𝖆𝖎𝖉𝖊𝖓

قول میدهم آخر رسا منو بلاک میکنه-

من هر دقیقه: وای رسا

رسا اینجوریه ک میاد یه پیام بده میره محو میشه و این چرخه فعلا ادامه دارد

یه انسان بی فرهنگ داره تو کوچه با صدای بلند سخن میگه واقعا حق دارم برم دخول کنم

آفرین بلد نباش

بلد نیستم😔

غم بازو های مرا ول نمیکند خنده ای تمسخرآمیز- به گمانی که عاشقم شده است گلوم را گرفته و با تمام وجودش فشار میدهد شاید هم یک تنفر است من چه میدانم

باخت دادن به کسی که همه خود را برایش گذاشتی مرگ است تو به خودت باخت دادی همه خودت را گذاشتی اما آخر شدی یک انسان افسرده که روی کاناپه لم داده و با خستگی کانال های تلویزیون را جا به جا می‌کند

کلمات شروع به خنده میکنند دارند به نویسنده حالت تمسخر گانه ای نگاه میکنند آیا من دیوانه هستم؟ اینها نمیخواهند نمیخواهند تا حالم را توصیف کنند سکوت فقط می‌تواند راه حلی برای این مشکل باشد

شروع به نوشتن میکنم اما کاغذ ها یکی پس از دیگری مچاله شده به سوی آنور پرتاب می‌شوند قصد دارم بنویسم اما با هر کلمه ای که آغاز میکنم انگار تهش است کلمات سردرگم در لابه لای خط های کاغذ است بی عدالتی دارد اجرا میشود

این حال در شأن تو و من نیست باید زیر درد و فشار جان بدم تا برگردی؟ نباید خبری بگیری از معشوقه ای که قبلا میپرسدیدی؟ انکار فراموشم کردی از یادم بردی مرا به این حال رها کرده ای آیا این انصاف است؟

من بعد تو با انسان های بسیاری آشنا شدم سخن گفتم‌ نشست و برخاست کردم درمورد افکارشان سخن گفتم و در مورد هر چیز مشورت کردم ولی بازم هم دقیقا لحظه ای که یاد چشمانت میفتادم ارتباطم را با دیگران قطع میکردم نه بخاطر اینکه حق را به کسی میدادم که جز تو به کسی فکر نکند نه این چنین نیست اما یاد چشمات هر لحظه مارا غمگین تر می‌کرد...

حق به توان دو -

از تفریحات سالمم بازی با پیرسام

اگه دوست نداشتید لف بدید ممکنه از چنلتون لفت بدم...

سمت چپ سینم از شدت درد داره فرومی‌پاشد

دمور خیلی با ادبه و من واقعا nmt

لطف دارید؛