Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: wereldkampioen afgeleid zijn Ik weet niet wie het bedacht heeft, maar wij mensen zijn serieus wereldkampioen afgeleid zijn. En het mooie is, we zijn er nog goed in ook. Voor je het weet ben je ’s morgens even je telefoon aan het pakken om de tijd te checken en drie kwartier later weet je ineens hoe een onbekende uit Finland zijn zuurdesembrood bakt, dat er ergens een panda is ontsnapt en dat iemand ruzie heeft met iemand die jij helemaal niet kent. En ondertussen ben je nog steeds niet aangekleed. Het lawaai van de wereld heeft nameluck één groot talent. Het vraagt niet netjes of het binnen mag komen. Het ploft gewoon op de bank neer. Met de afstandsbediening in zijn hand. En voor je het weet zit het midden in je woonkamer. Terwijl jij daar eigenluck ook nog woont. Niet echt één van degrootste ontdekkingen van de afgelopen jaren. Maar wel een groot besef dat ik niet overal aan hoef mee te doen. Niet alles hoef te volgen. Niet overal een mening over hoef te hebben. En ook niet overal mijn kostbare energie hoef te parkeren. Mijn energie is niet onuitputteluck. En mijn aandacht al helemaal niet. Dus tegenwoordig stel ik mezelf af en toe een simpele vraag: Word ik hier eigenluck gelukkig van? Niet morgen. Niet ooit. Maar nu. Want ondertussen gaat het leven gewoon verder. Mijn lichaam leeft nu. Mijn gezondheid leeft nu. Mijn relaties leven nu. Mijn dromen leven nu. Mijn vrijheid leeft nu. En die hebben er niets aan als ik mijn energie de hele dag uitleen aan alles wat voorbij komt wandelen. Dus ik pauzeer wat vaker. Ik adem. Ik kijk om me heen. Ik maak een wandeling. Ik eet iets waar mijn lichaam blyk van geeft dat het er ook blij van wordt. Ik praat met mensen die me energie geven. Ik investeer in dingen die echt iets teruggeven. En wat dit alles voor mij zo grappig is, is dat het tegenwoordig spannender voelt dan ‘vroeger’. Voorheen was ik druk. Nu ben ik aanwezig. Dat blykt een behoorluck verschil te zijn. En zoals ik al vaker schrijf is vrijheid wel helemaal niet iets groots. Misschien is vrijheid gewoon steeds opnieuw kiezen waar je jouw aandacht laat wonen. En zoals jij, beste lezer weet, ben ik daar best een beetje beschermend op geworden. Want mijn aandacht is een kostbare dame geworden. Die stapt niet meer zomaar bij iedereen achterop de fiets. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: dè test Weten jullie nog? De test der testen. Die met de commissaris van de Koning. Nou… Vandaag was de dag. Die hield niet alleen de gemoederen bezig, maar mij ook. Voor dag en dauw stond ik al op. Niet omdat ik zo enorm productief was. Nee. Om mijn hoofd vooral niet te veel ruimte te geven. Want oooooh, die programma’s stonden al te trappelen om afgespeeld te worden. Mijn schaduwkant had er zin in hoor. Kwaadaardige scenario’s. Wraakzuchtige scenario’s. Moorddadige scenario’s. Deze liefdevolle krijger heeft ook gewoon een afdeling “licht ontvlambaar”. Dus hup. Met mijn handen én voeten de aarde in. In de zachte regen de tuin in. Want ik kende de opdracht. Niet mijn hoofd voeden. Maar meZelf. En wat een licht via PBs kreeg ik van alle kanten. Niet alleen van mijn innercircle. Maar ook van jullie, lieve lezers. Vol humor. Vol liefde. Vol licht. Zoveel licht zelfs, dat de zon dacht: Nou, dan ga ik ook maar even meedoen. (Dus niet piepen over de hitte vandaag, jullie eigen schuld. Hahaha) Dat deed deze krijger enorm goed. Want poeh eh… Ik kon het wel gebruiken. Mijn hoofd ging van “Tsss… test der testen. Wie verzint dat?” Naar “Jij kan dit. Vol liefde. Met tonnen aan licht. Wat zeg ik… Ik omring de wereld met licht.” Tja… Ik was vandaag zowel mijn coach als mijn duivel. En die twee stemmetjes moesten vooral hun bek houden terwijl ik verder zwoegde in de aarde. Klaarmaken met een extra reinigende douche. Ook energetisch. En mijn haar opnieuw vlechten. Want no way dat die krullen vandaag als antennes alles gingen oppikken. Wel met een ventilator op mijn knar. Want alle goden nog aan toe… De mussen vielen inmiddels van het dak. Daar stond ik dan. Deze liefdevolle krijger. Te stralen. Zo hard dat elk energetisch web het kon voelen. Mede dankzij de ventilator. En toen… was er beweging. En daar was hij. Die man. Met al zijn uitspraken. En die schoenen. Mijn oren hebben 10 seconden gesuist. Daar was hij en tegenwoordig ook met zijn social media-escorte. En niet alleen die twee. Nee. Nog een stuk of twintig anderen erbij. Pakken. Jurken. Hakken. En zweet. Heel veel zweet. Er werden door het warme weer geen handen geschud en terwijl de delegatie mijn voortuin in schuifelde samen met hem op zoek naar schaduw en de rest bleef plakken aan mijn schapenhek, riep hij: “Ja lekker, koffie.” Waarop ik antwoordde: “Ik drink geen koffie. Ik kan wel voorzien in kraan-water.” Sorry hoor. Die moest ik even maken. En mijn stem haperde niet eens, dat gebeurd wel eens bij zenuwen of boosheid. Maar niets van dat. Ondertussen stond iedereen met een petflesje water in de hand en had IK de beste plek van allemaal. In mijn deuropening op een verhoging. Met een heerluck briesje van de tegenover elkaar openstaande deuren. Gemeentelid meneer deed zijn zegje. En ondertussen keek ik iedereen één voor één aan. Behalve hem. Langs hem. En terwijl het zweet van ieders gezicht gutste, maakte ik hardop nog een grapje dat hij best lang aan het woord was. Met mijn grote mond mocht ik daarna zelf direct het woord doen. En daar stonden ineens vierenveertig ogen op mij gericht. Maar… Ik vertelde. Vol enthousiasme. Over mijn initiatief. Ik straalde. Ik glimlachte. Ik keek iedereen aan. Ik leefde volledig in het NU. Geen zenuwen. Geen stress. En ineens wist ik het. Ik had al gewonnen. Niet alleen mijn initiatief. Maar veel meer dan dat. IK bleef IK. Met mijn grapjes. Met mijn enthousiasme. Met mijn liefde voor mijn medemens. En als kartrekker. De reacties van de pakken, de jurken en de hakjes deden mij goed. En hij… Hij was gewoon één van hen. Niet anders. Niet beter. Niet minder. Gewoon… Hij. Met zweetsnor. En misschien was dát wel de hele test der testen. Dat een oude lading uiteindeluck geen hoofdrol meer hoefde te spelen. Dat iemand die ooit zoveel in beweging zette, uiteindeluck gewoon weer mens werd. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: aandacht De Romeinse dichter Juvenal schreef ooit ‘Geef ze brood en spelen, en ze zullen nooit in opstand komen.’ Bijzonder eigenluck dat sommige zinnen eeuwen oud zijn en nog steeds moeiteloos een stoel aan onze tafel kunnen aanschuiven. Ik moest er de afgelopen dagen aan denken. Niet omdat ik iets tegen voetbal heb. Niet omdat ik iets tegen sport heb. Niet omdat ik iets tegen vermaak heb. Integendeel. Spelen is juist één van de mooiste dingen die wij als mensen kunnen doen. Maar ergens onderweg vroeg ik me iets af. Waar gaat onze aandacht eigenluck naartoe? Want als er iets is wat ik de afgelopen jaren heb ontdekt, dan is het wel dat aandacht misschien onze meest kostbare valuta is. Waar aandacht naartoe gaat, stroomt energie. En waar energie stroomt, ontstaat beweging. Kijk maar om je heen. Tienduizenden mensen zitten in een stadion. Miljoenen anderen verzamelen zich voor schermen. Op hetzelfde moment beleven ze dezelfde spanning, vreugde, teleurstelling en euforie. Dat vind ik ergens ook prachtig. Want het laat zien waartoe wij als mens in staat zijn. We kunnen samen voelen. Samen beleven. Samen ergens volledig in opgaan. Wat een kracht eigenluck. En toen kwam vanzelf de volgende vraag voorbij. Wat als we een klein stukje van diezelfde aandacht ook aan onsZelf zouden geven? Niet in plaats van. Maar ernaast. Wat als we onze gezondheid dezelfde toewijding geven? Onze dromen. Onze familie. Onze rust. Onze creativiteit. Ons bewustZijn. Wat zou er dan ontstaan? Ik moet soms glimlachen wanneer ik iemand hoor zeggen “Ons team heeft gewonnen!” Want ergens vind ik dat prachtig. Dat gevoel van samen. Dat gevoel van verbondenheid. Maar stiekem hoor ik mezelf ook denken: En jij? Heb jij vandaag ook een beetje gewonnen? Ben je dichter bij jeZelf gekomen? Heb je iets gedaan waar je hart van ging glimlachen? Heb je iets ontdekt? Heb je gespeeld? Heb je geleefd? Misschien is dat wel één van de grootste vragen van deze tijd. Niet waar onze aandacht naartoe gaat. Maar of wij ons daar nog bewust van zijn. Want eerluck is eerluck… Aandacht is tegenwoordig zo gewild dat iedereen er een stukje van wil hebben. Telefoons. Nieuws. Schermen. Meldingen. Meningen. En soms denk ik dat mijn aandacht een beetje op een beroemdheid begint te lyken. Iedereen wil een handtekening. Maar ik bepaal tegenwoordig zelf aan wie ik die uitdeel. En dat voelt verrassend vrij. Want misschien gaat vrijheid niet over minder brood. Of minder spelen. Misschien gaat vrijheid over bewust kiezen aan welk spel je meedoet. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: kostbare valuta Wanneer je uren besteedt aan het investeren van je tijd, emoties en energie in gebeurtenissen waar je geen controle over hebt, is het gemakkeluck om je eigen leven uit het oog te verliezen. Ondertussen gaat het leven gewoon door. Veranderingen vinden plaats om je heen. Kansen wandelen rustig voorbij en kostbare tijd verstrijkt. Dat vind ik misschien wel één van de meest bijzondere ontdekkingen van de afgelopen jaren. Niet dat tijd kostbaar is. Dat wisten we allang. Maar dat aandacht misschien nog veel kostbaarder is. Waar ik mijn aandacht aan geef, groeit. Waar ik mijn energie aan geef, leeft. En waar ik urenlang mijn gedachten parkeer, daar ga ik vanzelf ook wonen. Want soms kunnen gebeurtenissen een enorm podium krijgen, terwijl ze helemaal geen hoofdrol in je leven horen te spelen. En voor je het weet, staat iets waar je totaal geen invloed op heb pontificaal midden in je woonkamer. Met de voeten op tafel. En een kop thee in zijn handen. Nee hoor. Zo werkt het niet meer. Ik heb de afgelopen jaren niet voor niets zoveel ontleerd. Niet om een perfect mens te worden. Niet om overal een antwoord op te hebben. Maar om bewust te kiezen waar mijn aandacht naartoe mag. Dat is misschien wel de grootste vrijheid die ik heb ontdekt. Niet dat ik de wereld kan veranderen. Maar wel waar ik mijn energie laat landen. Want ondertussen draait de aarde gewoon door. De vogels wachten niet. De seizoenen houden geen pauze. En het leven zet zichzelf niet op stil omdat ik ergens over blijf nadenken. Dat vind ik ergens ook wel geruststellend. Want het herINNert mij eraan dat ik niet overal aan hoef te trekken. Niet alles hoef op te lossen. Niet overal iets van hoef te vinden. Sommige dingen mogen gewoon zijn. En ik ook. Want mijn aandacht is tegenwoordig een behoorluck kostbare valuta geworden. En daar ga ik eerluck gezegd best een beetje zuinig mee om. Ik woon niet voor niets in Zeeland. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: verraad na al die mooie schrijfsels Ik moest toch wel een beetje lachen om een reactie die ik kreeg. Iemand schreef dat mijn berichtje over “Hugo over de vloer” haar behoorluck had getriggerd. En toen kwam de zin “Wat een verraad na al die mooie schrijfsels…” Verraad. Alle goden nog aan toe. Wat een heerluck groot woord voor een kopje thee aan mijn eigen keukentafel. Alsof ik ineens met een cape om de deur open doe en roep “Welkom Hugo, vanaf vandaag ben ik officieel overgelopen naar de andere kant.” Terwijl ik gewoon denk: Rustig aan mensen. Er komt iemand praten over een buurtinitiatief. Interessant eigenluck, hoe snel wij mensen een verhaal maken. Hoe snel een ontmoeting ineens een kamp wordt. Hoe snel nieuwsgierigheid verraad wordt. Alsof één gesprek meteen al mijn schrijfsels ongeldig maakt. Alsof je een hele bibliotheek aan woorden schrijft en iemand zegt “Ja, maar bladzijde 247 vind ik ingewikkeld, dus nu