من!

می‌خواهم بدن تو را شرح دهم بدن تو بی‌کرانه است بدن تو گلبرگ نازک گل سرخی‌ست در لیوان آب زلالی بدن تو جنگلی وحشی‌ست با چهل هیزم شکن سیاه بدن تو درّه‌های ژرف نم‌ناک است پیش از آنی که آفتاب بردمد. بدن تو دو شب است با برج‌های ناقوس و شهاب‌های ثاقب و قطارهای از خط خارج شده بدن تو میخانه‌ای نیم‌روشن است با دریانوردان مست و سوداگران توتون آن‌ها رقص‌کنان، بشکن می‌زنند لیوان‌ها را می‌شکنند، تف می‌کنند، فحش می‌دهند بدن تو ناوگانی کامل، زیردریایی‌ها، رزم‌ناوها، ناوهای کوچک توپدار لنگرها دینگ دانگ‌کنان بالا می‌روند آب به عرشه‌ها هجوم می‌آورد پسرکی جاشو از دکل به داخل دریا می‌پرد بدن تو سکوت پرالحان، پاره شده با پنج چاقو، سه سرنیزه و يك شمشیر بدن تو دریاچه‌ای شفاف، در ژرفناهایش شهر سپید غرق شده پدیدار است بدن تو هشت‌پایی غول‌پیکر و شرزه در حباب بلورین ماه با شاخک‌هایی خون چکان بر فراز خیابان‌های چراغانی شده آن‌جا که عصرهنگام مراسم تشییع جنازه‌ی آخرین امپراطور، کند آهنگ انجام گرفت گل‌های لگدکوب شده‌ی بسیاری آغشته به بنزین، بر آسفالت می‌ماند بدن تو فاحشه خانه‌ای قدیمی در حومه‌ی شهر با روسپیان پیر بزک شده با ماتیک‌های ارزان قیمت چرب آن‌ها، مژه‌های مصنوعی بلند می‌پوشند در آن‌جا روسپی جوان‌ تازه کاری هم هست او با همه‌ی مشتری‌ها کیف می‌کند پول‌هایش را بر میز کنار تخت می‌گذارد فراموش می‌کند آن‌ها را بشمارد بدن تو دخترکی گلی رنگ است او زیر درخت سیب نشسته است و برشی نان تازه و گوجه فرنگی قرمز نمک‌زده‌ای می‌خورد هر از گاه هم شکوفه‌ی سیبی را در میان سینه‌هایش فرو می‌کند بدن تو زنجره‌ای در گوش خوشه‌چین انگور که سایه‌ای بنفش بر گردن‌ تاسیده از آفتابش می‌افکند و خودش به تنهایی آواز می‌خواند آن‌چنان که همه‌ی انگورها با هم نمی‌توانند بگویند بدن تو دیدگاهی است خرمن‌گاهی بزرگ بر قله‌ی تپه‌ای یازده اسب برف‌گون، بافه‌های کتاب مقدس را خرمن‌کوبی می‌کنند کاه‌های زرین آینه‌های کوچک را بر گیسوان تو سنجاق می‌کنند و سه رودخانه می‌درخشند آن‌جا که گاوهای سیاه تنومند با تاج‌های الماس‌نشان خم می‌شوند آب می‌نوشند و می‌گریند بدن تو بیکران است  بدن تو نانوشتنی است و من می‌خواهم آن را بنویسم آن را تنگ‌تر بر بدن خود بفشارم، در خود جای دهم آن را و در آن‌جای گیرم. __یانیس ریتسوس (از زهرا🌱، که قربونش برم.)

مثل یک نمایشنامه‌ی کامل.

