Notre espace

برنامه امروز، روز آخر و نمایش سایه.

شنبه پنجم مهر ۱۴۰۴. گفتگو با فعالان و اساتید ایرانی و ایتالیایی، برزیلی و صربستانی در خصوص عروسک‌های دستکشی. ابتکار جالب یک دانشجوی نمایش عروسکی که خیمه‌ی پرتابل درست کرد، از دانشجویان استاد پوپک عظیم‌‌پور.

دو ترم پیش سر کلاس نمایشنامه‌نویسیِ عروسکی یه طرح با خیمه شب بازی نوشتم. الان ذهنم رو داره قلقلک میده که یه جعبه عروسک نخی و دستکشی درست کنم :)

انقدر تا اینجا جالب بود که دارم فکر میکنم ارشد برم عروسکی بخونم.

امشب از ته دل برای اونایی که وضع‌مون رو اینطوری کردن، آرزوی مرگ کردم. مرگ جسم و مرگ تفکرشون.

دیر خبردار شدم اما خودمو به برنامه امروز رسوندم. قرار بود جلسات جالب و مفید رو بهتون بگم. هنوز سه روزش پابرجاست. رایگانه و نیاز به رزرو نداره.

اون موقع که شاید به خواسته‌ی الان‌مون برسیم، مثل همین امروز براش ذوق می‌کنیم؟

همون وقتی که خوشحال و امیدوار کاراتو انجام می‌دی و برنامه‌‌ی روزهای آینده‌ات رو می‌نویسی، اضطراب جنگ و سیل اخبار سراغت میان.

البته این بار دومه که درستش میکنم دفعه اول بردم سر تمرین و یکی از بچه‌ها گفت منم بردارم دیگه؟ گفتم اره. براش کشیدم. خورد باورش نمیشد انقدر خوب شده😭 (در حال پیشرفت)

#همچنان‌‌غذا‌پختن این قسمت: مرغ تیکه‌ای آغشته به پیازداغ و رب :)

الان یه ویدیو کوتاه از تولد دو سال پیش کیارش دیدم که آواز می‌خوندیم و دوستمون گیتار می‌زد و قبلشم کلی عکس خنده‌دار گرفته بودیم. می‌خواستیم شام جوجه روی پشت‌بوم درست کنیم ولی بارون اومد و نشد. توی قابلمه درست کردیم با یه وضعیتی :) اما با همه‌ی اتفاقات عجیب و سختیِ دوری از خانواده، اون‌موقع خوب بود که کمتر فکر می‌کردم و بیشتر توی لحظه بودم... کلا هرچی به اواخر کارشناسی نزدیک‌تر میشم بیشتر نگرانی میاد سراغم :))

یکی از کارایی که انجام میدم و میدونمم کار خوبی نیست اما نمیتونم انجام ندم، دیدن فیلم و عکس‌های قدیمیه. مخصوصا اونایی که با کیارشه و می‌بینم وای چقدر ظاهری و بیشتر هم باطنی تغییر کردیم! «اون دانش‌آموزای خیلی سرخوشِ دوازدهمیِ سه سال پیش که با علاقه برای کنکور می‌خوندن کجا رفتن؟» «اون دانشجوهای ترم اولیِ سرمست از دانشجو شدن که به هیچی جز کلاس فرداشون فکر نمی‌کردن و با ذوق حاضر می‌شدن تا برن دانشگاه، کجا رفتن؟» حتما بعدا هم میگم «اون دانشجوهای ترم پنجم کارشناسیِ ساکن تهران که باشور و شوق گروه تئاتر تشکیل دادن، چی شدن؟» انسان همیشه حسرت گذشته رو می‌خوره و سختیای قبلا رو فراموش می‌کنه؟ رنج با ما زاده شده و ما رو رها نمیکنه؟

وا این همه آدم تا حالا یه بارم تئاتر ندیدن؟