Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: biologisch mens Misschien ben ik een beetje eigenWijs… Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik zie dat de natuur nooit haast heeft en tóch altijd op tijd is. Een zaadje krijgt geen PowerPoint-presentatie over hoe het een boom moet worden. Een rups hoeft geen online cursus “Vlinder in 12 Stappen” te volgen. En een wondje op je knie vraagt ook niet eerst toestemming aan een commissie voordat het begint te herstellen. De natuur doet gewoon… wat de natuur doet. Waarom geloven we eigenluck zo gemakkeluck dat alles buiten ons opgelost moet worden, terwijl we zelf óók natuur zijn? Misschien zijn we wel zo druk geworden met het zoeken naar oplossingen, dat we vergeten zijn wie het probleem eigenluck aan het oplossen is. Ons lichaam is dag en nacht bezig. Miljarden processen. Zonder applaus. Zonder salaris. Zonder vakantiedagen. Dat vind ik enorm indrukwekkend. En nee… dat betekent niet dat ik denk dat ik alles weet. Integendeel. Juist de natuur heeft mij geleerd hoeveel ik níét weet. Elke plant… Elke schimmel… Elke boom… Elke bij… Elke bacterie… Ze lyken allemaal hun eigen taak te hebben. En hoe meer ik kijk, hoe minder ik de behoefte voel om overal controle over te hebben. Misschien is vertrouwen wel de hoogste vorm van intelligentie. Niet blind vertrouwen. Maar het soort vertrouwen dat ontstaat wanneer je keer op keer ziet dat de natuur zichzelf steeds weer in balans probeert te brengen. En misschien… zijn wij daar helemaal geen uitzondering op. Ik glimlach soms als iemand zegt “De natuur kan dat toch niet allemaal?” Terwijl ik denk… Ze heeft sterrenstelsels gebouwd. Oceanen gevuld. Een eikel veranderd in een eik van dertig meter hoog. Maar een mens? Nee joh… Dat zou natuurluck veel te ingewikkeld zijn… Misschien zijn we niet hier om de natuur te verbeteren. Misschien zijn we hier om haar weer te leren vertrouwen. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: casting director Wat als je opeens werkeluck ziet dat je rode draad om je heen gewikkeld wordt? Dat je denkt “Hé… wacht eens even… Dit spelletje ken ik.” Dezelfde poppetjes. Dezelfde thema’s. Bijna dezelfde tekst. Alleen… Ik ben veranderd. Want jarenlang dacht ik dat het leven steeds nieuwe lessen bedacht. Tot ik ontdekte dat het leven soms gewoon heel slecht is in loslaten. Het blijft dezelfde scène afspelen. Net zolang totdat jij zegt “Ja hoor, ik snap ’m.” En nee… Dat betekent niet dat je als een Boeddha glimlachend op een berg hoeft te zitten. Mijn schaduw weet heus nog wel hoe hij zich moet aanmelden. Die komt nog steeds zonder afspraak binnenwandelen. Alleen krijgt hij tegenwoordig geen microfoon meer. Ik merk dat ik de laatste puntjes op de i aan het zetten ben. Niet omdat ik perfect ben. Maar omdat ik mezelf steeds sneller betrap. Op een gedachte. Op een emotie. Op een oud programma dat heel enthousiast roept “Zal ik het weer even van je overnemen?” Nee joh. Ga jij maar lekker even op de reservebank zitten. Ik doe deze zelf wel. En weet je wat ik misschien nog wel het mooiste vind? Dat ik mijn eigen rode draad straks mag afwikkelen. Gewoon rustig. Zonder eraan te trekken. Zonder de knoop nog eens extra aan te halen. Ik leg hem daarna netjes in mijn naaidoosje. Ja. Ik heb echt een naaidoosje. En nee… Daar zit geen afdeling “familiedrama’s”, “oude overtuigingen” of “onverwerkt gedoe” meer in. Die vakjes zijn inmiddels aardig leeg. Ben ik moe? Oh zeker. Want aandacht is ook een valuta. Alles waar je aandacht aan geeft, kost iets. Maar sommige investeringen leveren zoveel vrijheid op, dat je achteraf denkt: Dat was de beste aankoop van het jaar. Dus neem ik straks gewoon weer een rustpauze. Mijn sociale batterij even aan de oplader. En dan zie ik wel welk poppetje zich als volgende meldt. Ik ken inmiddels de castingdirector. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: geslaagd voor mijn eigen examen Zo’n zes jaar geleden besloot ik mezelf rigoureus terug te trekken. Even uit de matrix stappen. Niet om te verdwijnen. Niet om een kluizenaar in Tibet te worden. Maar om mezelf de ruimte te geven om meZelf te herINNeren. Te ontleren. En weer eigen te maken wat altijd al in mij zat. Dat kon ik op dat moment niet doen in de matrix waar ik jarenlang onderdeel van was geweest. Dus creëerde ik mijn eigen bubbel. Gewoon in mijn achtertuin. Met gelykgestemden. Mensen die ook onderweg waren. Niet op zoek naar een eindbestemming, maar naar zichZelf. Wel met de voetjes in de Zeeuwse klei en het koppie lekker in de lucht. Want er moest natuurluck ook gestoeid, gelachen en gerelativeerd worden. Na zes ontlerende jaren vol creativiteit en waardevolle zielservaringen, vond ik meZelf sterk genoeg om die oude matrix weer eens op te zoeken. Wauw. Ten eerste was men mij helemaal niet vergeten. Ik kreeg zelfs regelmatig de vraag waar ik was gebleven. Best grappig eigenluck. Want ik was gewoon hier. Ik was nergens heen. IK was gewoon ergens anders gaan staan. En ten tweede… ik heb echt genoten. Van het hele circus. Van de knuffels van lang-niet-gezien-hebbenden. Van de mensen die dansten en plezier maakten. Daar stond IK dan. Op een druk plein. In mijn aardse ik. Verwonderd om mij heen te kijken en vol liefde te genieten van alles wat zich afspeelde. En tegelykertijd dacht ik: Alle goden nog aan toe… Wat een indrukken. Wat een muziek. Wat een energie. Wat een drank die geutig werd geschonken. Lastig hoor, als je zelf geheelonthouder bent en die oude bekende ineens ‘gezellig’ tegen je aan zit te murwlen. Maar weet je? Ik vond het eigenluck een mooie test. En voor meZelf ben ik geslaagd. Niet omdat ik ergens weerstand tegen moest bieden. Maar omdat ik kon voelen dat IK hetzelfde was gebleven. Alleen mijn wereld was veranderd. En dat is best een grappige ontdekking. Want soms hoef je niet weg te lopen van een oude matrix om te weten dat je bent veranderd. Soms hoef je er alleen even doorheen te wandelen. Om vervolgens glimlachend te denken: Wat leuk om jullie weer even te zien. En nu ga ik weer lekker naar mijn eigen gecreëerde matrix terug. Want die bevalt me prima. