အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

~~~~~~~~ "ကျေးဇူးပါနော် အလွမ်းဆွတ် " စိုင်းမြတ်က အလွမ်းဆွတ် ကမ်းပေးတဲ့ ဆေးသေတ္တာကိုယူလိုက်ပြီး အလွမ်းဆွတ်ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်တယ်။ပြီးတော့ ပန်းရပ်ဖြူရဲ့ ခြေထောက်နားမှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။ " ခြေထောက်က အတော်လေးရောင်နေတာ ပန်းရိပ်ရဲ့ ... ပန်းရိပ်အကြောင်းကိုကြားလိုက်ရတော့ကိုယ့်ရင်ထဲပူသွားတာပဲကွာ " စိုင်းမြတ်က စိုးရိမ်တကြီးပြောရင်းနဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့ ခြေထောက်ကို ညင်သာစွာဆွဲယူလိုက်ပြီး ဆေးလူးပေးဖို့ပြင်လိုက်တယ်။စိုင်းမြတ်ရဲ့ အပြုအမူကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူရှက်သလိုလိုရင်တွေတုန် သလိုလိုဖြစ်သွားရပြီး ခေါင်းကိုငုံ့ထားလိုက်မိတယ်။ "ဘာမှတော့ မဖြစ်လောက်ဘူးထင်တယ်...မနက်ကျရင် ဆေးခန်းအရင်သွားမယ်နော် ပန်းရိပ် .. အခုရောအရမ်းနာနေလား " "ဟင့်အင်း ... ခုနလောက်မနာတော့ပါဘူး " " အင်း ...နောက်ဆိုသတိထားပါ ပန်းရိပ်ရယ် ..ဒီညအပြင်ကို တစ်ယောက်တည်းမသွားရဘူးနော် ..သွားချင်ရင် ကိုယ့်ကိုခေါ်လိုက်နော် ...ပန်းရိပ်ဖုန်းထဲမှာကိုယ့်ဖုန်းနံပတ်ရှိနေတာပဲ ကိုယ့်ခေါ်လို့ရပါတယ် ပန်းရိပ်ရယ် " ~~~~~ ခပ်ဟဟဖွင့်ထားတဲ့ အခန်းထဲကနေ စကားသံအချို့ကို ကြားနေရတာမို့ အလွမ်းဆွက် မသိမသာနားစွင့်နေမိတယ်။ကိုယ်ချစ်ရသူက တခြားမိန်းကလေးကို သည်းသည်းလှုပ်ပြနေတာကိုမြင်ရတော့ အလွမ်းဆွတ်ရင်ထဲနာကျင်နေမိတယ်။ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်တဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူကလဲ သူ့ကိုတော့ ယုံကြည်နေတယ်ဆိုတော့ အခြေအနေက အလွမ်းဆွတ်အတွက် နာကျင်စရာတွေပဲဖြစ်နေခဲ့ပြီလေ ။ ~~~~~~~~~ ညအမှောင်အောက်မှာ ရေတံခွန်တောင် အပန်းဖြေစခန်းဝန်းတစ်ခုလုံးအိပ်မောကျကာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။စိုင်းမြတ်တစ်ယောက်အိပ်မပျော်နိုင်တာမို့ လသာဆောင်ကိုထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ "ဟင် " လသာဆောင်မှာ တစ်ယောက်တည်းထိုင်နေတဲ့အလွမ်းဆွတ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ စိုင်းမြတ်အံ့သြသွားမိတယ်။အလွမ်းဆွတ်က အဖြူရောင်ဂါဝန်ရှည်ခပ်ပါးပါးကိုဝတ် ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်ကြီးတွေကို တစ်ဖက်ကိုသိမ်းပြီးချထားတာ။ ညရဲ့ ညမီးရောင်အောက်မှာ အလှကြီးလှနေတဲ့ အလွမ်းဆွတ်ကို စိုင်းမြတ်သတိလက်လွတ်နဲ့ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ "ဟင် .... ဘယ်သူလဲလို့လန့်သွားတာပဲ ကိုစိုင်းမြတ်ရယ် ..မအိပ်သေးဘူးလားဟင် " အလွမ်းဆွတ်မှာ ရုတ်တရက်ကြီးစိုင်းမြတ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှက်ရွံ့သွားမိသလို ရင်ထဲမှာပါလှိုက်ဖို့ တုန်ခါသွားရပြီး ရှက်ဝဲဝဲလေးမေးလိုက်မိတယ်။ " ဟို..ဟုတ်ကဲ့ ...အိပ်မပျော်လို့ပါ အလွမ်း.....ကျွန်တော်က အလွမ်း သစ်မြိုင်ကိုပြန်သွားတယ်ထင်နေတာ....ကျွန်တော် ထိုင်မယ်နော် " စိုင်းမြတ်ကပြောလိုက်ရင်း အလွမ်းဆွတ်ရှေ့ကခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ " ဟုတ်.....အမေပန်းမြိုင်တို့က ...ပန်းရိပ်အဖော်ရအောင်နေပေးပါလို့ ဖုန်းဆက်လို့မပြန်ဖြစ်တာပါ " "ဪ .... ဟုတ်လား ....ပင်ပန်းနေမှာပေါ့...အလွမ်းမအိပ်ချင်သေးရင် ...ကျွန်တာ်တို့ စကားပြောကြမယ်လေ " " ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါ ကိုစိုင်းမြတ် " မသင့်တော်မှန်းသိပေမဲ့ အလွမ်းဆွတ်မငြင်းမိဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိတယ်။ " ကိုစိုင်းမြတ် ကော်ဖီသောက်အုံးမလား ...ဒီမှာ ကော်ဖီတွေရှိပါတယ် ... အလွမ်း ကော်ဖီခွက်သွားယူလိုက်အုံးမယ်နော် " အလွမ်းဆွတ်ပြောရင်းနဲ့ နေရာက ထရပ်လိုက်တယ် ။ " ဟာ..အားနာစရာ အလွမ်းရယ် ...ခွက်ကဘယ်နားမှာလဲ ...ကျွန်တော်သွားယူလိုက်ပါ့မယ် " စိုင်းမြတ်ကလဲ အားနာစိတ်နဲ့ နေရာကထရပ်လိုက်တယ်။အလွမ်းဆွတ်မှာ ထရပ်လိုက်တဲ့ စိုင်းမြတ်ကိုကြည့်ပြီး ရင်ခုန်ရှက်ရွံ့စွာရှောင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ချိန်မှာပဲ ခြေထောက်တွေက ထိုင်ခုံအစွန်းကို တိုက်မိပြီး အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ လူက ယိမ်းယိုင်ကာလဲကျသွားရတယ်။ "အမေ့ " "ဟာ ...အလွမ်း " " အို " အခြေအနေက မရည်ရွယ်ထားပါဘဲနဲ့ အလွမ်းဆွတ်ကိုယ်လုံးလေးက စိုင်းမြတ်ရင်ခွင်ထဲကို လဲကျသွားခဲ့ရတယ်။စိုင်းမြတ်မှာ သူ့ရင်ခွင်ထဲကိုယိုင်လဲ ကျလာတဲ့ အလွမ်းဆွတ်ရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို ယောင်ယမ်းကာ ဖက်တွယ်ထားလိုက်မိတယ်။ အလွမ်းဆွတ်မှာ သူမကို ဖက်ထားတဲ့ စိုင်းမြတ်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ကြောင်အအနဲ့ငြိမ်သက်နေမိရင်း စိုင်းမြတ်ရင်ခွင်ထဲကနေရုန်းထွက်ဖို့မေ့လျော့နေခဲ့မိတယ်။စိုင်းမြတ်ရော အလွမ်းဆွတ်ပါ တစ်ယောက်ရင်ခုန်သံကိုတစ်ယောက်ကြားနေရပြီး နှစ်ယောက်လုံးအထိအတွေ့ရင်ခုန်သံအောက်ကနေ ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲဖြစ်နေမိကြတယ်။ " အလွမ်းရယ် " စိုင်းမြတ်က ရင်ခုန်လှိုက်မောစွာနဲ့ အလွမ်းဆွတ်နာမည်လေးကိုခေါ်လိုက်ပြီး အလွမ်းဆွတ်ရဲ့ကိုယ်လုံးလေးကို ရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းကာ ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်တယ်။ စိုင်းမြတ်ရဲ့အပြုအမူကြောင့် အလွမ်းဆွတ်ရဲ့နှလုံးသားတွေပေါက်ကွဲလုမတတ်ခုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး စိုင်းမြတ်ရဲ့ကျောပြင်ကို အလွမ်းဆွတ်ပြန်လည်ဖက်တွယ်လိုက်မိတယ်။ညရဲမှုန်ဝါးဝါး အလင်းရောင် အောက်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေ မြန်ဆန်နေခဲ့ကြတယ်။ဒီအချိန်မှာတော့ အလွမ်းဆွက်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပန်းရိပ်ဖြူကိုမေ့နေခဲ့တယ်။ ================================== အပိုင်း(၁၄)ဆက်ရန် A Kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ

ဘုန်းသိင်္ခရှိနေတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ " ဒီမှာ...ဒီမှာ " ပန်းရိပ်ဖြူခေါ်သံကြောင့် ဘုန်းသိင်္ခလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ဒီအခါ သူ့ကိုလက်ယပ်ခေါ်နေတာကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ ပန်းရိပ်ဖြူရှိရာဆီကိုလျှောက်သွားလိုက်တယ်။ " ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ သခင်မလေး....ကျွန်တော့်ကိုဘာခိုင်းချင်လို့လဲ " ဘုန်းသိင်္ခက ခပ်ရွှဲ့ရွှဲ့မေးလိုက်တယ်။ " ရှင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ...လာမရွှဲ့စမ်းနဲ့ .,.,သခင်မလေးလို့လဲခေါ်စရာမလိုဘူး ....ရှင့်ကြောင့်ခုလိုဖြစ်တာ ..ကျွန်မကို ရှင်ပဲလိုက်ပို့ပေး...ရှင့်ဆိုင်ကယ်ဘယ်မှာလဲ " ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့စကားကြောင့် ဘုန်းသိင်္ခမသိမသာပြုံးလိုက်မိပြီး " ကျွန်တော်ကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်...တခြားလူကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် ...ဒီလောက်ကတော့ ကျွန်တော်ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်...ဒါနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုယုံကြည်လို့်လား " ဘုန်းသိင်္ခရဲ့ခပ်ရွှဲ့ရွှဲ့အမေးကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူနှုတ်ခမ်းလေးကိုမဲ့ပစ်လိုက်ပြီး " ယုံတာမယုံတာထက်...သိတဲ့သူထက်စာရင်..မသိတဲ့သူကပဲ..ကျွန်မအတွက် ပိုပြီးအဆင်ပြေနိုင်လို့လေ ...ကဲပါ ရှင့်ဆိုင်ကယ်သွားယူပြီး ကျွန်မကိုလိုက်ပို့ပေးစမ်းပါ...ဪ...ပြီးတော့ တစ်ခါတည်းကြိုပြောထားမယ်နော်...ကျွန်မကိုကူညီပေးလို့ဆိုပြီး ...ကျေးဇူတင်တဲ့အနေနဲ့ ပိုက်ဆံတွေဘာတွေရမယ်လို့တော့မထင်နဲ့နော်....ကျွန်မမှာဘာပိုက်ဆံမှမရှိဘူးနော် ....တော်ကြာသူဌေးသမီးကိုကူညီပေးရတယ်ဆိုပြီးမျှော်လင့်နေမှာစိုးလို့်ကြိုပြောထားတာ " စကားကိုအမြဲရိုက်ပေါက်ဖြစ်အောင်ပြောတတ်တဲ့ပန်းရိပ်ဖြူကို ဘုန်းသိင်္ခမျက်မှောင်ကုတ်ပြီး ကြည့်လိုက်မိတယ်။အသက်နဲ့မလိုက်အောင် မဆင်မခြင်ပြောတတ်တဲ့အကျင့်နဲ့ဘယ်လိုများရှင်သန်နေထိုင်နေလဲတော့သမိဘူး။သူမနဲ့ဘုန်းသိင်္ခဆုံခဲ့တဲ့အချိန်တိုင်းမှာ ပြောသမျှစကားလုံးတွေကတစ်ဖက်လူ အမြင်ကပ်သွားစေမဲ့စကားမျိုးတွေကိုပဲ ပြောခဲ့တာလေ။ဘုန်းသိင်္ခစိတ်ပျက်ပျက်နဲ့ခေါင်းကိုယမ်းခါလိုက်ပြိး ဆိုင်ကယ်ရပ်ထားတဲ့ဆီကိုပဲလျှောက်သွားလိုက်တယ်။ " ကဲ ..အမိတက်...တက်လို့်ရတယ်မဟုတ်လား ..." ဆိုင်ကယ်ကို ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့ဘေးမှာရပ်လိုက်ပြီး ဘုန်းသိင်္ခမေးလိုက်တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူကဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်နှာလေးရှံ့မဲ့ပြီး ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကိုတက်ဖို့ကြိုးစားလိုက်တယ်။ခြေထောက်ကို တော်တော်နဲ့မလှမ်းနိုင်ဖြစ်နေတဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူကိုကြည့်ပြီး ဘုန်းသိင်္ခစိတ်မရှည်တော့တာမို့ ပန်းရိပ်ဖြူကိုယ်လုံးလေးကို ဆွေ့ခနဲ့ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ဆိုင်ကယ်ပေါ်တင်လိုက်တယ်။ " ဟင်...ရှင်...ရှင် ဒါဘာလုပ်တာလဲ...ကျွန်မအသားကိုဘာလို့်ထိတာလဲ " " သခင်မလေးရေ...ကျွန်တော်က သခင်မလေးလိုအလုပ်မအားဘူးဗျ ...ကျောက်နံရံတွေမှာ အလှပြပစ္စည်းတွေထားဖို့ .. ...ဇိုင်းတွေကို သုံးရက်အကွင်း အပြီးဆွဲပေးရမှာ ...ဒီနေ့သခင်မလေးကြောင့် ကျွန်တော့်အလုပ်ချိန်တွေတော်တော်ပုပ်သွားပြီ...