ءn ٱم ژانویه

مردم چطور از این سکوت بیدار نمی‌شن؟

حیات انسان سرگشتگی‌ ست. -مرگ و میل، ریچارد بوتبی

در رویا به خواب رفتن، و در کابوس بیدار شدن.

سلام بر تنهایی.

ولادیمیر: دیگه آدم جرئت نداره بخنده. استراگون: محرومیت هولناک. ولادیمیر: فقط می‌شه لبخند زد. ــ در انتظار گودو، بکت

اسب تورین، بلاتار

[سکوت کر کننده‌ی جهان]

این احساس که فقط بدنت به خواب رفته و خودت نه.

میان آنچه از سقوط انتظار داری و آنچه در پایان نصیبت می‌شود، فاصله‌ای هست که گاه از خودِ سقوط جانکاه‌تر است. زمانی که خود را برای برخورد با زمین سخت آماده می‌کنی؛ برای ضربه، برای شکستن، برای آن شدیدترین درد «شکوهمند» که ناگهان از راه می‌رسد و ناگهان تمام می‌شود. اما در آنی که حتا مجال نامیدن آنچه رخ می‌دهد نیست، بدنت پیش از تو درمی‌یابد که زمینِ سختی در کار نیست؛ بلکه لجنزاری است که تو را به درون خود می‌کشد و سال‌های سال‌ است که انتظارت را می‌کشیده.

کاش می‌شد با چشمانِ باز خوابید.

بعد از زاده‌نشدن دومین امکان خوشبختی اینه که سزاوار سرنوشت و رنج‌های زندگیت باشی.

کماکان اضطراب.

[سکوت کر کننده‌ی جهان]

من آن کسی هستم که اتفاقی برایش می‌افتد. ــــ مونترلان

همه‌چیز به‌شکل مضحک، ساختگی و سریع بنظر می‌رسه.

گاه آدم از سر عادت نامی را بر زبان می‌آورد، بی‌آنکه بداند به‌راستی چه کسی را خطاب می‌کند؛ تنها می‌داند که دیگر پیوندی میان آنچه می‌گوید و آنچه روزگاری بوده است، باقی نمانده. تنها می‌داند که لحظه‌ای اسیرِ تکرارِ زبان شده است.

ــ باید بعد از این سفر طولانی خسته باشی. ــ من هیچ‌وقت خسته نمی‌شم. ـــ صالحان، آلبر کامو

خوشی‌های بی‌حسابْ آیین پیشاسقوط‌اند.