سپیـدار

هرچی بیشتر نگاه می‌کنم بامزه‌تر می‌شم😂

هرچیزی به فکرت اومد بنویس، اما هرچیزی که نوشتی رو منتشر نکن.

برای آدم‌های صلح‌طلب، زمین جای مزخرفیه.

اگه دست از مقایسه‌ی خودم برمی‌داشتم، همه چیز راحت‌تر بود.

دلم رشت می‌‌خواد، رشت بارانی، دلم انزلی می‌خواد، انزلی و بازار قدیمیش.

یه شب‌هایی دلم خنکه، خنک بودن حس خوبیه، حس آرامشه برام.

از آدم‌هایی که کنارشون خود خودِ واقعیمم

نه تنها تمام پول‌هامو خرج کردم، بلکه یک سری عکس‌ هم گرفتم که بعدا اونارو بخرم.

خیلی خوش گذشت اما الان خیلی فقیرم، خیلی، خیلی خیلی.

چه فکری درمورد خودم کرده بودم که دیت صبحونه گذاشتم؟

انقدر دوستشون دارم که...

مغزم مدام ازم می‌پرسه سپیده خب که چی؟ این همه زحمت می‌کشی اصلا فایده‌ای هم نداره و...، اما می‌دونم که این فقط یه تله‌ست، یه تله‌ای که نذاره هیچ کار سختی رو شروع کنی و ادامش بدی.

و حالا بعد از حدود ۹ ساعت کار کردن، احساس فلج مغزی.

روزهایی که کار می‌کنم، روزهایی که کارهام طبق برنامه پیش می‌رن و فایده‌ای دارن، احساس آرامش "مغزی" می‌کنم.

-Anne with an E

داشتم به رویا می‌گفتم خیلی از نویسنده‌های ایرانی این شکلین که ویترین خیلی خوبی دارن، پیجشون رو می‌بینی، حرفاشون رو می‌خونی با خودت می‌گی این دیگه فرهیخته‌ست، این دیگه دغدغه منده، این دیگه کتابش خوبه، و وقتی می‌خری، تهش یه چیزهایی می‌بینی تو کتاب‌هاشون که، چندبار می‌خونی تا باورت بشه که به این چرت و پرت‌ها پول دادی.

بین تمام رمانهای چاپ شده ایرانی که خوندم، این دیگه تهش بود :)))) Seen mikonid javab bedid! OK???

اندر احوالات شخصیت پردازی با جون و دل :)

دلم یه کتاب (احتمالا فانتزی) می‌خواد که شب تا صبح بشینم پاش و لذت ببرم.

امروز به شدت روز پرکاری دارم، اما اگه از پسش بربیام خیلی جلو میفتم.