klopt de hele bibliotheek niet meer.” Maar misschien is dit precies de uitnodiging. Kunnen we ergens naar kijken zonder meteen een vlag in de grond te rammen? Kunnen we weerstand voelen zonder er direct een oorlog van te maken? Kunnen we iemand niet vertrouwen, niet leuk vinden, niet kiezen… en toch zelf rustig blijven staan? Want voor mij gaat dit niet over aardig vinden. Niet over goedkeuren. Niet over vergeten wat ooit gezegd of gedaan is. Dit gaat over IK blijven. Ook als iets schuurt. Ook als iets ongemakkeluck voelt. Ook als mijn gezicht waarschijnluck weer ondertiteling geeft voordat ik zelf iets heb gezegd. En eerluck… zes jaar geleden had ik niet gedacht dat mijn ultieme test geen retraite in Peru zou zijn. Geen bergtop. Geen zweethut. Geen ceremonie met trommels en mysterieuze kruiden. Maar gewoon… een kopje thee met de commissaris van de Koning aan mijn eigen keukentafel. Het leven heeft humor. Een beetje irritant soms. Maar humor heeft het. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: glibberen zonder te bibberen Ik moet stiekem wel lachen om alle reacties op mijn Gina’s Code over het aankomende bezoek van de commissaris van de Koning. Want lieve help… Wat een weerstand komt er los. Sommigen zeggen zelfs: “Dat zou ik écht niet kunnen.” En ik besef ik dat ik dat zes jaar geleden misschien precies hetzelfde gezegd zou hebben. Want ik heb de eerste jaren gedacht dat mijn weerstand over een persoon ging. Maar achteraf gezien ging het daar helemaal niet over. Het ging over wat er in MIJ gebeurde. Over angst. Over onzekerheid. Over het stukje van meZelf dat wakker werd en steeds dichter naar zichZelf toe begon te groeien. Niet door wat iemand zei. Maar juist door wat het in mij in beweging zette. Het was geen haat. Het was voornameluck angst. Maar dit keer een nuttige. Daardoor kon ik meZelf steeds meer en meer herINNeren. En ja… Als ik terugdenk aan die periode, voel ik nog steeds een klein beetje glibberigheid. Dat mag er ook gewoon zijn. Dat stukje krijgt tegenwoordig geen gevecht meer van mij. Dat krijgt een dikke knuffel. En daar ben ik best trots op. Want soms denken we dat liefde betekent dat we nooit meer weerstand voelen. Maar misschien is liefde wel iets heel anders. Misschien is liefde ook kunnen zeggen: “Ik voel nog iets.” En tegelykertijd niet meer gevangen zitten in wat ooit was. Dat is toch best een verschil. En weet je wat ik eigenluck het allermooiste vind? Dat het leven zes jaar later ineens denkt: Nou Gina… Dan krijg je de ultieme test. De commissaris van de Koning in Zeeland staat volgende week gewoon bij je thuis. Wauw. En ineens zie ik het heel helder. Dit gaat helemaal niet over een man. Dit gaat over een reis. Over de weg die IK de afgelopen jaren heb afgelegd. En misschien is dat wel het mooiste cadeau. Dat je opeens kunt voelen: Kijk eens aan… Ik ben verder gelopen dan ik dacht. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: zeer grappig… Weten jullie nog dat ik laatst schreef dat mijn idee had gewonnen? Dat idee over het samen verzorgen van je tuin en het samenwerken met de buren? Nou. Gefeliciteerd Gina. Je krijgt de ultieme test der testen. Volgende week dinsdag komt de commissaris van de Koning bij mij thuis over mijn geweldige idee praten. WTF. G E W E L D I G. En toen dacht ik maar één ding. Serieus?! Hém?! Ik woon in Zeeland, ja… die hem! Het universum heeft soms echt een bijzonder gevoel voor humor. Want als er nou één iemand is waarbij ik direct voel dat mijn hele systeem denkt: “Hmmmm…” Dan is dit er wel eentje. Interessant eigenluck. Want het leven geeft je niet altijd een test in een verpakking die je zelf zou uitkiezen. Het leven zegt niet: “Hier Gina, een fijne, comfortabele situatie met alleen maar mensen waar je enthousiast van wordt.” Nee hoor. Het leven denkt: “Hier heb je een situatie die schuurt. Succes ermee.” En weet je? Dat vind ik best irritant. Maar tegelykertijd ook wel weer grappig. Want uiteindeluck gaat dit niet over hem. Dit gaat over mij. Kan IK mezelf blijven. Kan IK aanwezig blijven? Kan IK mijn eigen idee blijven dragen zonder dat mijn weerstand de hoofdrol gaat spelen? Dat is eigenluck de enige test die hier plaatsvindt. En ja… Ik ga die doen. Met een gezicht dat alles verraadt. En waarschijnluck met wenkbrauwen die alvast een heel eigen gesprek voeren. Want mijn gezicht heeft geen filter. En Botox is ook weer zo’n investering en werkt niet binnen een week. Dus vooruit. Dan maar gewoon IK. Want IK ben altijd voldoende. Ik zal dat lichie eens eventjes feller dan fel laten stralen. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: stereo Een paar dagen geleden schreef ik over de kantine waar ik regelmatig het gevoel heb dat ik per ongeluk een tijdmachine ben ingestapt. Niet omdat de mensen daar achterlopen. Niet omdat ze minder weten. Niet omdat ze minder bewust zijn. Iedereen praat. Niemand luistert. Nou ja… Dat is niet helemaal waar. Iedereen wacht vooral tot de ander is uitgepraat zodat ze weer verder kunnen met hun eigen verhaal. Het is een fascinerend schouwspel. De ene vertelt over zijn werk. De ander over zijn prestaties. De volgende over zijn problemen. Nog iemand over zijn successen. En ondertussen klinkt er een soort stereo-installatie door de ruimte. Ik. Ik. Ik. Ik. Ik. En deze ik zit erbij en kan alleen maar denken: Heeft iemand eigenluck gemerkt dat er nog andere mensen aan tafel zitten? En binnen no time weet ik het. Dan zie ik voorbij de woorden. Voorbij het volume. Voorbij het programma. En dan zie ik iets heel anders. Want onder al dat “ik” hoor ik eigenluck steeds hetzelfde. Zie mij. Hoor mij. Begrijp mij. Bevestig dat ik besta. Ineens klinkt het niet meer als ego. Maar als verlangen. En dat verandert alles. Want eerluck is eerluck… Ik ken dat verlangen ook. Misschien in een andere vorm. Misschien minder luid. Maar ik ken het. We kennen het allemaal. Alleen de