کلاژدم

توانی برای قدم برداشتن نیست؛ تمام انرژی‌ام را در قدم‌های قبلی خرج کرده‌ام، قدم‌هایی که حاصلی نداشت جز تشدید یاس و ناامیدی. هربار که دست رو زانو میگذارم و یاعلی گویان برای بهتر شدن اوضاع بلند میشوم و قدم برمیدارم، طولی نمیکشد تا متوجه شوم که انگار هیچوقت قرار نبوده و نیست به مقصدی برسم و هربار خستگی راه در تنم می‌نشیند و به خستگی‌های قبلی اضافه می‌شود. نمیدانم که باز هم میتوانم دست رو زانو بگذارم یا بزودی خستگی‌هایم تنها اجازه‌ی بغل کردن زانوهایم را می‌دهند.

به دریا مرو گفتمت زینهار و گر میروی تن به طوفان سپار

ی روز میری اونجاهایی که گریه کردی، میخندی؛ قهقهه میزنی، عوض میکنی داستانو. اینجوری نمیمونه