ကြည့်ရတာ ဒီညတော့အချိန်ပိုဆင်းမှရတော့မယ်ထင်တယ် " ဘုန်းသိင်္ခက လေသံမာမာနဲ့ပြန်ပြောလိုက်တော့မှ ပန်းရိပ်ဖြူဘာမှမပြောတော့ဘဲ နှုတ်ပိတ်နေလိုက်တယ်။ " ဒီမှာ..ဒီမှာ ...ရှင့်ကိုမေးအုံးမယ်...." " ဟမ်း...ဘာမေးမှာလဲ ...မေးလေ " ဘုန်းသိင်္ခက ဆိုင်ကယ်မောင်းနေရင်းကပြန်အော်မေးလိုက်တယ်။ " ဟိုလေ...ဟို...ရှင်ခုနတုန််းက တကယ်ပဲ...အမျိုူသမီးတစ်ယောက်ကိုမတွေ့တာလား.." " အင်း..မတွေ့ပါဘူး...အော်သံကြားတာနဲ့ပြေးလာလိုက်တော့ မြွေကြီးကိုတွေ့တာပဲ " ဘုန်းသိင်္ခရဲ့အဖြေကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူတွေခနဲဖြစ်သွားမိတယ်။ " ဒါဆိုလဲ ပြီးတာပဲလေ..ကျွန်မအမြင်မှားတာဖြစ်မှာပေါ့....ခုကိစ္စကိုဘယ်သူ့ကိုမှသွားမပြောပါနဲ့...." " ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ " ဘုန်းသိင်္ခပြန်ပြောလိုက်ပေမဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့မိတယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~ ဘုန်းသိင်္ခဆိုင်ကယ်ကိုရပ်လိုက်ချိန်မှာပဲ တည်းခိုးဆောင်ထဲကအပြေးထွက်လာတဲ့ စိုင်းမြတ်နဲ့ဆုံလိုက်ရတယ်။ "ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ ပန်းရိပ်ရယ်... ကိုယ်အခုပဲ ရောက်တာ..ဒီမှာ အလွမ်းဆွတ် ပြောပြလို့ ပန်းရိပ်ဆီကိုလာမလို့ ထွက်လာတာ....ကိုယ့်ကို မစောင့်ဘဲ ဘာလို့ထွက်လာတာလဲ ... တော်သေးတာပေါ့ ...ဘာမှမဖြစ်လို့.....ခြေထောက်က အဆင်ပြေလား ...ဒီပုံအတိုင်းဆိုရင်တော့ ကိုယ်တို့ပြန်မှဖြစ်တော့မယ် ..." စိုင်းမြတ်ရဲ့ စကားကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူမျက်နှာပျက်သွားမိပြီး "ဟင့်အင်း ...မပြန်ပါဘူး ...ဒီည ဒီမှာပဲအိပ်မှာ...ဒီကိုလာဖို့ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ...ကိုစိုင်းမြတ်လဲ သိသားနဲ့ " " ဟင်း ..ခက်ပါလားပန်းရိပ်ရယ် ...ကဲပါကွာ..ဒါဆိုလဲပန်းရိပ်သဘောပါ ..ကဲပါ...ကိုယ့်လက်ကို အားပြုလိုက်နော် " စိုင်းမြတ်က ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့ ပခုံးနှစ်ဖက်ကနေဖေးမထိန်းပေးလိုက်ပြီး ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကနေဆင်းစေလိုက်တယ်။ပြီးတော့ ပန်းရိပ်ဖြူပခုံးလေးကို ဖေးမဖက်တွဲလိုက်ပြီး တည်းခိုဆောင်ဆီကို ခေါ်သွားလိုက်တယ်။ သူ့ကိုနှုတ်ဆက်ဖော်တောင်မရဘဲ စိုင်းမြတ်နောက်ကိုပါသွားတဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူကိုကြည့်ပြီး ဘုန်းသိင်္ခဟက်ခနဲတစ်ချက်ရယ်လိုက်မိတယ်။မယ်မင်းကြီးမက သူယုံချင်တဲ့သူကိုကျတော့လဲ ယုံကြည်နေတယ်မဟုတ်ပါလား။

#စံအိမ်ခေါ်သံ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု ) အပိုင်း(၁၃) akyiphyu ********* " အား " ပန်းရိပ်ဖြူပြေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ ဘယ်လိုမှမလွှတ်နိုင်မှန်းသိလိုက်တာမို့သံကုန်ခြစ်ကာအော်လိုက်မိတယ်။အော်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ပန်းရိပ်ဖြူကိုယ့်ကိုယ်ကိုမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပုံရက်သားလဲကျသွားခဲ့ရတော့တယ်။ အော်သံကြောင့် ဘုန်းသိင်္ခက ပန်းရိပ်ဖြူူကျန်နေခဲ့တဲ့ကျောက်တောင်နားဆီကိုအမြန်ပြေးသွားလိုက်တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူဆီအရောက်မှာ မြင်လိုက်တဲ့မြင်ကွင်းကြောင့် ဘုန်းသိင်္ခမျက်လုံးတွေပါ ပြာဝေသွားရတယ်။လူကထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပေမဲ့ ဘုန်းသိင်္ခတွေဝေနေချိန်မရဘဲ လက်ထဲမှာကိုင်ရွယ်ထားတဲ့တုတ်နဲ့ပန်းရိပ်ဖြူရှေ့က စပါးကြိးမြွေကြိးကိုအမြန်ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရတယ်။‌မြွေကြီးကရှုူးခနဲအသံထွက်လာပြီး ခေါင်းထောင်ထလာတယ်။ဘယ်လိုမှရှောင်လို့မရတဲ့အဆုံးမှာ မလုပ်ချင်ပေမဲ့လဲ မြွေကြီးကိုကိစ္စတုံးပေးလိုက်ရတော့တယ်။ " ပန်းရိပ်ဖြူ...ပန်းရိပ်ဖြူ...သတိထားလေ...." ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဘုန်းသိင်္ခအတင်းလှုပ်ယမ်းပြီးခေါ်လိုက်တော့မှ ပန်းရိပ်ဖြူပြန်ပြိးသတိဝင်လာခဲ့တယ်။ " ရှင်...ရှင်ဘာလုပ်တာလဲ .,..ဖယ်နော်...ကျွန်မကိုလွှတ်...ရှင်တို့တွေအားလုံးပေါင်းပြီး ကျွန်မကိုလုပ်ကြံနေကြတာလား " ပန်းရိပ်ဖြူသတိဝင်လာတာနဲ့ ဘုန်းသိင်္ခကိုအော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်တယ်။ " ဟာဗျာ...ခင်ဗျားအတော်လေးအမြင်ကပ်ဖို့ကောင်းတဲ့မိန်းမပဲ ...ဒီလိုမှန်းသီရင် လာမကူညီပါဘူး...ခင်ဗျားဘာသာမြွေပဲပေါက်ခံရရ....မျိုပဲမျိုခံရရ ...ဘာပဲဖြစ်ဖြဖြစ်ဒီတိုင်းကြည့်နေလိုက်ရမှာ " ဘုန်းသိင်္ခပြောရင်းနဲ့ မြွေကိုတုတ်နဲ့သွားထိုးကြည့်လိုက်တယ်။ " မြွေ...မြွေကြီးကဘယ်ကရောက်လာတာလဲ " သူမနဲ့မလှမ်းမကမ်းမှာရှိနေတဲ့မြွေအ‌‌ေ*သကြီးကိုကြည့်ပြီး ပန်းရိပ်ဖြူထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာနဲ့မေးလိုက်မိတယ်။ " ဟ...ဘယ်ကရောက်လာတာလဲတော့‌ ဘယ်သိမလဲဗျ...ခင်ဗျားအော်သံကြားလို့ ကျွန်တော်ပြေးလာကြည့်တော့ မြွေကြီးကိုတွေ့တာပဲ ...မြွေကအဆိပ်ရှိတဲ့မြွေတော့မဟုတ်ပါဘူး ...မသကာလူကိုမျိုရုံပေါ့ " " ရှင်...ရှင်ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ...ဟိုအမျိုးသမိးရော...အမျိုးသမီးကဘယ်ရောက်သွားလဲ " ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့အမေးကြောင့် ဘုန်းသိင်္ခခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ပြီး " ဘယ်အမျိုးသမီးကိုပြောတာလဲ ...အမျိုးသမီးဆိုလို့ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းပဲရှိတာ ....ဒီနားကိုဘယ်သူမှမလာသေးဘူး...ခင်ဗျားခြေထောက် ...ကျွန်တော့်ကိုပြပါအုံး..." " အို...ရတယ် မကြည့်နဲ့...အပန်းဖြေစခန်းကဝန်ထမ်းတွေကိုပဲခေါ်ပေး " ပန်းရိပ်ဖြူက သူမခြေထောက်တွေကိုထိကိုင်ဖို့ကြိုးစားလိုက်တဲ့ ဘုန်းသိင်္ခရဲ့လက်တွေကို ခပ်တင်းတင်းဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး အသံမာမာနဲ့ပြောလိုက်တယ်။ဘုန်းသိင်္ခလဲ ဘာမှပြောမနေတော့ဘဲ ဖုန်းပဲဆက်ပေးလိုက်တယ်။ဘုန်းသိင်္ခမြွေကိုရှင်းထုတ်ဖို့်လုပ်နေတော့ ပန်းရိပ်ဖြူမှာ အခြေအနေကိုနားမလည်နိုင်သေးဘဲ တုတ်တုတ်မလှုပ်တဲ့မြွေကြီးကိုပဲ မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ငေးကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။ ~~~~~~~~~~~~ " ပန်းရိပ် .....ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ...ထလို့ရရဲ့လား ..." အလွမ်းဆွတ်ကိုမြင်တော့ ပန်းရိပ်ဖြူပိုပြီးစိတ်ညစ်သွားမိသလိုဖြစ်သွားတယ်။အထူးသဖြင့် အလွမ်းဆွတ်နောက်မှာပါလာတဲ့ဝန်ထမ်းတွေရဲ့မျက်နှာအမူအရာတွေက အလွမ်းဆွတ်ကိုတော့ တလေးတစားပုံစံတွေနဲ့ကြည့်နေကြပြီး မိမိကိုကြည့်နေကြတဲ့ပုံစံတွေကတော့ စိတ်ပျက်နေတဲ့အကြမျိုးတွေဆိုတာကိုပန်းရိပ်ဖြူရိပ်မိလိုက်တယ်။ " ငါ့ကိုလက်ကိုင်တု*တ်ရှည်ရှည်တစ်ချောင်းလောက်ယူပေးပါအလွမ်းဆွတ်...ဝန်ထမ်းတွေလဲပြန်သွားလို့်ရပါပြီ " " တု/တ်ကလမ်းလျှောက်ဖို့လား...ဆိုင်ကယ်နဲ့သွားမလား ..ငါလိုက်ပို့ပေးမယ်လေ...ဒါမှမဟုတ်အောင်မောင်းကိုရှာပေးရမလား...ရေတံခွန်ဘက်သွားမယ်လို့တော့ပြောသွားတယ်....သူ့ဖုန်းနံပတ်တော့ငါ့မှာမရှိဘူး...နင့်မှာရှိလား " အလွမ်းဆွတ်က ပန်းရိပ်ဖြူကိုမေးလိုက်တယ်။ " ရတယ်...မလိုဘူး...ငါ့ကိုတုတ်ရှည်ရှည်တစ်ချောင်းပဲယူလာခဲ့ပေး " ပန်းရိပ်ဖြူလေသံတင်းတင်းနဲ့ပြောလိုက်ရင်း တစ်ခါလာရင် တစ်ခါပြဿနာဖြစ်တဲ့မိမိကိုယ်ကို ပန်းရိပ်ဖြူစိတ်တိုနေမိတယ်။တကယ်ဆိုရင် လှလှပပနဲ့အပန်းဖြေစခန်းဝန်းအနှံ့ကို လျှောက်သွားနေရမှာလေ။အခုတော့ ညကျရင် အပြင်ထွက်ဖို့စီစဉ်ထားတာလေးပါပျက်ရတော့မယ်ထင်ပါရဲ့။ဒါဆိုရင်တော့ အပန်းဖြေ စခန်းကိုလာရတာအလကားဖြစ်သွားပြီပေါ့ ။ " ဒီမှာ တု/တ် ..နင်အဆင်ပြေရဲ့လားပန်းရိပ် " " ရတယ် ကိစ္စမရှိဘုး...နင်သွားတော့ " အလွမ်းဆွတ်ကိုပြန်ခိုင်းလိုက်ပြီး တု..တ်ကိုအားပြုပြီး ပန်းရိပ်ဖြူထရပ်လိုက်တယ်။ " အား " တု.တ်ကိုအားပြုပြီးရပ်လိုက်ပေမဲ့ ခြေကျင်းဝတ်တစ်ခုလုံးက နာကျင်သွားတာကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူ ဆတ်ခနဲပြန်ုထိုင်ချလိုက်ရတယ်။သူများအားမကိုးချင်တာကြောင့် တင်းခံနေရပေမဲ့ ခြေဖမိုးတစ်ခုလုံးက ရောင်တက်လာကာ ခြေထောက်ကအတော်လေးကိုနာကျင်နေတာ။ပန်းရိပ်ဖြူ ဟိုဒီဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်မိတော့ မလှမ်းမကမ်းက ကျောက်တောင်နားမှာ ခဲတံတစ်ချောင်းနားမှာညှပ်လို့် အလုပ်တွေရှုပ်နေတဲ့

ဘွားအေကြီးနဲ့မိဘနှစ်ပါးရယ်စိုင်းမြတ်ရယ်ပဲရှိတာ။အခုချိန်မှာ အနီးဆုံးလူဖြစ်တဲ့ အလွမ်းဆွတ်ကိုခေါ်ရင်ရပေမဲ့ ခေါ်ချင်စိတ်မရှိဘူးဖြစ်နေတယ်။အငုံစိတ်လို့ပဲပြောပြော မိမိထက်အစစအရာရာသာနေတဲ့ အလွမ်းဆွတ်နဲ့ ပန်းးရိပ်ဖြူမျက်နှာချင်းလဲမဆိုင်ချင်သလို သူ့ဆီကလဲ အကူအညီမယူချင်ဘူး။အထူးသဖြင့် သူဌေးသမီးဖြစ်တဲ့မိမိထက်ပိုပြီး အလွမ်းဆွတ်ကို အလုပ်သမားတွေကလေးစားနေတာချစ်ခင်နေတာတွေကိုမြင်ရတော့ စိတ်ထဲမှာပိုပြီးဒေါသထွက်မိတယ်။ " ဟင် " ပန်းရိပ်ဖြူနေရာကထဖို့ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းကလှမ်းမြင်လိုက်ရတဲ့မြင်ကွင်းကြောင့် မျက်လုံးတွေပြူးကျယ်သွားရပြီး ရင်တွေပါတလှပ်လှပ်တုန်လာခဲ့တယ်။လူတစ်ယာက် သူမရှိရာဆိကို စူးစူးရဲရဲစိုက်ကြည့်နေခဲ့တာ။တိတိကျကျပြောရမယ်ဆိုရင်အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ခပ်လှမ်းလှမ်းကျောက်တုံးတွေနာကနေ သူမကိုရပ်ကြည့်နေခဲ့တာ။ကြည့်နေတာမှမလှုပ်မယှက်ကိုကြည့်နေခဲ့တာ။အမျိုးသမီးကိုကြည့်ရင်း ပန်းရိပ်ဖြူအသားတွေတဆတ်ဆတ်တုန်ယင်လာမိတယ် ။နေရာကနေအမြန်ပြေးထဖို့ကြိုးစားနေမိပေမဲ့ မတ်တတ်ရပ်ဖို့တောင်မနည်းကြိုးစားနေရတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ အမျိုးသမီးက လက်ယပ်ပြီးခေါ်နေတာကို ပန်းရိပ်ဖြူမြင်လိုက်ရတယ်။ " ဟင့်အင်း....မလာနဲ့....မလာနဲ့ " ပန်းရိပ်ဖြူအသံကုန်အော်ဟစ်ပြီးတားမြစ်လိုက်ပေမဲ့ အမျိုးသမီးက သူမရှိရာဆီကိုတစ်ဟုန်ထိုးပြေးချလာတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ ================================== အပိုင်း(၁၃)ဆက်ရန် A Kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ စာရေးသူ A Kyi Pnyu #စံအိမ်ခေါ်သံ ( စ/ဆုံး )Links ၁ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714518460796532/ J https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714518804129831/ ၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714519084129803/ ၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714519330796445/ ၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714519684129743/ ၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714519970796381/ ၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714520240796354/ ၈ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714520624129649/ ၉ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714520907462954/ ၁ဝ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714692707445774/ ၁၁ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/715256760722702/