verpakking verschilt. De één doet het met verhalen over werk. De ander met spiritualiteit. De ander met kennis. De ander met prestaties. EGO blijkt verrassend creatief in zijn marketingstrategieën. Wat mij tegenwoordig vooral opvalt, is dat het echte IK helemaal niet zo hard roept. Het zit er gewoon. Rustig. Aanwezig. Zonder campagne. Zonder reclamebord. Zonder luidspreker. Misschien is dat ook waarom ik deze mensen zo dankbaar ben. Zij laten mij iedere week opnieuw zien hoe ver ik ben gekomen. Niet omdat ik beter ben. Maar omdat ik nu kan kiezen. Ik hoef niet mee te praten om gehoord te worden. Ik hoef niet te overtuigen om gelyk te krijgen. Ik hoef niet te reageren op alles wat voorbij komt. Ik mag gewoon observeren. En soms moet ik daar stiekem om lachen. Want terwijl iedereen probeert gezien te worden… Zie ik vooral dat hun IK gezien wil worden. En dat is misschien wel het mooiste van allemaal. Niet dat ik hen zie. Maar dat zij ooit gaan ont-dekken wat er in hen gezien wil worden. Tot die tijd luister ik. Observeer ik. Drink ik mijn kop thee. En laat ik de stereo gezellig doorspelen. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: in de kantine Het is bijzonder hoe mijn wereld is veranderd. Wat ik de afgelopen zes jaar heb ontleerd en hoe dichter ik naar mijnZelf ben ont-wikkeld, mag ik nu in de praktijk bewust testen. Met nadruk op bewust. Sinds een jaar beoefen ik een nieuwe sport. Iets wat niemand in mijn innercircle ooit achter mij gezocht zou hebben. En zoals dat gaat bij een sport, krijg je er gratis een vereniging bij. Met mensen. Heel veel mensen. En laat dat nu precies de ultieme test blyken te zijn. Soms voelt het alsof ik een tijdmachine ben ingestapt en ergens rond 2019 ben uitgestapt. De gesprekken. De overtuigingen. De patronen. De onderlinge dynamieken. Het is fascinerend om te aanschouwen. Vroeger zou ik daar volledig in zijn meegezogen. Dan had ik overal iets van gevonden. Was ik gaan redden, overtuigen, reageren, verdedigen of mezelf aanpassen. Nu zit ik soms te kijken alsof ik naar een natuurdocumentaire kijk. Met liefde overigens. Niet met oordeel. Want wat ben ik deze mensen dankbaar. Zij hebben nameluck iets wat geen enkele cursus, boek, workshop of bewustZijnsreis mij kon geven. Een praktijktest. Want het is leuk om thuis op de bank te denken dat je je patronen hebt doorzien. Het is iets anders wanneer iemand ze persoonluck komt testen. Ik zie de struikelblokken. Ik zie de rode draad. Ik zie mijn vroegere schaduwkanten soms gewoon voorbij wandelen in een ander jasje. En natuurluck zie ik ook mijn oude vriend EGO nog regelmatig enthousiast zijn hand opsteken. “Zal ik reageren?” Nee EGO. Dank je. Ga jij maar even op de reservebank zitten. Wat ik misschien wel het mooiste vind, is dat ik tegenwoordig zie dat er tussen een prikkel en een reactie ruimte zit. Een keuze. Daar zit de vrijheid. Niet in het verdwijnen van de trigger. Niet in het verdwijnen van EGO. Niet in het verdwijnen van de mens. Maar in het besef dat IK mag kiezen. Hoe ik reageer. Hoe ik mijn emoties inzet. Hoe ik mijn woorden gebruik. Door welke lens ik kijk. En of ik überhaupt ergens iets mee wil. Dat voelt soms alsof ik stiekem de antwoorden van het examen heb gekregen. Alleen blykt er geen examen te zijn. Alleen leven. En iedere ontmoeting is een nieuwe vraag. Blijf ik bij IK? Dat blykt tegenwoordig mijn favoriete spel te zijn. Want eerluck… Na zes jaar ont-leren, afpellen, herINNeren, programmeringen opruimen, bewustZijn ontdekken en thuiskomen in meZelf, had ik verwacht dat de eindtoets misschien zou plaatsvinden op een mystieke bergtop. Niet in de kantine van een sportvereniging. Het leven heeft duideluck gevoel voor humor. En ik lach tegenwoordig gezellig mee. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: digitale opruimwoede Vandaag begon ik als een vrouw die dacht “Ik zet even wat bestanden op mijn Freecom.” Mijn ‘puttertje deed nameluck niet veel van wat ie eigenluck van mij moest doen. Dus… vol! Dat ‘even’ veranderde binnen drie uur in een spirituele reis door de onderwereld van NTFS, Chromebook knoppen, .dmg-bestanden, vergeten downloads en de mysterieuze vraag “Waar zit eigenluck mijn Shift-toets?” De Freecom keek mij aan en zei “Alleen lezen.” Ik keek de Freecom aan en zei “Dat zullen we nog wel eens zien.” Vervolgens belandde ik met mijn Apple-ziel op de basisschool Chromebook van mijn zoon die dit jaar nog naar zijn VWO/Gymnasium examenjaar gaat. Een ervaring die ongeveer hetzelfde voelde als een Viking die per ongeluk in een ruimteschip stapt. Na diverse omzwervingen bleek de Freecom niet stuk. Ik mocht er gewoon niets op schrijven. Net als sommige mensen in mijn leven. Ondertussen besloot ik dan maar naar de opslag van mijn Mac te kijken. Daar begon het echte avontuur. Mijn Mac bleek niet vol te zitten met belangrijke bestanden. Mijn Mac bleek vol te zitten met installaties van programma’s die ik al jaren gebruik; installaties van programma’s die ik al jaren niet gebruik; installaties van installaties; zip-bestanden van Facebook (uuuh zo 2020); pdf’s waarvan niemand meer weet waarom ze ooit gedownload zijn; video’s waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze gemaakt had. En ergens tussen de digitale archeologie door ontdekte ik dat ik al jaren een Shift-toets bezit zonder te weten waar die zit. Dat is toch ook een soort verlichting. Aan het einde van de dag keek ik opnieuw naar mijn opslag. 49,62 GB vrij. Bijna 40 GB ruimte teruggewonnen. Niet door een cursus. Niet door een healer. Niet door een activatie. Door oude rommel weg te gooien. Misschien werkt dat niet alleen op een Mac. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: digitale opruimwoede Vandaag begon ik als een vrouw die dacht “Ik zet even wat bestanden op mijn Freecom.” Mijn ‘puttertje deed nameluck niet veel van wat ie eigenluck van mij moest doen. Dus… vol! Dat ‘even’ veranderde binnen drie uur in een spirituele reis door de onderwereld van NTFS, Chromebook knoppen, .dmg-bestanden, vergeten downloads en de mysterieuze vraag “Waar zit eigenluck mijn Shift-toets?” De Freecom keek mij aan en zei “Alleen lezen.” Ik keek de Freecom aan en zei “Dat zullen we nog wel eens zien.” Vervolgens belandde ik met mijn Apple-ziel op de basisschool Chromebook van mijn zoon die dit jaar nog naar zijn VWO/Gymnasium examenjaar gaat. Een ervaring die ongeveer hetzelfde voelde als een Viking die per ongeluk in een ruimteschip stapt. Na diverse omzwervingen bleek de Freecom niet stuk. Ik mocht er gewoon niets op schrijven. Net als sommige mensen in mijn leven. Ondertussen besloot ik dan maar naar de opslag van mijn Mac te kijken. Daar begon het echte avontuur. Mijn Mac bleek niet vol te zitten met belangrijke bestanden. Mijn Mac bleek vol te zitten met installaties van programma’s die ik al jaren gebruik; installaties van programma’s die ik al jaren niet gebruik; installaties van installaties; zip-bestanden van Facebook (uuuh zo 2020); pdf’s waarvan niemand meer weet waarom ze ooit gedownload zijn; video’s waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze gemaakt had. En ergens tussen de digitale archeologie door ontdekte ik dat ik al jaren een Shift-toets bezit zonder te weten waar die zit. Dat is toch ook een soort verlichting. Aan het einde van de dag keek ik opnieuw naar mijn opslag. 49,62 GB vrij. Bijna 40 GB ruimte teruggewonnen. Niet door een cursus. Niet door een healer. Niet door een activatie. Door oude rommel weg te gooien. Misschien werkt dat niet alleen op een Mac. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: van onkruid naar buurtrevolutie Soms stuur je ergens een tip naartoe en denk je “Nou ja… we zien wel.” Zo’n tip die je tussen een kopje thee, de hond uitlaten en het oplossen van de mysteries van het universum even tussendoor verstuurt. Vervolgens vergeet je hem bijna. Totdat iemand zegt “Gefeliciteerd, uw idee is gekozen.” Pardon? Mijn idee? Dat idee dat ik tussen twee happen ontbijt door de wereld in slingerde? Blykbaar wel. Dus zit ik aan tafel met de woningverstrekkers om te praten over een straat- en tuinwedstrijd. En ineens klinkt “een beetje onkruid wieden” verdacht professioneel. Voor je het weet heb je een projectplan. Een jury. Sponsors. Flyers. Een prijsuitreiking. En sta je in een vergadering serieus het woord sociale cohesie te gebruiken. Ik weet niet precies wanneer dat gebeurd is. Gisteren stond ik nog met een paardenbloem te onderhandelen. Vandaag praat ik over buurtontwikkeling. Het idee is eigenluck heel simpel. Niet: wie heeft de duurste tuin? Niet: wie heeft de strakste tegels? Niet: wie heeft de meeste kabouters per vierkante meter Nee. Gewoon mensen die elkaar leren kennen. Een schep lenen. Een stekje delen. Een oudere buur helpen. Samen wat onkruid uit de straat trekken. En ondertussen ontdekken dat de buurman van nummer 12 eigenlijk best grappig is. Dat de mevrouw van de hoek de mooiste tomaten kweekt. En dat die ene bewoner waarvan iedereen dacht dat hij nooit buiten kwam, stiekem een complete jungle op zijn balkon heeft. Misschien hebben buurten helemaal geen grote reddingsplannen nodig. Misschien begint verbinding gewoon met: “Heb jij toevallig een hark?” En voor je het weet staat de hele straat buiten. Niet omdat het moet. Maar omdat het leuk is. Wie had gedacht dat een beetje groen zoveel kon doen? Zelfs ik niet. En dat zegt wat. Want ik praat regelmatig met bomen. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: op- of uittreden? Na éénendertig jaar zouden we elkaar weer terugzien. Eénendertig jaar. Dat is lang genoeg om van puppy’s grote mensen te worden. Met grote mensen issues, grote mensen verantwoordeluckheden en, als je pech hebt, ook grote mensen leesbrillen. Sommigen had ik tussendoor nog wel eens gezien. Maar een paar van hen niet meer sinds die tijd. En ineens merkte ik iets op. Ik was zenuwachtig. Niet omdat ik bang was dat zij veranderd waren. Maar omdat ik er stiekem vanuit ging dat ze dat niet waren. Mijn hoofd had ze al die jaren netjes bewaard. In een archiefkast. Met hun oude maskers nog op. Hun oude gedrag. Hun oude rollen. Hun oude verhalen. Best bijzonder eigenluck. Want als iemand mij nog zou zien zoals ik éénendertig jaar geleden was, zou ik daar waarschijnluck harteluck om moeten lachen. Of lichteluck van in paniek raken. Misschien allebei. Toch deed ik precies hetzelfde. Deze groep kende ik toen als geen ander. We traden samen op, zaten dag en nacht op elkaars lip en deelden een leven waarin dansen, muziek, uiterluck en optreden ongeveer net zo belangrijk leken als zuurstof. Optreden konden we als geen ander. Maar uittreden bleek achteraf een heel ander vakgebied. Terwijl de datum dichterbij kwam, begon mijn zenuwstelsel oude programma’s op te starten. Alsof ergens diep van binnen een vergeten stagiair op een knop had gedrukt. Oude gedachten. Oude spanning. Oude patronen. En voor ik het wist zat ik weer in een versie van mezelf waarvan ik dacht dat ik die allang had uitgezwaaid. Goden wat baalde ik daarvan. Want ik wilde hen zien. Echt zien. Niet met mijn ogen. Maar met mijn hart. Niet wie ze waren. Maar wie ze geworden zijn. Alleen was dat blykbaar nog niet de tijd. Dus deed ik wat iedere dappere spirituele krijger doet wanneer ze onzeker is. Ik stuurde een verkenner. Ja. Ik stuurde gewoon één van hen vooruit. Lekker veilig Gina. Een paar dagen later na hun reünie zat hij bij mij aan de Indische rijsttafel - dat was wel het minste wat ik voor hem terug kon doen - verslag uit te brengen. En weet je wat het mooiste was? Mijn gevoel klopte. De maskers waren er inderdaad. Maar ineens maakte dat niet meer uit. Want nu wist ik het. Nu hoefde ik niet meer te gissen. Nu kon ik kiezen. En dat deed ik. Door iets te doen wat veel beter bij mij paste. Ik nodig ze nu gewoon bij mij thuis uit. Mijn omgeving. Mijn energie. Mijn kop thee. Mijn regels. Dat voelt niet als vluchten. Dat voelt als afstemmen. Want er is een verschil tussen angst die je klein houdt en wijsheid die je een andere route laat kiezen. Vroeger kende ik dat verschil niet. Nu iets beter. En misschien is dat wel de grootste verandering van allemaal. Niet dat ik geen angst meer voel. Maar dat ik haar niet meer aan het stuur zet. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: vier jeZelf Van de week luisterde ik naar een liedje. Niet zomaar een liedje. Zo’n liedje dat niet op je oren landt, maar ergens anders. Zo’n liedje dat langs alle verdedigingslinies glipt en ineens op een plek aankomt waarvan je niet eens wist dat de deur nog open kon. Het heet Celebrate Me. En terwijl ik luisterde, gebeurde er iets. Ik dacht niet aan wat ik allemaal nog wilde bereiken. Niet aan wat ik nog moest helen. Niet aan wat er nog beter, mooier, wijzer of spiritueler zou kunnen. Ik dacht aan mij. Aan het meisje dat ooit dacht dat ze alles moest begrijpen. Aan de vrouw die dacht dat ze alles moest dragen. Aan de krijger die bleef lopen terwijl ze soms eigenluck wilde gaan liggen. Aan alle versies van mij die onderweg ergens hun best stonden te doen. En ineens voelde ik iets wat ik jarenlang niet goed kon plaatsen. Waarom zijn we eigenlijk zo zuinig met het vieren van onsZelf? Niet het grote vieren. Niet de diploma’s. Niet de mijlpalen. Niet de applausmomenten. Maar het stille vieren. Dat je er nog bent. Dat je bent opgestaan na dingen waarvan niemand weet dat je ze hebt meegemaakt. Dat je zachter bent geworden zonder zwakker te worden. Dat je nog steeds kunt lachen nadat het leven je af en toe een behoorluck creatieve trap onder je kont heeft gegeven. Misschien wachten we te vaak op toestemming. Op iemand die zegt “Goed gedaan.” “Ik zie je.” “Je mag trots zijn.” Misschien komt er een moment waarop je beseft dat je die toestemming zelf mag geven. Dat je even stil mag staan. Niet om te kijken hoe ver je nog moet. Maar om te zien hoe ver je al gekomen bent. Niet vanuit ego. Niet vanuit verhevenheid. Gewoon vanuit eerluckheid. Want als ik terugkijk op mijn reis, zie ik geen perfect verhaal. Ik zie een vrouw die verdwaalde. Twijfelde. Viel. Opstond. Weer viel. Nog een keer opstond. En onderweg ook nog dacht dat ze het allemaal zelf moest uitzoeken. Wat een schattige overschatting was dat eigenluck. Dus vandaag geen grootse boodschap. Geen les. Geen diepe kosmische onthulling. Alleen dit: Misschien mag je jeZelf af en toe vieren. Niet om wat je bereikt hebt. Maar om wie je geworden bent terwijl je onderweg was. En als dat ongemakkeluck voelt… Dan ben je waarschijnluck precies op de goede plek begonnen. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: echte bedoeling Begrijp jij, lieve lezer, wat ik eigenluck probeer te zeggen? Ik probeer mensen niet “pro-AI” te maken alsof het een religie is. Of een nieuwe digitale redder met een spiritueel abonnement. Nee… ik probeer iets anders open te breken. De constante staat van angst waarin veel mensen vast zijn komen te zitten. En daar zit een belangrijk onderscheid. Want sommige mensen zijn zó bezig geraakt met waarschuwen voor systemen, technologie, straling, agenda’s en controle… dat hun hele leven ongemerkt om die angst is gaan draaien. Alsof bewustZijn betekent dat je permanent in alarmstand moet leven. Terwijl ik juist voel dat bewustZijn zonder innerlucke rust geen vrijheid is. En ja… dat vind ik eigenluck best een volwassen benadering. Je kunt kritisch denken. Je kunt onderzoeken. Je kunt bewust zijn van machtssystemen, beïnvloeding en technologische ontwikkelingen… zonder dat angst je volledige zenuwstelsel en levensvreugde overneemt. Want als iemand zó gefocust raakt op wat allemaal gevaarluck zou zijn, kan het leven zelf langzaam verdwijnen achter het overleven. Dan wordt alles een dreiging. Wifi. 5G. AI. Voeding. Media. De buurman met een slimme thermostaat die waarschijnluck ook gewoon z’n plantjes probeert water te geven. En op een gegeven moment raakt iemand dan niet vrijer, maar juist steeds meer gevangen in hyperwaakzaamheid. En ik voel intuïtief: dat kan niet de bedoeling zijn. Dat betekent niet dat ik blind ben. Of niets onderzoek. Integendeel. Ik heb juist veel onderzocht. Alleen kies ik ervoor om niet energetisch vast te blijven hangen in angst. Dat is iets anders dan ontkenning. Het is meer: ik zie het, ik voel het, ik onderzoek het, maar ik geef het niet de sleutels van mijn innerlucke vrede. En misschien is dát precies de laag die sommige lezers nog niet helemaal voelen in mijn Gina’s Codes over AI. Ze lezen het misschien alsof ik technologie verheerlyk. Terwijl ik het eigenluck heb over innerlucke autonomie. Over bewust blijven zonder angst als identiteit te dragen. Over gereedschap gebruiken zonder jeZelf eraan kwijt te raken. En eerluck? Dat is een veel genuanceerdere boodschap dan simpelweg: “AI is geweldig.” Of “AI is gevaarluck.” Ik beweeg meer naar deze vraag: hoe blijf je mens, bewust én vrij, midden in alle veranderingen van deze tijd? Want veel mensen blijven hangen in óf totale overgave aan systemen, óf totale strijd ertegen. Maar beide kunnen iemand uiteindeluck evenveel opslokken. Want constant vechten tegen iets, bindt je er energetisch óók aan vast. En dus blijft voor mij de belangrijkste vraag: wat heb je aan “wakker” zijn… als je ondertussen niet meer werkeluck leeft? In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: gangpad Mijn levenSmaatje en ik stonden op die brug naar het grotere speelveld te kijken, terwijl ergens anders onze gezamenlucke vriendin vroluck voor een schap stond dat blykbaar een portaal naar 2015 had geopend. Want terwijl mijn levenSmaatje en ik het hadden over de cirkel herkennen en bewust kiezen, stond die vriendin eigenluck óók voor precies hetzelfde