ما، بچه‌های این دوره‌وزمانه‌ایم، این زمانه‌ی سیاسی. تمامِ طولِ روز، تمامِ طولِ شب، همه‌ی موضوع‌ها و حرف‌ها – چه مالِ تو باشند، چه ما، چه آن‌ها – همه، موضوع‌های سیاسی‌اند. چه دوست داشته باشی، چه نداشته باشی، ژن‌هایت، سابقه‌ی سیاسی دارند، پوست‌ات رنگِ سیاسی دارد و چشم‌هایت، نگاهِ سیاسی دارند. هر چیزی که بگویی، منعکس می‌شود و حتا اگر چیزی نگویی، سکوت‌ات برای خودش حرف می‌زند؛ پس در هر دو صورت، داری سیاسی حرف می‌زنی. حتا وقتی در جنگل قدم می‌زنی، داری روی زمینِ سیاسی قدم‌های سیاسی بر‌می‌داری. شعرهای غیر‌سیاسی هم، سیاسی‌اند، و ماهی که بالای سرِِ ما می‌درخشد هم دیگر کاملن شکلِِ ماه نیست. بودن یا نبودن، مسئله این است؛ و اگرچه درک‌اش سخت است، اما این مسئله، مثلِ همیشه، مسئله‌یی سیاسی‌ست. برای رسیدن به مفهومی سیاسی، حتا لازم نیست انسان باشی؛ موادِ خام هم می‌توانند سیاسی باشند، یا حتا غذاهای پروتئینی، یا نفتِ خام. و یا میز کنفرانسی که بر سر شکل‌اش چندین ماه دعوا بوده: آیا باید درباره‌ی مرگ و زندگی سرِ میز گِرد‌ قضاوت کرد، یا میز مربع؟ و در ضمنِ همین دعوا و جر و بحث‌ها آدم‌ها هلاک می‌شوند، حیوان‌ها می‌میرند، خانه‌ها می‌سوزند، و مزارع از بین می‌روند، درستِ مثلِ زمان‌های قدیم که همه چیز، کم‌تر سیاسی بود. __ویسلاوا شیمبورسکا

برای سرخیِ چشم‌های مامان.

امشب که چشم‌ها از هیاهوی واژه‌ها سُریدند به سرخیِ گوشه‌ای لمیده، فهمیدم زاد و ولدِ خون را. امشب که دست انداختی میان من و کلمه‌های سر‌بریده، دیدم خطوطی را چنگ‌انداخته گوشه‌ی یک چشم. دیدم با هر موجِ سینه، زمین را آب برد؛ چنان فکری که سرم را. آمدی نشانم دهی ما چقدر زبان‌نفهمیم؛ که رازِ رنگِ سرخ را نشناختیم. آمدی نشانم دهی ردِ دست‌های من همه دیوار شده‌اند، که چقدر دیوانه‌وار می‌خندم. آمدی، تا بفهمم ما چه زبان‌نفهم‌های مهمان‌نوازی بودیم. __من

داره اذیتم می‌کنه. داره اذیتم می‌کنه.

چقدر و چند ازین پرنده‌ها بغل‌ات داری بپروازان همه را من آمده‌ام آماده‌ام از آسمان کاغذ خالی می‌بارد آغشته کردی آغشته مرا به خونِ خود بپروازان حالا کاش‌کاش آمد کلاغ‌های جهان نیستند و آسمان می‌باراند روحِ تو را بر روی من چقدر و چند ببینم و هیچ‌گاه سیر نشوم می‌آمده‌ا‌ی انگار با غنچه‌ها از گوش‌هایت هرچه با چشم‌هایم تو را بخورم سیر نمی‌شوم بسیرانم بگو بپرانَنَدم و دور خود دور تو چرخانَنَدم و دامن‌هایت را به تکان بریزانم من میوه‌هایم را که پیش‌ مرگ تو باشم که بوی گردن آهو را بپیچانم به جانم که پیش پیش مرگ تو باشم ب‌یِ شکسته با الفِ قد تو می‌رقصد حالا همه کلمه آن تو میان من بالای ما چقدر و چند ازین چیزها بغل‌ات داری چقدر و چند به خودت او گفتی مرا به او در خیال‌اش بِغَلتان که خواب‌اش با خواب‌ام آید حرامیانِ رؤیاهایم را بیدار کن که دروازه‌های زمان باز شده زن و زمان و زبان همسفر و شهر را خبر نکن که جنون‌اش بر سطح رنگ می‌ساید جنونِ من نگرانی است مرا به روی انگشت‌ات بچرخان بچرخانم بچرخانممان که هر دو بیماریم به کجا که برگردی کجا آن کجاست کجا هم نیست در نهاد زن و شادی‌ی او اوییدن به گردنِ خود ببوسانم از کجاهایم به ساحل آمده‌ام حتا هنوز هم غرق طراوتِ نام‌ات یارم نباش، خودت باشم خودم باش خود پیش مرگِ تو بودن خبر کن موسیقی را که گره‌های انگشتان‌ات به ماه گره خورده‌اند که ناخن‌ات هلال ماه شده چیزی نیست هلالِ ماه در شب واحد بودی چیزی نیست مرا به سوی خود بتابان بچین، رسیده و نرسیده بچین و پنجره را باز کن جهان به سوی جهان است ببیندت حالا بچین‌ام برو به هوا، به هوای این‌که من از پشت پا نگران‌ات شوم و آمدی که بیایی بیا و چنگ‌وار منحنی‌ام را بگیر و باز بغل کن بزن که بخواند بِدَم به من پهلوهایت را و شانه‌هایت را بتوفانم و برنگردان‌ام و هیچ‌ام کن که هیچ نداندمان و شهر را خبر نکن که این که می‌گویم جنون نداند و یادگارم کن به دیوارهای هیچ و بنویسانم و بگو دیوارها را به زیر پاهایت دراز کنند خود را به سوی آسمان مثل همیشه‌ها بدرازان کسی نداندمان من آماده‌ام. __رضا براهنی (از شما🌱)

رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست کَرَم نما و فرود آ که خانه خانهٔ توست به لطفِ خال و خط از عارفان ربودی دل لطیفه‌های عجب زیرِ دام و دانهٔ توست دلت به وصلِ گل ای بلبل صبا خوش باد که در چمن همه گلبانگ عاشقانهٔ توست عِلاج ضعفِ دلِ ما به لب حوالت کن که این مُفَرِّحِ یاقوت، در خزانهٔ توست به تن مُقصرم از دولتِ ملازمتت ولی خلاصهٔ جان خاکِ آستانهٔ توست من آن نِیَم که دهم نقدِ دل به هر شوخی دَرِ خزانه، به مهر تو و نشانهٔ توست تو خود چه لعبتی ای شهسوارِ شیرین کار که توسنی چو فلک، رامِ تازیانهٔ توست چه جای من، که بلغزد سپهر شعبده باز از این حیَل که در انبانهٔ بهانهٔ توست سرودِ مجلست اکنون فلک به رقص آرد که شعرِ حافظِ شیرین سخن ترانهٔ توست  

عشق گاه چون ماری در دل می‌خزد و زهر خود را آرام در آن می‌ريزد گاه يک روز تمام چون کبوتری بر هرّۀ پنجره‌ات کز می‌کند و خرده نان می‌چيند ... گاه در آرشۀ ویولونی می‌نشیند و در نغمۀ غمگین آن هق‌هق می‌کند و گاه زمانی که حتی نمی‌خواهی باورش کنی در لبخند يک نفر جا خوش می‌کند __آنا آخماتووا

یکم فیلم‌های لطیف هم معرفی کنید‌ بد نیست. واسه زنگ تفریح.😔😂

Do you have any idea how crazy you are? مشکل تو چیز تازه‌ای نیست. تو نمی‌تونی جلوی چیزی رو که قراره اتفاق بیوفته، بگیری. چیزی منتظرت نمی‌مونه، این همونه پوچیه. __🎞no country for old man ( پیشنهادِ شما🌱)

‏آوای بی‌قرارِ ماه است آیا ‏یا که دلی فرو می‌ریزد در رؤیا؟ ‏خطی که می‌رود از چشم ‏تا ماه و بازمی‌گردد تا واهمه ‏تاریکیِ که را می‌آراید؟ ‏حالا کجاست لب‌هایی که تنها وقتی آرام می‌گیرد ‏که بی‌آرام کرده باشد؟ ‏حالا کجای دنیا آرام است، ها؟ __محمد مختاری

یا که: برخی آهنگ‌ها، روح را به رقص وا می‌دارند، ولیکن بر خرده شیشه‌هایی فراوان.