б кетгандай кўринмай
қолди…
Кўзини очган Миркомил анчагача
ўзининг қаердалигини билолмай
ётди. Ён-атрофига қарашга ҳам
мажоли йўқ, салгина қимирлаши
ҳам чидаб бўлмас азоб бераётган
эди. Кўз қири билан қараганида
стул суянчиғига бошини қўйиб
ухлаётган хотини Ҳанифани
кўрди. «Кечирим сўрашим керак
бўлганлардан биринчиси шу
бўлса керак», деб ҳаёлидан
ўтказди. Унинг бошига солган
кўргуликлар ҳақида ўйларкан,
хотинига жуда- жуда ачинди.
Ахир қанча хўрлади, азоб берди.
Энг ёмони, кўнглига келганича
ҳиёнат қилди. Ҳанифа эса
ҳаммасига чидади. Худодан инсоф
тилади. Аксарият аёлларга ўхшаб
дод-фарёд қилмади.
Оғриқ тобора кучайиб, чидаб
бўлмас даражага келди. Тишини
тишига қўймасин, инграб юборди.
Бошини шошиб кўтарган Ҳанифа
суюнганидан йиғлаб юборди.
Шошиб ўрнидан туриб келди.
-Вой худога шукур-ей, қўрқитиб
юбордингиз-ку. Уч кундан бери
адойи тамом бўлаёздим.Болаларингиз ҳам эртадан кечгача
эшик олдида зор қақшаб
туришди.
«Уч кун. Демак Ҳанифа уч кундан
бери тепамда ўтирибди эканда»,
деб ҳаёлидан ўтказган
Миркомилнинг кўнгли бузилиб
кетди. Кўзлари намланди.
Хотинига меҳри товланиб, мен
бунга арзимайман-ку, деб ўйлади.
Унинг йиғламсираганича
алланималар деётганини кўриб,
йиғлама, демоқчи бўлди. Лекин
мажоли етмади. Қуруқшиган
лабларини аранг қимирлатди.
Ҳанифа пиёладаги сувга докани
хўллаб лабига теккизганида аранг
раҳмат, деди
Кириб келган ҳамшира
Миркомилнинг ўзига келганини
кўриб, мамнун жилмайди.
Индамай чиқиб кетди. Ҳиёл ўтмай
шифокор келди. У, кризис
ўтибдида, энди яхши бўлиб
кетади, деб қон босимини ўлчади.
Юрак урушини текширди.
Жавдираб қараб турган Ҳанифага,
энди ҳавотирланмаса ҳам бўлади,
деб таскин бериб чиқиб кетди.
Кириб келган ҳамшира кетма-кет
иккита укол қилди. «Бўлди энди,
келинойимга кўп эркалик
қилаверманг, деб деб
ҳазиллашган бўлди. Ҳанифага
маслаҳатлар бериб чиқиб кетди.
Таҳминан ўн дақиқача ўтиб
Миркомил уколлар таъсирида
уйқуга кетди. Уйғонганида
оғриқлар яна аввалгидай эди.
Шундай бўлсада ўзини бардам
кўрсатишга уринди. Қаерлари
шикастлангани ҳақида ҳатто
билишга ҳам ботинлмади. Бобоси
билан бўлиб ўтган суҳбатни
ҳаёлида тиклар экан, унинг нима
демоқчи бўлганини тушунди.
Лекин нима сабадандир
тушкунликка тушмади. Қисмати
шу эканлигини ўйлаб тақдирига
тан бераётган эди. Ҳанифага,
яқинроқ кел, дегандай имо қилди.
У яқинроқ сурилиб, бир нима
дейсизми, дегандай энгашганида
паст овозда шивирлади.
-Куним битганга ўхшайди.
-Ундай деманг, дадаси, ундай
деманг,-деб Ҳанифа йиғлаб
юборди. Кўз ёшларини
рўмолининг учи билан артди. -
Ҳали кўп яшайсиз. Боя врач
айтди-ку. Ахир… Ҳали
болаларингиз ёш. Ҳеч бўлмаса
уларни ўйланг.
-Илтимос, мендан… рози бўл…
-Ундай деманг, дадаси. Мени кўп
қўрқитаверманг,- деди Ҳанифа
илтижо билан.
-Демак, рози эмассан-а? Тўғри
қиласан,-деди Миркомил
қандайдир ўкинч билан.
Ҳанифа икки ўт орасида қолганди.
«Розиман», дейиши эрининг
ўлимига рози эканлигини
англатгани учун бундай дейишга
тили бормаётган эди. Индамай
туришини эса эри бошқача
тушуниб кўнгли янада ўксиб
қолишидан чўчиётганди. Бошқа
сўз тополмай, ҳали кўп яшайсиз,
деди.
-Айтақол, тилинг бормаётган бўлса
бошингни қимирлатиб қўй.
Биламан, сени кўп қийнадим,
қанча азоб бердим. Ўрнингда
бошқа аёл бўлганида
аллақачонлар… Сен эса ҳаммасига
чидадинг. Яна бир илтимос, -деб
Миркомил Самандарни чақириб
кел, демоқчи бўлди. Лекин бунга
ботинолмади. «У барибир келмаса
керак,- деб ҳаёлидан ўтказа
бошлади.- Балки келар. Абгор
ётганимни ўз кўзи билан кўриш
учун ҳам келар. «Баттар бўл, бу
ҳам сен учун кам, дер. Балки
бундан ҳам ёмонроқ гапларни
айтар. Ундан ҳар нарсани кутса
бўлади. Йўқ, чақиртирмайман.
Унга бу аҳволда кўрингандан
кўра тавқи-лаънат билан кетганим
маъқул. Балки
чақиртираверсаммикан? Ҳеч
бўлмаса кўнглим сал бўлсада
таскин топармиди?»
Бир қарорга келолмай узоқ
иккиландин. Нихоят буни
Ҳанифадан илтимос қилишни
афзал кўрди.
-Ҳанифа, сендан яна бир илтимос.
Кейин… Таъмирлаш заводига
бориб Самандар, деган йигитга
учрайсан. Ундан менинг номимдан
кечирим сўрайсан. Ўтиииб илтимос
қилди, дейсан. Фақат бунинг
сабабини сўрама, барибир
айтолмайман. Яна бир гап. Мен
ҳақимда унча-мунча ножўя
гапларни айтса ҳам ундан хафа
бўлма.
Билинар-билинмас бошин