vraagstuk. Alleen dan in gangpad 14. Dat maakt het leven zo grappig. De één heeft een existentiële crisis. De ander een haarkleurcrisis. En ergens daartussen blykt het universum geen enkel onderscheid te maken. Het zijn allemaal keuzes. Allemaal ervaringen. Allemaal spel. Die andere bestie heeft blykbaar zin om nog een rondje te lopen. Daar zit totaal geen oordeel in. Meer een liefdevolle grijns. Nou meid… veel plezier. We zien je wel weer verschynen als de cirkel rond is. Ondertussen lachen we niemand uit, maar lachen we juist mee. Tenminste… Dat dachten mijn levenSmaatje en ik. Totdat we ons realiseerden dat we zelf inmiddels al een behoorlucke tijd op die brug stonden. Te praten over de brug. Na te denken over de brug. De betekenis van de brug te onderzoeken. De energetische functie van de brug te bespreken. En af en toe nog eens achterom te kijken naar de brug. Dat was een ongemakkeluck inzicht. Want misschien vonden wij onze bezigheid net zo belangrijk als zij de hare(n). Misschien was gangpad 14 niet het enige portaal. Misschien was die brug dat ook. Voor ik het wist keek ik niet meer naar haar. Maar naar mijZelf. En toen moest ik lachen. Want als ik heel eerluck ben, staan wij ook al een tydje in onze eigen versie van gangpad 14. Alleen hebben wij er woorden als bewustZijn, frequenties, tijdlijnen, vrijheid, herINNering en speelvelden op geplakt. Dat klinkt natuurluck een stuk indrukwekkender. Maar het blijft gewoon een schap. Het leven heeft humor. Veel meer humor dan wij vaak denken. Terwijl wij dachten dat we onderweg waren naar een bestemming, bleek het leven ons iets heel anders te laten zien. Dat er misschien helemaal geen eindpunt is. Alleen steeds grotere speelvelden. Nieuwe rondjes. Nieuwe bruggen. Nieuwe ont-dekkingen. En nieuwe redenen om dubbel te liggen van het lachen. Dus daar stonden we. Mijn levenSmaatje en ik op de brug. Onze vriendin in gangpad 14. Allemaal overtuigd dat we ergens mee bezig waren. En misschien hadden we daar voor één keer allemaal gelyk in. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: levenSmaatje Van de week lagen mijn beste maatje en ik dubbel van het lachen. Niet om een meme. Niet om een filmpje. Niet eens om een slechte grap. Nope. Om onsZelf. Jarenlang hebben we samen van alles onderzocht. We plozen de matrix uit alsof we er aandelen in hadden. We ont-wikkelden. We ont-leerden. We haalden overtuigingen uit elkaar alsof het IKEA-kasten waren waarvan niemand de handleiding nog had. Soms had één van ons het zwaar. Dan ving de ander op. Soms met wijsheid. Soms met een spiegel. En soms met een liefdevolle “Joh… hoor je jeZelf eigenluck wel?” Hij vanuit een mannenvisie. Ik vanuit een vrouwelucke. En ergens onderweg ontdekten we dat het leven niet zozeer draaide om gelyk krijgen. Maar om samen nieuwsgierig blijven. We gingen jaren geluck op. Soms liep hij voor. Soms ik. Soms bleef één van ons achter. Om vervolgens uit het niets als een raket voorbij te komen. Dat hield het spannend. Nu zien we de cirkel compleet worden. En midden in die cirkel verscheen een brug. Geen gouden brug. Geen regenboogbrug. Geen brug met een bordje “Gefeliciteerd. U bent verlicht.” Gewoon een brug. Naar een groter speelveld. Ik liep er al een stukje overheen. Keek om. En bleef midden op de brug staan. Niet omdat hij me nodig had. Maar omdat samen lachen leuker is dan alleen verlicht zijn. En nu heeft hij besloten mee te lopen. Niet omdat het moet. Niet omdat ik hem overtuigde. Maar omdat hij het Zelf zag. Dat is misschien wel het mooiste. We weten allebei dat we terug kunnen. De oude wegen zijn er nog. De oude rondjes ook. Niemand heeft ze weggehaald. Soms zwaaien ze zelfs naar ons. En eerluck is eerluck, sommige afleidingen doen nog steeds hun best. Vooral als ze in de aanbieding zijn. Maar nu kiezen we iets anders. Niet omdat we beter zijn geworden. Niet omdat we “er” zijn. Maar omdat er iets veel leukers bleek te bestaan. Een groter speelveld. En spelen doen we. Ieder op ons eigen vlak. En toch samen. Wat een waanzinnige reis. Wat een prachtige ervaring. En wat een geluk dat we elkaar onderweg tegenkwamen. Want laten we eerluck zijn… Na jarenlang bewustzijn onderzoeken, programmeringen afpellen, trauma’s aankijken, frequenties verhogen en de aard van de realiteit bevragen… Is het toch wel fijn als er iemand naast je staat die op het perfecte moment zegt: “Mooi verhaal allemaal. Maar gaat onze andere vriendin nou voor honingblond of karamelbruin?” In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: kosmisch of kruidvat? Na jaren van herINNeren. Schaduwwerk. Bewustzijnsverruiming. Patronen doorzien. De matrix ontmantelen. Energetische koorden doorknippen. Trauma’s aankijken. Frequenties verhogen. Ik zag de cirkel terugkomen, wilde er iets verhevens over zeggen en stond vijf minuten later haarverf uit te zoeken. Mijn beste vriendin had het ‘ineens’ in haar bol. Ik weet niet precies wanneer het gebeurde. Na jaren spirituele ontwikkeling stond ze ineens haarkleuren te vergelyken alsof haar bewustzijn afhankeluck was van kastanjebruin nummer 5.3. Al die jaren van herINNeren, schaduwwerk, bewustzijnsverruiming en het ontmantelen van de matrix stond ik naast een twijfelende vriendin die een keuze ging maken tussen honingblond en karamelbruin. Maar ergens tussen “Ik ben een eeuwig bewustzijnswezen” en gangpad 14 van de drogist ging er iets mis. Of misschien juist niet. Want dat is wat mij opvalt de laatste tijd. De cirkel verschijnt weer. Blijkbaar had de oude cirkel onze nieuwe adressen nog. Niet als een draak. Niet als een demon. Niet als een kosmische eindbaas. Nee. Als korting. Als gemak. Als nostalgie. Als: “Ach… één keertje dan.” En dat ene keertje heeft soms een bijzonder talent om drie weken te duren. Ik zie het om mij heen. Mensen die jarenlang bewust keuzes maakten. En opeens staat daar weer een oude afslag. Dezelfde cirkel. Dezelfde