نمی‌دانم،

شاید فردا نیز از قافلهٔ مرگ جا ماندیم.

پیشنهاد بنده برای شما آهنگ «کاشکی شاه بودم» از ستار هست.

در شگفتم که آدمی خویشتن را به چه موهوماتی بسته است. لاشی، پاشو؛ مست کن، سیگار بکش و در جوار الکل و سیگار عربده‌ بکش، آن‌چنان که نظم شهر تاب حضورت را نیاورد.

هنوز هم رسوبات مستی دیشب در وجودم باقی‌‌ست، و این خود گواه آن است که بنده در شب گذشته در مصرف الکل و سیگار از حد اعتدال عبور کرده‌ام.

صدقه دادن دیگه قدیمی شده اعتماد نکن ،هزار تا بلا ازت دور میشه

رخداد ها چقدر هولناک شده اند.

رفیق‌های مست همیشه آدمی را نصیحت می‌کنند؛ و چه موهبتی بالاتر از این سخنان خُردکننده و بیدار کننده؟

کهکشان راه شیری، چون کیری عظیم بر پهنهٔ آسمان لمیده بود.

کونم می‌سوزه از این‌که شهرها را با نورهای مصنوعی می‌آرایند. دیشب روستا بودم، ساعتِ یک رفتم بیرون بشاشم؛ دیدم آسمان، به یاد ستاره‌های مرده و کهکشان‌های دوردست، هنوز نفس می‌کشد.

چقدر ستارهٔ مرده در میان این نورها نهفته است.

https://youtube.com/playlist?list=PLIjtzx-TEaf23tuiPTkgl1D4UqAMfk91V&si=xLPpOy8UQJZm5w8w

درس های قصه نویسی عباس معروفی.

Thank God for everything.

در پهنای دشت به دنبال آزادی بگردید.

پؤنء.