غآيت وجود.

ماه‌ها گذشته‌اند! نمره‌ی تلفنت را نمی‌دانم! گرداگرد هر چیزی را سیم خاردار کشیده‌ای. دور نمره‌ی تلفن و صدایت! صدای مرا باور نداری، کلماتم از دیدار تو محروم‌اند بگذار صدایم به اتاق تو وارد شود و بر فرش ایرانی قیلوله کند محرومم از گام نهادن به سرزمین کوچک تو! نمی‌دانم کجا نشسته‌ای و چه مجله‌ای می‌خوانی، نمی‌دانم ملافه‌های بسترت چه رنگی دارند، یا پرده‌های اتاقت! چیزی از جهان افسانه‌ای تو نمی‌دونم، پس می‌افرینمت دانه‌ای سفید را بر قرمز و آبی را بر زرد. پس مالک تابلویی می‌شوم که لوور حسرت آن را می‌خورد.