" အေး...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်..ပေးပြီးတဲ့ကတိကိုတော့မဖျက်နိုင်ဘူး....မြေးလေးကိုစိတ်မချရင်အစောင့်အရှောက်များများထည့်ပေးလိုက်ရုံပဲရှိတယ်....အဲ့ဒီတော့ ငါစီစဉ်ပေးလိုက်မယ် ...မင်းတို့လဲ ဒီအကြောင်းကိုထပ်မပြောကြနဲ့တော့ " မိခင်ကြီးရဲ့စကားကြောင့် ဦးဘိုထွန်းလဲဘာမှမပြောတော့ဘဲ အိမ်ဘက်ကိုသာပြန်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~ " သူတို့တွေက ဘယ်သူတွေလဲအလွမ်း " အပန်းဖြေးစခန်းတစ်ဝန်းလုံးကို လိုက်ပြီးစစ်ဆေးနေတဲ့ လူတစ်စုကိုကြည့်ပြီး သန္တာအောင်ကမေးလိုက်တယ်။လူစုက သူမတို့အလုပ်လုပ်နေတဲ့နေရာထိလိုက်လာပြိးစစ်ဆေးသလိုလုပ်နေတာလေ ။ " ဟုတ်ကဲ့....ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးမသန္တာ..လုံခြုံရေးအတွက်စစ်ဆေးနေတာပါ ....အရေးကြီးလူတစ်ယောက်အပန်းဖြေစခန်းမှာ လာနားမလို့်ပါ " " ဪ ...ဟုတ်လား " သန္တအောင်ကခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်နဲ့နားထောင်ပြီးတော့ သူမလုပ်စရာရှိတာကိုဆက်လုပ်နေခဲ့တယ်။အလွမ်းဆွတ်မှာတော့မနေ့ညတုန်းက ကြီးတော်ကြိးပြောလိုက်တဲ့စကားကို နားထောင်မှာကြားယောင်ပြီး ရင်ထဲနာကျင်နေမိတယ်။ " သမီးအလွမ်း....ဒီတစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်းမှာ....သမီးပန်းရိပ်အပန်းဖြေစခန်းမှာညအိပ်လာလည်မှာမို့ ဘွားကြေးဥရဲ့လူတွေအခန်းတွေစစ်ဆေးဖိုလာလိမ့်မယ်....မောင်စိုင်းမြတ်လဲပါမှာမို့ သမီးပန်းရိပ်နဲ့ကပ်လျက်အခန်းမှာစီစဉ်ပေးထားလိုက် " ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေးဇူးရှင်တွေရဲ့ခိုင်းစေမှုကြောင့်ဆိုတော့လဲ အလွမ်းဆွတ်မငြင်းနိုင်ပါဘူး။ဒါကြောင့် ဒီနေ့မှာသူမကိုယ်တိုင်ပဲ အခန်းနှစ်ခန်းလုံးကို ပြင်ဆင်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ~~~~~~~~~~~~ အပန်းဖြေစခန်းထဲမှာပန်းရိပ်ဖြူကိုမြင်လိုက်ရတော့ ဘုန်းသိင်္ခဖြုန်းခနဲအံ့ဩသွားမိတယ်။သူတို့တွေအပန်းဖြေစခန်းမှာ အလုပ်ဝင်လာတာနှစ်လကျော်ခဲ့ပြီဖြစ်ပေမဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူတစ်ခါမှကိုမလာခဲ့ဘူးလေ။ဘုန်းသိင်္ခကြည့်နေစဉ်မှာပဲ ပန်းရိပ်ဖြူကလဲ သူမကိုကြည့်နေတဲ့ဘုန်းသိင်္ခကိုတွေ့မြင်သွားတယ်။ " ရှင်ဘာကြည့်နေတာလဲ ....ဘာသဘောနဲ့ကြည့်တာလဲ " ပန်းရိပ်ဖြူကဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုလှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ ဘုန်းသိင်္ခကို လေသံမာမာနဲ့မေးလိုက်တယ်။ပြီးးတော့ မသိမသာနဲ့နောက်ကိုပြန်ဆုတ်လိုက်တယ်။ " ကျွန်တော်အလုပ်လုပ်နေတဲ့နေရာကို လူတစ်ယောက်ရောက်လာလို့်ကြည့်တာလေ...ဒါကထူးဆန်းလို့လား " " လူတွေနေတဲ့နေရာကို လူရောက်လာတာဘာထူးဆန်းလို့လဲ...ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်ဆက်လုပ်စမ်းပါ....ကျွန်မကိုလိုက်မကြည့်နဲ့ ...တစ်ယောက်တည်းဆိုပြီး ယီးတီးယားတားတော့လာမလုပ်နဲ့နော် ...ကျွန်မကိုဘာအောက်မေ့နေလဲ...ကျွန်မက ဒီအပန်းဖြေစခန်းရဲ့ပိုင်ရှင်ပဲသိရဲ့လား..." " ဘုတ် " " အမယ်လေး " ပန်းရိပ်ဖြူမှာဘုန်းသိင်္ခကိုပြောဆိုရရင်းနဲ့ နောက်ကိုတဖြည်းဖြည်းနောက်ပြတ်ဆုတ်ခဲ့ရာ နောက်ကသစ်တုံးတစ်တုံးကိုတိုက်မိပြီးလဲကျသွားရတော့တယ်။ " ဟော့ဗျာ...ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ သူဌေးမရယ်..." ဘုန်သိင်္ခမှာ ပန်းရိပ်ဖြူကိုကြည့်ပြီး ရယ်ချင်ပေမဲ့မရယ်အောင်ထိန်းလိုက်ရင်း ပန်းရိပ်ဖြူနားကိုလျှောက်သွာလိုက်တယ်။ " ထနိုင်ရဲ့လား...ကျွန်တော်ထူပေးရမလား " " မလာနဲ့...မလာနဲ့...ကျွန်မနားကိုမလာနဲ့နော်....အဲ့ဒီနားမှာပဲရပ်နေ..." ပန်းရိပ်ဖြူကအသံမာမာနဲ့အော်လိုက်ပြိး သူမအိတ်ထဲကတစ်စုံတစ်ရာကိုထုတ်ယူလိုက်တယ်။ဒီအခါသူမလက်ထဲပါလာတာက ခလုတ်ဓ**ါးတစ်ချောင်းဖြစ်နေခဲ့တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့အပြုမူကြောင့်ဘုန်းသိင်္ခအံ့ဩသွားရသလို စိတ်လဲတိုသွားမိတယ်။ကိုယ်အလုပ်လုပ်နေတဲ့နေရာကို သူမဘာသာရောက်လာခဲ့ပြီး လူကိုရန်သူလိုဆက်ဆံနေတဲ့ပုံက အတော်လေးအမြင်ကပ်စရာကောင်းနေခဲ့တယ်။သူမကိုကြည့်ရင်း ဘုန်းသိင်္ခစိတ်အချဉ်ပေါက်လာမိတယ်။ " ဒီမှာ သခင်မလေး...ကျွန်တော်အလုပ်လုပ်နေတဲ့ဆီကို သခင်မလေးကအရင်ရောက်လာခဲ့တာနော်....လူကိုသူခိုးလိုလိုဂျပိုးလိုလိုမဆက်ဆံစမ်းပါနဲ့...ရုပ်ရှင်ရိုက်တာလဲတော်ရုံတန်ရုံပဲရိုက်စမ်းပါဗျာ...သိပ်ပိုလွန်းနေတယ်...ကိုယ့်ကိုယ်ကိုကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံးသူဌေးလို့များထင်နေတာလား....ကဲပါလေထားလိုက်စမ်းပါ....ကျွန်တော်သွားလိုက်ပါ့မယ် ဟုတ်ပြီလား..." ဘုန်းသိင်္ခပြောပြီးတာနဲ့ နေရာကနေချာခနဲလှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~ ဘုန်းသိင်္ခထွက်သွားတော့‌ နေရာမှာ ပန်းရိပ်ဖြူတစ်ယောက်တည်းကျန်နေခဲ့တော့တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူအားတင်းပြီး ထရပ်လိုက်တယ်။ဒီအခါညာဘက်ခြေကျင်းဝတ်ကမခံမရပ်နိုင်အောင်နာကျင်သွားရတာမို့ ပန်းရိပ်ဖြူလွှတ်ခနဲအော်လိုက်မိတယ်။ပန်းရိပ်ဖြူရောက်နေတဲ့နေရာက အပန်းဖြေစခန်းရဲ့နယ်နိမိတ်အဆုံးဖြစ်တဲ့ ကျောက်တောင်ကြီးနားမို့ တော်ရုံနဲ့ဘယ်သူမှမလာကြတဲ့နေရာ။အချိန်ကလဲ စောသေးတော့ စိုင်းမြတ်လဲရောက်လာနိုင်သေးမှာမဟုတ်ဘူး။တော်ရုံဆိုရင် ပန်းရိပ်ဖြူဒီလောက်ထိစိတ်ပူနေမိမှာမဟုတ်ပေမဲ့ ခြေထောက်ကလမ်းမလျှောက်နိုင်လောင်အောင် နာကျင်နေတော့ စိတ်ထဲတစ်မျိုးကြီးဖြစ်လာမိတယ်။ဒီအချိန်ကျမှပဲ မိမိနောက်ကိုအမြဲလိုက်ကြည့်နေတဲ့ အောင်မောင်းကိုပါသတိရသွားမိတယ်။သူမမှာဖုန်းပါလာခဲ့ပေမဲ့ဆက်စရာလူကလဲ

" သမီးသိချင်သိတာရှိသေးတယ်အဘွား...တကယ်လို့များ...သမီးတို့တွေမရှိတော့ရင် ...အဘွားနှင်းမြရဲ့အမွေတွေကိုဘယ်သူရမှာလဲ...အမေနဲ့အလွမ်းဆွတ်ရမှာလား " " အင်း...မပြောကောင်းမဆိုကေားင်းသမီးရယ်...အဘွားသိသလောက်တော့ ...သမီးတို့မောင်နှမနှစ်ယောက်မရှိရင်တော့ ..သမီးတို့အမေပန်းမြိုင်တော့နည်းနည်းပါးပါးရမယ်...ကျန်တာတွေကိုရောင်းချပြိး မိဘမဲ့ကျောင်းတွေကိုလှူဒါန်းရမှာလေ .....ဒီအမွေတွေက အလွမ်းဆွတ်တို့နဲ့မှမဆိုင်တာ " " ဟင်...ဟုတ်လား...ဒါဆိုရင်...သမီးမရှိရင်လဲ...အမေ့အမျိုးတွေက အမွေလုလို့မရနိုင်ဘူးပေါ့ " ပန်းရိပ်ဖြူခပ်တွေတွေစဉ်းစားရင်း အဘွားဖြစ်သူကိုမေးလိုက်တယ်။ " ဟုတ်တယ်လေမြေးရဲ့ အဘွားတော့ အဲ့ဒီလိုသိထားတာပဲလေ....ဘာလဲမြေးလေးက အမွေတွေဆုံးရှုံးမှာကြောက်နေတာလား ...မစိုးရိမ်ပါနဲ့သမီးရယ်...အဘွားပိုင်တာအကုန်လုံးကိုလဲ ငါ့မြေးကိုပဲပေးမှာပါ ... " အဘွားဖြစ်သူရဲ့စကားကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူသဘောကျစွာပြုံးလိုက်ပြီး " ဒါဆိုရင်...စခန်းသာမှာသမီကအချမ်းသာဆုံးဖြစ်သွားမှာပေါ့နော် ....သမီးမှာကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံတွေရှိလာရင်တော့ သမီးသုံးချင်တာတွေသုံးပစ်လိုက်မယ် " " ဪ ...ဟဲ့...ဒီကောင်မလေးကတော့ အမွေကဘယ်ဆီနေမှန်းမသိသေးဘူး ...သုံးဖို့ကိုအရင်တွေးနေတယ် ...ဒီလိုဆိုရင်မဖြစ်ပါဘူး...မောင်စိုင်းမြတ်နဲ့ကိစ္စကို အမြန်စီစဉ်မှရမယ်ထင်တယ်စောရီရေ " ဘွားကြေးဥက မြေးဖြစ်သူကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်စောရီကိုခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~ " ဘယ်လို....မဖြစ်နိုင်ဘူး...အမေခွင့်မပြုနိုင်ဘူးပန်းရိပ်...သမီးပြောတော့ သမီးကိုလုပ်ကြံချင်တဲ့သူတွေရှိတယ်ဆို..ဒါနဲ့နဲ့များ အပန်းဖြေစခန်းမှာ ...မကြောက်မလန့်နဲ့သွားအိပ်မလို့်လားပြောပါအုံး...သမီးအဖေကလဲခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး " ဒေါ်ပန်းမြိုင်မှာ သမိးဖြစ်သူရဲ့စကားကကြောင့် အထိတ်တလန့်နဲ့ တားမြစ်ပြောဆိုလိုက်မိတယ်။ " သမီးကြောက်တာနဲ့ဒီအတိုင်းပဲနေသွာရမှာလား အမေ...အပန်းဖြေစခန်းမှာ ဝန်ထမ်းတွေလဲအများကြီးရှိနေတာပဲ ဘာကြောက်စရာလိုလဲ ...အမေတို့ပြောတော့ ....ရေတံခွန်တောင်အပန်းဖြေစခန်းနေရာတွေကို သမီးအမွေရမှာဆို...ဒါပေမဲ့ ဘာတစ်ခုမှလဲ သမီးမှာတောင်းဆိုပိုင်ခွင့်မရှိပါလားအမေ...အားလုံးက အလွမ်းဆွတ်အပိုင်တွေလိုပဲ သူကပဲ စီမံအုပ်ချုပ်နေတာမဟုတ်လား " " ဘာ...ဘယ်လိုပြောလိုက်တယ်သမီး...အလွမ်းဆွတ်အလုပ်လုပ်နေတာလဲ သမီးအတွက်ပဲလေ... သူရှိနေလို့သာ အစစအရာရာအားကိုးနေရတာလေ... ငွေပေးရင်အလုပ်သမားမရှားပေမဲ့ စိတ်ချရတဲ့သူရှားတယ်ဆိုတာ သမီးသိရဲ့လား....ဒါတွေကသမီးအတွက်ပြောနေတာပဲလေ....အဲ့ဒီမှာညအိပ်ခဲ့ရင် ...