گیلاسِ ناناس.

امروز اولین تجربه ی سلف پرتره هام بود. خیلی دوسشون دارم و خیلی براشون ذوق دارم. اسم عکس ها رو دوست داشتم مرتبط با هلو بذارم. اما هلو نداشتم و میشه عکس های دو پرتغال.

آدم عکس از نوشیدنی و غذا بگیری نیستم اما از اون کافه ی شیراز که در زدیم و رمز شب گفتیم عکس گرفتم اما باور پذیر نیست اگه بگم با عکس های اضافی اشتباه پاک شدن، البته همسفرهام دارن عکسشو ولی خب تا ببینمشون بسیارها طول میکشه. و البته ویوئو های پاسارگاد.)): اینا رو خیلی بعد براتون میذارم🎀

آدم عکس از نوشیدنی و غذا بگیری نیستم اما از اون کافه ی شیراز که در زدیم و رمز شب گفتیم عکس گرفتم اما باور پذیر نیست اگه بگم با عکس های اضافی اشتباه پاک شدن، البته همسفرهام دارن عکسشو ولی خب تا ببینمشون بسیارها طول میکشه. و البته ویوئو های پاسارگاد.)): اینا رو خیلی بد براتون میذارم🎀

این عکس غروب هنگام در کنار آقای سعدی و با بک گراند اهنگِ شجریان گرفته شده.

عکس هایی که ادامه میذارم، عکس های روزمره و ساده ای از شیرازِ عزیزمن. میتونم بگم اون هیچ دو روزی رو اندازه ی اون دو روزی که شیراز بودم زندگی نکردم. هر لحظه شو بودم، و از بوی بهار نارنج ها سرمست تر میشم و تو کوچه ها قدم میزدم. تو شیراز خیلی اشک ریختم. اشک چون میدونستم چقدر قراره دلتنگ این شهر و البته مردمش شم. بی نظیر بود و برای همیشه عاشقش میمونم.

امروز باهم توت بگ ها رو دوختیم و روشون نوشتیم که تا نوشته بماند. از سکانس های قشنگ این بود که کلاغ داشت می‌دوخت و من داشتم آشپزی میکردم. عجب دوستیِ بوسیدنیی. و بلاخره عکس از شب در این چنل.

از فروردین ماه.