Iran 2026

پودهورتز می‌گوید ادعای اینکه جنگ برای تغییر رژیم نبود، بیشتر یک بازی با واژه‌هاست؛ زیرا وقتی ساختار رهبری یک حکومت را هدف قرار می‌دهید، عملاً وارد پروژه تغییر رژیم شده‌اید. گلدبرگ نیز تأکید می‌کند که از دید جمهوری اسلامی هیچ تفاوتی میان اظهارات رسمی واشنگتن و اقدامات نظامی آن وجود نداشت. با این حال، هر دو معتقدند اگر آمریکا واقعاً تصمیم به تغییر رژیم داشت، باید برای یک حضور طولانی‌مدت، اعمال فشار مستمر و مدیریت پیامدهای سیاسی آن آماده می‌شد؛ چیزی که از نظر آنان هرگز در دولت ترامپ وجود نداشت. اختلاف بر سر ارزیابی نتیجه جنگ در این میان، دن سنور دیدگاه متفاوتی مطرح می‌کند. او استدلال می‌کند حتی اگر تغییر رژیم رخ نداده باشد، ایران نسبت به قبل از جنگ به‌مراتب ضعیف‌تر شده است. از نگاه او، برنامه هسته‌ای چند سال به عقب رانده شده، توان موشکی و نظامی ایران آسیب جدی دیده، بخش بزرگی از فرماندهان ارشد از بین رفته‌اند و اقتصاد ایران صدها میلیارد دلار خسارت متحمل شده است؛ بنابراین، این جنگ را باید موفقیت‌آمیز دانست. اما گلدبرگ و پودهورتز این تحلیل را ناکافی می‌دانند. آنان می‌گویند در جنگ، صرف نابودی تجهیزات نظامی به معنای پیروزی نیست. سؤال اصلی این است که آیا آمریکا توانست اراده سیاسی خود را بر ایران تحمیل کند یا خیر. اگر حکومت جمهوری اسلامی همچنان در قدرت باقی بماند و بتواند بازسازی را آغاز کند، این جنگ ممکن است تنها یک وقفه موقت در برنامه‌های ایران ایجاد کرده باشد، نه یک پیروزی راهبردی. پودهورتز هشدار می‌دهد که چنین نتیجه‌ای می‌تواند این پیام را به دشمنان آمریکا، به‌ویژه چین، منتقل کند که واشنگتن توان آغاز جنگ را دارد، اما اراده لازم برای به پایان رساندن آن را ندارد. ترامپ؛ سیاستمداری غیرقابل پیش‌بینی یکی دیگر از محورهای اصلی بحث، شخصیت ترامپ است. گلدبرگ بارها تأکید می‌کند که «ترامپیسم» بیش از آنکه یک مکتب فکری باشد، بازتاب شخصیت خود ترامپ است. به گفته او، نه جریان انزواطلب MAGA و نه جمهوری‌خواهان سنتی نباید تصور کنند که ترامپ همیشه از یک مسیر مشخص پیروی خواهد کرد، زیرا او بارها نشان داده مواضع خود را ناگهانی تغییر می‌دهد. گلدبرگ هشدار می‌دهد همان‌طور که ترامپ ابتدا به سمت جنگ رفت و سپس ناگهان آتش‌بس را پذیرفت، ممکن است در آینده نیز دوباره مسیر خود را تغییر دهد. از این رو، به اعتقاد او، طراحی یک راهبرد بلندمدت بر پایه رفتار ترامپ تقریباً غیرممکن است. اسرائیل؛ پیروزی نظامی بدون تضمین موفقیت سیاسی در پایان، هر سه شرکت‌کننده توافق دارند که اسرائیل از نظر نظامی و اطلاعاتی عملکردی بسیار موفق داشته است. دن سنور می‌گوید هماهنگی ارتش آمریکا و اسرائیل در این جنگ بی‌سابقه بود و حتی بخشی از عملیات از یک مرکز فرماندهی مشترک در پایگاه هوایی شاو در کارولینای جنوبی هدایت می‌شد؛ جایی که افسران آمریکایی و اسرائیلی در کنار یکدیگر عملیات را مدیریت می‌کردند. با این حال، گلدبرگ هشدار می‌دهد که موفقیت نظامی الزاماً به معنای موفقیت سیاسی نیست. او معتقد است اگرچه این جنگ توان نظامی اسرائیل را به نمایش گذاشت، اما هم‌زمان به تضعیف جایگاه سیاسی اسرائیل در افکار عمومی آمریکا و اروپا کمک کرد. از نگاه او، جمهوری اسلامی و متحدانش از فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی برای کاهش حمایت از اسرائیل بهره خواهند برد. به همین دلیل، او نتیجه می‌گیرد که ارزیابی جنگ نباید صرفاً بر اساس میزان خسارت واردشده به تأسیسات یا توان نظامی ایران انجام شود، بلکه باید سنجید که آیا اهداف سیاسی و راهبردی مورد نظر نیز محقق شده‌اند یا خیر؛ و پاسخ او و پودهورتز به این پرسش، دست‌کم در شرایط کنونی، منفی است https://www.youtube.com/watch?v=UHJSJTBbaw8.