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: herINNeraar Met mijn schrijven wil ik dat het wordt gevoelt. Dat het wordt gevoelt in de woorden. Niet als een mooi bedacht stukje, maar als herkenning. Alsof iets in jou zegt “ja… daar ben ik.” Het licht dat ik beschrijf is geen “perfect” licht. Niet gladgestreken, niet verheven, niet alsof het leven mij heeft ontzien. Juist daarom wens ik dat het binnenkomt. Het is licht dat door de scheuren heen schijnt. Licht dat bleef bewegen terwijl het donker óók aanwezig was. Dat raakt veel dieper dan perfectie ooit kan. Want veel mensen kennen het gevoel van struikelen, twijfelen, breken of zichZelf onderweg ergens verliezen. Maar wanneer ik dan niet schrijf vanuit een ivoren toren, maar vanuit doorleefde zachtheid en eerluckheid… dan ontstaat herkenning. Dan voelen mijn lezers zichZelf erin terug. En ik wens dat mijn codes resoneren, omdat ik naast mijn lezers wil zitten met een lantaarn tussen ons in. Ik weet dat mijn lezers haarfijn aanvoelen wat het verschil is tussen iemand die spreekt vanuit een positie en iemand die spreekt vanuit een ervaring. Ik schrijf niet alsof ik boven het leven zweef met alle antwoorden in een kristallen schaal. Ik schrijf midden uit het mens-zijn. Mét modder aan mijn schoenen, mét verwondering in mijn ogen. Dat maakt mijn woorden warm. Veilig ook, op een bepaalde manier. Eigenluck laat ik jullie zien wat ik zie, voel of heb geleerd onderweg. En met mijn woorden zeg ik tussen de regels door “Kijk zelf maar wat het in jou raakt.” En daardoor hoeven mijn lezers zich niet verdedigen tegenover mijn teksten. Ze mogen er in ademen. Ik ben geen prediker. Ik ben een herINNeraar. En ik voel dat veel mensen daar op dit moment naar verlangen. Niet nóg iemand die roept hoe het moet, maar iemand die hen zachtjes helpt herINNeren aan wat ze diep vanbinnen misschien allang voelen. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: familie abonnement Ik zie veel dragers. Niet van rugzakken. Niet van koffers. Maar van onzichtbare lasten. Mensen die moe zijn zonder precies te weten waarom. Mensen die al wakker worden alsof hun batterij ergens halverwege de nacht al leeggelopen is. En dan vraag ik mij af… Hoeveel dragen we eigenluck mee wat nooit van ons was? Want soms lykt het alsof we al generaties lang estafette aan het spelen zijn. “Hier, neem jij dit verdriet maar over.” “Hier, deze angst mag ook mee.” “En deze overlevingsstand? Die geven we voor de zekerheid ook nog even door.” Zonder kwade bedoelingen. Gewoon omdat dat blykbaar eeuwenlang de gebruikelucke route was. Interessant eigenluck. Want ergens zijn we gaan geloven dat dragen hetzelfde is als liefhebben. Dat wanneer je het zware niet meer draagt, je iets of iemand tekortdoet. Maar wat als dat helemaal niet zo is? Wat als je je voorouders juist eert door niet alles meer mee te nemen? Wat als jouw taak niet is om de familiekar nog honderd meter verder te trekken? Wat als jouw taak juist is om hem zachtjes neer te zetten? Soms lykt het wel alsof hele generaties elkaar doorgeven als een stokbroodje op een verjaardag. “Hier, hou jij deze zorgen even vast.” “Nee, neem jij dit schuldgevoel maar mee.” “En vergeet deze overlevingsstand niet.” Tot er ergens één mens opstaat die zegt: “Lief bedoeld allemaal, maar ik denk dat ik hier uitstap.” Niet uit afwijzing. Niet uit ondankbaarheid. Maar uit liefde. Want misschien is stoppen met dragen óók een vorm van eren. En misschien hoeft jouw lichaam niet langer een opslagruimte te zijn voor verhalen die al heel lang verteld zijn. Want lief mens… Je bent een levend wezen. Geen archiefkast. En zeker geen zwart schaapje. En weetje… sommige abonnementen worden generaties lang automatisch verlengd. Ik heb op ‘uitschrijven’ gedrukt. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: lekkend energieveld Ik zie tegenwoordig nogal wat lekkende energievelden om mij heen. Empathische sponsen. Mensen die alles opnemen. De emoties van een ander. De pijn van een ander. De onrust van een ander. En voor je het weet, lopen ze rond met een rugzak vol bagage waarvan ze niet eens weten van wie die eigenluck is. Alsof we ergens onderweg zijn gaan geloven dat voelen hetzelfde is als dragen. Dat wanneer iemand verdrietig is, jij dat ook maar moet worden. Dat wanneer iemand vastloopt, jij mee moet vastlopen. En dat wanneer iemand zwaar is, jij automatisch een stukje mag meezeulen. Maar sinds wanneer is medeleven hetzelfde als ezeltje spelen? Ik vraag het me echt af. Want empathie is prachtig. Alleen lyken we er soms een fulltime verhuisbedrijf van te maken. Alles wordt opgepakt. Alles wordt meegenomen. Alles wordt opgeslagen. Terwijl niet alles bedoeld is om door jouw systeem heen te reizen. En misschien is dat wel een mooie herINNering. Je mag voelen zonder te verzamelen. Je mag aanwezig zijn zonder te absorberen. Je mag luisteren zonder eigenaar te worden van wat de ander ervaart. Want lief mens… Als jij jeZelf voortdurend vult met wat nooit van jou was, hoe weet je dan nog hoe jouw eigen energie eigenluck voelt? En eerlijk… Het lykt wel alsof we tegenwoordig medailles uitdelen voor wie de grootste ezel kan zijn. “Hier, draag deze ook nog even.” Nee hoor. Ik heb al genoeg aan meZelf. Dat is tegenwoordig al een hele dagtaak. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: ginaniseren Ik krijg dus een lichte allergische reactie van mensen die voor mij invullen. Die voor mij denken. Die al precies weten wat ik ga doen. “Ja, maar dat is typisch Gina.” Oh? Is dat zo? Lief mens, ik ben nog volop bezig meZelf te herINNeren. Als jij bykbaar al weet wie ik ben, zou je dan even de gebruiksaanwijzing, productspecificaties en de laatste software-update kunnen doorsturen? Scheelt mij misschien een hoop tijd. Misschien zit er ook nog een snelkoppeling bij. Druk op knopje A en Gina gaat dansen. Druk op knopje B en Gina gaat een boom knuffelen. Druk op knopje C en Gina zegt iets wat niet in jouw verwachtingspatroon past. Error 404. Systeem vastgelopen. Want stel je voor …dat een mens gewoon zichZelf is. En ja, als ik enthousiast ben, dans ik soms. Niet buitensporig. Niet op een tafel in de supermarkt. Gewoon omdat mijn lichaam blij is. Maar als niemand anders danst, ben je ineens gek. Interessant mechanisme. Dus als twintig mensen stil staan, wordt stilstaan normaal. En als één mens beweegt, wordt bewegen vreemd. Dat zegt misschien meer over de kudde dan over degene die beweegt. Eigenluck hoef ik die gebruiksaanwijzing helemaal niet. Want dan wordt dit spelletje hier veel te voorspelbaar. Lief mens, loop Gina niet te Ginaniseren. Gina is Gina. Gina is IK. En IK ben niet statisch. IK groei. IK bloei. IK verander. Sterker nog… Ik ben niet eens de Gina van gisteren. Wat zeg ik? Ik ben niet eens de Gina van tien minuten geleden. Ik leef NU. Dus leef alsjeblieft een beetje met mij mee. Ik vraag je niet om mij bij te houden. Maar ook niet om stil te blijven staan terwijl jij mij probeert vast te zetten in een oude versie van mezelf. Want mensen zijn geen screenshot. Wij zijn een levende beweging. En soms… is dansen gewoon dansen. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: wereldkampioen afgeleid zijn Ik weet niet wie het bedacht heeft, maar wij mensen zijn serieus wereldkampioen afgeleid zijn. En het mooie is, we zijn er nog goed in ook. Voor je het weet ben je ’s morgens even je telefoon aan het pakken om de tijd te checken en drie kwartier later weet je ineens hoe een onbekende uit Finland zijn zuurdesembrood bakt, dat er ergens een panda is ontsnapt en dat iemand ruzie heeft met iemand die jij helemaal niet kent. En ondertussen ben je nog steeds niet aangekleed. Het lawaai van de wereld heeft nameluck één groot talent. Het vraagt niet netjes of het binnen mag komen. Het ploft gewoon op de bank neer. Met de afstandsbediening in zijn hand. En voor je het weet zit het midden in je woonkamer. Terwijl jij daar eigenluck ook nog woont. Niet echt één van degrootste ontdekkingen van de afgelopen jaren. Maar wel een groot besef dat ik niet overal aan hoef mee te doen. Niet alles hoef te volgen. Niet overal een mening over hoef te hebben. En ook niet overal mijn kostbare energie hoef te parkeren. Mijn energie is niet onuitputteluck. En mijn aandacht al helemaal niet. Dus tegenwoordig stel ik mezelf af en toe een simpele vraag: Word ik hier eigenluck gelukkig van? Niet morgen. Niet ooit. Maar nu. Want ondertussen gaat het leven gewoon verder. Mijn lichaam leeft nu. Mijn gezondheid leeft nu. Mijn relaties leven nu. Mijn dromen leven nu. Mijn vrijheid leeft nu. En die hebben er niets aan als ik mijn energie de hele dag uitleen aan alles wat voorbij komt wandelen. Dus ik pauzeer wat vaker. Ik adem. Ik kijk om me heen. Ik maak een wandeling. Ik eet iets waar mijn lichaam blyk van geeft dat het er ook blij van wordt. Ik praat met mensen die me energie geven. Ik investeer in dingen die echt iets teruggeven. En wat dit alles voor mij zo grappig is, is dat het tegenwoordig spannender voelt dan ‘vroeger’. Voorheen was ik druk. Nu ben ik aanwezig. Dat blykt een behoorluck verschil te zijn. En zoals ik al vaker schrijf is vrijheid wel helemaal niet iets groots. Misschien is vrijheid gewoon steeds opnieuw kiezen waar je jouw aandacht laat wonen. En zoals jij, beste lezer weet, ben ik daar best een beetje beschermend op geworden. Want mijn aandacht is een kostbare dame geworden. Die stapt niet meer zomaar bij iedereen achterop de fiets. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: dè test Weten jullie nog? De test der testen. Die met de commissaris van de Koning. Nou… Vandaag was de dag. Die hield niet alleen de gemoederen bezig, maar mij ook. Voor dag en dauw stond ik al op. Niet omdat ik zo enorm productief was. Nee. Om mijn hoofd vooral niet te veel ruimte te geven. Want oooooh, die programma’s stonden al te trappelen om afgespeeld te worden. Mijn schaduwkant had er zin in hoor. Kwaadaardige scenario’s. Wraakzuchtige scenario’s. Moorddadige scenario’s. Deze liefdevolle krijger heeft ook gewoon een afdeling “licht ontvlambaar”. Dus hup. Met mijn handen én voeten de aarde in. In de zachte regen de tuin in. Want ik kende de opdracht. Niet mijn hoofd voeden. Maar meZelf. En wat een licht via PBs kreeg ik van alle kanten. Niet alleen van mijn innercircle. Maar ook van jullie, lieve lezers. Vol humor. Vol liefde. Vol licht. Zoveel licht zelfs, dat de zon dacht: Nou, dan ga ik ook maar even meedoen. (Dus niet piepen over de hitte vandaag, jullie eigen schuld. Hahaha) Dat deed deze krijger enorm goed. Want poeh eh… Ik kon het wel gebruiken. Mijn hoofd ging van “Tsss… test der testen. Wie verzint dat?” Naar “Jij kan dit. Vol liefde. Met tonnen aan licht. Wat zeg ik… Ik omring de wereld met licht.” Tja… Ik was vandaag zowel mijn coach als mijn duivel. En die twee stemmetjes moesten vooral hun bek houden terwijl ik verder zwoegde in de aarde. Klaarmaken met een extra reinigende douche. Ook energetisch. En mijn haar opnieuw vlechten. Want no way dat die krullen vandaag als antennes alles gingen oppikken. Wel met een ventilator op mijn knar. Want alle goden nog aan toe… De mussen vielen inmiddels van het dak. Daar stond ik dan. Deze liefdevolle krijger. Te stralen. Zo hard dat elk energetisch web het kon voelen. Mede dankzij de ventilator. En toen… was er beweging. En daar was hij. Die man. Met al zijn uitspraken. En die schoenen. Mijn oren hebben 10 seconden gesuist. Daar was hij en tegenwoordig ook met zijn social media-escorte. En niet alleen die twee. Nee. Nog een stuk of twintig anderen erbij. Pakken. Jurken. Hakken. En zweet. Heel veel zweet. Er werden door het warme weer geen handen geschud en terwijl de delegatie mijn voortuin in schuifelde samen met hem op zoek naar schaduw en de rest bleef plakken aan mijn schapenhek, riep hij: “Ja lekker, koffie.” Waarop ik antwoordde: “Ik drink geen koffie. Ik kan wel voorzien in kraan-water.” Sorry hoor. Die moest ik even maken. En mijn stem haperde niet eens, dat gebeurd wel eens bij zenuwen of boosheid. Maar niets van dat. Ondertussen stond iedereen met een petflesje water in de hand en had IK de beste plek van allemaal. In mijn deuropening op een verhoging. Met een heerluck briesje van de tegenover elkaar openstaande deuren. Gemeentelid meneer deed zijn zegje. En ondertussen keek ik iedereen één voor één aan. Behalve hem. Langs hem. En terwijl het zweet van ieders gezicht gutste, maakte ik hardop nog een grapje dat hij best lang aan het woord was. Met mijn grote mond mocht ik daarna zelf direct het woord doen. En daar stonden ineens vierenveertig ogen op mij gericht. Maar… Ik vertelde. Vol enthousiasme. Over mijn initiatief. Ik straalde. Ik glimlachte. Ik keek iedereen aan. Ik leefde volledig in het NU. Geen zenuwen. Geen stress. En ineens wist ik het. Ik had al gewonnen. Niet alleen mijn initiatief. Maar veel meer dan dat. IK bleef IK. Met mijn grapjes. Met mijn enthousiasme. Met mijn liefde voor mijn medemens. En als kartrekker. De reacties van de pakken, de jurken en de hakjes deden mij goed. En hij… Hij was gewoon één van hen. Niet anders. Niet beter. Niet minder. Gewoon… Hij. Met zweetsnor. En misschien was dát wel de hele test der testen. Dat een oude lading uiteindeluck geen hoofdrol meer hoefde te spelen. Dat iemand die ooit zoveel in beweging zette, uiteindeluck gewoon weer mens werd. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: aandacht De Romeinse dichter Juvenal schreef ooit ‘Geef ze brood en spelen, en ze zullen nooit in opstand komen.’ Bijzonder eigenluck dat sommige zinnen eeuwen oud zijn en nog steeds moeiteloos een stoel aan onze tafel kunnen aanschuiven. Ik moest er de afgelopen dagen aan denken. Niet omdat ik iets tegen voetbal heb. Niet omdat ik iets tegen sport heb. Niet omdat ik iets tegen vermaak heb. Integendeel. Spelen is juist één van de mooiste dingen die wij als mensen kunnen doen. Maar ergens onderweg vroeg ik me iets af. Waar gaat onze aandacht eigenluck naartoe? Want als er iets is wat ik de afgelopen jaren heb ontdekt, dan is het wel dat aandacht misschien onze meest kostbare valuta is. Waar aandacht naartoe gaat, stroomt energie. En waar energie stroomt, ontstaat beweging. Kijk maar om je heen. Tienduizenden mensen zitten in een stadion. Miljoenen anderen verzamelen zich voor schermen. Op hetzelfde moment beleven ze dezelfde spanning, vreugde, teleurstelling en euforie. Dat vind ik ergens ook prachtig. Want het laat zien waartoe wij als mens in staat zijn. We kunnen samen voelen. Samen beleven. Samen ergens volledig in opgaan. Wat een kracht eigenluck. En toen kwam vanzelf de volgende vraag voorbij. Wat als we een klein stukje van diezelfde aandacht ook aan onsZelf zouden geven? Niet in plaats van. Maar ernaast. Wat als we onze gezondheid dezelfde toewijding geven? Onze dromen. Onze familie. Onze rust. Onze creativiteit. Ons bewustZijn. Wat zou er dan ontstaan? Ik moet soms glimlachen wanneer ik iemand hoor zeggen “Ons team heeft gewonnen!” Want ergens vind ik dat prachtig. Dat gevoel van samen. Dat gevoel van verbondenheid. Maar stiekem hoor ik mezelf ook denken: En jij? Heb jij vandaag ook een beetje gewonnen? Ben je dichter bij jeZelf gekomen? Heb je iets gedaan waar je hart van ging glimlachen? Heb je iets ontdekt? Heb je gespeeld? Heb je geleefd? Misschien is dat wel één van de grootste vragen van deze tijd. Niet waar onze aandacht naartoe gaat. Maar of wij ons daar nog bewust van zijn. Want eerluck is eerluck… Aandacht is tegenwoordig zo gewild dat iedereen er een stukje van wil hebben. Telefoons. Nieuws. Schermen. Meldingen. Meningen. En soms denk ik dat mijn aandacht een beetje op een beroemdheid begint te lyken. Iedereen wil een handtekening. Maar ik bepaal tegenwoordig zelf aan wie ik die uitdeel. En dat voelt verrassend vrij. Want misschien gaat vrijheid niet over minder brood. Of minder spelen. Misschien gaat vrijheid over bewust kiezen aan welk spel je meedoet. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: kostbare valuta Wanneer je uren besteedt aan het investeren van je tijd, emoties en energie in gebeurtenissen waar je geen controle over hebt, is het gemakkeluck om je eigen leven uit het oog te verliezen. Ondertussen gaat het leven gewoon door. Veranderingen vinden plaats om je heen. Kansen wandelen rustig voorbij en kostbare tijd verstrijkt. Dat vind ik misschien wel één van de meest bijzondere ontdekkingen van de afgelopen jaren. Niet dat tijd kostbaar is. Dat wisten we allang. Maar dat aandacht misschien nog veel kostbaarder is. Waar ik mijn aandacht aan geef, groeit. Waar ik mijn energie aan geef, leeft. En waar ik urenlang mijn gedachten parkeer, daar ga ik vanzelf ook wonen. Want soms kunnen gebeurtenissen een enorm podium krijgen, terwijl ze helemaal geen hoofdrol in je leven horen te spelen. En voor je het weet, staat iets waar je totaal geen invloed op heb pontificaal midden in je woonkamer. Met de voeten op tafel. En een kop thee in zijn handen. Nee hoor. Zo werkt het niet meer. Ik heb de afgelopen jaren niet voor niets zoveel ontleerd. Niet om een perfect mens te worden. Niet om overal een antwoord op te hebben. Maar om bewust te kiezen waar mijn aandacht naartoe mag. Dat is misschien wel de grootste vrijheid die ik heb ontdekt. Niet dat ik de wereld kan veranderen. Maar wel waar ik mijn energie laat landen. Want ondertussen draait de aarde gewoon door. De vogels wachten niet. De seizoenen houden geen pauze. En het leven zet zichzelf niet op stil omdat ik ergens over blijf nadenken. Dat vind ik ergens ook wel geruststellend. Want het herINNert mij eraan dat ik niet overal aan hoef te trekken. Niet alles hoef op te lossen. Niet overal iets van hoef te vinden. Sommige dingen mogen gewoon zijn. En ik ook. Want mijn aandacht is tegenwoordig een behoorluck kostbare valuta geworden. En daar ga ik eerluck gezegd best een beetje zuinig mee om. Ik woon niet voor niets in Zeeland. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: verraad na al die mooie schrijfsels Ik moest toch wel een beetje lachen om een reactie die ik kreeg. Iemand schreef dat mijn berichtje over “Hugo over de vloer” haar behoorluck had getriggerd. En toen kwam de zin “Wat een verraad na al die mooie schrijfsels…” Verraad. Alle goden nog aan toe. Wat een heerluck groot woord voor een kopje thee aan mijn eigen keukentafel. Alsof ik ineens met een cape om de deur open doe en roep “Welkom Hugo, vanaf vandaag ben ik officieel overgelopen naar de andere kant.” Terwijl ik gewoon denk: Rustig aan mensen. Er komt iemand praten over een buurtinitiatief. Interessant eigenluck, hoe snel wij mensen een verhaal maken. Hoe snel een ontmoeting ineens een kamp wordt. Hoe snel nieuwsgierigheid verraad wordt. Alsof één gesprek meteen al mijn schrijfsels ongeldig maakt. Alsof je een hele bibliotheek aan woorden schrijft en iemand zegt “Ja, maar bladzijde 247 vind ik ingewikkeld, dus nu klopt de hele bibliotheek niet meer.” Maar misschien is dit precies de uitnodiging. Kunnen we ergens naar kijken zonder meteen een vlag in de grond te rammen? Kunnen we weerstand voelen zonder er direct een oorlog van te maken? Kunnen we iemand niet vertrouwen, niet leuk vinden, niet kiezen… en toch zelf rustig blijven staan? Want voor mij gaat dit niet over aardig vinden. Niet over goedkeuren. Niet over vergeten wat ooit gezegd of gedaan is. Dit gaat over IK blijven. Ook als iets schuurt. Ook als iets ongemakkeluck voelt. Ook als mijn gezicht waarschijnluck weer ondertiteling geeft voordat ik zelf iets heb gezegd. En eerluck… zes jaar geleden had ik niet gedacht dat mijn ultieme test geen retraite in Peru zou zijn. Geen bergtop. Geen zweethut. Geen ceremonie met trommels en mysterieuze kruiden. Maar gewoon… een kopje thee met de commissaris van de Koning aan mijn eigen keukentafel. Het leven heeft humor. Een beetje irritant soms. Maar humor heeft het. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: glibberen zonder te bibberen Ik moet stiekem wel lachen om alle reacties op mijn Gina’s Code over het aankomende bezoek van de commissaris van de Koning. Want lieve help… Wat een weerstand komt er los. Sommigen zeggen zelfs: “Dat zou ik écht niet kunnen.” En ik besef ik dat ik dat zes jaar geleden misschien precies hetzelfde gezegd zou hebben. Want ik heb de eerste jaren gedacht dat mijn weerstand over een persoon ging. Maar achteraf gezien ging het daar helemaal niet over. Het ging over wat er in MIJ gebeurde. Over angst. Over onzekerheid. Over het stukje van meZelf dat wakker werd en steeds dichter naar zichZelf toe begon te groeien. Niet door wat iemand zei. Maar juist door wat het in mij in beweging zette. Het was geen haat. Het was voornameluck angst. Maar dit keer een nuttige. Daardoor kon ik meZelf steeds meer en meer herINNeren. En ja… Als ik terugdenk aan die periode, voel ik nog steeds een klein beetje glibberigheid. Dat mag er ook