اِنقباضِ مغزَم؛

‌‌سراپا گوشم برا تو که حرف نداری.

‌ با هر خنده‌ت یه چاه نفت کشف شد، اما من هنوز فقیرم.

احساساتی که به زور چپوندیش تو یه کمد و فکر کردی دیگه تموم شده یجا با یه تلنگر کوچیک میریزه بیرون و اون لحظه است که میفهمی همیشه بوده فقط نمیخواستی باهاشون رو به رو شی.

‏من هیچکسو ندارم؛ فقط تویی، که تورو هم ندارم.

این‌بار دیگه نمی‌خوام درموردش صحبت کنم. این‌بار فقط می‌خوام درموردش تاجایی که می‌تونم، دور بشم، ساکت بشم و برم تو خودم.

انصاف نباشد که منه خسته رنجور پروانه او باشم و او شمع جماعت..

گفته بودی که: تمامم به وفا؛ ...برو ای شوخ که بس مختصری!

اگر به دامن وصل تو دست ما نرسد کشیده ایم در آغوش، آرزوی تو را

من امشب از ته قلبم مرگو به زندگی ترجیح دادم

ای کاش وجود نداشتم و همین الان میمردم

انگار یه چاقو رو تا دسته فرو کردن تو قلبم و نمیشه درش آورد

دستت را به دست یار دادی دستم را به دست خدا دادم

اینکه همه چیز میگذره درسته اما آدم برای بعضی چیزا تا همیشه ناراحت میمونه

یادت نرود ما به هم احتیاج داریم! باور کن… برای رسیدن‌ها و فرار کردن‌ها، برای ساخته شدن‌ها و ثبت کردن‌ها! ما به هم احتیاج داریم وگرنه من و تو کی را دوست داشته باشیم؟ یا مثلاً با کی حال‌مان خوب شود…

چقد تنهایی بده جدا هیچکس بهت پیام نمی‌ده زنگ نمیزنه یا حالتو نمیپرسه انگار مرده و زندت برا کسی فرقی نمیکنه

زود فراموش میشی از سمت همه