من!

تو فکر نمیکنی ما همدیگر را، جایی دیگر، دیده باشیم؟ چطور این همه چیز ساده را باهم بلدیم: باهم از خواب بیدار شدن قدم زدن سکوت کردن درباره‌ی اشیاء ما ادامه‌ی این خواب را پیدا می‌کنیم؟ تو فکر نمی‌کنی "ما" همدیگر را، جایی دیگر، دیده باشیم؟ جایی در میان یک موسیقی؟ __شهرام شیدایی

__🎞 once(2006)

زندگی در نگاه من... زندگی در نگاه من به مهمانخانه‌ای می‌مانَد که باید در آن بیاساییم تا کالسکه‌ی غرقاب از راه برسد. نمی‌دانم مرا به کجا می‌بَرد، زیرا چیزی نمی‌دانم. می‌توانم این مهمانخانه را چون زندان ببینم، چرا که به‌ناچار باید در آن به انتظار بنشینم. همچنین می‌توانم محل سرور بدانمش، چرا که در آن به انسان‌های دیگری برمی‌خورم. به‌هرجهت نه ناشکیبایم و نه عادّی. من انعطاف آن‌ها را که خود را در اتاق حبس می‌کنند و خواب‌آلود بر تخت می‌غلتند و با بی‌خوابی انتظار می‌کشند، به خودشان وامی‌نهم، و نیز کار آن‌هایی را که در سالن‌ها سرگرم گفت‌وگویند و موسیقی و صدای آکنده از هیجانشان در من نفوذ می‌کند به خودشان وامی‌نهم. کنار در می‌نشینم و چشم‌ها و گوش‌هایم را با رنگ و نوای مزارع سیراب می‌کنم و آهسته و تنها برای خود آواز سر می‌دهم و هنگام انتظار، ترانه‌های نامفهومی می‌سازم. شب برای همه از راه می‌رسد. با کالسکه هم می‌آید. از نسیمی که بر من می‌ورزد لذت می‌برم، و روحی به من ارزانی شده، تا لذت ببرم. دیگر نمی‌پرسم و به جست‌وجو دل نمی‌دهم. آنچه در کتاب شعر نوشته و از خود به جای می‌گذارم، اگر روزی دیگران خواندند و باعث مشغولیت سفرشان شد، مفید است. اگر شما آن را نخوانید و مشغول نشوید باز هم مفید است. __دلواپسی🫂/ فرناندو پسوا

پر واضح است که ما تصوری از ارزش در اختیار نداریم تا بتوانیم اثری که ارائه می‌دهیم بر آن به کار بندیم. قدر مسلم اینکه، آن را ارائه می‌دهیم تا خود را آزاد سازیم، و نه مانند محبوسی که کاه را نفرین می‌کند تا با حضور سرنوشت، خود را آزاد کند. بلکه همانند دختر جوانی که بالشی می‌آراید تا خود را مشغول کند و دیگر هیچ. __ دلواپسی🫂/ فرناندو پسوا

دلم برای آبیِ دریا تنگ شده است. می‌خواستم عجین با دریا، عریان از تمام آنچه بر تنم سنگینی می‌کند، خستگی را از خودم دور کنم. در بستر دریا، نگاهم ردّ انگشتش را دنبال می‌کند؛ همان که نام ستاره‌ها را از بر است و با ماه، پیوندی دیرینه‌ دارد. حرف‌هایش که تمام شد، از زمین می‌پرسد... یادم می‌افتد او دریاست! و غم، خیالِ موج‌سواری را بر من دارد. از محاکمه‌ی واژه‌ها برایش می‌گویم؛ از خودم که کلمه‌ها را یکی‌یکی به دار کشیدم. از آدم‌هایی که بی‌چهره‌اند؛ آن‌قدر که گمان می‌کنم تمام عینک‌های دنیا شکسته‌اند. از آرزوی باد می‌گویم؛ چشم که می‌بندم، با موهایم می‌رقصد، با تنم به بازی می‌آید و خیالِ آغوش کشیدنش از ذهنم می‌گذرد. از اینکه چقدر دست‌هایم به هیچ آلوده‌اند... می‌گویم: از میانِ آبیِ آسمان، سرخیِ آتش، خنکیِ دریا و سبزیِ جنگل... تو بی‌پرواییِ باد را دوست داشتی. __من

دلم می‌خواد بزنم اینجا رو پاک کنم.

«زندگی خیلی حوصله‌سربر است.» صبح عقیده‌ام چنین نبود. انگار بی‌هیچ تفاهمی یک نفر شیفت کاری‌اش تمام شده و همه‌چیز را بر دوش دیگری انداخته باشد. در اتاقی خالی نشسته‌ام، روی صندلیِ قهوه‌ای‌رنگ و روبه‌رویم دری‌ست. سرِ ساعتی مقرر، یکی می‌آید و دیگری می‌رود. هر دو می‌آیند تا روزها به پایان برسند. هر دو می‌آیند تا زندگی کنند. نه سرخوشیِ این‌یکی چندان به وجدم می‌آورد، نه رنجِ دیگری مرا در خود فرو می‌برد. قبل‌تر به ساز هر کدام می‌رقصیدم. حالا می‌بینم؛ گاه حتی به ریششان می‌خندم. شاید روزی صندلی‌ را به سمت پنجره بچرخانم و دیگر هرگز آن دو را نبینم. __من

و تو، تبعیدی... در گذر بودن، و پیوسته در گذر بودن. کره‌خاکی را چون مهمانخانه‌ای داشتن. نظاره آسمان‌هایی که از آنِ ما نیستند. فشردن دست‌هایی که از آنِ ما نیستند. گریستن با اشک‌هایی که از آنِ ما نیستند. چشیدن غذاهایی که از آنِ ما نیستند. دعا کردن به درگاه خدایان، خدایانی که از آنِ ما نیستند. اندیشیدن به این و به آن، به آنچه که از آنِ ما نیست. بخشیدن سکه‌ای که از آنِ خودمان نیست. و پیمودن راه‌هایی که از آنِ خودمان نیستند. __میگل آنخل آستوریاس

در نیمه‌ی شب بی‌هیچ هیاهویی در خانه‌ای تاریک، در گوشه‌ای از این دنیا.

چند روز پیشِ بیمارستان، سر عمل دِبریدمان بودم. دبریدمان یعنی تازه کردن یه زخم‌ کهنه. زخم رو اونقدر می‌تراشن تا به خونریزی بیوفته و زنده بشه، همین هم دلیل ترمیم‌ِ اون بافته. به این فکر کردم، می‌رسه اون روزی که ما هم بیوفتیم به جون زخم‌هامون، اونقدر چنگ بزنیم تا خون راه بیوفته؟   با هر قطره خونی که جاری می‌شه اشک می‌ریزیم؟ واسه کدوم زخم‌ها لج کردیم؟ چی رو داریم تلافی می‌کنیم؟ کدوم عادت‌ها، عادت‌‌های خودمون نیست؟ نمی‌دونم، فقط می‌دونم یه چیزی هست که نمی‌ذاره نگاش کنیم. نمی‌خوایمم نگاش کنیم. مثل یه دوده تا میاد پخش بشه، نفسمون رو حبس می‌کنیم. ما که نه فرشته‌ایم، نه قدیس، پس چرا درهم نمی‌شکنیم؟ هر قدمی که برمی‌داریم سنگین‌‌تر می‌شیم، حرکت دستامون واسه پروندن خیلی چیز‌ها تند شده... میشه یه روز بشکنیم؟ میشه یه روز زخمامون ترمیم بشه؟ نمی‌دونم، شایدم یه سری زخم‌ها خوب‌ نمی‌شن فقط هستن تا یادمون بندازن ما نه فرشته‌ایم، نه قدیس.

برای خودم مقداری شراب می‌ریزم و سمفونی پاتتیک چایکوفسکی را می‌گذارم. می‌گذارم موسیقی به جای من گریه کند. گرچه من تنها هستم، ولی تنها آدمی نیستم که پی برده‌ام زندگی کردن دشوار است. __نه فرشته، نه قدیس🩵🪽/ ایوان کلیما