သမီးစိတ်တွေပိုဆိုးသွားမှာကိုစိုးရိမ်လို့အမေတို့ကတားနေခဲ့ကြတာ.... " " ရပါတယ်အမေ...ပန်းရိပ်အတွက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့....ဘယ်နေရာမှမလုံခြုံမဲ့အတူတူတော့ ....သတ္တိရှိရှိရင်ဆိုင်ကြည့်ဖို့ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်....အမေတို့်စိတ်မချရင် ...အောင်မောင်းတို့ကိုလဲ လိုက်ခိုင်းလို့ရတယ်....သမီးလက်ခံတယ် " ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်ပန်းမြိုင်မျက်နှာမကောင်းစွာနဲ့သမီးဖြစ်သူ အခန်းထဲကထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။၏ ~~~~~~~~~~~~~ ဦးဘိုထွန်းက မိခင်ဖြစ်သူကိုကြည့်လိုက်ပြီး " သမီးကစိတ်အတက်အကျမြန်တဲ့ရောဂါရှိနေတာကို အမေလဲသိနေတာပဲ...ဘာလို့ ဒီကိစ္စကိုသဘောတူလိုက်ရတာလဲ....ပြီးတော့‌ မောင်စိုင်းမြတ်နဲ့ကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ဘက်ကသဘောမတူထားဘူးနော်...." " ဟေ့...တော်စမ်းဘိုထွန်း...မြေးလေးက သွားချင်နေတာက်ို မင်းတို့မမြင်ဘူးလား...ဒီထက်တော့အခြေအနေဆိုးလာစရာလဲမရှိပါဘူး...ဆိုးလာခဲ့ရင်လဲ...ငါ့စည်းစိမ်ကုန်သွားပါစေ ကုမယ်...မင်းတို့ဟာက ငါမပြောချင်လို့ကြည့်နေတာ...ဘယ့်နှယ် ငါ့မြေးကိုစိတ်ပူတာအကြောင်းပြပြီး အမျိုးမျိုးချုပ်ချယ်နေသလိုပါပဲလား.....ဘာလဲငါ့မြေးလေး ...အသက်နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်မပြည့်ခင်မှာ တစ်ခုခုလွဲချော်သွားရင် ...အမွေတွေကိုလှူလိုက်ရမှာကို စိုးရိမ်နေကြတာလား " " ဗျာ ...အမေဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ....ကျွန်တော်တို့အတွက် ...ငွေထက်သမီးကိုစိုးရိမ်လို့ပြောနေတာပါ....သမီးကအခုချိန်ထိ အိမ်မက်ဆိုးတွေမက်နေသေးပြီး...ညညတွေမှာလမ်းထလျှောက်နေတတ်တယ်....အမေအဲ့ဒါတွေကိုသိသိနဲ့အဲ့ဒီလိုစကားမျိုးပြောရလား ....မတော်လို့် ဟိုမှာညအိပ်ရင်းနဲ့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ....ပြီးတော့ အမေ့တူနဲ့တူမကိုလဲကျွန်တော်မယုံဘူး....စခန်းသာမှာ ကျွန်တော်တို့မိသားစုမရှိရင် ....အမွေတွေကိုဆက်ခံပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့သူတွေက အမေ့တူမနဲ့တူပဲမဟုတ်လား.... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်...ဦးလှထွန်းနဲ့ဒေါ်ကြာဖြူက ဘွားကြေးဥရဲ့တူနဲ့တူမဆိုတာ စခန်းသာတစ်မြို့နီးပါးကသိတယ်မဟုတ်လား....ပြောရမယ်ဆိုရင်...ကသစ်မြိုင်ကိုအမွေဆက််ခံပိုင်ခွင့်ရှိနေသူတွေထဲမှာ သူတို့တွေလဲပါနေခဲ့တာပဲ ....သမီးပန်းရိပ်အကြောက်လွန်နေမှာစိုးလို့သာ ....ကျွန်တော်တို့ဘာမှ မပြောတာ ...သူတို့တွေကိုလဲယုံရတာမဟုတ်ဘူး..." ဦးဘိုထွန်းကချက်နဲ့လက်နဲ့ရှင်းပြလိုက်တော့ ဘွားကြေဥတစ်ယောက်တွေဝေသွားခဲ့ရတယ်။

#စံအိမ်ခေါ်သံ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု ) အပိုင်း(၁၂ ) akyiphyu ********* " ပန်းရိပ် ဒီနေ့ဘယ်သွားချင်လဲ....ရေတံခွန်တောင်ဘက်သွားချင်တယ်ဆိုရင်လဲ ...ကျွန်တော်လိုက်ပို့ပေးလို့ရတယ်လေ " စိုင်းမြတ်ရဲ့စကားကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူခေါင်းလေးကိုခါယမ်းပြလိုက်ပြီး " ပန်းရိပ်ကရေတံခွန်တောင်မှာ ညအိပ်ချင်တာ...အဘွားတို့ကခွင့်မပြုဘူးလေ..အဲ့ဒါ ရအောင်ပြောပေးပါလားဟင် ကိုစိုင်းမြတ်....တစ်ညလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ရေတံခွန်တောင်မှာအိပ်ချင်တာပါ...ပြောတော့လဲ ရေတံခွန်တောင်အပန်းဖြေစခန်းက ပန်းရိပ်အပိုင်ဆိုပြီးတော့... တစ်ညလောက်တောင်အိပ်ခွင့်မရတာကို ပန်းရိပ်ကစိတ်တိုတာ " " ဪ ..ဒါကတော့ ဘွားကြေးဥတို့ကစိတ်မချလို့်နေမှာပါ....တစ်ရက်လောက်တော့ ကျွန်တော်ရအောင်ပြောပေးပါ့မယ် " " တ...တကယ်လားဟင်ကိုစိုင်းမြတ်...တကယ်ပြောပေးမှာလား " ပန်းရိပ်ဖြူဝမ်းသာအားရနဲ့မေးလိုက်မိတယ်။ " တကယ်ပြောတာပါပန်းရိပ်ရဲ့....ပန်းရိပ်သွားရင် ကျွန်တော်လဲအဖော်လိုက်ခဲ့ပေးမှာပေါ့ ...ပြီးတော့ ဟိုမှာဝန်ထမ်းတွေလဲ အများကြီးရှိတာပဲလေ ...နောက်တစ်ပတ်ထဲမှာသွားရအောင် ကျွန်တော်ပြောပေးပါမယ် " " ကျေး...ကျေးဇူးပါကိုစိုင်းမြတ် " ပန်းရိပ်ဖြူဝမ်းသာစိတ်နဲ့ပြောလိုက်ရင်း စိုင်းမြတ်ကိုအားကိုတကြီးနဲ့ကြည့်လိုက်မိတယ်။တည်ကြည်တဲ့မျက်နှာထားသွင်ပြင်နဲ့ ပိရိသေသပ်စွာစေ့ထားတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကိုကြည့်ပြီး ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့မယုံမရဲဖြစ်နေတဲ့စိတ်တွေက အနည်းငယ်ပြေလျော့ချင်လာခဲ့တယ်။ ~~~~~~~~~~~~ " အဘွားကိုမေးစရာရှိလို့ " " အမယ်...ထူးထူးဆန်းဆန်းပါလားကွယ်...ဘာမေးမှာလဲမေးလေ " ပန်းရိပ်ဖြူက ဘွားအေကြီးရဲ့အခန်းထဲကိုဝင်လာပြီး ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်တာမို့ ဘွားကြေးဥက မြေးဖြစ်သူကိုပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ " ဟိုလေ...ကိုစိုင်းမြတ်အကြောင်းကို အဘွားသိလားဟင်...သူကဘယ်လိုလူမျိုးလဲ..သူ့မိဘတွေကရော " မြေးဖြစ်သူရဲ့အမေးကြောင့် ဘွားကြေးဥကမသိမသာပြုံးလိုက်ပြီး " မောင်စိုင်းမြတ်က အဘွားမိတ်ဆွေရဲ့မြေးပါကွယ်...မျိုးရိုးလဲကောင်းတယ်....သူတို့မိသားစုတွေက ငွေကြေးသိပ်မချမ်းသာကြပေမဲ့ ပညာတတ်မျိုးရိုးတွေမြေးရဲ့ ....မောင်စိုင်းမြတ်တို့အဘိုးအဘွားတွေကလဲ...တရားသူကြီးတွေကျောင်းဆရာတွေပဲလေ ....မြေးကဘာလို့်မေးတာလဲ...တကယ်လို့်များ မောင်စိုင်းမြတ်ကို မြေးလေးစိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင်...အဘွားသဘောတူတယ်နော်...မောင်စိုင်းမြတ်ကမြေးလေးရဲ့ကိစ္စတွေတော်တော်များများကိုလိုက်ရှင်းပေးနေရတော့ ...မြေးလေးအကြောင့်ကိုလဲ အကုန်သိတယ်လေ..." " ဟာ...အဘွားကလဲ...ပန်းရိပ်ကရိုးရိုးသားသားမေးတာပါ...အဲ့ဒီကိစ္စတွေကို ပန်းရိပ်မစဉ်းစားသေးပါဘူး ...အမေတို့ကလဲ ပန်းရိပ်ကိုအိမ်ထောင်မပြုစေချင်ဘူးထင်တယ် ...ချစ်သူမထားရဘူးလို့မှာထားတယ်လေ " " အိုကွယ်တော်စမ်းပါ....သူကမျိုးဆက်ပြတ်စေချင်နေတာထင်တယ်....ဒီအရွယ်မှချစ်သူမထား...အိမ်ထောင်မပြုရင်...ဘယ်အရွယ်မှပြုရမလဲ ...မြေးလေးအမေကိုတော့ အဘွားကအကြောကိုမတည့်ဘူး " ဘွားအေဖြစ်သူရဲ့စကားကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူနှာခေါင်းကိုရှုံ့လိုက်မိပြီး " အဘွားကလဲ ...အမေ့ကိုဆိုရင်အကောင်းမပြောဘူး....အဘွားနဲ့အမေကဘာလို့မတည့်တာလဲဟင် ..." " အမယ်လေးမြေးရယ်...ဒီအကြောင်းကိုပြောရရင်အရှည်ကြီးပဲ ....အဲ့ဒီတော့ငါ့မြေးနားလည်အောင်လိုရင်းပဲပြောပြမယ်....အဓိကအဆင်မပြေတဲ့အကြောင်းက လူကြီးတွေကစတာ....မြေးတို့အမေကထင်းရှူးမြိုင်မှာနေတာ...မြေးတို့အဘွားကဒေါ်နှင်းမြိုင်က မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ချမ်းသာတာလေ...မြေတွေဆိုတာလက်ညှိုးထိုးမလွဲပိုင်ခဲ့တာ...ဒါပေမဲ့မြေးတို့အဘိုးဘက်က ရုပ်ရည်ချောမောတာတာကလွဲလို့ ငွေကြေးမချမ်းသာဘူး...ဒီကြားထဲ ရုပ်ကချောတော့ မိန်းမတအားရှုပ်တာ...တိတ်တိတ်ပုန်းယူထားတဲ့မယားငယ်လဲရှိတယ်....အလွမ်းဆွတ်အမေကမြေးလေးတို့အဘိုးရဲ့နောက်မိန်းမကမွေးတာလေ...အဖေကရှုပ်သလို သမီးတွေကလဲ ....ယောက်ျားတွေတရုန်းရုန်းနဲ့အလုပ်တွေတွဲလုပ်နေလို့ အဘွားကသဘောမကျတာ...အလုပ်တူတူလုပ်ကြတာကထားပါ...အဘွားလဲမြေးတို့အဘိုးမကျန်းမာကတည်းကကိုယ်တိုင်စိးပွားရှာခဲ့ရတာ...ဒါပေမဲ့မြေးတို့အမေကလိုတာထက်ပိုတယ်...ငွေနဲ့ပတ်သက်ရင်စည်းကမ်းလဲမရှိဘူး....ထင်သလိုစိတ်ကြိုက်သုံးစွဲတာ...ဒါကြောင့်လဲ မြေးတို့အဘွားမနှင်းမြိုင်က.... သူ့မြေးတွေဖြစ်တဲ့မြေးတို့မောင်နှမကိုပဲ အမွေတွေလွဲပြောင်းပေးခဲ့တာ...မြေးလေးနှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပြည့်မှာ မောင်နှမနှစ်ယောက်အညီအမျှခွဲယူရမယ်ဆိုပြီး စာချုပ်စာတမ်းတွေနဲ့ရှေ့နေရုံးမှာထားခဲ့တာပေါ့ ...မိန်းမဆိုတာ ငွေမရှာနိုင်ရင်နေပါစေ...အသုံးအစွဲမကြီးရဘူး...ဣန္ဒြေသိက္ခာရှိရှိနေတတ်ရတယ်...ပြီးတော့မခုတ်တတ်တဲ့ကြောင်လိုမျိုး...ဟန်ဆောင်နေတတ်တဲ့အုံ့ပုန်းပုံစံမျိုးကို အဘွားကကြည့်မရဘူးလေ...ပြောရရင်အလွမ်းဆွတ်လိုပုံစံမျိုးပေါ့ " "အို...အဘွားကလဲ အမေ့ကိုအဲ့ဒီလောက်တော့မပြောပါနဲ့နော့်...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်သမီးရဲ့အမေလေ...အဘွားကအဲ့ဒီလိုပြောတော့ သမီးကစိတ်မကောင်းဖြစ်တာပေါ့ " " အေးပါကွယ်...ငါ့မြေးမကြိုက်ရင် မပြောတော့ပါဘူး...ဒါနဲ့ငါ့မြေးက ဘာတွေသိချင်သေးလဲ " ပန်းရိပ်ဖြူ ဘွားအေဖြစ်သူကိုမော့ကြည့်လိုက်ပြီး

" ဆောရီး ကိုဘုန်း...ဒီအကြောင်းတွေကို အလွမ်းပြန်မပြောချင်လို့ပါ...ပြီးတော့ ပန်းရိပ်အကြောင်းကိုလဲ မပြောချင်ဘူး....ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်သူနဲ့ကင်းကင်းနေတာကောင်းပါတယ်...သူနဲ့ပတ်သက်လို့ပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်ရင် အမေပန်းမြိုင်တို့က နားလည်ပေးပေမဲ့ ....ဘွားကြေးဥကသူ့မြေးကိုထိလို့်မရဘုး ...အဲ့ဒါကြောင့် အလွမ်းဘာမှမပြောပါရစေနဲ့ " အလွမ်းဆွတ်ရဲ့အဖြေစကားကြောင့် ဘုန်းသိင်္ခအားနားသွားရပြီး " ရပါတယ် အလွမ်းရဲ့...ကျွန်တော်ကလဲ...ဘာရယ်မဟုတ်မေးလိုက်မိတာပါ...အလွမ်းမဖြေချင်ရင်မဖြေလို့ရပါတယ် " "ဟုတ်ကဲ့ပါကိုဘုန်း...အလုပ်နဲ့ပတ်သက်တာမှန်သမျှကို ကြိုက်တာမေးလို့ရပါတယ်နော် " ဘုန်းသိင်္ခနဲ့အလွမ်းဆွတ် စကားတပြောပြောနဲ့ကားမောင်းလာရင်းက ကားလေးကရေတံခွန်တောင်အပန်းဖြေစခန်းကိုရောက်ရှိလာခဲ့တော့တယ်။ ================================== အပိုင်း(၁၂ )ဆက်ရန် A Kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ စာရေးသူ A Kyi Pnyu #စံအိမ်ခေါ်သံ ( စ/ဆုံး )Links ၁ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714518460796532/ J https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714518804129831/ ၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714519084129803/ ၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714519330796445/ ၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714519684129743/ ၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714519970796381/ ၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714520240796354/ ၈ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714520624129649/ ၉ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714520907462954/ ၁ဝ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714692707445774/

