من!

Oh... and there's a woman too. Yeah... a woman who I love. And I got close. Nearly got fucking everything. __ Tommy shelby

صاحب سبک بودن راه و روش انجام هرکاری‌ست. رویکردی نو به موضوعی کسل‌کننده یا خطرناک. پرداختن به موضوعی کسل‌کننده با سبکی نو به انجام کاری خطرناک اما بی‌سبک برتری دارد. ژان‌دارک صاحب‌سبک بود،‌ همین‌طور یحیی تعمیددهنده، مسیح، سقراط، سزار، گارسیا لورکا. سبک یعنی متفاوت بودن، شیوه انجام دادن، شیوه انجام شدن. یعنی شش مرغ‌ماهی‌خوار که ساکت در برکه‌ای ایستاده‌اند، یعنی تو.. که لخت از حمام بیرون بیایی و مرا نبینی. __بوکفسکی

فردا امتحان تاریخ اسلام دارم. لذا شما رو دعوت می‌کنم به خوندن ایشون: این تمام منطق اسلام است. یعنی شمشیر برنده و کاسه گدایی. __هدایت طلب صبر.💔

چشمان خیره‌ی قهوه‌ای روشن. آن نگاه گنگِ خالی شگفت‌انگیزِ خیره‌ی قهوه‌ای روشن. من تکلیفش را روشن می‌کنم. دیگر لازم نیست من را با حقه‌های ستاره‌ی فیلم کلئوپاترا به دنبال خودت بکشی. می‌دانی اگر من ماشین حساب بودم هنگام جمع کردن تعداد دفعاتی که آن نگاه خیره‌ی قهوه‌ای روشن را داشته‌ای، خراب می‌شدم؟ نه این‌که بهترین نگاه خیره‌ی قهوه‌ای روشن را نداری‌. روزی یک دیوانه‌ی حرام‌زاده تو را به قتل خواهد رساند. و تو نام من را فریاد خواهی زد و بالاخره آن‌چه را که مدت‌ها پیش باید می‌فهمیدی، خواهی فهمید. __بوکفسکی

ریا نباشه لایف استایلم، گالایفه.

هر جزوم از شکست دلی موج می‌زند من شیشه‌ریزه‌ام، حذر از پایمالی‌ام! __بیدل دهلوی

این متنه منو یاد یه شعر انداخت خیلی ربطیم نداره ولی خب.

آری آدمیان به آینه‌ها شبیهند. آینه‌ی زنگار بسته، تو را کدر نشان می‌دهد، و آینه‌ی ترک‌خورده تو را شکسته، و آینه‌ی صیقلین یا موّاج، تو را صاف یا معوج. و این جز آنست که تو صاف باشی یا شکسته یا کدر یا زنگار بسته. من گاهی آینه‌ی دق بوده‌ام، و گاهی به تلنگری ترک برداشته‌ام. من گاهی به کلی خُرد شده‌ام، و در هزار تکه‌ی من هزار تصویر خُرد شما پیدا بود! طومار شیخ شرزین بهرام بیضایی

به سینه‌اش نگاه می‌کنم. نفس که می‌کشد، نوک‌های برجسته‌اش مثل موج‌ها بالا و پایین می‌رود و مرا یاد ریزش نرم باران روی سطح دریا می‌اندازد. من مسافرِ یکه‌ای هستم روی عرشه و او دریاست. آسمان پتویی خاکستری است که در افق با خاکستریِ دریا یکی می‌شود. دشوار است که بتوان بین دریا و آسمان فرق گذاشت. بین مسافر و دریا. بین واقعیت و تپش قلب.... __هاروکی موراکامی

غمت را در نظربندی بپیچان پشت در بگذار جهان را از چنین راز بزرگی‌ بی‌خبر بگذار زبان بحر را حتا نهنگان هم نمی‌فهمند ملالی نیست، رنجش را تو بر دوش بشر بگذار

در سینما، زن ریزه‌ی اورانی بغل دست شوهرش نشسته است و اشک‌هایش در بدبختی آرتیست فیلم از چهره‌اش سرازیر است. شوهرش خواهش می‌کند که دیگر بس کند. و او در میان اشک ریختن می‌گوید: "ولم کن، بذار کِیفمو بکنم." __کامو

پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود مِهرورزیِ تو با ما شُهرهٔ آفاق بود یاد باد آن صحبتِ شب‌ها که با نوشین لبان بحثِ سِرِّ عشق و ذکرِ حلقهٔ عُشّاق بود پیش از این کاین سقفِ سبز و طاقِ مینا بَرکِشند مَنظَرِ چشمِ مرا ابرویِ جانان طاق بود از دَمِ صبحِ ازل تا آخرِ شامِ ابد دوستی و مِهر بر یک عهد و یک میثاق بود سایهٔ معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد؟ ما به او محتاج بودیم او به ما مشتاق بود حُسنِ مَه رویانِ مجلس گرچه دل می‌بُرد و دین بحثِ ما در لطفِ طبع و خوبیِ اخلاق بود بر درِ شاهم گدایی نکته‌ای در کار کرد گفت بر هر خوان که بِنْشَستَم خدا رزّاق بود رشتهٔ تسبیح اگر بُگْسَست معذورم بدار دستم اندر دامنِ ساقیِ سیمین ساق بود در شبِ قدر ار صَبوحی کرده‌ام، عیبم مکن سرخوش آمد یار و جامی بر کنارِ طاق بود شعرِ حافظ در زمانِ آدم اندر باغِ خُلد دفترِ نسرین و گُل را زینتِ اوراق بود __حافظ