gewoon zijn. Dat stukje krijgt tegenwoordig geen gevecht meer van mij. Dat krijgt een dikke knuffel. En daar ben ik best trots op. Want soms denken we dat liefde betekent dat we nooit meer weerstand voelen. Maar misschien is liefde wel iets heel anders. Misschien is liefde ook kunnen zeggen: “Ik voel nog iets.” En tegelykertijd niet meer gevangen zitten in wat ooit was. Dat is toch best een verschil. En weet je wat ik eigenluck het allermooiste vind? Dat het leven zes jaar later ineens denkt: Nou Gina… Dan krijg je de ultieme test. De commissaris van de Koning in Zeeland staat volgende week gewoon bij je thuis. Wauw. En ineens zie ik het heel helder. Dit gaat helemaal niet over een man. Dit gaat over een reis. Over de weg die IK de afgelopen jaren heb afgelegd. En misschien is dat wel het mooiste cadeau. Dat je opeens kunt voelen: Kijk eens aan… Ik ben verder gelopen dan ik dacht. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: zeer grappig… Weten jullie nog dat ik laatst schreef dat mijn idee had gewonnen? Dat idee over het samen verzorgen van je tuin en het samenwerken met de buren? Nou. Gefeliciteerd Gina. Je krijgt de ultieme test der testen. Volgende week dinsdag komt de commissaris van de Koning bij mij thuis over mijn geweldige idee praten. WTF. G E W E L D I G. En toen dacht ik maar één ding. Serieus?! Hém?! Ik woon in Zeeland, ja… die hem! Het universum heeft soms echt een bijzonder gevoel voor humor. Want als er nou één iemand is waarbij ik direct voel dat mijn hele systeem denkt: “Hmmmm…” Dan is dit er wel eentje. Interessant eigenluck. Want het leven geeft je niet altijd een test in een verpakking die je zelf zou uitkiezen. Het leven zegt niet: “Hier Gina, een fijne, comfortabele situatie met alleen maar mensen waar je enthousiast van wordt.” Nee hoor. Het leven denkt: “Hier heb je een situatie die schuurt. Succes ermee.” En weet je? Dat vind ik best irritant. Maar tegelykertijd ook wel weer grappig. Want uiteindeluck gaat dit niet over hem. Dit gaat over mij. Kan IK mezelf blijven. Kan IK aanwezig blijven? Kan IK mijn eigen idee blijven dragen zonder dat mijn weerstand de hoofdrol gaat spelen? Dat is eigenluck de enige test die hier plaatsvindt. En ja… Ik ga die doen. Met een gezicht dat alles verraadt. En waarschijnluck met wenkbrauwen die alvast een heel eigen gesprek voeren. Want mijn gezicht heeft geen filter. En Botox is ook weer zo’n investering en werkt niet binnen een week. Dus vooruit. Dan maar gewoon IK. Want IK ben altijd voldoende. Ik zal dat lichie eens eventjes feller dan fel laten stralen. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: stereo Een paar dagen geleden schreef ik over de kantine waar ik regelmatig het gevoel heb dat ik per ongeluk een tijdmachine ben ingestapt. Niet omdat de mensen daar achterlopen. Niet omdat ze minder weten. Niet omdat ze minder bewust zijn. Iedereen praat. Niemand luistert. Nou ja… Dat is niet helemaal waar. Iedereen wacht vooral tot de ander is uitgepraat zodat ze weer verder kunnen met hun eigen verhaal. Het is een fascinerend schouwspel. De ene vertelt over zijn werk. De ander over zijn prestaties. De volgende over zijn problemen. Nog iemand over zijn successen. En ondertussen klinkt er een soort stereo-installatie door de ruimte. Ik. Ik. Ik. Ik. Ik. En deze ik zit erbij en kan alleen maar denken: Heeft iemand eigenluck gemerkt dat er nog andere mensen aan tafel zitten? En binnen no time weet ik het. Dan zie ik voorbij de woorden. Voorbij het volume. Voorbij het programma. En dan zie ik iets heel anders. Want onder al dat “ik” hoor ik eigenluck steeds hetzelfde. Zie mij. Hoor mij. Begrijp mij. Bevestig dat ik besta. Ineens klinkt het niet meer als ego. Maar als verlangen. En dat verandert alles. Want eerluck is eerluck… Ik ken dat verlangen ook. Misschien in een andere vorm. Misschien minder luid. Maar ik ken het. We kennen het allemaal. Alleen de verpakking verschilt. De één doet het met verhalen over werk. De ander met spiritualiteit. De ander met kennis. De ander met prestaties. EGO blijkt verrassend creatief in zijn marketingstrategieën. Wat mij tegenwoordig vooral opvalt, is dat het echte IK helemaal niet zo hard roept. Het zit er gewoon. Rustig. Aanwezig. Zonder campagne. Zonder reclamebord. Zonder luidspreker. Misschien is dat ook waarom ik deze mensen zo dankbaar ben. Zij laten mij iedere week opnieuw zien hoe ver ik ben gekomen. Niet omdat ik beter ben. Maar omdat ik nu kan kiezen. Ik hoef niet mee te praten om gehoord te worden. Ik hoef niet te overtuigen om gelyk te krijgen. Ik hoef niet te reageren op alles wat voorbij komt. Ik mag gewoon observeren. En soms moet ik daar stiekem om lachen. Want terwijl iedereen probeert gezien te worden… Zie ik vooral dat hun IK gezien wil worden. En dat is misschien wel het mooiste van allemaal. Niet dat ik hen zie. Maar dat zij ooit gaan ont-dekken wat er in hen gezien wil worden. Tot die tijd luister ik. Observeer ik. Drink ik mijn kop thee. En laat ik de stereo gezellig doorspelen. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: in de kantine Het is bijzonder hoe mijn wereld is veranderd. Wat ik de afgelopen zes jaar heb ontleerd en hoe dichter ik naar mijnZelf ben ont-wikkeld, mag ik nu in de praktijk bewust testen. Met nadruk op bewust. Sinds een jaar beoefen ik een nieuwe sport. Iets wat niemand in mijn innercircle ooit achter mij gezocht zou hebben. En zoals dat gaat bij een sport, krijg je er gratis een vereniging bij. Met mensen. Heel veel mensen. En laat dat nu precies de ultieme test blyken te zijn. Soms voelt het alsof ik een tijdmachine ben ingestapt en ergens rond 2019 ben uitgestapt. De gesprekken. De overtuigingen. De patronen. De onderlinge dynamieken. Het is fascinerend om te aanschouwen. Vroeger zou ik daar volledig in zijn meegezogen. Dan had ik overal iets van gevonden. Was ik gaan redden, overtuigen, reageren, verdedigen of mezelf aanpassen. Nu zit ik soms te kijken alsof ik naar een natuurdocumentaire kijk. Met liefde overigens. Niet met oordeel. Want wat ben ik deze mensen dankbaar. Zij hebben nameluck iets wat geen enkele cursus, boek, workshop of bewustZijnsreis mij kon geven. Een praktijktest. Want het is leuk om thuis op de bank te denken dat je je patronen hebt doorzien. Het is iets anders wanneer iemand ze persoonluck komt testen. Ik zie de struikelblokken. Ik zie de rode draad. Ik zie mijn vroegere schaduwkanten soms gewoon voorbij wandelen in een ander jasje. En natuurluck zie ik ook mijn oude vriend EGO nog regelmatig enthousiast zijn hand opsteken. “Zal ik reageren?” Nee EGO. Dank je. Ga jij maar even op de reservebank zitten. Wat ik misschien wel het mooiste vind, is dat ik tegenwoordig zie dat er tussen een prikkel en een reactie ruimte zit. Een keuze. Daar zit de vrijheid. Niet in het verdwijnen van de trigger. Niet in het verdwijnen van EGO. Niet in het verdwijnen van de mens. Maar in het besef dat IK mag kiezen. Hoe ik reageer. Hoe ik mijn emoties inzet. Hoe ik mijn woorden gebruik. Door welke lens ik kijk. En of ik überhaupt ergens iets mee wil. Dat voelt soms alsof ik stiekem de antwoorden van het examen heb gekregen. Alleen blykt er geen examen te zijn. Alleen leven. En iedere ontmoeting is een nieuwe vraag. Blijf ik bij IK? Dat blykt tegenwoordig mijn favoriete spel te zijn. Want eerluck… Na zes jaar ont-leren, afpellen, herINNeren, programmeringen opruimen, bewustZijn ontdekken en thuiskomen in meZelf, had ik verwacht dat de eindtoets misschien zou plaatsvinden op een mystieke bergtop. Niet in de kantine van een sportvereniging. Het leven heeft duideluck gevoel voor humor. En ik lach tegenwoordig gezellig mee. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: digitale opruimwoede Vandaag begon ik als een vrouw die dacht “Ik zet even wat bestanden op mijn Freecom.” Mijn ‘puttertje deed nameluck niet veel van wat ie eigenluck van mij moest doen. Dus… vol! Dat ‘even’ veranderde binnen drie uur in een spirituele reis door de onderwereld van NTFS, Chromebook knoppen, .dmg-bestanden, vergeten downloads en de mysterieuze vraag “Waar zit eigenluck mijn Shift-toets?” De Freecom keek mij aan en zei “Alleen lezen.” Ik keek de Freecom aan en zei “Dat zullen we nog wel eens zien.” Vervolgens belandde ik met mijn Apple-ziel op de basisschool Chromebook van mijn zoon die dit jaar nog naar zijn VWO/Gymnasium examenjaar gaat. Een ervaring die ongeveer hetzelfde voelde als een Viking die per ongeluk in een ruimteschip stapt. Na diverse omzwervingen bleek de Freecom niet stuk. Ik mocht er gewoon niets op schrijven. Net als sommige mensen in mijn leven. Ondertussen besloot ik dan maar naar de opslag van mijn Mac te kijken. Daar begon het echte avontuur. Mijn Mac bleek niet vol te zitten met belangrijke bestanden. Mijn Mac bleek vol te zitten met installaties van programma’s die ik al jaren gebruik; installaties van programma’s die ik al jaren niet gebruik; installaties van installaties; zip-bestanden van Facebook (uuuh zo 2020); pdf’s waarvan niemand meer weet waarom ze ooit gedownload zijn; video’s waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze gemaakt had. En ergens tussen de digitale archeologie door ontdekte ik dat ik al jaren een Shift-toets bezit zonder te weten waar die zit. Dat is toch ook een soort verlichting. Aan het einde van de dag keek ik opnieuw naar mijn opslag. 49,62 GB vrij. Bijna 40 GB ruimte teruggewonnen. Niet door een cursus. Niet door een healer. Niet door een activatie. Door oude rommel weg te gooien. Misschien werkt dat niet alleen op een Mac. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: digitale opruimwoede Vandaag begon ik als een vrouw die dacht “Ik zet even wat bestanden op mijn Freecom.” Mijn ‘puttertje deed nameluck niet veel van wat ie eigenluck van mij moest doen. Dus… vol! Dat ‘even’ veranderde binnen drie uur in een spirituele reis door de onderwereld van NTFS, Chromebook knoppen, .dmg-bestanden, vergeten downloads en de mysterieuze vraag “Waar zit eigenluck mijn Shift-toets?” De Freecom keek mij aan en zei “Alleen lezen.” Ik keek de Freecom aan en zei “Dat zullen we nog wel eens zien.” Vervolgens belandde ik met mijn Apple-ziel op de basisschool Chromebook van mijn zoon die dit jaar nog naar zijn VWO/Gymnasium examenjaar gaat. Een ervaring die ongeveer hetzelfde voelde als een Viking die per ongeluk in een ruimteschip stapt. Na diverse omzwervingen bleek de Freecom niet stuk. Ik mocht er gewoon niets op schrijven. Net als sommige mensen in mijn leven. Ondertussen besloot ik dan maar naar de opslag van mijn Mac te kijken. Daar begon het echte avontuur. Mijn Mac bleek niet vol te zitten met belangrijke bestanden. Mijn Mac bleek vol te zitten met installaties van programma’s die ik al jaren gebruik; installaties van programma’s die ik al jaren niet gebruik; installaties van installaties; zip-bestanden van Facebook (uuuh zo 2020); pdf’s waarvan niemand meer weet waarom ze ooit gedownload zijn; video’s waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze gemaakt had. En ergens tussen de digitale archeologie door ontdekte ik dat ik al jaren een Shift-toets bezit zonder te weten waar die zit. Dat is toch ook een soort verlichting. Aan het einde van de dag keek ik opnieuw naar mijn opslag. 