Graymin

دنیا یجوریه و من توی این دنیا اینجوری، خب که چه؟

از خاطرات خوشی که باهات دارم پشیمونم.

برای زندگی بهتر تلاش می‌کنم ولی حال زندگی کردن ندارم.

چه عجیبه خیره‌شدن به خاطراتِ محو توی ذهنت... که خودتم می‌دونی داری هرجوری که خودت می‌خوای به یادشون میاری، کاملا تحریف شده.

کلا عاشق هرجاییم که درخت داره، هر درختی.

بابا آخه شنبه‌ی هفته‌ی قبل مگه تموم شده که دوباره شنبه شد!!

با گریه‌کردن فقط سعی دارم احساساتم را نزدیک خودم نگه‌ دارم. امید لحظه به لحظه دورتر می‌شود. حتی امید را هم به گریه انداختم و فراری‌اش دادم. با گریه کردن فقط می‌خواهم کمی بیشتر زنده بمانم.

زندگی منو "بچه‌ی تنهایی" بار آورده.

همیشه مسیری رو رفتم که برام از هرچیزی دردناک‌تر بود. بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم انتخاب‌هایی که داشتم برای زندگی نبود، برای نابودی بود. برای بیشتر درد کشیدن و از بین رفتن.

کاش می‌شد من نگم، ولی تو بفهمی.

از آدمای واضح خوشم میاد، حتی اگه اونا ازم بدشون بیاد.

وای کاش می‌شد جدی خاطرات رو آتیش زد. اینا چیه آخه من تو ذهنم دارم‌؟!

به این زندگی خو گرفتم. سرخوشم. بدون هیچ مشکلی ادامه می‌دهم و همین تنها مشکل من است. زیستن را دست عادت سپردم و خودم را به فراموشی. هیچ متوجه زندگی نیستم. چطور می‌توانم این سرخوشی را بپذیرم؟

در برابر این جمعیت و شلوغی و سرعت آدمها بنده فقط می‌تونم یه حلزون باشم.

همیشه حادثه‌ای هست که احساس و انگیزه‌ای تازه بیافریند.

فقط کافیه یه کار متفاوت یا جدید انجام بدم. زندگیم دو هفته عقب می‌افته.

به طرز عجیبی وقتی احساس تنهایی می‌کنم، میل به تنها ماندن و تنها‌تر شدنم بیشتر می‌شود. بدون برنامه‌ریزی شروع می‌کنم به دور شدن از آدم‌ها. تمام ارتباط‌ها را می‌شکنم و دلم می‌خواهد خودم را در تاریکی و سکوت و خلوت حبس کنم.