سپیـدار

"رها کردن به موقع" برای بقای انسان لازمه.

یه آدم‌هایی پیجم رو فالو دارن که درحضورشون خجالت می‌کشم حرف بزنم :)

نصف موانع زندگیم، فقط تو ذهنمه.

سرعتم زیادی پایینه، زیادی سرحوصله و ریلکس کار انجام می‌دم و همیشه‌ی خدا وقت کم دارم.

کلا یک ساعت وقت دارم تا حموم برم، حاضر بشم و وسیله‌هامو جمع کنم، و آیا سپیده‌ی لاک‌پشتی، یک ساعته می‌تواند این همه کار را انجام دهد؟

کاش سایت‌های کتاب به من کد تخفیف ندن، نمی‌خوام، به جهنم که کتاب‌ها دل‌تنگم شدن، پول ندارم، توان مقاومت ندارم، هفتاد هشتاد‌ تا کتاب نخونده دارم، ولم کنید، راستی گفتی تا کی وقت داره کد؟

و اگه امسال استارتشو بزنم، پنج شیش سال دیگه نتیجه می‌ده. این حجم از انتظار در توانم نیست ولی دلمم می‌خواد این کارو تو زندگیم انجام بدم :)

یه کاری به سرم زده که هرکاری می‌کنم از ذهنم بیرون نمی‌ره ولی شرایط گرفتن مجوز‌هاش رو ندارم. نه سنم می‌خوره، نه سابقه کاریم و...

همه بهم می‌گن گل‌ خشک‌هارو بریز دور، انرژی منفی داره. تازه نمی‌دونن لای خیلی کتاب‌هام گل و گیاه‌های خشک شده یافت می‌شه...

خیلی دلم می‌خواست تک تک اتفاقاتی که برام افتاد این مدت رو با ذکر نام افراد براتون بگم :))) کاش می‌شد‌...

بازگشت به روتین زندگی.

عمق آسیب روحی روانی یک اتفاق، دوره زمانی و... رو وقتی متوجه می‌شم که هرشب کابوسش رو می‌بینم.

صدبار گفتم بازهم می‌گم، شرایط و لحظه‌های سخت، توانایی‌هایی رو ازت شکوفا می‌کنه که خودت هم می‌مونی!

از لحاظ روحی، خونه‌ای که استخر داشته باشه نیاز دارم.

درسته دریاچه رو ندیدیم، راهش هم پر از چاله چوله بود، ولی زیبایی مسیر بوسیدنی نیست؟ :)

کلی راه رفتیم که برسیم به دریاچه سوها، و وقتی رسیدیم به قدری مه بود که هیچی ندیدیم🙏

ولی این‌‌ واقعیت که ابر‌ها پنبه‌ نیستن و نمی‌شه نشست روشون، اذیتم می‌کنه.

گردنه‌ی حیران شبیه کارت پستاله

خب زیادی خوشگل نیست؟ :")