အလွမ်းဆွတ်မှာရှေ့ကမြင်ကွင်းကြောင့် လှမ်းလက်စခြေလှမ်းတွေပါ ရပ်တန့်သွားရတယ်။ပြုံးပျော်နေကြတဲ့နှစ်ယောက်သားကိုကြည့်ပြီး အလွမ်းဆွတ်ရင်တွေမီးမြိုက်ခံနေရသလို ပူလောင်နေမိတယ်။ကားဆီကိုသွားမဲ့ခြေလှမ်းတွေက တုံ့ဆိုင်းကာနေခဲ့မိတယ်။ စိုင်းမြတ်တစ်ယောက် ပန်းရိပ်ဖြူဘက်ကကားတံခါးကိုပိတ်ပေးလိုက်ပြိး ပြန်လှည့်အလာမှာ သူတို့်ကိုလှမ်းကြည့်နေတဲ့ အလွမ်းဆွတ်ကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ အသာလှမ်းပြုံးပြလိုက်တယ်။သူပြုံးပြလိုက်တော့ ရှက်ဝံဝဲမျက်နှာလေးနဲ့ပြန်ပြုံးပြတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ စိုင်းမြတ်ခေါင်းကိုအသာဆတ်ပြကာနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ကားပေါ်ကိုတက်ကာ မောင်းထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း သူမကိုမြင်တော့ ခပ်ယောင်ယောင်ပြုံးပြကာထွက်သွားတဲ့စိုင်းမြတ်ကြောင့် အလွမ်းဆွတ်မှာမျက်ရည်တွေရစ်ဝဲနေတဲ့ကြားကနေ ရင်ခုန်သံတွေမြန်ဆန်သွားရပြန်တယ်။ဒီလိုပါပဲ နေ့တိုင်းလိုလို ကားဂိုထောင်မှာအကြည့်ချင်းဆုံ၊ လူချင်းဆုံပြီး အပြုံးလေးတစ်ပွင့်နဲ့ကျေနပ်နေခဲ့ရတာလေ။အလွမ်းဆွတ်ဘဝက အချစ်ရေးမှာတော့ သူဌေးသမီးလေးပန်းရိပ်ဖြူကိုမယှဉ်နိုင်ခဲ့ပါဘူးလေ။ " အလွမ်း မသွားသေးဘူးလား....ကျွန်တော်ဒီနေ့ အလွမ်းရဲ့ကားနဲ့လိုက်ခဲ့ချင်လို့် " ရုတ်တရက်အနားကိုရောက်လာပြီး ပြောလိုက်တဲ့ဘုန်းသိင်္ခကြောင့် အလွမ်းဆွတ်သတိပြန်ဝင်လာခဲ့မိပြီး " ရပါတယ် ကိုဘုန်း...လိုက်ခဲ့လေ... " အလွမ်းဆွတ်ဆီက တုံ့ပြန်စကားကိုကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဘုန်းသိင်္ခက အလွမ်းဆွတ်ရဲ့ကားထဲကိုဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။အလွမ်းဆွတ်မှာ ဘုန်းသိင်္ခကိုခွင့်ပြုလိုက်ပြီးတော့မှ ဒီနေ့မသန္တာအလုပ်မဆင်းတာကိုသတိရသွားမိပြီး အခက်တွေ့သွားရတော့တယ်။ခုချိန်မှ ဘုန်းသိင်္ခကို မလိုက်နဲ့လို့ပြောလို့ကလဲ အားနာစရာဖြစ်သွားမယ်။ကြီးတော်ဖြစ်တဲ့ သူဌေးကတော်ဒေါ်ပန်းမြိုင်ကလဲ မနက်စောစောကတည်းက လင်မယားနှစ်ယောက်လုံးအတူထွက်သွားကြတာ။ပြောပြီးမှတော့ စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နဲ့ပဲ အလွမ်းဆွတ်ကားပေါ်တက်ထိုင်လိုက်ရတယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~~~ ကားလေးက စခန်းသာမြို့ရဲ့ မြို့ပတ်လမ်ကတဆင့် ရေတံခွန်တောင်လမ်းမကြီးအတိုင်း ပုံမှန်အမြန်နှုန်းနဲ့မောင်နှင်လာခဲ့တယ်။ " အလွမ်းက ကျောင်းဘယ်မှာတက်တာလဲဗျ " ဘုန်းသိင်္ခက တိတ်ဆိတ်မှုကိုဖြိုခွဲလိုက်ပြိး စကားစပြောလိုက်တယ်။ " အထက်တန်းထီတော့ စခန်းသာမြို့မှာတက်ခဲ့တာပါ...တက္ကသိုလ်ကိုတော့ မန္တလေးမှာသွားတက်ခဲ့တာပါ ကိုဘုန်း " " ဪ ...ဒါဆို ...အလွမ်းကစခန်းသာမြို့သူစစ်စစ်ပေါ့ " . ဘုန်းသိင်္ခရဲ့စကားကြောင့် အလွမ်းဆွတ်ကဘုန်းသိင်္ခကိုကြည့်လိုက်ပြီး " မြို့သူစစ်စစ်ဆိုက စခန်းသာမှာပဲမွေးတာကိုပြောတာလား ..အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ မဟုတ်ဘူးလို့ပြောရမလားပဲ....အလွမ်းကအသက်ရှစ်နှစ်လောက်မှ စခန်းသာကိုရောက်လာခဲ့တာပါ ...အလွမ်းရဲ့အမေက ...အမေပန်းမြိုင်ရဲ့ညီမပါ..အလွမ်းအမေက ...သူနိုင်ငံခြားသွားမလို့ဆိုပြီး အလွမ်းကိုအမေပန်းမြိင်ဆီမှာထားခဲ့တာလေ ..ပြောရရင်တော့... အလွမ်းက စခန်းသာမြို့သူအစစ်တော့မဟုတ်ဘူးပေါ့ ...ဒါပေမဲ့ငယ်ငယ်ကတည်းကနေလာခဲ့တာဆိုတော့ မြို့သူစစ်စစ်လဲဖြစ်နေပါပြီ " အလွမ်းဆွတ်ရဲ့အသံလေးကပြောရင်းနဲ့အသံလေးတိမ်ဝင်သွားတာကြောင့် ဘုန်သိင်္ခစိတ်မကောင်းစွာအလွမ်းဆွတ်ကိုကြည့်လိုက်မိပြီး တောင်းပန်စကားပြောလိုက်မိတယ်။ " ဆောရီးပါဗျာ..ကျွန်တော်ကအလိုက်မသိမေးလိုက်မိသလိုဖြစ်သွားတယ် " " ရပါတယ် ကိုဘုန်း....အလွမ်းအတွက်တော့..... အမေပန်းမြိုင်တို့မိသားစုကပဲ အလွမ်းရဲ့မိသားစုပါပဲ ....အမေရင်းကိုခုချိန်ပြန်တွေ့လဲမမှတ်မိတော့ပါဘူး...မှတ်မိသလောက်ပြောရရင်....အလွမ်းရဲ့အမေရင်းကအမေပန်ူးမြိုင်နဲ့ရုပ်ချင်းဆင်တာတော့ မှတ်မိနေတယ် ...ကျန်တာတွေတော့မမှတ်မိတော့ပါဘူး " " ဟုတ်ကဲ့ ...ကျွန်တော်မေးမိတာအားနာလိုက်တာဗျာ ...မေးလက်စနဲ့သိချင်တာလေးနည်းနည်းလောက်ထပ်မေးခွင့်ပြုပါအုံး....တနေ့က အလွမ်းလုပ်နေတဲ့ကလေးပုံတွေကလေ....သူဌေးတို့ရဲ့ကလေးလား " ဘုန်းသိင်္ခရဲ့အမေးကြောင့် အလွမ်းဆွတ်က ဘုန်းသိင်္ခကိုအသာငဲ့စောင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ " ဟုတ်ပါတယ်...အမေပန်းမြိုင်တို့ရဲ့သားအငယ်ဆုံးလေးပါ....လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကျော်က မိသားစုအပန်းဖြေထွက်ကြရင်း .... ဓ**ါးပြတိုက်ခံရပြီးပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာပါ...မောင်လေးအထွန်းက အလွမ်းတို့နဲ့နှစ်နှစ်ပဲငယ်ပါတယ်..." " ဪ ....ဒါဆိုရင်ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့မောင်အရင်းပေါ့ ..သူကရောသူ့မောင်ကိုလိုက်မရှာဘူးလား ...ကျွန်တော်တွေ့ရသလောက်တော့ ...ကသစ်မြိုင်မှာအလုပ်အားနေတဲ့သူဆိုလို့် ...သူပဲရှိတာလေ " " အင်း..သူကရှာချိန်လဲမရပါဘူး...ပြီးတော့ သူကမောင်လေးအထွန်းကိုသတိမရပါဘူး " " ဗျာ....ဘယ်လိုသတိမရတာလဲ...ကိုယ့်မောင်လေးကိုမလွမ်းဘူးလို့ပြောတာလား....အသက်တွေကြီးလာလိုငယ်ငယ်ကအကြောင်းတွေကိုသတိမရတာကိုပြောတာလား "

" ဒါ...ဒါက....သားငယ်လေးရဲ့ပုံတွေပါလား သမီးလွမ်း...သမီးကိုဘယ်သူလုပ်ခိုင်းထားတာလဲ....ဘယ်နေရာမှာသုံးဖို့အတွက်တဲ့လဲ " ကြီးတော်ဖြစ်သူရဲ့စကားကြောင့် အလွမ်းဆွတ်က ပုံတွေကိုအထပ်လိုက်ပြန်စီလိုက်ပြီး " အဖေဘိုခိုင်းထားတာပါ အမေပန်းမြိုင်....ရေတံခွန်တောင်ကြားအပန်းဖြေစခန်ဝန်းတစ်လျှောက်မှာ အသစ်လဲကပ်ဖို့တဲ့...အရင်ပုံဟောင်းတွေလဲ ဖြုတ်လိုက်တာကြာပြီမဟုတ်လား " အလွမ်းဆွတ်ရဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်ပန်းမြိုင်က သားဖြစ်သူရဲ့ပုံတစ်ပုံကိုကောက်ယူလိုက်ပြီး " အေးအေးဆေးဆေးလုပ်ပါ သမီးလွမ်း....တော်ကြာသမီးရဲ့ကျန်းမာရေးလဲ ထိခိုက်နေပါအုံးမယ်.....အမေပန်းမြိုင်တို့ရှာလာခဲ့ကြတာ ...နှစ်တွေလဲကြာနေခဲ့ပါပြီလေ" " ဟုတ်ကဲ့ပါအမေပန်းမြိုင်...သမီးအတွက်မစိုးရိမ်ပါနဲ့...သမီးတို့အထွန်းလေးကိုတွေ့အောင်ရှာကြမယ်လေ...သူအသက်ရှင်လျက်ရှိနေမယ်ဆိုရင်...တစ်နေ့နေ့တော့ ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ကိုပြန်လာမှာပါအမေပန်းမြိုင်..." " အမေတို့လဲ ...အဲ့ဒီလိုပဲမျှော်လင့်နေပါတယ်ကွယ်...တစ်နေ့နေ့တော့ ...သားငယ်လေး အမေတို့ဆီကိုပြန်လာမှာ....အမေလဲယုံကြည်နေမိတယ် ..ကဲ..ကဲ ..သမီးလဲအိမ်တော့ ....မို့းချုပ်နေပြီ " ဒေါ်ပန်းမြိုင်စိတ်မကောင်းစွာပြောပြီးတော့ အလွမ်းဆွတ်ရဲ့အခန်းထဲကထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~ " ကိုထွန်း....သားငယ်လေးပုံတွေကို အပန်းဖြေစခန်းနားမှာလိုက်ကပ်ခိုင်းထားတယ်ဆို " ဒေါ်ပန်းမြိုင်ရဲ့အမေးကြောင့် ဦးဘိုထွန်းကလက်ထဲကအရက်ဖန်ခွက်ကိုချလိုက်ပြီးတော့ " အမေကလိုက်ကပ်ခိုင်းထားတယ်မြိုင်...အမေ့သဘောကို မဆန့်ကျင်ချင်ဘူး..." " မြိုင်လဲမဆန်ကျင်ပါဘူး ကိုထွန်းရယ်....အားလုံးကမြိုင်ကြောင့်ဖြစ်ခဲ့တာမဟုတ်လား...ဒါပေမဲ့ ခရီးသွားတွေလားအောင်ကြိုးစားနေတဲ့အချိန်မှာ...အလုပ်ကိုထိခိုက်မှာစိုးလို့်ပါ.....မြိုင်တို့သားလေးအထွန်းကို... တစ်နိုင်ငံလုံးပတ်ပြီးရှာခဲ့တာပဲ...သားလေးကိုပြန်တွေ့ရင်...မြိုင်ကအပျော်ဆုံးလူဖြစ်မှာပါ " " အင်းပါကွာ...ဒါတွေကိုထွန်းသိပါတယ်...အမေကလဲ မြိုင့်ကိုအပြစ်ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး...သူ့မြေးလေးကိုဘော်ဒီတောင်ပြန်မတွေ့ရလို့် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာပါ...." " အဲ့ဒါတော့ဟုတ်ပါတယ်ကိုထွန်းရယ်....ရှင်တဲ့သတင်းလဲမကြားရ...ခန္ဓာကိုယ်လဲပြန်မရဘူး....ပြန်တွေးလိုက်ရင်....ရင်နာရတယ်....မြိုင်တို့လဲမြို့နယ်တိုင်းကသက်ဆိုင်ရာတွေမှာသတင်းပို့ပြီးစုံစမ်းခဲ့တာပဲလေ ...ကိုထွန်းရောဘယ်လိုထင်မိလဲ...သားလေးကအသက်ရှင်လျက်ရှိနေနိုင်သေးတယ်မဟုတ်လားဟင် " ဒေါ်ပန်းမြိုင်က မျက်ရည်အဝဲသားနဲ့မေးလိုက်တော့ ဦးဘိုထွန်းရီဝေနေတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ဇနီးဖြစ်သူကိုကြည့်လိုက်ပြီး " ကိုထွန်းတို့် ဒီလောက်ရှာနေတာတောင်မတွေ့ဘူးဆိုတော့ ...သားလေးကဒီလောကကြီးထဲမှာမရှိတော့ဘူးလို့ပဲထင်တယ်....တွေးလို့ရသလောက်တော့ ....အမှုဖြစ်တုန်းကနွေရာသီလေ...အဲ့ဒီအချိန်တွေမှာ မနက်လင်းအားကြီးတွေမှာမုဆိုးတွေတောပစ်ထွက်တတ်တယ်မဟုတ်လား...ကိုယ်ထင်တာကတော့...မုဆိုးတစ်ယောက်ယောက်က ...တောထဲလျှောက်ပြေးနေတဲ့သားငယ်လေးကိုသားကောင်ထင်လို့ပစ်လိုက်မိတာဖြစ်မယ်...ပစ်လိုက်ပြီးမှလူမှန်းသိလို့ ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်တာလို့ထင်မိတယ် " ဦးဘိုထွန်းကအံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာဖြေလိုက်ရင်း အရက်ဖန်ခွက်ိကိုမော့သောက်လိုက်တယ်။ဦးဘိုထွန်းကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်ပန်းမြိုင်ကသက်ပြင်းရှည်ကြီးကိုချလိုက်တယ်။ " ကိုထွန်းခံစားနေရသလို ..မြိုင်လဲခံစားနေရပါတယ်ကိုထွန်းရယ်...အသက်တွေလဲရလာပြီမို့ အရက်ကိုလျှော့သောက်ပါ...သမီလေးရဲ့ရှေ့ရေးကရှိသေးတယ်မဟုတ်လား...