فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

روزی روزگاری منم آدم روزهای سخت بودم. از توی باتلاق‌های عمیق می‌زدم و می‌رفتم، کوه‌های بلند رو به هر جون کندنی طی می‌کردم و از هیچ کاری دریغ نمی‌کردم تا بقیه رو راضی کنم. ولی مشکل دقیقاً همین بود. من هیچکدوم از این کارا رو برای خودم انجام نمی‌دادم. همه این‌ها فقط نمایشی بود تا عزیزترین افراد زندگیم رو خشنود کنم. اشتباه بود. مهم نیست چقدر یه نفر رو دوست داشته باشی یا احساس کنی باید رضایتش رو به دست بیاری _حتی اگه عزیزترینت باشه_ نمی‌تونی به این روال زندگی بگذرونی. خسته می‌شی. پژمرده می‌شی. کمرت زیر بار انتظار دیگران خم می‌شه. نمی‌تونی. دست می‌کشی و از دست می‌ری.

در موردِ کنکور این روزها خیلی نوشتن. اما دلم خواست من هم چیزی بنویسم. تعدادِ زیادی از داوطلب‌هایِ کنکور، آدم‌هایِ معمولی‌ای مثل من بودن و هستن. ما نیاز به تعدادِ زیادی قهرمان نداریم. ما نیاز به تعدادِ زیادی رتبه برتر نداریم. ما نیاز به تعدادِ زیادی پزشک نداریم. اشتباه نکنید. ما نیاز به تعدادِ زیادی از انسان‌هایی داریم که در جایگاهِ درستِ خودشون بایستن. آدم‌هایی که می‌دونن تیکه‌هایِ گمشدهٔ پازلِ علاقه‌شون کجا افتاده. نه آدم‌هایی که وقتی پشتِ میز و صندلیِ دانشگاه‌ها می‌شینن، نه شوقی برایِ یادگیری دارن و نه توانی برایِ ادامه. لطفاً دنبالِ کشفِ خودتون برین. لطفا جستجو کنین و چیزی که واقعا برایِ شماست و شما برایِ اون هستید رو پیدا کنین. مسیری که وقتی توش پا می‌ذارین، تمومِ وجودتون می‌رقصه. لطفا همرنگِ این جماعت نباشین. همرنگِ خودتون باشین. مطمئن باشید من و آدم‌هایِ دیگهٔ دورم، از دیدنِ یک هنرمندِ خوش‌ذوق بیشتر کیف می‌کنیم تا یک دندون‌پزشکِ بی‌حوصله. خودتون هم با تیکهٔ درستِ پازلتون، با چرخ‌دنده‌ای که توی وجودتون جا میفته، بیشتر کیف می‌کنین. خون تویِ رگ‌هاتون یه طورِ دیگه می‌دوه. بهتون قول می‌دم. لطفا آدم‌هایِ معمولیِ زیبایی باشین که سرِ جایِ خودشونن. همین.

بچه‌ها جون دارم وسوسه می‌شم واقعنی برم دانشگاه زبان ژاپنی بخونم. نمی‌دانم والا.

If it wasn't so bad for my body, I'd be chugging that shit 24/7.

نیاز دارم تو مغازه‌ها اسموتی با طعم شربت دیفن‌هیدرامین بفروشن.

اخبارِ ایران فلج‌کننده است. روح و جسم را فلج می‌کند. • روزها در راه • شاهرخ مسکوب

یه فامیلایی برای پرسیدن رتبه کنکور زنگ می‌زنن که اصلاً نمی‌دونستی وجود دارن.

می‌تونم قسم بخورم سرماخوردگی آیکیوی آدمو موقتاً میاره پایین.

یک ضرب‌المثل سرخپوستی میگه "گاهی برای خودم غصه می‌خورم، و در همون هنگام، باد نیرومندی من رو در آسمان‌ها پیش میبره."

یه چیز جالبی من فهمیدم (نمی‌دونم شایدم دانش جمعی بوده فقط من نمی‌دونستم). تو مشهد توی همه تابلوهای راهنمایی رانندگی بلوار رو "بولوار" می‌نویسن.

واقعا یکی از بزرگ‌ترین کلاه‌هایی که سرم رفته، این بوده که تو کله‌م کرده‌ن همیشه صدِ خودم رو ارائه بدم. بعضی چیزا رو می‌شه با ۸۰٪ جمع کرد. بعضی چیزا با ۶۰٪ مقبولن و اگه بخوای منتظرِ ۱۰۰٪ بمونی هرگز جلو نمی‌رن. بعضی چیز‌ها اصلا ارزششو ندارن؛ بعضی چیز‌ها رو واقعا باید ماست‌مالی و سرهم‌بندی کرد. مگه آدم چقدر انرژی و توان داره که واسه تک‌تک مسائل روز صدِ خودشو بذاره؟

مامانم تروماتیک‌ترین چیزا رو می‌گه و بعد قهقهه می‌زنه.

حتی در بدترین حالتم هم دلقک هستم. به نظرم این مقدار پایبندی شایانِ تقدیره.

وسط یه جشن بزرگم و دلم می‌خواد از شدت فلاکت انقدر زجه بزنم که جون بدم. کیر تو این زندگی من واقعاً.

فکر نکنم هیچوقت بتونم به کسایی که از "دوقطبی" (یا کلاً اصطلاحات روانشناسی) به عنوان توهین استفاده می‌کنن، اعتماد کنم. اینا همونایین که وقتی بهشون درباره‌ی تشخیص بیماری روحی-روانیت/نورودایوِرجِنست می‌گی، گسلایتت می‌کنن و تو صورتت تک تک کارات رو زیر سوال می‌برن.

یک طوری سگم امروز که حد نداره.

آسون می‌شه اما نه اون‌طوری که تو فکرشو می‌کنی، اونطوری که زندگی برات تعریفش می‌کنه.