DYSIS

پاهایی که دویدند تا زنده بمانند اما کفش‌هایشان جا ماند! این کفش‌ها رد ترس نیست، نشان شجاعتی‌ست که برای زندگی فردایی بهتر به خیابان آمد. پاهایی که ایستادند، فریاد زدند و وقتی مرگ نزدیک شد، دویدند تا زنده بمانند... نه برای خودشان، برای امیدی که هنوز خاموش نشده. دل‌های ما پیش مردمی‌ست که شجاعانه می‌خواستند زندگی‌ کنند! - اراک

اگر روزی آمدی، و مرا در آغوش خاک یافتی از خاموشی نترس سكوت من پایان نیست، امتداد صدایی است که هنوز در نام تو طنین دارد. من در ریشه هر درختی زنده‌ام که بر خاک قدم‌هایت روییده در نسیمی که بی‌اختیار بوی تو را می‌جوید. من در غبار عصرها زنده‌ام، در لرزش آخرین برگ درخت پاییز، جایی میان نیستی و رؤیا؛ آنجا که چشمانت جهانم را آفرید. و اگر رهگذری از من پرسید، : بگو در جهان حل شد؛ در انعکاس همان نگاه در سبزترین چشمانی که آشیانه من شد.

وصلیید؟؟؟؟

بی‌شک اگر دوستت داشت، این‌چنین غم‌زده نبودی عزیز من.

تا حالا انقدر یه آهنگو انقدر حس نکرده بودم:)💔

هر‌چه مرهم می‌گذارم بند می‌آید مگر؟ ای وطن خون تو از اروند می‌آید مگر؟

تا حالا انقدر بی‌‌کَس نبودم تو عمرم.

بچه‌هااا واقعا دارم نگران میشم:))) هیچ خبری از خونوادم نیست، از شما نیست. دیگه نمی‌دونم چیکار کنم، دلشوره دارم، کاش یه خبری بدن بهم:)))

هیشکی نیست:))) امیدوارم حالتون خوب بوده باشه🤍🥲

بچه‌هاا خوبید؟؟؟ وصلین؟؟

هرگز گمان مبر ز خیال تو غافلم گر مانده‌ام خموش، خدا داند و دلم.

Ps752🖤.