မပြောကောင်းမဆိုကောင်း ဒီအချိန်မှာသာ ....မြိုင်တို့တွေတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်...သမီးလေးဒုက္ခရောက်သွားလိမ့်မယ်ကိုထွန်း....ဘာမဆိုသမီးလေးအတွက်ငဲ့ပါနော် " " အင်းပါ မိန်းမရယ်...ကိုယ့်ခေါင်းထဲမှာ သမီးအကြောင်းကိုအမြဲတွေးပါတယ်...အရက်ကိုလဲတဖြည်းဖြည်ချင်းဖြတ်နေပါပြီ ...ကဲပါကွာ မြိုင်အရင်အိပ်နှင့်နော် " " အင်းပါ...ကိုထွန်းလဲ ...ဒါကုန်ရင်တော်တော့နော်...သွားထပ်မယူနဲ့တော့နော် " ဒေါ်ပန်းမြိုင်ရဲ့စကားကိုဦးဘိုထွန်းကခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ဒေါ်ပန်းမြိုင်က ပြတင်းပေါက်တံခါးတွေကိုလိုက်ပိတ်ပြီး အိပ်ဖို့ပြင်လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~ " ဟာ...ပန်းရိပ် ...ကျွန်တော်နဲ့လိုက်ခဲ့မလို့လား " စိုင်းမြတ်ရုံးသွားခါနီးမှာ သူ့ကားနားမှာရပ်နေတဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ အံ့ဩတကြီးနဲ့မေးလိုက်မိတယ်။ " အင်း...ဟုတ်တယ်...ဒီနေ့တော့ ..တခြားသူမောင်းတဲ့ကားကိုစီးချင်လို့လေ...ကိုယ်တိုင်ကားမောင်းချင်စိတ်မရှိလို့်ပါ ...ပန်းရိပ်လိုက်လို့်ရတယ်မဟုတ်လား" " ရတာပေါ့ ပန်းရိပ်ရယ်....ရှေ့ခန်းကစီးမလား...နောက်ခန်းကစီးမလား ပန်းရိပ်သဘောနော် " " ရပါတယ်...ပန်းရိပ်ရှေ့ခန်းကပဲစီးပါမယ်ကိုစိုင်းမြတ် " ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ပဲ ပန်းရိပ်ဖြူ ကား‌ရှေ့ခန်းမှာဝင်ထိုင်ဖို့ပြင်လိုက်တယ်။ဒီအခါ စိုင်းမြတ်က ပန်းရိပ်ဖြူဘက်ကကားတံခါးကိုအပြေးဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။

#စံအိမ်ခေါ်သံ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု ) အပိုင်း(၁၁) akyiphyu ********* အေးစက်စက်မျက်နှာထားနဲ့ခုံမှာဝင်ထိုင်လိုက်တဲ့ ချွေးမဖြစ်သူကို ဘွားကြေးဥကလဲ ခပ်တင်းတင်းပဲ ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ "ကဲ ..ဘာကိစ္စများပြောချင်လို့ ....အိမ်ကိုမလာစဖူးလာရတာလဲပြော " " ဟုတ်ကဲ့ အမေ ... သမီးပန်းရိပ်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီးပြောချင်လို့ပါ အမေ...သမီးကနေမကောင်းဘူးဆိုတာ...အမေလဲသိသလို မောင်စိုင်းမြတ်လဲ သိနေတယ် အမေ ... ကျွန်မရှင်းရှင်းပဲပြောပါမယ်အမေ ....မောင်စိုင်းမြတ်လို ပျိုတိုင်းကြိုက်တဲ့နှင်းဆီခိုင်က ...သမီးပန်းရိပ်လို စိတ်ကျန်းမာရေးသိပ်မကောင်းတဲ့သူကို စိတ်ဝင်စားပါ့မလား အမေရယ်...သမီးလေးပန်းရိပ်ခမျာ .. အတန်းပညာကိုလဲ အိမ်မှာပဲ ဆရာခေါ် သင်ခဲ့ရတဲ့ကလေးပါ.....ဒါတောင်သူ့စိတ်က မထင်ရင်မထင်သလို ထသောင်းကျန်းတတ်လို့ ...စာရေးတတ်ဖတ်တတ်ရုံပဲသင်ခဲ့ရတာပါ....စိတ်ကလဲ သိပ်ကျန်းမာနေတာမဟုတ်သလို ... သူများထက် ထူးပြီး လှပချောမောနေတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးလဲမဟုတ်ပါဘူး....ကုန်ကုန်ပြောရရင် သမီးပန်းရိပ်မှာစည်းစိမ်ချမ်းသာတွေပဲ ရှိတာပါအမေ....ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာသမီးပန်းရိပ်ကို လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုတဲ့သူကသမီးလေးကိုချစ်လို့မဟုတ်ဘဲ ...သမီးလေးပိုင်ဆိုင်မဲ့စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို မက်လို့ပဲနေမှာပါ....ဒါ့ကြောင့်မို သမီးရဲ့အိမ်ထောင်ရေကိုမလောစေချင်ဘူး....သမီးလေးကသူ့ဘာသာအေးအေးချမ်းချမ်းရှိနေတာကို ဒုက္ခမများစေချင်ပါဘူး ...အဲ့ဒါကြောင့် အမေစီစဉ်နေတာကို ရပ်ပေးဖို့လာပြောတာပါ " ဒေါ်ပန်းမြိုင်ရဲ့စကားအဆုံးမှာ ဘွားကြေးဥတစ်ယောက်ဒေါသအကြီးအကျယ်ထွက်သွားရတော့တယ်။ " ဪ ...ညည်းပြောပုံက ...ဘွားအေဖြစ်တဲ့ငါကရော ဒါတွေက်ိုမစဉ်းစားမိဘူးထင်နေတာလားပြောစမ်းပါအုံး ....မောင်စိုင်းမြတ်ရဲ့ အကြောင်းကို ညည်းကဘယ်လောက်သိလို့ ...လာပြောနေရတာလဲ....မောင်စိုင်းမြတ်က မြေးလေးပန်းရိပ်ကိုမေတ္တာရှိနေတာကိုသိလို့...ငါကလဲဒီကိစ္စကိုပြောနေရတာ...အေး...ပြီးတော့ မြေးလေးပန်းရိပ်က ငါ့ရဲ့နောက်ဆုံးမျိုးဆက်ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်တယ်,...အခုဆိုရင် ပန်းရိပ်အသက်ကလဲမကြာခင်မှာ နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပြည့်တော့မှာ ...အဲ့ဒီတော့ ဦးထွန်းခိုင်နဲ့ဒေါ်ကြေးဥရဲ့မျိုးဆက်မပြတ်ရေးအတွက်ပါ....မြေးလေးပန်းရိပ်ကိုအိမ်ထောင်ချပေးဖို့ ပြင်ဆင်ရမယ်...တစ်သက်လုံးအိမ်ထောင်မပြုခိုင်းဘဲတော့ထားလို့မရဘူး " ယောက္ခမဖြစ်သူရဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်ပန်းမြိုင်သက်ပြင်းရှည်ကြီးကိုချလိုက်မိတယ်။ " ကျွန်မကလဲ ...သမီးပန်းရိပ်ကိုတစ်သက်လုံးအိမ်ထောင်မပြုခိုင်းတာမဟုတ်ပါဘူးအမေ...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလိမ်အညာတွေများတဲ့လောကကြီးမှာ...သမီးပန်းရိပ်ကိုတကယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့ပဲဆုံစေချင်ပါတယ်....အိမ်ထောင်ပြုမယ်ဆိုရင်လဲ...သူချစ်တဲ့သူနဲ့ပဲအိမ်ထောင်ပြုစေချင်ပါတယ် ...သမီးကိုယ်တိုင်က သူ့မှာချစ်သူရှိနေပြီလို့ ဖွင့်ပြောလာခဲ့ရင်...သမီးချစ်သူကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်ခေါ်တွေ့မှာပါ အမေ ..သမီးပန်းရိပ်စိတ်ချမ်းသာဖို့ကပဲ အဓိကပါ...အဲ့ဒါလေးပြောချင်လို့လာခဲ့တာပါ....ကျွန်မပြန်တော့မယ် " ဒေါ်ပန်းမြိုင်ကပြောပြီးတာနဲ့ထိုင်နေရာက ထလိုက်တယ်။ " ဒီမှာ ပန်းမြိုင်....ညည်းပြောတာလဲ ကျုပ်စောင့်ကြည့်လိုက်မယ်ဟုတ်ပြီလား...မြေးလေးပန်းရိပ်နဲ့မောင်စိုင်းမြတ်တို့ နှစ်ဦးသဘောတုမေတ္တာရှိသွားကြရင်တော့...ညည်းဘက်ကစကားပြောင်းဖို့မစဉ်းစားနဲ့နော်...ငါကလဲ...ငါ့မြေးလေးနှစ်ဆယ်ခြောက်နှစ်ပြည့်တဲ့နေ့အထိစောင့်နေတာပါ ....ညည်းတို့ကိစ္စတွေပြီးသွားရင် ...ငါ့မြေးကိုငါ့အိမ်မှာပဲခေါ်ထားမှာ " ဘွားကြေးဥရဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်ပန်းမြိုင်ခပ်မဲ့မဲ့တစ်ချက်ပြုံးလိုက်မိပြီး " အမေ့တူနဲ့တူမက ဘယ်လောက်ထိ စိတ်ချရလို့လဲအမေ...တကယ်လို့များ သမီးပန်းရိပ်ပြောနေသလိုပဲ...သမီးပန်းရိပ်နောက်ကို တစ်ယောက်ယောက်ကအမြဲနောက်ယောင်ခံလိုက်ပြီး လုပ်ကြံဖို့ကြိုးစားနေတာဆိုရင် ....အဲ့ဒီလုပ်ကြံတဲ့သူတွေက ကျွန်မဘက်ကအမျိုးတွေပဲတော့မဖြစ်နိုင်ပါဘူး အမေ...တကယ်ဆိုရေတံခွန်တောင်ကြားကမြေတွေက ကျွန်မအမေတစ်ဦးတည်းပိုင်ဆိုတာ...စာချုပ်စာတမ်းအပြည့်အစုံရှိပြီးသားပါ....အမေတို့ညီအစ်မအမွေခွဲစဉ်ကတည်းက...ဒေါ်လေးက ထင်ရှူးမြိုင်ကမြေတွေကိုပဲယူခဲ့တာပါ....ဘယ်လိုပဲရှင်းရှင်း...ရေတံခွန်တောင်ကြားကမြေနေရာတွေက ...ဒေါ်လေးတို့နဲ့မပတ်သက်ပါဘူး...ဒေါ်လေးတို့မိသားစု စခန်းသာကိုပြောင်းလားတယ်ဆိုတာကလဲ...သူတို့အတွက် စခန်းသာမှာအလုပ်အကိုင် ပိုပြီးအဆင်ပြေလို့် ပြောင်းလာခဲ့တာပါ ..သတိထားရမယ်ဆိုရင်တော့ အမေ့အမျိုးတွေကိုပဲပိုပြီး သတိထားရမယ်ထင်တယ် " ဒေါ်ပန်းမြိုင်ကပြောပြီးတာနဲ့ လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~ " အလွမ်းဆွတ်...ဘာတွေလုပ်နေတာလဲသမီး...မိုးချုပ်နေပြီအိပ်တော့လေ " ဒေါ်ပန်းမြိင်က ပြောရင်းနဲ့ အလွမ်းဆွတ်ဘေးနားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ဒီအခါမှပဲ အလွမ်းဆွတ်ဘာတွေလုပ်နေတယ်ဆိုတာကို ဒေါ်ပန်းမြိုင်တွေ့လိုက်ရတော့တယ်။ဒေါ်ပန်းမြိုင် တုန်ဃင်နေတဲ့လက်အစုံနဲ့ဗီနိုင်းပုံတစ်ပုံကောက်ကိုင်လိုက်မိတယ်။

ပန်းရိပ်ဖြူကိုတမင်ကိုလိုက်ချောင်းနေတာကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ ဘုန်းသိင်္ခအခြေအနေကိုကြည့်နေလိုက်တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူကတော့ သူမကိုလူနှစ်ယောက်လိုက်ချောင်းနေတာကို သိပုံမရဘဲ ကျောက်နံရံကြီးကိုသာ ငေးကြည့်နေတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။သူမကိုလိုက်ချောင်းနေတဲ့သူကလဲ သူမကိုအန္တရာယ်မပြုဘဲ လိုက်ချောင်းရုံပဲချောင်းနေတာကိုတွေ့ရတာမို့ သူမကိုလိုက်စောင့်ရှောက်နေတဲ့သက်တော်စောင့်များလားလို့ ဘုန်းသိင်္ခတွေးလိုက်မိသေးတယ်။ဒါပေမဲ့ဘုန်းသိင်္ခသိလာသလောက်တော့ သူမကိုလိုက်စောင့်ရှောက်ပေးနေသူက အောင်မောင်းဆိုတဲ့တစ်ယောက်ပဲ။ အခုလူကပုပုညှပ်ညှပ်ခပ်သေးသေးဆိုတော့ အောင်းမောင်းမဟုတ်နိုင်တာသေချာတယ်။ဘုန်းသိင်္ခအတွေးများနေချိန်မှာပဲ ပန်းရိပ်ဖြူတစ်ယောက် စမ်းချောင်းကိုပြန်ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့ပြီး ဆိုင်ကယ်ဆီကိုလျှောက်သွားတာကိုမြင်လိုက်ရတာကြောင့် သစ်ပင်နောက်ကွယ်မှာ အသာကွယ်ရပ်နေလိုက်ရတယ်။ပန်းရိပ်ဖြူက ဆိုင်ကယ်ပေါ်တက်ပြီးဝူးခနဲမောင်းထွက်သွားခဲ့တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူထွက်သွားပေမဲ့ ဘုန်းသိင်္ခမသွားသေးဘဲ ဦးထုပ်နဲ့လူကိုဆက်ပြိးစောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူထွက်သွားပြီးတော့ ခဏအကြာမှာပဲ ဦးထုပ်နဲ့လူလဲ စမ်းချောင်းအောက်ဘက်ကိုခပ်မြန်မြန်ဆင်းသွားတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။အားလုံးထွက်သွားပြီးတော့ အတော်လေးကြာတော့မှ ဘုန်းသိင်္ခလဲခြုံတွေထဲကဆိုင်ကယ်ကိုပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စမ်းချောင်းရှိရာဆီကိုသွားလိုက်တယ်။အစကတည်းက ဘုန်းသိင်္ခရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကစမ်းချောင်းဆီကိုလာခဲ့တာလေ။မမျှော်လင့်ထားပါဘဲ သူဌေးသမီးပန်းရိပ်ဖြူနဲ့ ဘုန်းသိင်္ခလမ်းချင်းတူနေခဲ့ပြီး ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့နားလည်ရခက်တဲ့အပြုအမူကိုတွေ့လိုက်ရတာလေ။ ဘုန်းသိင်္ခစမ်းချောင်းလေးထဲက ကျောက်တုံးတွေကိုလှမ်းနင်းပြီးကျော်ဖြတ်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~ "ဪ ...ညဘက်ကြီးဘယ်သူများလာတာလဲလို့ ..ငါ့ချွေးမ ပါလားဟဲ့ .....မိုးချုပ်ကြီးဆိုတော့ ယောက္ခမဖြစ်သူနေကောင်းရဲ့လားလို့ လာကြည့်တာလား " မလာစဖူးရောက်လာတဲ့ ချွေးမဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး ဘွား ကြေးဥက ခပ်ငေါ့ငေါ့မေးလိုက်တယ်။ ဒေါ်ပန်းမြိုင်ကလဲ ယောက္ခမကြီးရဲ့ အကျင့်ကိုသိသူမို့ ဘာမှခွန်းတုံ့ပြန်ပြောမနေတော့ဘဲ ယောက္ခမကြီးရှေ့က ကျွန်းဆက်တီခုံမှာဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ================================== အပိုင်း(၁၁ )ဆက်ရန် A Kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ စာရေးသူ A Kyi Pnyu #စံအိမ်ခေါ်သံ ( စ/ဆုံး )Links ၁ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714518460796532/ J https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714518804129831/ ၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714519084129803/ ၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714519330796445/ ၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714519684129743/ ၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714519970796381/ ၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714520240796354/ ၈ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714520624129649/ ၉ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714520907462954/ ၁ဝ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/714692707445774/

