اِنقباضِ مغزَم؛

اونی که زنده از تاریکی میاد بیرون،دیگه گدایی نور رو نمیکنه.

من سعی میکنم جدی نگیرم ولی متاسفانه موهام،معدم،قفسه سینم و سرم خیلی جدی میگیرن.

با یه نفر بودن احترام به جسمته،هم لطف روحت آدم حسابیا یا با یه نفرن،یا با هیچکس.

خسته‌ام از حمل کردن بعضی چیزها که نه میتونم به کسی توضیحشون بدم، نه میتونم باهاشون کنار بیام و نه راهی برای خلاص شدن ازشون پیدا میکنم.

:)

از عدالت فقط آلتش به ما رسید

ولی من حضور آدما تو روزای سختمو، با جزئیات یادم میمونه.

جنوب شبیه آدمی‌ست؛ که همیشه وسط دعوای دیگران ایستاده، نه آغازگر قصه بوده، نه انتخاب کننده میدان، فقط بیشتر از همه زخم خورده؛ اما هربار به احترام این وطن، ایستاده...

گویند چرا تو دل بدیشان دادی والله که من ندادم، ایشان بردند‌

به همديگر بيشتر بگویید دوستت دارم اينجا سرزمين بی ثباتی و بلاتكليفى هاست، شايد فردا نباشيم.

امروز 17 July، روزِ جهانی بد شانس هاست.

انگار دو نفرم، یه نفرم داره ظاهر زندگی رو حفظ می‌کنه، میره میاد، با آدما در ارتباطه، رفتارش جوریه که انگار حالش خوبه. یه نفرم داره کلی تلاش می‌کنه، فشار و استرس رو تحمل می‌کنه، تا نفر اولی بتونه همه‌چیو عادی و آروم نشون بده .

هرگز ندانستم که من غمگینم یا واقعا زندگی تا این حد غم‌انگیز است.

«برای همه‌ی ما، همه‌ی روزها فراموش می‌شوند؛ به‌جز همان یک روز که نشانیِ آن را به هیچ‌کس نگفته‌ایم.»