اِنقباضِ مغزَم؛

هیچ‌کس نمی‌داند در دلِ دیگری چه می‌گذرد؛ شاید لبخندی که می‌بینی، آخرین تلاشِ او برای فرو نریختن باشد.

‏بدترین نوع یک ارتباط تموم‌شده و ازدست‌رفته، ارتباطیه که درباره‌ی تموم‌شدنش هیچ حرفی زده نشده. هیچ دیالوگی، هیچ خداحافظی‌ای، هیچ سنگ واکندنی، هیچی. انگار که هیچ‌وقت نبودی. هیچ‌کس نبودی. هیچ‌چیز نبودی. فقط ترک شدی یا مجبور شدی که ترک کنی.

تو نماندی تا بگویم

دلتنگی‌‌ت آن‌قدر قد کشیده که هر شب ماه را از پنجره‌‌م پنهان می‌کند.

اما عزیز من ، آیا کسی هم ترسید که دیگر تو در زندگی‌اش نباشی ؟ …

Rainy night;

چیزیکه باید میشد نشد دیگه گُه توی همه شدن‌ها و نشدن‌ها.

کسی چه میداند من با تو از چه غم‌هایی گذشته بودم

چه غمناک بود پرنده ای که در وقت مرگ پرهای جوان داشت.

‏آدم گاهی دلش می‌خواد تافته‌ی جدا بافته‌ی کسی باشه.

مرگِ مکالمه با کسایی که دوستشون داری، خیلی عذاب‌آوره.

هرگز همراهی ندیدم که به اندازهٔ تنهایی، بتواند با انسان همراه شود.

«دیگر هیچ اتفاقی در جهان مرا به خود نمی‌خواند؛ انگار پیش‌تر مرده‌ام و اکنون تنها سایه‌ای از من، روز ها را ورق می‌زند.»

آخرش تمام اون راهی که با صدای قلبمون رفتیم با صدای عقلمون برمیگردیم و متوجه میشیم از همون اولش هم اشتباه کردیم.

‏برام فرقی نمیکنه دلیلت چیه، مهم اینه که میدونستی چی اذیتم میکنه و تو دقیقا همون رو انجامش دادی.

‌ ‌‌جانداریم، اما بخدا دیگر برای بیش از این غم، جا نداریم.

من خوبم؛ حالا درسته که یه وقتایی دستام میلرزن، قلبم تیر میکشه، بغض داره خفم میکنه، یه ساعت به یه نقطه خیره میشم، معده درد عصبی دارم، سردردام شدن عادت، همیشه حوصله ندارم، گوشه گیر و پرخاشگر شدم، ولی با همه اینا خوبم؛ خیلی خوبم.

خورشید به ماه گفت: جایمان را عوض کنیم؟ ماه گفت: آیا می‌تواند طاقت بیاورد برای کسی که شب‌ها گریه می‌کند؟ خورشید گفت آیا می‌توانی افکار دیگران را تحمل کنی که برای گریه کردن منتظر شب باشی؟