" ဒီမှာ ပန်းရိပ်ဖြူ...နင်နဲ့ငါတို့က မခေါ်ချင်နေလို့ရတယ်...မတော်ချင်ဘဲနေလို့တော့မရဘူးနော်....ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဘွားကျေးဇူးတွေကလဲ ငါတို့မိသားစုတွေအပေါ်မှာရှိနေတော့.....နင့်ကိုလဲ...ငါတို့စောင့်ရှောက်ပေးရမှာပေါ့....နင့်ကိုရှင်းရှင်းပဲမေးမယ်....အဘွားကပြောတယ်...နင့်ကို စိုင်းမြတ်နဲ့နေရာချပေးမလို့ဆို.,,,,အဲ့ဒီကိစ္စကို နင်ရောလက်ခံတာလား " ထွန်းညိုမောင်ရဲ့စကားကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူအကြီးအကျယ်အံ့ဩသွားရတယ်။ဒီကိစ္စကို ပန်းရိပ်ဖြူ လုံးဝကိုမသိတာလေ။ " အေး ..ငါပြောမယ်....နင်နဲ့စိုင်းမြတ်ဘယ်အခြေအနေထိရောက်နေပြီလဲဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး...ဒါပေမ့ ငါနင့်ကိုသတိပေးမလို့လာခဲ့တာ ...တစ်လောကလုံးကိုမယုံတဲ့နင်က စိုင်းမြတ်ဆိုတဲ့ကောင်ကိုယုံတာတော့ အံ့ဩစရာအကောင်းသားပဲ....ငါကတော့ယောက်ျားချင်းမို့ သူ့အတွင်းစိတ်ကိုနည်းနည်းပါးပါးရိပ်စားမိနေသလိုပဲ...ဒီကောင်နင့်ပြဿနာမှန်သမျှကိုလိုက်ရှင်းပေးပြီး ...နင့်အပေါ်ဂရုစိုက်ပြနေတာတွေက ဟန်ဆောင်မှုတွေလို့ပဲ ငါထင်တယ်...နင်လိုလူကိုသူလက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင်လဲ သူလဲနင့်အမွေတွေကိုမက်လို့ပဲနေမှာ " " ဘာ...ဘာပြောလိုက်တယ်ကိုညို....အမွေမက်လို့ဟုတ်လား....လာပြန်ပြီလာဒီအမွေ...လူတွေငွေကိုတော်တော်မက်နေကြတယ်...ဟုတ်ပါတယ်လေ....ငွေနဲ့ပတ်သက်ရင် အမျိုးအရင်းတွေကပါ ကျွန်မကိုလုပ်ကြံချင်နေကြတာဆိုတော့ ...စိုင်းမြတ်ဆိုတဲ့သူလဲ ....ကျွန်မအမွေတွေကိုမက်နေတာဟုတ်ချင်ဟုတ်မှာပေါ့...သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကိုညို....ပန်းရိပ်ဖြူဆိုတဲ့ကျွန်မကလဲ ဆွေမျိုးရင်းတွေကိုမယုံသလို...ဘယ်သူ့ကိုမှလဲမယုံပါဘူး....ပြီးတော့ ဒီကိစ္စတွေက သိပ်မကြာခင်မှာပြီးသွားတော့မှာပါ " " အေးလေ...ငါကလဲအစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့သတိပေးသင့်တာကို လာသတိပေးတာပါ ...ကျန်တာကတော့ နင့်ကိစ္စပါ..ငါသွားပြီ " ထွန်းညိုမောင်ကပန်းရိပ်ဖြူကိုနှုတ်ဆက်ပြိး ထပြန်သွားခဲ့တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူမှာ နေရာမှာအတန်ကြာ ထိုင်နေခဲ့ပြိးတော့မှ ကားဂိုထောင်ဆီကို ထလာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~~ ဘုန်းသိင်္ခ ကားဂိုထောင်ထဲကိုဝင်မလို့ပြင်လိုက်ပြီးမှ ကားဂိုထောင်ထဲမှာ လူရိပ်တစ်ခုမြင်လိုက်ရတာမို့ ကိုယ်ကိုနံရံနောက်ကွယ်မှာအသာကွယ်ရပ်ပြီး လူရိပ်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ဒီအခါ ဘုန်းသိင်္ခတွေ့လိုက်ရတာက ဆိုင်ကယ်တွေကြားမှာကုန်းကုန်းကွကွနဲ့ကြည့်နေတဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ဆိုင်ကယ်တွေကြားမှာ ဆိုင်ကယ်တွေကိုသေသေချာချာလိုက်ကြည့်နေပြီးတော့မှ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးပေါ်တက်ထိုင်လိုက်တာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ဘုန်းသိင်္ခ နေရာကနေခပ်မြန်မြန်ခွါလိုက်ပြီး ပန်းရိပ်ဖြူမမြင်အောင်အမြန်ရှောင်လိုက်ရတယ်။ ~~~~~~~~~~~~ ဆိုင်ကယ်က လေဟုန်ကိုထိုးဖောက်ပြီး တရိပ်ရိပ်ပြေးနေခဲ့တယ်။ရှေ့ကမှုန်ပျပျမြင်နေရတဲ့ဆိုင်ကယ်ကိုကြည့်ပြီး မျက်ခြည်မပြတ်အောင် ဘုန်းသိင်္ခလိုက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ဆိုင်ကယ်က စခန်းသာမြို့ကထွက်လာခဲ့ပြီးအပန်းဖြေစခန်းရှိရာဘက်ကိုဦးတည်းနေတာမှန်းဘုန်းသိင်္ခရိပ်စားမိလိုက်တယ်။သို့ပေမဲ့ ဆိုင်ကယ်ကရေတံခွန်တောင်ရောက်ခါနီးမှာပဲ ကားလမ်းမကြီးပေါ်ကကွေ့ဆင်းချသွားပြီး တောလမ်းကြားထဲကိုမောင်းဝင်ချသွားခဲ့တာကိုတွေ့လိုက်ရတော့ ဘုန်းသိင်္ခချက်ချင်းလိုက်မဝင်သေးဘဲ အတော်ကြာဲရပ်ကြည့်နေမိတယ်။အတော်လေးကြာတော့မှ ဆိုင်ကယ်ကိုစက်သံသိပ်မထွက်အောင်စီးလာခဲ့ရင်း တောလမ်းလေးထဲကိုမောင်းဝင်လာခဲ့လိုက်တယ်။ဒီနေရာက အပန်းဖြေစခန်းနဲ့ ကျောက်တောင်နံရံတွေခြားနေပြီး အနောက်မှာစမ်းချောင်းတွေပဲရှိတာလေ။အလုပ်ကိုစရောက်ကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင်နေရာအနှံ့ကို ဘုန်းသိင်္ခလိုက်ကြည့်လေ့လာထားတာမို့ ဒီနေရာဝန်းကျင်ကို ဘုဉ်းသိင်္ခရောက်ပြီးသွားပြီလေ။ ဘုန်းသိင်္ခအတော်လေးလျှောက်လာပြီးချိန်မှာ စမ်းချောင်းနားမှာရပ်ထားတဲ့ဆိုင်ကယ်ကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ သူ့ဆိုင်ကယ်ကိုတော ကုန်းမြင့်ထက်က ခြုံပင်တွေကြားမှာရပ်ထားလိုက်ပြီး စမ်းချောင်းဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့သူမကိုအသာလှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ဘုန်းသိင်္ခကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ပန်းရိပ်ဖြူက စမ်းချောင်းထဲကနင်းဖြတ်သွားပြီး ကျောက်တောင်နေရာအနှံ့ကိုလက်နဲ့လိုက်စမ်းနေတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။သူမရဲ့ရူးကြောင်ကြောင်ပုံစံကို ဘုန်းသိင်္ခအသာလှမ်းကြည့်နေလိုက်တယ်။သူမက အတော်ကြာအောင် ကျောက်နံရံတွေနားမှာလှည့်ပတ်ကိုင်တွယ်ကြည့်နေပြီးတော့မှ တစ်နေရာမှာစိတ်ပျက်လက်ပျက်ထိုင်ချလိုက်တာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ " ဟင် " ပန်းရိပ်ဖြူကိုဘုန်းသိင်္ခကြည့်နေချိန်မှာပဲ ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့အတော်လှမ်းလှမ်းမှာ ဦးထုပ်ခပ်ငိုက်ငိုက်ဆောင်းထားတဲ့သူတစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ ဘုန်းသိင်္ခမတ်တတ်ရပ်နေရာက ဖျတ်ခနဲထိုင်ချလိုက်ပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကတော့ ကုန်းမြင့်တစ်နေရာမှာရှိနေကြတဲ့ ဘုန်းသိင်္ခကိုမမြင်ကြဘူး။ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူကို ဘုန်းသိင်္ခသေချာကြည့်လိုက်မိတယ်။အပန်းဖြေစခန်းထဲက ဆောက်လုပ်ရေးအလုပ်သမားတွေနဲ့အပန်းဖြေစခန်းရဲ့ဝန်ထမ်းအကုန်နီးပါးကို ဘုန်းသိင်္ခသိတယ်။ဒါပေမဲ့ ခက်တာကအခုမြင်နေရတဲ့သူက ဦိးထုပ်ကိုခပ်ငိုက်ငိုက်ဆောင်းထားတာကြောင့် လူလုံးမကွဲဘူးဖြစ်နေတာ။ဦးထုပ်နဲ့လူက

#စံအိမ်ခေါ်သံ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု ) အပိုင်း(၁၀) akyiphyu ********* " ပန်းရိပ် နေမကောင်းဘူးဆို ....ဘာဖြစ်တာလဲ...အခုရောသက်သာသွားပြီလား ...နေမကောင်းဘဲနဲ့ဘာလို့အပြင်မှာထွက်ထိုင်နေတာလဲ " စိုင်းမြတ်က ပန်းရိပ်ဖြူကိုနွေးထွေးကြင်နာစွားမေးလိုက်ပြီး ပန်းရိပ်ဖြူထိုင်နေတဲ့ခုံတန်းလျားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ " ကျွန်မသက်သာပါတယ်...ကိုစိုင်းမြတ် ...ဒီနေ့ပြန်လာတာစောသားပဲ " " ဟုတ်တယ်...ပန်းရိပ်နေမကောင်းဘူးဆိုလို့် ...သတင်းမေးရအောင်စောစောပြန်လာခဲ့တာ...သက်သာသွားလို့်တော်သေးတာပေါ့...ဖျားတာလား...နေပူထဲတွေဆိုင်ကယ်လိုက်မစီးနဲ့လေ ပန်းရိပ်ရယ် ...ဒီမှာနေရတာပန်ရိပ်ပျင်းနေရင်း ...ဘွားကြေးဥနဲ့မြို့ထဲလိုက်ခဲ့လေ ...မြို့ထဲရုံးမှာ ကျွန်တော်လဲရှိတော့ ...ပန်းရိပ်သွားချင်တဲ့နေရာတွေကို ... ကျွန်တော်အားတဲ့အချိန်အဖော်လိုက်ပေးမှာပေါ့ " စိုင်းမြတ်ရဲ့စကားကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူခေါင်းမော့ကာစိုင်းမြတ်ကိုကြည့်လိုက်မိတယ်။တည်ကြည်တဲ့မျက်နှာသွင်ပြင်နဲ့ နွေးထွေးတဲ့စိုင်းမြတ်ရဲ့အပြုံးကိုမြင်လိုက်ရတော့ ပန်းရိပ်ဖြူရင်ထဲအားရှိသလိုဖြစ်သွားမိတယ်။ " ပန်းရိပ်ဘာတွေခံစားနေရတာလဲ...ဘာတွေကိုစိုးရိမ်နေတာလဲဆိုတာကို....ကျွန်တော်သိချင်တယ်....အဲ့ဒီလိုသိရမှလဲ ...ပန်းရိပ်ကိုကျွန်တော်ကူည်ီနိုင်မှာလေ " စိုင်းမြတ်က ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့မျက်နှာကိုတည့်တည့်စိုက်ကြည့်ပြီးပြောလိုက်တော့ ပန်းရိပ်ဖြူလဲ စိုင်းမြတ်ကိုပြန်ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~ အလွမ်းဆွတ်ကားကို ကသစ်မြိုင်ခြံထဲကို မောင်းဝင်လာခဲ့ရင်း ခြံထဲရှိပန်းခြံလေးဆီကို အမှတ်တမဲ့လှမ်းကြည့်လိုက်မိရင်း ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာမသိမသာတုန်ယင်သွားရတယ်။စိတ်ကသတိလက်လွတ်ဖြစ်ပြီးကားကိုရပ်မိတော့မလိုတောင်ဖြစ်သွားရတယ်။ပန်းခြံထဲက ခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်နေကြတဲ့ စိုင်းမြတ်နဲ့ပန်းရိပ်ဖြူကတော့ အလွမ်းဆွတ်တို့ကားဝင်လာတာကိုတောင် သတိပြုမိပုံမရကြပါဘူး။ခုံတန်းလျားမှာထိုင်ပြိး နှစ်ယောက်သားမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်နေကြတာ လောကကြီးကိုတောင် မေ့နေကြပုံရတယ်။အလွမ်းဆွတ်အံလေးကိုမသိမသာကြိတ်လိုက်ပြီး ကားကိုကားဂိုထောင်ဆီကိုမောင်းလာခဲ့လိုက်တယ်။ကားဂိုထောင်ရှေ့မရောက်ခင်မှာ ကားပေါ်လိုက်စီးလာတဲ့ သန္တာအောင်ကို အရင်ချပေးလိုက်တယ်။ပြီးတော့မှ ကားဂိုထောင်ဆီကိုမောင်းလာခဲ့လိုက်တယ်။ ကားကိုဂိုထောင်မှာ ကားထည့်ပြီးတော့ အလွမ်းဆွတ်ကသစ်မြိုင်စံမအိမ်ကြီးရှိရာကိုမသွားနိုင်သေးဘဲ ပန်းခြံဆီကိုလှမ်းမျှော်ကြည့်နေမိတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကားဂိုထောင်ရှေ့က်ိုရောက်လာပြီး အလွမ်းဆွတ်ရှေ့မှာထိုးရပ်လာခဲ့တယ်။ " ကိုဘုန်း ...