49,62 GB vrij. Bijna 40 GB ruimte teruggewonnen. Niet door een cursus. Niet door een healer. Niet door een activatie. Door oude rommel weg te gooien. Misschien werkt dat niet alleen op een Mac. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: van onkruid naar buurtrevolutie Soms stuur je ergens een tip naartoe en denk je “Nou ja… we zien wel.” Zo’n tip die je tussen een kopje thee, de hond uitlaten en het oplossen van de mysteries van het universum even tussendoor verstuurt. Vervolgens vergeet je hem bijna. Totdat iemand zegt “Gefeliciteerd, uw idee is gekozen.” Pardon? Mijn idee? Dat idee dat ik tussen twee happen ontbijt door de wereld in slingerde? Blykbaar wel. Dus zit ik aan tafel met de woningverstrekkers om te praten over een straat- en tuinwedstrijd. En ineens klinkt “een beetje onkruid wieden” verdacht professioneel. Voor je het weet heb je een projectplan. Een jury. Sponsors. Flyers. Een prijsuitreiking. En sta je in een vergadering serieus het woord sociale cohesie te gebruiken. Ik weet niet precies wanneer dat gebeurd is. Gisteren stond ik nog met een paardenbloem te onderhandelen. Vandaag praat ik over buurtontwikkeling. Het idee is eigenluck heel simpel. Niet: wie heeft de duurste tuin? Niet: wie heeft de strakste tegels? Niet: wie heeft de meeste kabouters per vierkante meter Nee. Gewoon mensen die elkaar leren kennen. Een schep lenen. Een stekje delen. Een oudere buur helpen. Samen wat onkruid uit de straat trekken. En ondertussen ontdekken dat de buurman van nummer 12 eigenlijk best grappig is. Dat de mevrouw van de hoek de mooiste tomaten kweekt. En dat die ene bewoner waarvan iedereen dacht dat hij nooit buiten kwam, stiekem een complete jungle op zijn balkon heeft. Misschien hebben buurten helemaal geen grote reddingsplannen nodig. Misschien begint verbinding gewoon met: “Heb jij toevallig een hark?” En voor je het weet staat de hele straat buiten. Niet omdat het moet. Maar omdat het leuk is. Wie had gedacht dat een beetje groen zoveel kon doen? Zelfs ik niet. En dat zegt wat. Want ik praat regelmatig met bomen. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: op- of uittreden? Na éénendertig jaar zouden we elkaar weer terugzien. Eénendertig jaar. Dat is lang genoeg om van puppy’s grote mensen te worden. Met grote mensen issues, grote mensen verantwoordeluckheden en, als je pech hebt, ook grote mensen leesbrillen. Sommigen had ik tussendoor nog wel eens gezien. Maar een paar van hen niet meer sinds die tijd. En ineens merkte ik iets op. Ik was zenuwachtig. Niet omdat ik bang was dat zij veranderd waren. Maar omdat ik er stiekem vanuit ging dat ze dat niet waren. Mijn hoofd had ze al die jaren netjes bewaard. In een archiefkast. Met hun oude maskers nog op. Hun oude gedrag. Hun oude rollen. Hun oude verhalen. Best bijzonder eigenluck. Want als iemand mij nog zou zien zoals ik éénendertig jaar geleden was, zou ik daar waarschijnluck harteluck om moeten lachen. Of lichteluck van in paniek raken. Misschien allebei. Toch deed ik precies hetzelfde. Deze groep kende ik toen als geen ander. We traden samen op, zaten dag en nacht op elkaars lip en deelden een leven waarin dansen, muziek, uiterluck en optreden ongeveer net zo belangrijk leken als zuurstof. Optreden konden we als geen ander. Maar uittreden bleek achteraf een heel ander vakgebied. Terwijl de datum dichterbij kwam, begon mijn zenuwstelsel oude programma’s op te starten. Alsof ergens diep van binnen een vergeten stagiair op een knop had gedrukt. Oude gedachten. Oude spanning. Oude patronen. En voor ik het wist zat ik weer in een versie van mezelf waarvan ik dacht dat ik die allang had uitgezwaaid. Goden wat baalde ik daarvan. Want ik wilde hen zien. Echt zien. Niet met mijn ogen. Maar met mijn hart. Niet wie ze waren. Maar wie ze geworden zijn. Alleen was dat blykbaar nog niet de tijd. Dus deed ik wat iedere dappere spirituele krijger doet wanneer ze onzeker is. Ik stuurde een verkenner. Ja. Ik stuurde gewoon één van hen vooruit. Lekker veilig Gina. Een paar dagen later na hun reünie zat hij bij mij aan de Indische rijsttafel - dat was wel het minste wat ik voor hem terug kon doen - verslag uit te brengen. En weet je wat het mooiste was? Mijn gevoel klopte. De maskers waren er inderdaad. Maar ineens maakte dat niet meer uit. Want nu wist ik het. Nu hoefde ik niet meer te gissen. Nu kon ik kiezen. En dat deed ik. Door iets te doen wat veel beter bij mij paste. Ik nodig ze nu gewoon bij mij thuis uit. Mijn omgeving. Mijn energie. Mijn kop thee. Mijn regels. Dat voelt niet als vluchten. Dat voelt als afstemmen. Want er is een verschil tussen angst die je klein houdt en wijsheid die je een andere route laat kiezen. Vroeger kende ik dat verschil niet. Nu iets beter. En misschien is dat wel de grootste verandering van allemaal. Niet dat ik geen angst meer voel. Maar dat ik haar niet meer aan het stuur zet. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes