اِنقباضِ مغزَم؛

‏غم انگیزترین ها اونایین که سعی میکنن به بهترین شکل بقیه رو خوشحال کنن اونا میدونن احساس بی ارزش بودن چه شکلیه، نمیخوان هیچکس این رو احساس کنه...

الان در "ولم کنید" ترین حالت زندگیم هستم.

صحبتی داشتید هستم...

تو لحظه‌ای را غمگین کردی و رفتی، پس از آن تمام لحظاتی که از راه رسیدند، به اندوه آغشته بودند.

از اون آدم‌هایی شدم که بین کم و هیچی، هیچی رو انتخاب میکنم، دیگه نه توان آدم‌های نصف و نیمه رو دارم، نه رفاقت‌های یکی دو روزه، نه هر نوع رابطه انسانی نصفه و نیمه، ترجیحم اینه نداشته باشمشون، نداشتن خیلی از چیزها بهتر از نصف و نیمه داشتنشونه، مخصوصا آدم‌ها..

خوبم فقط هرشب فکر می‌کنم “مگه آدم بدی بودم برات که انقدر بد باهام رفتار کردی؟”

یجاهایی هم باید رها کنی، یکی دیگه رو میخواد دیگه... کم کم باید رفت..

واقعا دارم فکر میکنم دیگه چطوری زنده بمونم در حالی که هر بار امیدوارم به یه نتیجه خوب برسم و هربار تهش اینه که باید فقط بمیرم

تو و ماه شبیه هم هستید هر دو درخشان و زیبایید و در عین‌حال دور از من.

هيچكس نمى‌داند زنى كه عشقش را فروخورده، به چه مى‌انديشد؟ جز مردى كه وجودش مثل هوايى براى نفس كشيدن اوست.

86/10/11...

‌‌سراپا گوشم برا تو که حرف نداری.

‌ با هر خنده‌ت یه چاه نفت کشف شد، اما من هنوز فقیرم.

احساساتی که به زور چپوندیش تو یه کمد و فکر کردی دیگه تموم شده یجا با یه تلنگر کوچیک میریزه بیرون و اون لحظه است که میفهمی همیشه بوده فقط نمیخواستی باهاشون رو به رو شی.

‏من هیچکسو ندارم؛ فقط تویی، که تورو هم ندارم.

این‌بار دیگه نمی‌خوام درموردش صحبت کنم. این‌بار فقط می‌خوام درموردش تاجایی که می‌تونم، دور بشم، ساکت بشم و برم تو خودم.