی از نقش حنا، بقچه‌ی نان شب را بدهد به دست‌های منتظر یونس. و یونس لبخند بزند. تنها لبخند هر روزش. و بعد منتظر بماند تا صدای لخ‌لخ آمدن ناخدا هارون را از حیاط بشنود و بعد بی‌سلام، بی‌حرف، با هم راه بیفتند به ساحل، به لنج، به دریا. تا آن شب که یونس آمد درِ خانه‌ی ناخدا، در باز بود. یونس ایستاد. حیاط را نگاه کرد، بی‌آنکه در بزند و منتظر دختری باشد که با نقاب بیاید پشت در و دست‌های پرنقش‌ونگارش را از لای در بیرون بیاورد. ایستاد، به حیاط نگاه کرد که چراغانی شده بود. به مهمان‌هایی که در حیاط نشسته بودند و به آن دو مرد که نی‌انبان و دهل می‌زدند و دیگرانی که می‌رقصیدند. بعد از آن شب یونس رفت. مثل سایه‌ای که بخزد روی شن‌های ساحل یا روی موج‌های دریا. علی‌رضا آل‌یمین #داستان_کوتاه @alirezaaleyamin