ဒီနေ့တော့စောပါလား " ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကဆင်းလာတဲ့ ဘုန်းသိင်္ခကို အလွမ်းဆွတ်နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။အရင်နေ့တွေကဆိုရင် ဘုန်းသိင်္ခကအလုပ်ပြီးလဲ စခန်းသာမြို့ထဲမှာလည်ပတ်နေတတ်တာမို့ အိမ်ကိုညရှစ်နာကျော်မှအမြဲလိုလိုပြန်ရောက်တဲ့သူလေ။ဒီနေ့တော့ ညနေမမှောင်ခင်မှာပြန်ရောက်လာတာမို့ အလွမ်းဆွတ်လှမ်းမေးလိုက်မိတယ်။ " ဟုတ်တယ်အလွမ်း...ဒီနေ့ အလုပ်ထဲမှာပင်ပန်းသွားတာနဲ့စောစောပဲပြန်လာလိုက်တာ.." ဘုန်းသိင်္ခက အလွမ်းဆွတ်ကို ပြန်ဖြေလိုက်ရင်းနဲ့ အလွမ်းဆွတ်ကြည့်နေတဲ့ဆီကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ဒီအခါ သူတို့နဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းက ပန်းခြံထဲမှာထိုင်နေကြတဲ့ စိုင်းမြတ်နဲ့ပန်းရိပ်ဖြူကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ မသိမသာလေးပြုံးလိုက်မိတယ်။ " မာနကြီးလှတဲ့ သူဌေးသမီးက ဒီလိုတော့လဲငြိမ်နေပါလားဗျ ....ကျွန်တော်တော့ သူ့ကိုတွေ့တာနဲ့လန့်လို့် ဝေးဝေးကရှောင်ပါတယ်ဗျာ " ဘုန်းသိင်္ခရဲ့စကားကို အလွမ်းဆွတ်ဘာမှပြန်ပြောမနေတော့ဘဲ ဘုန်းသိင်္ခကိုနှုတ်ဆက်ပြီးသာပြန်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~~ " နင်နေမကောင်းဘူးဆိုပန်းရိပ်..အခုသက်သာပြီလား " အသံနဲ့အတူ သူမရှေ့မှာဝင်ထိုင်လိုက်တဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲဖြစ်သူထွန်းညိုမောင်ကို ပန်းရိပ်ဖြူခပ်စူးစူးတစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။သူမနဲ့ဘယ်တုန်းကမှ အဆင်မပြေခဲ့တဲ့အစ်ကို။ညီမဖြစ်တဲ့သူထက် အလွမ်းဆွတ်ကိုသာမျက်နှာသာပေးသူမို့ ပန်းရိပ်ဖြူသဘောမကျတဲ့သူတွေထဲ အစ်ကိုဝမ်းကွဲထွန်းညိုမောင်ကလဲ ထိပ်ဆုံးကပါနေခဲ့တယ်။ " အလွမ်းဆွတ်ဆီလာတာထင်တယ်...ဒီနေ့နားရက်မို့ သူအိမ်ထဲမှာရှိတယ်သွားလေ ...ဒီမှာအပိုတွေလာပြောမနေနဲ့....ပန်းရိပ်ဘာသာအေးအေးဆေးဆေးအနားယူနေတာ " ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့မာမာတင်းတင်းစကားသံကြောင့် ထွန်းညိုမောင်လဲ မျက်နှာတင်းခနဲဖြစ်သွားရပြီး " တစ်ခါတလေများ...ငါ့ကို ....နင်ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပြောလို့်မရဘူးလားပန်းရိပ်ဖြူ....နင်နဲ့ငါကရန်သူတွေမဟုတ်ပါဘူးဟ ..ငါကနင်နဲ့စကားပြောချင်လို့လာခဲ့တာ " " ကျွန်မနဲ့စကားပြောမလို့ ဟုတ်လား....ဘာစကားလဲ....ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ကနေထွက်သွားခိုင်းမလို့လား " ထွန်းညိုမောင်ရဲ့ထူးထူးဆန်းဆန်းစကားကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူကခပ်ရွှဲ့ရွှဲ့ပြန်မေးလိုက်တယ်။ ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့စကားကြောင့်ထွန်းညိုမောင်စိတ်ထဲတင်းခနဲတော့ဖြစ်သွားရတယ်။

" အို ... ကျေးဇူးတင်စရာလား အလွမ်းရယ် ..ဒါက မဇာယုတို့ အလုပ်တွေလို့ ...သူဌေးကတော်ကမှာထားပြီးသားပါ " မဇာယုရဲ့ တုံ့ပြန် စကားကြောင်း အလွမ်းဆွတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး ပါးပြင်ပေါ်စီးကျလာတဲ့ မျက်ရည်စတွေကို အသာပွတ်သုတ်လိုက်တယ်။ ================================== အပိုင်း(၁ဝ )ဆက်ရန် A Kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ

ဘွားကြေးဥရဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်ပန်းမြိုင်မှာ မျက်စိမျက်နှာပျက်သွားရပြီး " အဲ့ဒါတော့ မဖြစ်ဘူးအမေ ....သမီးကတစ်ခါတလေ ...ညဘက်တွေမှာယောင်ပြီးလမ်းထလျှောက်တတ်တယ်...သမီးကိုကသစ်မြိုင်စံအိမ်ကလွဲရင် ဘယ်မှာမှစိတ်မချပါဘူး ....အမေကလဲလမ်းလျှောက်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး...မစောရီအနေနဲ့လဲ...အမေတို့နှစ်ယောက်လုံးကိုတော့ ကြည့်ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး ...မစောရီကလွဲရင်ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့လဲ စိတ်မချနိုင်ပါဘူး အမေ....သမီးကိုကျွန်မမျက်စိအောက်မှာပဲထားချင်ပါတယ် " ချွေးမဖြစ်သူရဲ့စကားကအခြေအနေနဲ့အသင့်တော်ဆုံးစကားမို့ ဒေါ်ပန်းမြိုင်ဘာမှမပြောဘဲနှုတ်ပိတ်နေလိုက်ရတယ်။ " အေးလေ...ဒါဆိုလဲပြီးတာပဲ....ဒါနဲ့မင်းတို့ကို ပြောစရာရှိတယ်ဘိုထွန်း " " ဟုတ်ကဲ့...ပြောပါအမေ " ဦးဘိုးထွန်းက မိခင်ကြိးကိုကြည့်ပြီးပြောလိုက်တယ်။ " အေး ..ငါပြောမှာကတော့ ငါ့မြေးကြီးရဲ့အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စပဲ ...မင်းတို့ပြောသလိုပဲ.. မြေးကြိးကလဲအိမ်ထောင်ပြုရမဲ့အရွယ်ကိုရောက်နေပြီ...မြေးကြီးကိုသင့်တော်တဲ့သူနဲ့အိမ်ထောင်ချပေးချင်တယ်...." ဘွားကြေးဥရဲ့စကားကြောင့် ဦးဘိုထွန်းနဲ့ဒေါ်ပန်းမြိုင်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြတယ်။ " အမေ့မြေးကို အိမ်ထောင်ချပေးဖို့ဟုတ်လားအမေ...အမေ့မြေးကဘာပြောလို့လဲ...သူ့မှာချစ်သူရှိတယ်လို့်ပြောလို့လား..." ဒေါ်ပန်းမြိုင်မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ယောက္ခမြစ်သူကိုမေးလိုက်တယ်။ " မပြောပါဘူးအေ....သူမပြောတော့လဲ...စိတ်ချရတဲ့သူနဲ့ လူကြီးတွေကစီစဉ်ပေးရမှာပေါ့...မြေးလေးအတွက်သင့်တော်တဲ့သူလဲရှိပြီးသားပဲ " " သင့်တော်တဲ့သူ ...ဟုတ်လားအမေ...ဘယ်...ဘယ်သူများလဲ " " ဘယ်သူရှိရမှာလဲ ...မောင်စိုင်းမြတ်ပေါ့... " " ဗျာ ...မောင်းစိုင်းမြတ်ဟုတ်လားအမေ " စိုင်းမြတ်ဆိုတဲ့နာမည်ကြောင့် ဦးဘိုထွန်းရောဒေါ်ပန်းမြိုင်ပါ အံ့ဩသွားကြရတယ်။ ~~~~~~~~~~~ အခန်းထဲကကြားလိုက်ရတဲ့စကားသံကြောင့် အလွမ်းဆွတ်ကိုယ်လေးဆတ်ခနဲတုန်ခါသွားရပြီး မျက်လုံးအိမ်ထဲမှာမျက်ရည်တွေပါရစ်ဝဲလာခဲ့ရတယ်။အခန်းထဲကစကားသံတွေကိုဆက်ပြီးနားထောင်နိုင်စွမ်းမရှိတော့တာမို့ အလွမ်းဆွတ်ယိမ်းယိုင်တဲ့ခြေလှမ်းတွေနဲ့အခန်းနားကထွက်လာခဲ့တယ်။ဘဝမှာ တစ်ခါသာပွင့်ဖူးခဲ့တဲ့အချစ်ပန်းလေးက ဖူးငုံကာစမှာပင်ကြွေကျခဲ့ရလေပြီ။ " ဟယ် အလွမ်း.. ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်...ဘွားကြေးဥအော်လိုက်လို့လား...မမလေးအော်လိုက်လို့်လား " မဇာယုက အလွမ်းဆွတ်ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်စတွေကိုမြင်ပြီး ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်တယ်။ " မ...မဟုတ်ပါဘူ မဇာယုရယ် " အလွမ်းဆွတ်ခေါင်းလေးကို ခါးယမ်းပြီးပြန်ဖြေလိုက်ပေမဲ့ မဇာယုကယုံကြည်ပုံမရဘဲ အသံခပ်တိုးတိုးနဲ့ထပ်ပြောလိုက်တယ်။ " မငိုပါနဲ့အလွမ်းရယ်....အပေါ်ထပ်ကိုအလွမ်းမသွားနဲ့တော့...မဇာယုပဲသွားတော့မယ်...အလကားနေ ...မြေးအဘွားတွေက အလွမ်းကိုပဲပြဿနာရှာနေကြတယ်...." မဇာယုကမကျေမချမ်းနဲ့ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။မဇာယုတို့အတွက် အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ကျော်မှ ကသစ်မြိုင်ကိုပြန်ရောက်လာခဲ့ရတဲ့ သူဌေးသမီးပန်းရိပ်ဖြူထက်စာရင် သူမတို့ ကသစ်မြိုင်ကိုရောက်စဉ်ကတည်းက ကသစ်မြိုင်မှာရှိနေခဲ့တဲ့ အလွမ်းဆွတ်လေးကိုသာ ပိုပြိးသံယောဇဉ်ရှိကြတယ်။အနေအေးတဲ့အလွမ်းဆွတ်ကလဲ မဇာယုအပါအဝင်အလုပ်သမားအားလုံးနဲ့အဆင်ပြေတယ်။ရှင်းရှင်းပြောရရင် အလွမ်းဆွတ်နဲ့အဆင်မပြေတာဆိုလို့် ပန်းရိပ်ဖြူတို့မြေးအဘွားပဲရှိတာ။ပန်းရိပ်ဖြူကတော့ အလွမ်းဆွတ်နဲ့တင်မဟုတ်ဘဲ သူ့မိဘနှစ်ပါးရယ်သူ့အဘွားရယ်ကလွဲလို့ ဘယ်သူနဲ့မှကိုအဆင်မပြေတာ။မြင်မြင်သမျှလူတွေကို သူ့ကိုလုပ်ကြံမဲ့သူတွေလို့ပဲပေါက်ကရတွေထင်နေတော့တာလေ။ပိုဆိုးတာက ပန်းရိပ်ဖြူ ကသစ်မြိုင်ကိုပြန်ရောက်လာချိန်မှာ ကသစ်မြိုင်က အလုပ်သမားတွေအားလုံးက လူသစ်တွေဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူနဲ့ရင်နှီးတဲ့သူရယ်လို့လဲမရှိခဲ့ဘူး။တကယ်တော့ ကသစ်မြိုင်ကအလုပ်သမားတွေအားလုံးကို ရေတံခွန်တောင်ကြားအမှုဖြစ်ပြီးချိန်မှာပဲ အလုပ်ကနေဦးဘိုထွန်းကိုယ်တိုင်ထုတ်ပစ်ခဲ့လိုက်တာ။ပြောရရင် ရေတံခွန်တောင်ကြားဖြစ်စဉ်မှာ အိမ်တွင်းလူ လက်ထောက်ချတယ်လို့ မသင်္ကာခဲ့လို့အလုပ်သမားဟောင်းတွေအကုန်လုံးကိုထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး နယ်ဝေးကလူတွေရှာပြီးအလုပ်ခေါ်ခဲ့တာ။ဒီထဲမှာ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် မဇာယုပါလာခဲ့တာ။ပန်းရိပ်ဖြူကတော့ ရေတံခွန်းတောင်ကြားအမှုဖြစ်ပွားပြီးတော့ ပြည်ပအထိဆေးသွားကုနေရတာရော ရန်ကုန်မှာနှစ်ရှည်လများဆေးကုနေရတာတွေကြောင့် အမှုဖြစ်ပြီးလို့ ကိုးနှစ်လောက်ကြာမှ ကသစ်မြိုင်ကိုပြန်ရောက်လာခဲ့တာလေ။အတိအကျပြောရမယ်ဆိုရင် ကိုးနှစ်ကျော်စအရွယ်ကနေ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်ပြီးမှ ကသစ်မြိုင်ကို ပန်းရိပ်ဖြူပြန်ရောက်လာခဲ့တာ။ပန်းရိပ်ဖြူပြန်ရောက်လာကတည်းက အပြုအမူတွေက အရိုင်းဆန်ပြီး မာနလဲကြီးတယ်။စကားပြောလဲမောက်မာလွန်းတာမို့ ဘယ်သူနဲ့မှကိုအဆင်ပြေခဲ့ဘူး။ပန်းရိပ်ဖြူနဲ့အဆင်မပြေလို့လဲ မဇာယုကလွဲလို့ အိမ်အလုပ်သမားတွေမကြာခဏကို ထွက်လိုက်ဝင်လိုက်ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ "သူက ...နေမကောင်းရင် ပိုပြီး ပြဿနာရှာတတ်တယ် မဟုတ်လား ...အပေါ်ထပ်ကခေါ်ရင် ...အလွမ်းမသွာနဲ့တော့ " " ဟုတ် ...ဟုတ်ကဲ့ပါ မဇာယု ..ကျေးဇူးတင်ပါတယ် "