uitnodiging. Alleen dit keer met een nieuw strikje eromheen. Het bijzondere is: Vroeger liep je die route zonder het te weten. Nu zie je het terwijl je loopt. Je hoort jeZelf denken: “Ik weet precies wat hier gebeurt.” Terwijl je het toch doet. Dat is een ongemakkeluck niveau van bewustZijn. Je kunt jeZelf niet eens meer voor de gek houden. Je staat letterluck op de eerste rang naar je eigen voorstelling te kijken. Met popcorn. En commentaar. Soms zie ik mensen keuzes maken waarvan ik denk: Huh? Die zag ik niet aankomen. Dezelfde vrouw die denkt dat ze de patronen van het universum doorziet… Kan ook ineens weer “werkelijk” schrijven. Na jaren van -luck. Dat is ongeveer hetzelfde als een veganist die wakker wordt met een frikandel speciaal in zijn hand en geen idee heeft hoe die daar terechtgekomen is. Het leven heeft humor. Veel meer humor dan wij vaak denken. Misschien is dat ook waarom de ouroboros niet langer als een gesloten cirkel voelt. Alsof iemand er stiekem een uitgang in heeft geknipt. En waarom de ouroboros steeds meer op een Q begint te lijken. Maar in het dagelucks leven blykt die opening soms vermomd als een boodschappentas vol reptielenvoer; een nieuw socialmedia-account; een afspraak bij de kapper; of een grammaticale terugval van epische proporties. En dan sta je daar als bewust wezen naar jeZelf te kijken. “Serieus? Hier gaan we weer?” De Q. Een cirkel met een opening. Een uitgang. Een zijweg. Een mogeluckheid. Niet omdat de cirkel verdwenen is. Maar omdat je hem nu ziet. En misschien is vrijheid niet dat je nooit meer voor de oude afslag staat. Misschien is vrijheid dat je hem herkent. En vervolgens mag kiezen. Al zou het wel fijn zijn als die keuze soms gemaakt kon worden voordat ik weer twintig minuten als een schaap voor mijn bestie naar een schap met haarverf sta te staren. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: hetzelfde rondje Misschien is ontwaken niet wat wij denken dat het is. Misschien is het niet het verlaten van de cirkel. Misschien is het het herkennen ervan. Ik zie het steeds vaker. Mensen die al jaren bezig zijn met hun herINNeringen. Mensen die zichZelf uit oude systemen hebben losgeweekt. Mensen die bewust keuzes maakten die niet altijd de makkeluckste waren. En dan ineens… Daar is de cirkel weer. Niet groot. Niet dramatisch. Gewoon subtiel. De oude afslag verschijnt opnieuw. Een gedachte. Een gewoonte. Een verleiding. Een excuus. “Ach, één keertje dan.” En voor je het weet sta je weer op bekend terrein. Niet omdat je slaapt. Juist omdat je wakker bent. Want dit keer zie je het gebeuren. Dat maakt deze ronde anders. Vroeger liep je de cirkel zonder het te weten. Nu zie je de bochten. De afleidingen. De figuranten. De lokroep van gemak. En toch mag je kiezen. Dat vind ik misschien wel het meest fascinerende aan deze tijd. Dat de testen niet meer verborgen lyken te zijn. Ze liggen open en bloot op tafel. Niet als straf. Niet als examen. Meer als een liefdevolle vraag van het Leven zelf: “En nu?” “Wat kies je nu je het ziet?” Ik zie het om mij heen. In kleine en in grote dingen. Woorden die ongemerkt terug veranderen. Gewoontes die zachtjes aankloppen. Oude routes die zich aanbieden alsof ze nooit zijn weggeweest. Soms voel ik zelfs een oordeel opkomen. Hoe kan iemand nu teruglopen? Tot ik besef… Wie ben ik om te oordelen? Ik ken de cirkels ook. Misschien allemaal. En misschien is dat precies waarom de oude ouroboros niet meer helemaal rond is. Misschien is hij ondertussen een Q geworden. Een cirkel met een opening. Een uitgang. Een zijweg. Een herINNering dat je niet gevangen zit. Dat je kunt blijven lopen. Of afslaan. Of zelfs even stilstaan. De cirkel is er nog. Maar nu zie je de deur. En dat verandert alles. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: mannen tranen Je kent ze wel… Die compilaties waarvan je denkt “Ach leuk, ff kijken hoor.” En twintig seconden later zit je met snotogen op de bank alsof je persoonluck bent herenigd met een verloren legeronderdeel uit 1847. Honden die hun mens terugzien. Soldaten die onverwachts thuiskomen. Kinderen die voor het eerst “ik hou van jou” zeggen. Mensen die na ziekte weer thuis komen. Ik? Ik jank. Niet elegant trouwens. Geen filmische traan die langzaam over een perfect belicht gezicht glijdt. Nee. Gewoon full-waterfall. Wazig scherm. Emotionele schade. Zakdoek kwijt. Maar wat mij de laatste tijd vooral raakt… zijn mannen. Mannen die hun vrienden terugzien na lange tijd. Maten die elkaar ineens voor hun neus zien staan. Die ongemakkelucke halve knuffels die binnen twee seconden veranderen in “Kom hier dan, idioot…” En dan zie je het gebeuren. Dat kleine breken in hun gezicht. Die ogen die glimmen. Dat snelle wegkijken alsof ze plotseling allergisch zijn geworden voor emoties. En daar, daar breekt iets open in mij. Misschien omdat ik emotie bij vrouwen meer gewend ben. Vrouwen mogen zachter zijn. Meer voelen. Meer tonen. Maar bij mannen, voelt het soms alsof je heel even achter een oud pantser mag kijken. En daar blykt dan geen hardheid te zitten. Maar liefde. Loyaliteit. Gemis. Tederheid. Puur. Ongefilterd. Bijna kinderluck echt. En misschien raakt dat zo diep, omdat zoveel mannen jarenlang hebben geleerd om zichzelf in te houden. Sterk te zijn. Niet te huilen. Door te gaan. Niet teveel te voelen. Totdat één moment… één ontmoeting… één hond die opspringt… één vriend die ineens voor hun neus staat… alles heel even openbreekt. En dan zie je het. Niet de rol. Niet het masker. Niet de stoere versie. Maar gewoon de mens. Misschien huil ik daar wel om, omdat de wereld veel mooier zou zijn als mensen vaker zó echt mochten zijn. Zonder schaamte. Zonder pantser. Zonder uitleg. Gewoon liefde die zichtbaar wordt. En blykbaar… heb ik daar maar één compilatievideo voor nodig om volledig emotioneel onstabiel van te worden. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes