အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

ဆုံစည်းသင့်သည်ဟု ခံယူထားကြပုံရသည်။အဘက်ဘက်က အစစအရာရာပြည့်စုံသူများနှင့်ဆုံစည်းရမည့်အရေးမျိုးဆို သူတို့မုဒိတာမပွားနိုင်ကြပါ။ မသိလျှင် သူတို့၏ အခွင့်အရေးကို လုယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်ဖက်သက်ခံပြင်းစိတ်များ ရှိနေကြသည်ထင်ပါလေသည်။ " အစ်မကို ဘယ်သူပြောလဲ " နွေးနွေးသည် ခပ်ဆတ်ဆတ်အသံလေးနှင့် ပြန်မေးမိသည်။ "ဟို ... သူများတွေ ပြောနေသံကြားလို့ " "လူတွေက မဟုတ်တာဆို သိပ်ပြောချင်ကြတာပဲ ....သူက( ....) ဆေးရုံက ဆရာဝန်လေ အိမ်ထောင်လဲ မရှိဘူး ...မယုံရင် ဆေးရုံမှာ သွားစုံစမ်းကြာတာမဟုတ်ဘူး ... နွေးက အိမ်ထောင်သည်ကို ကြိုက်ဖို့ မပြောနဲ့ လူပျိုတွေကိုတောင် စိတ်မဝင်စားဘူး ... နွေးရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ကိုယ့်ဘ၀ကိုယ်တည်ဆောက်နိုင်တယ်...လူတွေက သူတို့စိတ်နဲ့သိပ်နှိုင်းကြတာပဲ " နွေးနွေးဒေါသဖြစ်ဖြစ်နှင့် ပြောလိုက်သောအခါ အသိအစ်မ၏ မျက်နှာမှာ ညိုမည်းပုတ်သွားသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ ~~~~~~ "လိုက်ခဲ့ပါ နွေးရယ် ... နွေးစိတ်ရှင်းသွားအောင် အိမ်ကိုခေါ်ပြီး အမေနဲ့ တွေ့ပေးချင်တယ် " " အမှန်တိုင်း ပြောရရင်တော့ မလိုက်ချင်ဘူး ကို သွင်ရယ် ..." သွင်ငြိမ်းထက်သည် နွေးနွေးအား မိခင်ဖြစ်သူနှင့် တွေ့ပေးရန်အတွက် သူ၏အိမ်သို့ ခေါ်နေခြင်းဖြစ်လေသည်။ နွေးနွေးမှာ လိုက်လိုသော ဆန္ဒမရှိသော်လည်း သည်လို အဖြစ်မျိုးက တစ်နေ့တွင် မလွှဲမသွေကြုံရမည်ဖြစ်သလို ချစ်ရသူက စိတ်ရင်းမှန်မှန်နှင့်ခေါ်နေသည်ကို သိသောကြောင့် ချစ်သူ၏အိမ်သို့ လိုက်သွားရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်ရလေသည်။ ===================== အပိုင်း ( ၁၇ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ ညနေ အပိုင်း ( ၁၇ ) ကို ဆက်တင်ပေးပါ့မယ်ရှင်

သွင်ငြိမ်ထက်၏ ဝမ်းနည်းယူကြုံးမရစွာ ပြောလိုက်သောအသံကြောင့် ဒေါ်မေဇင်ထက်မှာ သားဖြစ်သူ၏ ထိုသို့ ပုံစံကို မမြင်ဖူးသောကြောင့် ကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်လျက် သက်ပြင်းကိုအခါခါ ချနေမိလေသည်။ "အမေ သူ့အကြောင်း မသိသေးလို့ပါ ... တစ်ခုလပ် ဆိုတဲ့ ဖြစ်ချက်ကလွဲလို့ ...သိပ်ကို တော်တဲ့ သူပါ ... သူ့အကြောင်းကို အမေကြိုက်သလို စုံစမ်းကြည့်ပါ ....ကျွန်တော်ကတော့ ရှင်းရှင်းပဲပြောမယ် ...အမေ့ကို ထားခဲ့မှာ မဟုတ်သလို သူ့ကိုလဲ စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ...ပြီးတော့ ကျွန်တော့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို အခြားသူ ၀င်စွက်ဖက်တာကိုလဲ မကြိုက်ဘူး ... မအိကို ပြောလိုက်ပါ အမေ ...နောက်ထပ် ကျွန်တော့်ကိစ္စတွေမှာ ဝင်မရှုပ်ပါနဲ့လို့ " သွင်ငြိမ်းထက်က ပြောပြီးသည်နှင့် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။ "မင်းဘယ်လို ပြောလိုက်တာလဲ သားသွင်...အိသဇင်က အခြားသူလား ... တို့မိသားစုလေ " ဒေါ်မေဇင်ထက်က သားဖြစ်သူကို အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ အမေ ...မအိလိုမျိုး လောဘကြီး အပျင်းကြီးတဲ့ချွေးမ မျိုးကိုတောင် အမေလက်ခံနိုင်သေးတာ....ကျွန်တော်ချစ်တဲ့သူကိုလဲ အမေ လက်ခံနိုင်မှာပါ" သွင်ငြိမ်းထက်သည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူ့အခန်းဆီသို့ တက်ခဲ့လိုက်သည် ။ ~~~~~~~ "အဲ့ဒါပြောတာပေါ့အေ ....တန်ရာကို မမှန်းဘဲ အမြင့်ကို မှန်းတော့ လူကျမကျဘဲ ..ခွေးကျကျမှာမြင်ယောင်ပါသေးတယ် " နွေးနွေး သူတို့အနားသို့ ရောက်သောအခါမှ တမင် နွေးနွေး မကြားကြားအောင် ပြောသော စကားပင် ဖြစ်ပါသည်။ယမန်နေ့ အိသဇင် လာစဉ်အခါက နားစွန်နားဖျား ကြားသွားခဲ့သော စကားမှာ တစ်ယောက်ဆီမှ တစ်ယောက်ဆီသို့ ချဲ့ကား၍ ရောက်ရှိသွားလေပြီဖြစ်သည်။နွေးနွေး ဝယ်စရာရှိသည်ကို အမြန်ဝယ်ပြီး ပြန်ဖို့ရန် ပြင်လိုက်သည်။ " အိမ်က အရူးကောင်ကလဲ ဒါကိုမှ လိုချင်သပ ဖြစ်နေလို့ ကြိမ်းမောင်းထားရသေးတယ် " နွေးနွေးကို တည့်တည့်ကြည့်၍ ပြောနေသော အမျိုးသမီးကြီးသည် နွေးနွေးတို့ရပ်ကွက်ထဲမှ အာကြမ်းလျှာကြမ်း အမျိုးသမီးကြီးဖြစ်သည်။ဘာမှသုံးစားမရသော သူမ၏ သား အရက်သမားကို နွေးနွေးနှင့် လက်ထပ်ပေးရန်အတွက် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က နွေးနွေးသည် စိတ်ဆိုးလွန်းသောကြောင့် မြွေမသေတုတ်မကျိုး ငြင်းတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ(င့်//ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းလွှတ်ခဲ့သည်။" အရက်ဖိုး ဆေးဖိုးကူရှာခိုင်းမလို့လား "ဟုသော နွေးနွေး၏စကားက သူတို့၏ အရှိုက်ကို ထိသွားခဲ့ပုံရသည်။သည်ကိစ္စအတွက် နွေးနွေးကို အငြိုးမပြေနိုင်ဖြစ်နေခဲ့ပုံရသည်။သားသမီးချင်းမစာနာပြောထွက်သော သူတို့၏ အပြုအမူနှင့်စိတ်ဓါတ်အတွက်တော့ ရှက်ပုံလည်းမရပါချေ။မသိလျှင် နွေးနွေးကို ရောင်းမရသော ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုလို ဈေးပေါင်ကျိုးဈေးနဲ့ ရယူလိုခြင်းပါပင်။သည်ကြားထဲ အိမ်ထောင်ရှိသူများကလည်း လမ်းကြုံး ရမလားစမ်းချင်သေးသည်။ ဒါမျိုးဆိုလျှင်တော့ နွေးနွေးက ဓါးကြိမ်းကြိမ်းပစ်သည်။ရပ်မိရပ်ဖကို တိုင်သင့်က တိုင်ပစ်လိုက်သည်။သူတို့စိတ်ထဲ၌ နွေးနွေးသည် တစ်ခုလပ် ဖြစ်သည့် အပြင် အစ်မကြီးရှိပါလျက်နှင့် အတူမ နေဘဲ တစ်ယောက်တည်းနေခြင်းကြောင့် အထင်တသေးနှင့် စမ်းသပ်လိုကြခြင်းဖြစ်ကြဟန်ရှိသည်။နွေးနွေးကတော့ ရှင်းသည်။အစ်မအိမ်ပေါ်တက်၍ ဒုက္ခမပေးလို။ပတ်ဝန်းကျင်က ခဲအိုကြီးနှင့်စမှာ နောက်မှာကိုလည်း လက်မခံနိုင်သောကြောင့် ကိုယ့်အိုး ကိုယ့်အိမ်နှင့်သာ နေခဲ့သည်။အဲ့သည့်အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်က ထင်ရာပြောကြသော်လည်း နွေးနွေးကိုယ့်လမ်းကိုယ်သာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။နွေးနွေး ဖိနပ်ဆိုင်မှာ သွားလုပ်ခဲ့သည်ကိုလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကတစ်မျိုး ပြောချင်ကြသည်။သို့သော်လည်း နွေးနွေး သည့်ထက်ပို၍ ဂရုမစိုက်အားပါ။ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုသည်မှာ အချိန်တန်ပြောလို့ ၀လျှင် တိတ်သွားမည်သာဖြစ်သည်။ကိုယ့်လုပ်ရပ်အတွက် ကောင်းကျိုး ဆိုးကျိုးကို ကိုယ်သာ ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ကြာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်၏ အကြည့်များကို နွေးနွေး အလေးမထားချင်တော့ပေ။ကိုယ့်ဘဝတိုးတက်ရေး အတွက်သာ ကြိုးစားခဲ့သည်။ "မနွေး အဆင်ပြေရဲ့လား " မေးသံကြောင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ အသိအကျွမ်း တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။သူသည် ဘာအဓိပ္ပါယ်နှင့်မေးသည် မသိသော်လည်း နွေးနွေးက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ် ...ဆိုင်သစ်တွေ ပေါ်လာပေမဲ့ နွေးဆိုင်က ပစ္စည်းစုံတော့ အရောင်းအဝယ်ပုံမှန်ပါပဲ " နွေးနွေး၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ သူကျေနပ်ပုံမရပါ။ သူဘာကို သိချင်နေသည်မှန်း နွေးနွေး သိနေသော်လည်း မသိဟန် ပြုနေလိုက်သည်။မနေနိုင်သည့်အဆုံးတွင် သူက ပေါ်တင်ပင်မေးလာလေသည် ။ " အယ် ... ဟိုလေ စီးပွားရေးကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး မနွေးရဲ့...ဟိုတစ်နေ့က မနွေးအိမ်ကို လာလာနေတဲ့ သူရဲ့မိန်းမက ရန်လာတွေ့သွားတယ်ဆို အဲ့ဒါ မနွေးကိုစိတ်ပူနေမိတာ " သေချာသည် စိတ်ပူ၍ မေးသော အသံမျိုးမဟုတ်ပေ။ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သောအသံမျိုးသာဖြစ်လေသည်။နွေးနွေး အံကိုကြိတ်လိုက်မိသည်။ဒေါသတောင်းခနဲ ထွက်သွားမိသော်လည်း စိတ်ကို ထိန်းလိုက်သည်။လူတို့၏ အဇ္ဈတ္တသည် ကြောက်ဖို့ကောင်းလေစွ။ သူတို့စိတ်တွင်း၌ တစ်ခုလပ်သည် တစ်ခုလပ် သို့မဟုတ် မုဆိုးဖိုများနှင့်သာ တွဲရမည်။သို့မဟုတ်လျှင် တစ်ခုလပ်များသည် စီးပွားရေး၊ ပညာရေးနှင့် အကျင့်စာရိတ္တ ချို့တဲ့သူများနှင့်သာ

" တစ်နေ့ကျရင် ဒီလိုတွေဖြစ်လာမယ်ဆိုတာသိလို နွေးငြင်းဆန်ခဲ့တာ .... နွေးအေးအေးချမ်းချမ်းပဲ နေချင်တယ် ကိုသွင်...နွေးရဲ့သိက္ခာကို စော်ကားတဲ့ စကားတွေပြောတာမျိုးကို လက်မခံနိုင်ဘူး ......နဂိုထဲကမှ ပတ်ဝန်းကျင်က နွေးရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှာနေကြတာလေ ....ပြီးတော့ ကိုသွင့်မှာ စေ့စပ်ထားတဲ့သူရှိတယ်ဆိုတာကရော အမှန်ပဲလား ..ဒီကိစ္စကို သေချာ သိချင်တယ် " "မဟုတ်တာ နွေးရယ် ... ဒီခေတ်ထဲမှာ ဒါမျိုးတွေ ရှိသေးလို့လား ...ကိုယ့်ဘ၀မှာ ပထမဆုံးအနေနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့မိတာ နွေးပဲ ရှိတယ် ....စိတ်ချပါ ဒီကိစ္စကို နွေးလက်ခံနိုင်တဲ့အထိကိုယ်ရှင်းပြမယ် ... ပြီးတော့ နွေးကို ကိုယ်တောင်းဆိုချင်တာ တစ်ခုရှိတယ် ... ဘယ်သူတွေဘာတွေ ပြောပြော ကိုယ်ကိုပဲ ယုံကြည်ပေးပါ နွေးရယ် ... အမေက မိဘပီပီ ကိုယ်တို့ကို သဘောမတူနိုင်ဘူးလို့ ပြောနိုင်ပါတယ် ...ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့အမေက အဆင်ခြင်မဲ့တဲ့ သူမျိုး ...အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့သူမျိုးမဟုတ်ပါဘူး ... နွေးအကြောင်းကို သေချာသိရင် အမေလက်ခံမှာပါ ...အမေလက်ခံအောင်လဲ ကိုယ်ကြိုးစားမယ် ...ပြီးရင် နွေးကို လူကြီးစုံရာနဲ့ လာတောင်းမယ်....ဒီကြားထဲမှာ နွေးက တတ်နိုင်သလောက် ကိုယ့်ကို နားလည်ပေးပါနော်််..." သွင်ငြိမ်းထက်သည် နွေးနွေး၏ လက်ကလေးကို ယုယကြင်နာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးလျှင် တောင်းပန်စကားကို ဆိုမိလေသည်။ထို့အတူ စိတ်ထဲမှလည်း မရီးဖြစ်သူ အိသဇင်ကို အတော်လေးပင် စိတ်တို ဒေါသထွက်မိလေသည်။ " နွေးလဲ အခြားသူပြောတဲ့ စကားကြောင့် ကိုသွင့်ကို ရန်မလုပ်ပါဘူး .. တစ်ခုတော့ ရှိတယ် ... နွေးကို အထင်သေးနေတဲ့သူတွေနဲ့တော့ ရှေ့ဆက်အဆင်ပြေမယ် မထင်ဘူး ကိုသွင်ရယ် " " ဒီအတွက် စိတ်ချပါနွေးရယ် ...ကိုယ်တို့ကြားထဲမှာ ဘယ်သူမှ ဝင်ပါလို့ မရဘူး ... ကိုယ့်မှာ အစီအစဉ်တွေ ရှိပြီသားပါ...နွေးကို စော်ကားတာဟာ ကိုယ့်ကို စော်ကားတာပဲလေ " နွေးနွေး၏ စကားကြောင့် သွင်ငြိမ်းထက်သည် ပျာပျာသလဲနှင့် ပြောလိုက်သည်။ "အင်းပါ ...အိမ်ရောက်ရင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပဲ ပြောနော် ..နွေးက ကိုသွင့်ကို ယုံပါတယ်... တော်ကြာ မမကြီးကပါ သဘောမတူဘူးဆိုပြီး ထပြောမှာ ကြောက်တယ် ... နွေးအတွက်တော့ မမကြီးက မိခင်တစ်ယောက်လိုပဲမို့ မမကြီး စိတ်ဆင်းရဲတာမျိုးကိုလဲ မဖြစ်စေချင်ဘူး " နွေးနွေးသည် ပြောနေရင်းမှ တောင်းပန် တိုးလျှိုးသော အကြည့်များနှင့် ကြည့်နေရှာသည့် သွင်ငြိမ်းထက်၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်မိပြီး စိတ်ထဲမှသနားသွားမိကာ "ကဲပါ စိတ်အရမ်းညစ်မနေပါနဲ့ ... နွေးလဲ ဆတ်ဆတ်ထိမခံ ဖြစ်တတ်တဲ့စိတ်ကို လျှော့ပါ့မယ် ... ဆေးရုံမှာလဲ လူရောစိတ်ရော ပင်ပန်းလာရတဲ့ကြားထဲ နွေးကပါ ထပ်ပြီး စိတ်ညစ်အောင် မလုပ်ချင်ပါဘူး " နွေးနွေးသည် ပြောရင်းမှ ချစ်ရသူ၏ နဖူးပြင်ထက်မှ ချွေးသီးလေးများကို တစ်ရှူးစလေးနှင့် ပွတ်သုတ်ပေးလိုက်သည်။ထိုအခါ သွင်းငြိမ်းထက်သည် နွေးနွေး၏ ခေါင်းလေးကို လက်နှင့် ခပ်ဖွဖွပွတ်လိုက်ပြီးလျှင် တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "ဆေးရုံမှာ စတွေ့ကတည်းက ကိုယ့်ဘဝကို နွေးနဲ့ပဲ ရှေ့ဆက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ...ဒါကို ဘယ်သူမှ တားလို့မရပါဘူး နွေးရယ် " ~~~~~~~ ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် မိမိရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော သားဖြစ်သူကို မဝံ့မရဲ ကြည့်လိုက်မိသည်။ချွေးမဖြစ်သူ အီသဇင်၏လုပ်ရပ်အတွက် ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် သားဖြစ်သူကို မျက်နှာပူမိသည်မှာ အမှန်ပါပင်။သို့သော်လည်း ချွေးမဖြစ်သူက စေတနာနှင့် လုပ်ဆောင်ပါသည်ဟု ပြောလာသောအခါ ဒေါ်မေဇင်ထက်မှာ မပြောသာမဆိုသာဖြစ်ခဲ့ရသည်။ထို့ကြောင့်ပင် ချွေးမဖြစ်သူကို စောစောစီးစီးပင် သူတို့ တိုက်ရှိရာသို့ ပြန်ခိုင်းလိုက်ရလေသည်။မိန်းမများကြောင့် သားနှစ်ယောက် မသင့်မမြတ်ဖြစ်မည်ကို ဒေါ်မေဇင်ထက် စိုးရိမ်မိပါလေသည်။ "မပြောမဆိုနဲ့ မင်းမရီးက သွားခဲ့တာတော့ သူလွန်တာ အမှန်ပဲ ...ဒါပေမဲ့ အမလဲ သားတို့ကို သဘောမတူနိုင်ဘူး ...သားမှာ ကြိုက်စရာလူ ဒီလောက် ရှားလား " " ဘာလို့ သဘောမတူတာလဲ အမေ ...သူက တစ်ခုလပ်မို့လို့လား ...ဒါဆို အမေက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူနဲ့ သဘောတူတာလဲ ...ဘာလဲ မိုးကဗျာနဲ့လား....မိုးကဗျာက အပျို ... ငွေကြေးပြည့်စုံတယ် ... ပညာတတ်ဘွဲ့ရ ဆိုပြီး သဘောကျနေတာလား ..အဲ့ဒါတွေက သူ့ရဲ့ အပေါ်ယံ အရည်အချင်းတွေလေ ... မိုးကဗျာ လှသလောက် အပျော်အပါးမက်တာ ...အသုံးအဖြုန်းကြီးတာတွေ ...ကလပ်တွေ ဘားတွေသွားတတ်တာကိုရော အမေသိလား ...အဲ့ဒီလိုလူမျိုးကို အပျိုဆိုတဲ့နာမည်လေးရှိတာနဲ့ပဲ ယူရမှာလား အမေ " သွင်ငြိမ်းထက်က မိခင်ကို မေးလိုက်သည်။ " ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းဘူး အမေရာ ... ကျွန်တော့်ကို အမေ အရမ်းအထင်သေးတာပဲ ... ကျွန်တော်လိုလူက ချစ်တဲ့စိတ်တစ်ခုနဲ့ပဲ မိုးမမြင် လေမမြင်ဆုံးဖြတ်မဲ့သူမျိုးလား ... ကျွန်တော် သူ့ကိုချစ်တာမှန်ပေမဲ့ သူ့အကြောင်းကို သေချာ လေ့လာ စုံးစမ်းပြီးမှ ရွေးချယ်ခဲ့တာ အမေ ....သူက အိမ်ထောင်ဖက်က သစ္စာဖောက်ဖျက်ခဲ့လို့ လမ်းခွဲခဲ့ပြီး သူ့ဘဝကို အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားနေတာပါ...အဲ့ဒါက အပြစ်လား အမေရယ် ...သားတော့ သူ့ကိုချစ်ရုံတင်မဟုတ်ဘူး လေးလဲလေးစားတယ် ... "

" ဘာဝယ်ကြမလို့လဲ ...မ၀ယ်ရင် ပြန်ကြပါနော် ...ဆိုင်မှာ ဧည်သည် ရောက်နေလို့ပါ ...တော်ကြာ ဒီရပ်ကွက်ကလူတွေကို အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့လူတွေလို့ ထင်သွားပါအုံးမယ် " ထိုသို့မအေးရီ ပြောလိုက်သော အခါ ဆိုင်ရှေ့တွင် တရစ်ဝဲဝဲနှင့် ရပ်နေကြသူများမှာ ထွက်သွားကြပါလေသည်။မအေးရီသည် ဆိုင်ထဲသို့ ၀င်လာပြီးလျှင် နွေးနွေး၏ ဘေးနားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ " နွေးရဲ့ အစ်မကြီးပါရှင် ... မမကြီး ..ဒီက အစ်မက ကိုသွင့်ရဲ့ မရီး မအိသဇင်တဲ့ " နွေးနွေးက အစ်မကြီးနှင့် အိသဇင်တို့ကို မိတ်ဆက် ပေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ .. ဒါဆို ကျွန်မ ပြန်လိုက်ပါအုံးမယ်ရှင် ...ဒီက မနွေးနွေးလည်း ကျွန်မပြောတာတွေကို သဘောပေါက် မယ်ထင်ပါတယ် ... ဘ၀ဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ်တည်ဆောက်လို့ ရတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးလေ " အိသဇင်က နွေးနွေးကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်ပြီးလျှင် ပြန်ရန်ပြင် လေသည်။ မအေးရီမှာ စကားအစအဆုံးကို မကြားသိရသော်လည်း အခြေအနေကို သဘောပေါက်နားလည်လိုက်သောက်ကြောင့် အိသဇင်ကို အသေအချာပင် စိုက်ကြည့်၍နေသည်။ နွေးနွေးသည် အစ်မဖြစ်သူ မအေးရီ၏ လက်ကို သူမ၏ လက်နှင့် အသာအုပ်၍ကိုင်ထားလိုက်ပြီးလျှင် အိသဇင်ကို ပြန်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါရှင် ... သဘောပေါက်ပါတယ် ...ကိုသွင်ငြိမ်းထက်ရော နွေးရော အရွယ်ရောက်ပြီးသားသူတွေမို့ .... သေချာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလိုက်ပါ့မယ် ..." ~~~~~~ အိသဇင်ဆိုသော အမျိုးသမီးပြန်သွားသည်နှင့် နွေးနွေးသည် အံကလေးကို ကြိတ်လျက် မျက်လုံးထောင့်မှ စီးကျလာသော မာနမျက်ရည်များကို တစ်ရှူးစနှင့် ပွတ်၍ သုတ်လိုက်သည်။ "ဘာမှ ခံစားစရာ မလိုဘူး ... ညနေ ကိုသွင်လာရင် အကုန်ပြောပြလိုက် ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောပြီး သူ့အိမ်ကို မပိုင်ရင် လမ်းခွဲပစ်လိုက် ...မယူခင်ကတည်းက အနှိမ်ခံရမယ်ဆိုရင် ဒီပွဲကို ငါကိုယ်တိုင်ဖျက်မှာ ...ဘာလဲ သူတို့သားပဲ တန်ဖိုးရှိတာလား....သူများ သားသမိးက တန်ဖိုးမရှိဘူးလား ..." အစ်မကြီး မအေးရိ၏ စကားကို ကြားသောအခါ နွေးနွေးရင်ထဲ ဆို့နင့်ကြေကွဲလာမိသည်။လောကမှာ သူတစ်ပါး အိမ်ထောင်ကို ဖြိုခွဲ၍ သူတစ်ပါး၏ အိမ်ထောင်ဖက်များကို ယူခဲ့ကြသော လူများသည်ပင်လျှင် လူအများကြားတွင် ပွဲလယ်တင့်နေကြသော ခေတ်ကာလမှာ နွေးနွေးတို့လို တစ်ခုလပ်ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် အထင် တသေး ရှိနေကြပါသနည်း။မိန်းမများသည် အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ပြီဆိုလျှင် အတတ်နိုင်ဆုံးအိမ်ထောင်ကို သက်ဆုံးတိုင်မြဲအောင် ကြိုးစားချင်ကြသည်။သည်လို ကြားထဲမှ အခြေအနေက ကိုယ့်အတွက်ဖြစ်မလာသော အခါ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ကြဖို့ကို သတ္တိရှိရှိဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်မလိုလားသော သို့မဟုတ် ကတိသစ္စာမတည်ကြည်သော ခင်ပွန်းယောကျာ်းကို ပြတ်ပြတ်သားသားစွန့်ပစ်လိုက်ပြီးလျှင် လူတကာ အထင်သေးရှုံ့ချချင်သော တစ်ခုလပ်ဆိုသော ဘဝကို ခံယူလိုက်ကြသည်။ ဒါသည် အပြစ်လား ။ ဘယ်အရာကများ လူအထင်သေးစရာဖြစ်ခဲ့ပါသနည်း ။ မှန်ရာကို ဆိုရလျှင် နွေးနွေးသည် မောင်မောင် လတ်နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ရခြင်းအတွက် နောင်တရခြင်း မရှိပါလေ။ တစ်ခုလပ် ဖြစ်နေရခြင်းအတွက်လည်း သိမ်ငယ်ခြင်းမရှိပါ ။လူတို့သည် ဆုံစည်းဖို့ရန် ကံတရားပါလျှင် ဆုံစည်းကြပြီး ကံကုန်လျှင် ခွဲခွါကြရမည်ဟုသာ နွေးနွေးခံယူထားမိသည်။ ~~~~~~~ " အမေရေ ...အိတော့ သိချင်တာနဲ့ပဲ ..အဲ့ဒီမိန်းမ အခြေအနေကို သွားကြည့်လိုက်တာ ... စရိုက်ဆန်လိုက်တာဆိုတာအမေရယ် အိကို ဘာပြောလိုက်တယ်ထင်လဲ ...သူတို့က အရွယ်ရောက် ပြီးသား လူလွတ်တွေတဲ့လေ ... သူနေတဲ့ ရပ်ကွက်ကလဲ စုတ်ပြတ်နေတာပါပဲ အမေရယ် ... တစ်အိမ်က ဘာလုပ်လုပ် တစ်အိမ်က ကြားနေရတယ် ....တကယ်ပါ အမေ့သား ကိုသွင် အဲ့ဒီလို မိန်းမနဲ့ ဘယ်လိုများ တွေ့သွားလဲ မသိဘူး " အိသဇင်က မဲ့ကာရွှဲ့ ကာနှင့် ယောက္ခမဖြစ်သူကို ပြောပြနေသည်။ ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် ချွေးမဖြစ်သူ၏ ပြောစကားများကို နားထောင်ရင်း နဂိုစိတ်ရင်းခံကောင်းသူပီပီ တုန်တုန်လှုပ်လုပ်အသံလေးနှင့် ပြောလိုက်သည်။ "သမီး အဲ့ဒီလို သွားပြောတော့ ကောင်းပါ့မလားကွယ် ...အဓိက က ကိုယ့်သားကိုပဲ ပြောရမှာ မဟုတ်လားကွယ် .. သားငယ် ပြန်လာရင် စိတ်များဆိုးနေမလား မသိဘူး " ဒေါ်မေဇင်ထက်က စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်ဆိုးလဲ ဘာအရေးလဲ အမေ....အဓိက က အမေ စိတ်မပျော့အောင်နေ ... သဘောမတူတဲ့အကြောင်းကို တိတိလင်းလင်း ပြောပြထားလိုက်ပေါ့ ...အမေ့စကားကိုဆို အမေ့သားငယ်ကနားထောင်တယ်လေ ... အိရဲ့ ညီမ မိုးကဗျာနဲ့သာဆိုရင် နေနဲ့ လ ရွှေနဲ့မြပဲ အမေ .... ညီမလေးကဗျာက ပညာတတ်ဘွဲ့ရ ... တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေ ... ပြီးတော့ ယောကျာ်းဆိုတာလေးလို့ ...အလုပ်နဲ့သူ့အိမ်ရယ် အိတို့အိမ်က လွဲလို့ ဘယ်မှမသွားမလာ ...ဘယ်သူနဲ့မှ အရှုပ်အရှင်း ရှိတာ မဟုတ်ဘူး ...အိက ကိုသွင့်ကို မောင်အရင်းလို သဘောထားလို့ ပြောတာ အမေ " ~~~~~~~ " ကိုယ် ထောင်းပန်ပါတယ် နွေးရယ်.... နောက် ဒီလို ထပ်မဖြစ်စေရဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ် " သွင်ငြိမ်းထက်သည် နွေးနွေး၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်လျက် တောင်းပန်စကားဆိုလိုက်မိသည်။

တစ်ခုလပ် " အပိုင်း ( ၁၆ ) ***** အိသဇင်သည် နွေးနွေးကို တွေ့သောအခါ နွေးနွေး၏ တည်ကြည်အေးဆေးသောမျက်နှာထားနှင့် လူရည်သန့်ပုံပေါ်လွင်နေသော အသွင်အပြင်ကြောင့် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားမိလေသည်။ဝတ်စားထားသော သွင်ပြင်ပုံစံမှာလည်း ဘောင်းဘီရှည်အပွနှင့် တီရှပ်ခပ်ပွပွကို ခေတ်မီမီ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသောကြောင့် လက်တစ်လုံးကြိုးဂါဝန်များနှင့်သာအမြဲနေလေ့ရှိသော ညီမငယ်ဖြစ်သူမိုးကဗျာနှင့် အနည်းငယ်မျှ ကွာခြား၍နေလေသည်။ နွေးနွေးသည် အဝတ်အစားတောက်တောက် ပြောင်ပြောင်နှင့် ရွှေငွေရတနာများကို အပြည့် ဆင်ယင်လာသော ဧည့်သည်အမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး ခဏတာမျှ ကြက်သေသေသလို ငြိမ်သက်သွားမိသော်လည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပြန်၍ သတိဝင်လာမိသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ ...အထဲဝင်ပါအုံး ..အထဲမှာ လာထိုင်ပါ " နွေးနွေးသည် သတိဝင်လာသည်နှင့် ပျူငှာစွာပင် ခရီးဦးကြိုပြုလိုက်သည်။ထိုအခါ အိသဇင်သည် မျက်နှာထားတင်းတင်းနှင့်ပင် ခုံတွင် ဝင်၍ ထိုင်လိုက်လေသည်။ " လာရင်းကိစ္စကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲပြောမယ်နော် ... တို့ရဲ့မတ်လေးမှာ မကြာခင် လက်ထပ်တော့မဲ့ စေ့စပ်ထားပြီးသားသူရှိတယ် ....ပြီးတော့ တို့ရဲ့မတ်လေးလို ဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ခုလပ် မိန်းခလေးကို သဘောမတူနိုင်ပါဘူးတဲ့ တို့ ယောက္ခမကြီးက ပြောခိုင်းလိုက်တယ် '' ကြားလိုက်ရသော စကားကြောင့် နွေးနွေး၏ ရင်ကို ဆယ်ပေါင်တူနှင့် အထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အောင့်တက်သွားပြီး ဒေါသလည်းထွက်လာမိလေသည်။သို့သော်လည်း နွေးနွေးသည် ဒေါသကို ချက်ချင်းပြန်၍ထိန်းချုပ် ပစ်လိုက်ပြီး စကားကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "နွေးအနေနဲ့ ကိုသွင့်မှာ စေ့စပ်ထားတဲ့သူ ရှိတာကို မသိတာတော့အမှန်ပါပဲရှင် ....တကယ်လို့ သူ့မှာ စေ့စပ်ထားတဲ့သူရှိမှန်း သိရင် နွေးလက်မခံပါဘူး .... စိတ်ချပါရှင် သူ့ကိုမေးမြန်းပြီး ဒီကိစ္စက သေချာတယ်ဆိုရင် ...ဘယ်သူတားတား နွေး လမ်းခွဲမှာ ပါ....." အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလာသော နွေးနွေး၏ ပုံစံကြောင့် ရုတ်တရက် အိသဇင်မှာ ဘာပြန်ပြောရမည်မှန်း မသိဘဲ ဖြစ်သွားမိလေသည်။မိမိကို ကတ်ကတ်လန်အောင် ရန် စကားပြောခဲ့လျှင် ချိုးချိုးနှီမ်နှိမ်ပြောပစ်ပြီး ငွေနှင့် ပေါက်၍ရန်ရှာမည်ဟု တွေးထားခဲ့သော အိသဇင်မှာ မည်သည့်စကားကို ဆက်ပြောရမည်မှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားမိပါလေသည်။ "အဓိကကတော့ ...တို့ ယောက္ခမကြီးက သူ့သားလို ဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့ ဒီက ညီမလို တစ်ခုလပ် မိန်းခလေးတစ်ယောက်ကို ...အင်း .... တို့စကားပြောရိုင်းသွားရင် ဆောရီးပါနော် ....မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စမို့ တို့လဲ ရှေ့မျက်နှာနောက် ထားပြီး လာပြော ပေးရတာပါ ... တကယ်လို့ ငွေလိုအပ်ရင် လဲ ပြောပါတဲ့ ...." ကြားလိုက်ရသော စကားကြောင့် နွေးနွေးရင်ထဲစူးခနဲ နာကျင်အောင့််တက်သွားမိပြန်သည် ။တကယ်ဆို သည်လို အရေးတွေကို မှန်းဆ၍ နွေးနွေးသည် သွင်ငြိမ်းထက်ကို အတန်တန် ရှောင်ရှားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။နွေးနွေးသည် တစ်ခုလပ် ဖြစ်ပါသည်။သို့သော်လည်း နွေးနွေးသည် အချို့သော အပျိုစင်လေးများကဲ့သို့ အပျော်အပါးကိုလည်း မလိုက်စား ရည်းစားတကာနှင့် ဟော်တယ် သွားသောမိန်းမမျိုးမဟုတ်ပါ။ပြီးလျှင် နွေးနွေးသည် ကိုယ့်ဘဝကိုယ်ကျောင်းခဲ့သည်။နွေးနွေးပိုင်ဆိုင်သော ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ချင်းစီတိုင်းသည်လည်း နွေးနွေး၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် သာရခြင်းဖြစ်သည်။ထို့ကြောင့် နွေးနွေးကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားသည် ။ လေးစားသည်။သို့အတွက် ဘုရင်ခံပင် ဖြစ်စေကာမူ မိမိ၏သိက္ခာနှင့်မာနကို စော်ကားလာလျှင် သည်းခံမည် မဟုတ်ပါချေ။ထို့သို့ စော်ကားပြောသူများကိုလည်း နွေးနွေး၏ အိမ်ရိပ်ကိုပင် အနင်းခံရန် စိတ်ကူးမရှိပါလေ။သို့သော်လည်း ယခုအခါ၌ နွေးနွေးအပေါ် ချစ်ရှာလွန်းသော ချစ်ရသူကြောင့် စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံးထိန်းချုပ်ပြီးလျှင် အတည်ငြိမ်ဆုံး တုံ့ပြန်ရန်သာ စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ရသည်။ "မှန်ပါတယ် နွေးက တစ်ခုလပ်ပါရှင် ....ဒါပေမဲ့ သူလဲလူလွတ် နွေးလဲလူလွတ်မို့ သူ့ကို လက်ခံခဲ့တာပါ ... လမ်းခွဲဖို့ မခွဲဖို့ကိုတော့ အစ်မတို့ဘက်က စိတ်သဘောထားကို သိရပြီမို့ နွေးတို့ သေချာစဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပါ့မယ် ..ငွေကြေးကိစ္စကတော့ နွေးရဲ့လုပ်အားနဲ့ရှာထားတဲ့ငွေက လွဲလို့ ဘယ်သူပေးတဲ့ငွေကိုမှ လက်မခံပါဘူးရှင် ... နွေးရှာထားတဲ့ငွေတွေက မိဘ မောင်ဘွားဆီက ရထားတာလဲ မဟုတ်သလို ...ဘယ်ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆီကမှ ယူထားတာလဲ မရှိပါဘူး .. နွေးပိုင်ဆိုင်သမျှက နွေးကိုယ်တိုင်ပင်ပင်ပန်းပန်းရှာထားခဲ့တာမို့ နွေးရဲ့ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံကလွဲရင် အခြားသူရဲ့ ပိုက်ဆံကို တန်ဖိုးလဲ မထားသလို လိုချင်စိတ်လဲ မရှိပါဘူး " ~~~~~~~ မအေးရီသည် ညီမဖြစ်သူ၏ ဆိုင်ရှေ့တွင် ကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်ကို တွေ့သောကြောင့် လုပ်လက်စအလုပ်များကို ချထားခဲ့ပြီး ကမန်းကတန်းပင်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ညီမဖြစ်သူ၏ ဆိုင် ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဆိုင်ရှေ့တွင် မယောင်မလည် ရပ်နေကြသူအချို့ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသောကြောင့်မျက်နှာထားတင်းတင်းနှင့် မေးလိုက်သည်။

နွေးနွေးသည် အမျိုးသမီး၏ စကားကြောင့် ကြက်သေသေလျက်ရပ်နေမိလေသည်။ထိုအမျိုးသမီးကို လမ်းပြလိုက်ပို့ပေးသော ရပ်ကွက်ထဲမှ အသိအမျိုးသမီးမှာလည်း ဆိုင်ရှေ့နားတွင် မယောင်မလည်နှင့် ရပ်၍ နွေးနွေးတို့ကို အကဲခတ်၍ နေလေသည်။ ==================== အပိုင်း ( ၁၆ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

"ဟာ ... နွေး ...နာသွားလားဟင် ...ကိုယ်ပြော သားပဲ ...အဲ့ဒီနေမှာပဲ ရပ်နေပါဆို " သွင်ငြိမ်းထက်နှင့် နွေးနွေးမှာ မှောင်ကြီးထဲတွင် နှစ်ယောက်သား တိုက်မိကြခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။သွင်ငြိမ်းထက်သည် တိုက်မိရင်း ယိမ်းယိုင်သွားသော နွေးနွေး၏ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ထိန်းဖမ်းလိုက်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်မိရင်းမှ နီးကပ်စွာတည်ရှိနေသော နွေးနွေး၏ကိုယ်လုံးလေးကို သတိလက်လွတ်သိမ်းဖက်လိုက်မိလေသည်။ " နွေး ....နွေးကိုချစ်တယ် " သွင်ငြိမ်းထက်၏ အသံသည် လှိုက်မော တုန်ရီနေသကဲ့သို့ နွေးနွေးသည်လည်း ရင်ခုန်သံတွေ ဆူညံပေါက်ကွဲလျက် ရှိပါလေသည်။နှစ်ယောက်သား အတန်ကြာမျှသတိလက်လွတ်ဖြစ်နေမိကြပြီးသည့်နောက်တွင် သွင်ငြိမ်းထက်သည် နွေးနွေး၏နဖူးပြင်လေးကို မှန်းဆ၍ နမ်းရှိုက်လိုက် သည်။ "နွေး ...ကိုယ်ပြန်တော့မယ်နော် ...ဆိုင်သိမ်းတော့နော် " သွင်းငြိမ်းထက်သည် ပြောပြီးသည်နှင့် ဖက်ထားသော နွေးနွေး၏ ကိုယ်လုံးလေးကို လွှတ်လိုက်ပြီးလျှင် အားသွင်းမီးအိမ်ကို ထွန်းလိုက်လေသည်။ပြီးနောက် ဆိုင်သိမ်းရန်ပြင် လေသည်။ နွေးနွေးသည် သွင်ငြိမ်းထက်၏ အပြုအမူကြောင့် ကြည်ကြည်နူးနူးလေးပြုံးလိုက်မိလေသည်။ ~~~~ ~~~ "အမေ ...အမေရေ ... အိသိလာပြီး ....ကိုသွင့်ကောင်မလေးအကြောင်းကို ...အိ သိလာခဲ့ပြီ " " ဘက်ကလဲ ... ဘယ်သူတဲ့လဲ သမီး ....သူက အမေတို့ကို့ ဘာလို့ မိတ်ဆက်မပေးသေးတာလဲ " ဒေါ်မေဇင်ထက်မှာ ချွေးမဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် တအံ့တသြနှင့်ပြန်မေးလိုက်လေသည်။ "ပြောမယ် အမေရေ ..အမေ့သားက ဘယ်မိတ်ဆက်ပေးရဲမှာလဲ ...ကောင်မက တစ်ခုလပ်တဲ့ အမေရဲ့ ...ဒီကြားထဲ မိဘတွေ မရှိလို့ တစ်ယောက်တည်းနေတာတဲ့လေ ..စီးပွားရေးကတော့ ငွေတွေ ဘယ်ကရလဲတော့ မသိဘူး ..စတိုးဆိုင်ဖွင့်ထားတယ် အမေ.." "ဘာ ... ဘာပြောတယ် သမီး ...တစ်ခုလပ်ဟုတ်လား ...မိုက်လိုက်တဲ့သား ... မအေကတော့ အထင်ကြီးလိုက်ရတာ ... တွေ့မယ် ...ပြန်လာမှ တွေ့မယ် " "အမေ့ကို အိမပြောဘူးလား ...မိန်မလည်တွေနဲ့ တွေ့ပါမယ်ဆိုနေ ... ခုတော့ အိထင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာတာပဲ ... တစ်ခုလပ်မက ဘယ်လိုတွေ မြူဆွယ်ထားလဲ မသိဘူး ...အမေ့သားက ခုဆို အိတို့ကိုတောင် စကားသိပ်မပြောဘူးလေ " "အို မရဘူး ...ဒါမျိုးတော့ လက်မခံနိုင်ဘူး ... သူ့မှာ ကြိုက်စရာမိန်းမ အဲ့ဒီလောက်ရှားနေလား ... မအေမျက်နှာကိုမှမတောက် သိမယ်" အိသဇင်သည် ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ ဒေါသကို မီးလောင်ရာလေပင့် ပြောပေးနေလိုက်သည်။ ~~~~ " သွင်ငြိမ်းထက် .... မင်းမှာ ကြိုက်စရာလူဒီလောက်ရှားနေလား ပြောစမ်း ....တစ်ခုလပ် အပြင် ကြိုက်စရာလူမရှိဘူးလား " ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် သားဖြစ်သူ သွင်ငြိမ်းထက်ကို ပြစ်တင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းတွေ ပြောတာလဲ အမေရယ် ...အိမ်ထောင်ဖက်က သစ္စာမရှိလို့ သူလမ်းခွဲခဲ့တာလေ အမေ ..အဲ့ဒါက အပြစ်ကြီးတစ်ခုလား ... အမေ သူ့အကြောင်းကို အကုန်မသိဘဲနဲ့ ဘာလို့ အထင် သေးနေတာလဲ " " ဘာမှမသိချင်ဘူး ....သူနဲ့ သဘောမတူဘူး ... တခြားလွတ်လပ်တဲ့သူကို ရှာ ..." "အမေ ...ကျွန်တော်ကို မယုံဘူးလား ... ကျွန်တော် ချစ်လို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့သူကို အမေ မချစ်ပေးနိုင်ဘူးလား ...ကျွန်တော်ကတော့ မမအိရဲ့ စိတ်ဓါတ်ကို မကြိုက်တာတောင် အမေက မမအိကို ချစ်နေမှန်းသိလို့ အမေ့ သဘောကျနေပေးခဲ့တယ် ... ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာတော့ အမေတစ်ယောက်တော့ ကျွန်တော်ကို ယုံကြည်ပေးမယ် ထင်ခဲ့မိတာ ...ကျွန်တော်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အမေ မကြိုက်တာမှန်သမျှ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး ... ဒီတစ်ကြိမ်လဲ ကျွန်တော်လုပ်ရပ်မှန်လား မှားလားဆိုတာကို အမေ သေချာစောင့်ကြည့်ပေးပါလား အမေရယ်...သူက အမေတွေးထင်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုးမဟုတ်ပါဘူး ....သတ္တိလဲရှိပြီး ရိုးသား အေးဆေးတဲ့မိန်းခလေးမျိုးပါ ဒေါ်မေဇင်ထားသည် သားဖြစ်သူ သွင်ငြိမ်းထက်၏ ဒေါသမပါဘဲ လေးနက်တည်ကြည် စကားသံကြောင့် ဒေါသကို လျှော့လိုက်ပြီးလျှင် သက်ပြင်းကိုချလိုက်သည်။သားဖြစ်သူ ပြောသောစကားမှာလည်း ဟုတ်မှန်နေခဲ့လေသည်။သွင်ငြိမ်းထက်သည် ဒေါ်မေဇင်ထက်အတွက် သားကြီးနှင့် ပင်မတူဘဲ အားကိုးတိုင်ပင်၍ရသော သား ဖြစ်ခဲ့လေသည်လေ။ ဘာမဆို မိခင်ဖြစ်သော ဒေါ်မေဇင်ထက် အတွက် ဘာမဆိုလိုက်လျောပေးခဲ့သည်။လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူဆုံးသွားသောအခါ အိမ်ထောင်ရက်သားကျနေပြီဖြစ်သော သားကြီးထက် သားငယ် သွင်ငြိမ်းထက်သည်သာ ဒေါ်မေဇင်ထက်အတွက် အားကိုးတိုင်ပင်ရာ အဖော်မွန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ထို့ကြောင့်ပင် သားဖြစ်သူ သွင်ငြိမ်းထက်သည် ပေါ့ပေါ့ပြတ်ပြတ်နှင့်ပေါ့တန်တန် လူစားမျိုး မဟုတ်မှန်းလည်း ဒေါ်မေဇင်ထက် သိပါလေသည်။ ~~~~~~ "နွေးနွေးရေ ... နွေးနွေး ... ဒီမှာ ဧည့်သည့် ... နွေးနွေးရဲ့အိမ်ကို ရှာနေလို့ ...အစ်မ ခေါ်လာခဲ့ပေးတာ " နွေးနွေးသည် လမ်းထိပ်နားတွင်နေသော အသိအစ်မကြီး၏ စကားကြောင့် ဆိုင်ရှေ့သို့ထွက်ကြည့်လိုက်ရာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသော နွေးနွေးမသိသည့် သူစိမ်းအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ " နွေးနွေးဆိုတာ ညီမလား ....တို့က သွင်ငြိမ်းထက်အစ်ကိုရဲ့မိန်းမအိသဇင်ပါ ... ယောက္ခမကြီးက လွှတ်လိုက်လို့က်လို့ပါ ...ခဏလောက် အထဲကို ၀င်လို့ရမလား "

မီးဖိုခန်းထဲတွင် အိ သဇင်နှင့် မိုးကဗျာတို့စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် သွင်းငြိမ်းထက်က မိုးကဗျာကို လှမ်း၍ပြုံးပြလိုက်ပြီးလျှင် မရီးဖြစ်သူကို ခေါ်လိုက်သည်။ပြီးလျှင် ရှေ့မှနေ၍ ခြံထဲသို့ ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။ " ကိုသွင် ..ဘာပြော မလို့လဲ " အိသဇင်၏ အသံမှာ မာထန်၍နေလေသည်။ " မမအိကို စေတနာနဲ့ ပြောချင်တာပါ ...ဒီအိမ်မှာက ယောကျာ်းလေးက ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းရှိတာမဟုတ်ဘူးလေ....အစ်ကိုလဲ ရှိတယ် မဟုတ်လား ... ဟို ....ကန်တော့ပါရဲ့ မရှိသေ့စကား ပြောတယ်ပဲဆိုဆို ....ကျွန်တော်အတွက် လူတွေရဲ့ ကိုယ်လုံးတီးခန္ဓာကိုယ်တွေဆိုတာ တစ်နေ့တစ်နေ့ ဆေးရုံမှာ မမြင်ချင်လဲ မြင်နေရတော့ မိန်းခလေးတွေရဲ့ မပေါ့်တပေါ် ပုံစံတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော်ကတော့ ဘယ်နေရာက ဖြင့် ဘာရောဂါဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့အတွေးကိုပဲ တွေးမိတယ် ....ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကရော အဲ့ဒီလို တွေးနိုင်ပါ့မလား မမအိ ...ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ စော်ကားတာမဟုတ်ဘူးနော် ... ဖြစ်တတ်တဲ့သဘာဝတွေကို ပြောပြတာ ... တော်ကြာ ခုတ်ရာတစ်ခြားရှရာတစ်ခြား ဖြစ်နေမှာစိုးလို့ " " ဟင် ...မင်း ...မင်း ဒါဘာစကားလဲ ကိုသွင်.." သွင်ငြိမ်းထက်၏ စကားကြောင့် အီသဇင်မှာ ရှူးရှူးရှာရှာနှင့် ဒေါသတကြီးပြော လေသည်။ "စိတ်မဆိုပါနဲ့ မိမိအိ ... အစ်ကိုနဲ့ မမအိလဲ ချစ်လို့ကြိုက်လို့ ယူခဲ့ကြတာပဲမဟုတ်လား ....ကျွန်တော်လဲ ကျွန်တော်ချစ်တဲ့သူ့ကိုပဲ လက်ထပ်မှာပါ " သွင်ငြိမ်းထက်သည် ပြောချင်ရာကို ပြောပြီးသည်နှင့် မရီးဖြစ်သူနားမှ ထွက်လာခဲ့ပြီးလျှင် ကားရပ်ထားရာဆီသို့ လှမ်းလျှောက်ခဲ့လေသည်။ ~~~~~~ "ဝမ်းသာလိုက်တာ နွေးရယ် ... ဒီကမ္ဘာ ကိုယ်လောက် ပျော်တဲ့သူရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ် " " အို ကိုသွင် ...ဟိုမှာ လူတွေ ကြည့်ကုန်ပြီလေ " သွင်ငြိမ်းထက်သည် နွေးနွေး၏ အဖြေစကားကြောင့် ဝမ်းသာအားရနှင့် အမှတ်တမဲ့ နွေးနွေး၏ လက်ကလေးကို ဆွဲယူပြီး သူရင်ခွင်ထက်တွင် ဖိကပ်လိုက်သောကြောင့် နွေးနွေးက လက်လေးကို ပြန်ရုန်းလိုက်ပြီးလျှင် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်မိလေသည်။ " ဟာ ...ဆော ..ဆောရီးပါ နွေးရယ် ...ကိုယ်ပျော်လွန်းလို့ သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားမိတာပါ " သွင်ငြိမ်းထက်သည် အပျော်မျက်နှာနှင့် တောင်းပန်စကားဆိုလိုက်ရင်း နွေးနွေး၏ မျက်နှာလေးကို စူးစိုက်၍ ကြည့်နေမိလေသည်။ " ဒါနဲ့ ကိုသွင့် အမေက နွေးနဲ့ သာဘာမတူမှာစိုးရိမ်မိတယ် " "မစိုးရိမ်ပါနဲ့ နွေးရယ် ...ကိုယ့်ရဲ့ အမေက ရုပ်ရှင်တွေထဲက မိန်းမကြီးတွေလို မဟုတ်ပါဘူးကွာ " သွင်ငြိမ်းထက်က ရွှင်မြူးမြူးလေး စနောက်လိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ ... နွေးဆိုင်ဖွင့်ဖို့အတွက် ....ကိုယ်ကို့ဆေးရုံဝန်းကျင်နားမှာ ဆိုင်ခန်းငှါးရင် ကောင်းမလား ... ကိုယ်က ဆရာဝန်ဆိုပေမဲ့ လစာက ကောင်းတာမဟုတ်တော့ ကိုယ်စုထားတဲ့ငွေကို နွေးရဲ့ လုပ်ငန်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားမယ်နော် ...မိန်းမရပြီဆိုရင် ...အမေ့ဆီကပ်စားနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး မဟုတ်လား " " ဟင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ ..." နွေးနွေးက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အတည် ပြောနေတာ နွေးရဲ့ ... ကိုယ်တို့ အသက်တွေလဲ မငယ်တော့ဘူးလေ .. ပြီးတော့ ကိုယ့်အလုပ်က ခွင့်ယူလို့ရတဲ့အလုပ်လဲ မဟုတ်ဘူးလေ... ကိုယ်တို့ တွေ့ဖို့ဆိုတာ ညဘက်ပဲရှိတာ ... ညဘက်တွေ နေ့တိုင်း နွေးဆီလာချင်ပေမဲ့ လ ပတ်ဝန်းကျင်က ပြောမှာစိုးလို့ ကိုယ့်မှာ ထိန်းနေရတာ" နွေးနွေးသည် သွင် ငြိမ်းထက်၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်နေမိပြီး ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးနေမိသည်။မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ချစ်ရသော ချစ်သူက လက်ထပ်ရန် တောင်းဆိုခြင်းသည် အလိုချင် အတောင့်တဆုံး ဆန္ဒတစ်ခုပဲ မဟုတ်ပါလား။ "ကိုယ့်ဆန္ဒကိုပဲ ပြောနေမိတာ နွေးရဲ့ ဆန္ဒကို ပြောအုံးလေကွာ " သွငြိမ်းထက်၏ စကားကြောင့် နွေးမှာ ခေါင်းလေးကို ငုံ့ထားလိုက်မိပြီး "နည်းနည်းမမြန်လွန်းဘူးလား ... နှစ်ကုန်တဲ့အထိ စောင့်ပါအုံး .... နွေးက အိမ်ထောင်ပြုမပြုခင် မမကြီးတို့ရဲ့ ကျေးဇူးတွေကိုလဲ ဆပ်ချင်သေးလို့ " "အင်းပါ ... နွေးသဘောလေ ...နောက်မှ ဆက်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့ ... ဒီနေ့တော့ လျှောက်လည်ကြရအောင် .. နွေး ဘယ်သွားချင်လဲ ..ဘာလုပ်ချင်လဲ ...ဘာစားချင်လဲ ပြော .... ဒီနေ့တစ်နေကုန် ကိုယ်အားတယ် " ~~~~ " နားရက်လေးတော့ အိမ်ကို စောစောပြန်လိုက်လေ ... တော်ကြာ နွေးဆီမှာပဲ အချိန်ကုန်သလို ဖြစ်နေလို့ ....ကိုသွင့်အမေ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပါ့မယ် " " ခဏလေးပါကွာ ...ငါးမိနစ်ပဲထပ်နေပါ့မယ် နော် ..." သွင်ငြိမ်းထက်က မျက်နှာငယ်လေးနှင့် နွေးနွေးကို ပြောလိုက် သည်။ "အင်းပါ ...ကိုသွင် ပင်ပန်းနေမှာစိုးလို့ပါ ... ဆေးရုံမှာလဲပြေးလိုက်လွှားလိုက်နဲ့ ပင်ပန်းခဲ့တာမဟုတ်လား ....ဒီရောက်တော့လဲ လှဲစရာနေရာမရှိ ဘာမရှိနဲ့လေ " "ရပါတယ်ကွာ ... နွေးကို တွေ့ရတာနဲ့ ပင်ပန်းတာတွေ ပျောက်သွားပါပြီ ....ဟာ ...မီးပျက်သွားပြီး ... နွေး ခလုတ်တိုက်မယ်နော် ....အဲ့ဒီမှာပဲရပ်နေ ကိုယ်မီးသွားထွန်းလိုက်မယ် ..." ဘွင်ငြိမ်းထက်က နွေးနွေးကို ပြောလိုက်ပြီး အမှောင်ထဲတွင် စမ်း၍ အားသွင်း မီးချောင်းရှိရာသို့ ထသွားလိုက်သည်။ "ဘုတ် ..." "အင့်် " "အမေ့ "

တစ်ခုလပ် " အပိုင်း ( ၁၅) ******* သွင်ငြိမ်းထက်သည် မိုးကဗျာကို စူးစူးစိုက်စိုက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးပဲ ကဗျာ ... ကိုယ့်ဘာသာလုပ်လိုက်ပါ့မယ် ..... မင်းသွားအိပ်တော့လေ " "ရပါတယ် ကိုသွင်ရယ် ..အပန်းကြီးတာမှ မဟုတ်တာ ... ပြီးတော့ အန်တီက .. မနက်ကျရင် ကိုသွင်ဝတ်ဖို့ ၀တ်စုကိုပါ မီးပူတိုက်ပေး ခိုင်းလိုက်လို့လေ " ထွက်သွားမည့်ပုံမပေါ်ဘဲ ပြောရင်းနှင့် အဝတ်စား ဗီဒိုကိုပါ ဖွင့်ရန် ပြင်နေသော မိုးကဗျာကိုကြက်ပြီး သွင်းငြိမ်းထက်ပြုံးလိုက်မိသည်။ " လာဖွင့်ပေးပါအုံး ကိုသွင် ..ဗီဒိုတံခါးက မပွင့်ဘူးဖြစ်နေလို့ " မိုးကဗျာ ချွဲချွဲပျစ်ပျစ် အသံလေးနှင့်သွင်ငြိမ်းထက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ သွင်ငြိမ်းထက်သည် မိုးကဗျာရှိရာဆီသို့ လှမ်းလျှောက်သွားသောအခါ မိုးကဗျာသည် ဖားလျားချထားသော ဆံပင်များကို နားနောက်သို့သိမ်းလိုက်ပြီး သွင်ငြိမ်းထက် ကို ကြည့်နေလေသည်။ဆံပင်များကို နားရွက် နောက်သို့ သိမ်းလိုက်ခြင်းကြောင့် မိုးကဗျာ၏ လည်ကုပ်သား ဖွေးဖွေးလေးမှာ ထင်းခနဲ ပေါ်လာလေသည်။ "ကျေးဇူးပါပဲ ကဗျာ ....အိမ်ကလူတွေ မအားဘူးဆိုတော့လဲ ....ကဗျားကိုပဲ အားနာနာနဲ့ အကူအညီ တောင်းရအုံးမှာပဲ ... ကိုယ့်ရဲ့ ဂျူတီကုတ်တွေကိုပါ တိုက်ပေးနော် ... " "ရပါတယ် ကိုသွင် ...အားနားရမဲ့သူတွေမှမဟုတ်တာ...." မိုးကဗျာသည် သွင်ငြိမ်းထက်ကို မခို့တရို့ကြည့်လျက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ...ကိုယ် စာကြည့်ခန်းထဲ သွားလိုက်အုံးမယ် ... ဪ ...ဒါနဲ့ ကဗျာ ... မီးပူတိုက်မဲ့ခုံဘေးက အိတ်ကိုတော့ သွားမထိနဲ့နော် ... အဲ့ဒီအိတ်ထဲမှာ ဆေးရည်စိမ်ထားတဲ့ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုရှိနေလို့ " " ရှင် " သွင်ငြိမ်းထက်၏ စကားကြောင့် မိုးကဗျာသည် အထိတ်တလန့်နှင့် လှမ်းကြည့်လေသည်။သွင်ငြိမ်းထက်သည် မိုးကဗျာကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး မိခင်ကြီး၏ အခန်းဘက်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ~~~~~~~ " အမေ အိပ်နေပြီလား " သွင်းငြိမ်းထက် အသံပြုလိုက်ရင်းမှ မိခင်ကြီး၏ အခန်းတံခါးကို အသာတွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးမှာအသာအယာပင် ပွင့်သွားလေသည်။ " ဟင် ...သာသွင် မအိပ်သေးဘူးလား " ဒေါ်မေဇင်ထက်မှာ သားဖြစ်သူ သွင်ငြိမ်းထက်၏ အသံကြောင့် အိပ်ရာထဲမှ လူးလဲထလိုက်ပြီး မလုံမလဲနှင့် မေးလိုက်သည်။ "အမေကို ပြောစရာရှိလို့ " " ပြော ... ပြောလေသား ....ဘာ .ဘာဖြစ်လို့လဲ " ဒေါ်မေဇင်ထက်မှာ တည်ကြည်လှသော သားဖြစ်သူ၏ ပုံစံကြောင့် အနည်းငယ်ထိတ်လန့်စ ပြုလာမိလေသည်။မိုးကဗျာနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သို့သောသတင်းကြားရမည်ကို ဒေါ်မေဇင်ထက် ရင်ထိတ်၍ နေမိလေသည်။ "အမေ ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးနေတာလား " " ဘာ ..ဘာတွေပြောနေတာလဲ သားသွင် ....အမေက သားကို ဘာလို့ အထင်သေးရမှာလဲ " "အမေတို့ စိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို တဏှာကြီးတဲ့ ကောင်လို့ထင်နေတာလား ... ကျွန်တော့်မှာ အစ်မတွေ နှမတွေ မရှိပေမဲ့ တစ်ဖက်သားမိန်းခလေးကို နှမချင်းမစာနာ မပြောချင်ဘူး အမေ ...အဓိက က သူ့ကို ကျွန်တော့် အခန်းထဲကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာ အမေ့အမှားပဲ ...နောက်တစ်ခါ ဒီလို ထပ်မလုပ်ပါနဲ့ အမေ ..... ကျွန်တော် မကြိုက်ဘူး " ~~~~~~ နံနက်လင်းသောအခါ သွင်ငြိမ်းထက် ခပ်တည်တည် ဖြင့်ပင် ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ၀င်လာခဲ့သည်။သွင်ငြိမ်းထက်ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိုးကဗျာသည်ခေါင်းငုံ့လိုက်လေသည်။ "အေးမာ ... နင်မနေ့က မီးပူတွေ မတိုက်ထားဘူးလား ....ဒီမနက် ဝတ်ဖို့ ဝတ်စုံကို မီပူသွားတိုက်ပေးအုံး ... မြန်မြန်လေးတိုက်နော်...." သွင်ငြိမ်းထက်၏ စကားသံကြောင့် မိုးကဗျာ၏ မျက်နှာမှာ အောက်သို့ ငုံ့သထက် ငုံ့၍သွားလေသည်။အိသဇင်သည်မူ မျက်နှာထား စူပုတ်ပုတ်နှင့့်ရှိလေသည်။ "လူစုံတုန်း ကျွန်တော် ပြောစရာရှိပါတယ် ... ကျွန်တော် ဒီနှစ်ထဲ လက်ထပ်ဖြစ်မယ်ထင်တယ် ...အဲ့ဒါ အမေနဲ့ အစ်ကိုကြီးကိုရော မမအိကိုပါ ကြိုပြောပြထားတာပါ " "ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဘာလို့ အမေတို့ကို မပြောသေးတာလဲ " သွင်ငြိမ်းထက်၏ စကားကြောင့် အားလုံးတိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ရှေးဦးစွာ ဒေါ်မေဇင်ထက်က မေးလိုက်လေသည်။ "ပြောမှာပေါ့ အမေ ...အမေ့ကို မပြောလို့ ဘယ်သူ့ကို ကျွန်တော်က ပြောရမှာလဲ ....မဟုတ်ဘူးလား အစ်ကိုရာ " သွင်ငြိမ်းထက်၏စကားကြောင့် အိသဇင်သည် ဟန်မဆောင်တတ်သူပီပီ မျက်နှာတင်းတင်းနှင့်ရှိလေသည်။ ~~~~ သွင်ငြိမ်းထက်သည် ဆေးရုံသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါတွင် မရီးဖြစ်သူရှိရာဆီ သို့ အရင်သွားလိုက်လေသည်။ " လေးလေး ဆေးရုံ မသွားသေးဘူးလား " တူမဖြစ်သူ၏ အမေးစကားကြောင့် သွင်ငြိမ်းထက်က ထူးမလေး၏ ခေါင်းကို အသာပုတ်လိုက်ပြီး "သွားတော့မှာ သမီးရဲ့ ...သမီးမေမေရော ' " မေမေက မီးဖိုခန်းထဲမှာ " တူမလေး အဖြေစကားကြောင့် သွင်ငြိမ်းထက် မီးဖိုခန်းဘက်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ "မမအိ ခဏလောက် ... "

ဆိုင်ကအရောင်းပါးလေဖြစ်သောကြောင့် သတိရလွမ်းဆွတ်စိတ်မှာပို၍လာလေသည်။ထိုအခါ လူကိုမတွေ့ရလျှင် အသံလေးကို ကြားချင်စ်တ်ဖြင့် ဖုန်းကိုမျှော်မိပြန်လေသည်။ " အရောင်းအဝယ်က ဘယ်လိုလဲ မိနွေး " မအေးရီသည် ဆိုင်ကိုကူသိမ်းနေရင်းမှ နွေးနွေးကို မေးလိုက်သည်။ " ပါးတယ် မမကြီး....နွေးတော့ ဆိုင်နေရာပြောင်းရမလား ....ဒါမှမဟုတ် မုန့်ဆိုင်ပါ ဖွင့်ရမလားတွေးနေတာ " နွေးနွေးက အစ်မဖြစ်သူကိုပြောလိုက်သည်။ " မုန့်ဆိုင်ပဲတွဲဖွင့်ရင်ဖွင့်လိုက်ပါ...ဆိုင်‌ပြောင်းမယ်ဆိုရင် ကုန်ကျစရိတ်က နည်းမှာမဟုတ်ဘူး....ပြီးတော့ ကိုသွင်က နင့်ကို ဆိုင်နေရာမပြောင်းခိုင်းပါနဲ့တဲ့လေ...‌နင်လက်ခံတာနဲ့ သူ့အမေကိုဖွင့်ပြောပြီးလက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်မယ်တဲ့ " အစ်မကြီး၏ စကားကြောင့်" ပြောတော့လဲအလွယ်သားဟု နွေးနွေးစိတ်ထဲမှတွေးလိုက်မိသည်။လက်တွေတွင် မည်သို့ဖြစ်မည်ကိုမူ နွေးနွေးလည်းမတွေးကြည့်ရဲပါချေ။နွေးနွေးဘဝတွင် စိတ်ကူးနှင့်လက်တွေ့ သည်အမြဲကွာခြားခဲ့သည်မဟုတ်လား။ ~~~~~~~ "ဆိုင်ပိတ်လိုက်ပြီလား ...တူမလေးရော လာအိပ်တယ် မဟုတ်လား " " အင်း " " ဆိုင်က အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား ...ဆိုင်နေရာ ပြောင်းချင်လို့ဆို ...မပြောင်းနဲ့အုံးနော် ...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက မမကြီးတို့အိမ်နဲ့နီးတယ်လေ ... ဒီတိုင်းလေးပဲ ဆိုင်ကို မှေးထားအုံးလေ " "အင်းပါ " သွင်ငြိမ်းထက်ပြောသမျှကို နားထောင်နေရင်း နွေးနွေး အလိုလိုပြုံးနေမိသည်။သူ့ကို သတိရနေမိချိန်တွင် နွေးနွေးဆီသို့ ဖုန်းဆက်လာသည်။သည်အခြေအနေ မှာဖြင့် နွေးနွေးက ငြင်းနေသော်လည်း နွေးနွေး၏စိတ်ရင်း အမှန်ကိုသွင်ငြိမ်းထက်လည်း သိနေပေလိမ့်မည်ထင်ပါသည်။ "အရောင်းအ၀ယ်ပါးလဲ ...ဘာမှစိတ်မညစ်ပါနဲ့ ကွာ ... ဆိုင်ကို မှေးပြီးပဲ ဖွင့်ထားလေ ...ကိုယ်တို့လက်ထပ်ပြီးရင် နေရာကောင်းမှာ နွေးဖွင့်ချင်တဲ့ဆိုင်ဖွင့်ရအောင် ကိုယ်လုပ်ပေးပါ့မယ်....ဟင် ... နွေး ခဏနော် ...ကိုယ်ဖုန်း ခဏချလိုက်မယ် ...ပြီးရင်ပြန်ဆက်မယ်နော် " သွင်ငြိမ်းထက်သည် ဖုန်းပြောနေရင်းမှ အိပ်ခန်းထဲသို့ဝင်လာခဲ့ရာ အိပ်ခန်းထဲမှမြင်တွင်းကြောင့် ဖုန်းကို ခဏချပြီး အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်ရင်းမေးလိုက်သည်။ "ကဗျာ ... မင်း ကိုယ့်အခန်းထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ " "ဟို ...အန်တီက ကိုသွင်အိပ်ဖို့ အိပ်ရာခင်းခိုင်းလိုက်လို့ပါ " မိုးကဗျာသည် သွင်ငြိမ်းထက်၏ အမေးကို ပြန်ဖြေရင်းမှ အိပ်ရာခင်းများကို ဆက်၍ ခင်းနေလေသည်။ ည၀တ်အင်္ကျီခပ်ပါးပါးကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိုးကဗျာသည် သွင်ငြိမ်းထက်၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် လိပ်ပြာလေးလို ဟိုသည် ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှား၍နေလေသည်။ ================= အပိုင်း ( ၁၅ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

သွင်ငြိမ်းထက်မှာ ခြံရှေ့သို့ထွက်လာစဉ် ခြံတံခါးကို ဖွင့်ပေးရန် စောင့်နေသော မိုးကဗျာကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် လှမ်း၍ တားမြစ်လိုက်ရခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။သွင်ငြိမ်းထက်သည် ကားပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ပြန်ဆင်းလိုက်ပြီးလျှင် ခြံတံခါးကို ပြေး၍ဖွင့်လိုက်ရလေသည်။ယခင်နေ့များ ကဆိုလျှင် ခြံတခါးဖွင့်ရန်ပိတ်ရန်မှာ အိမ်မှာအကူ ခေါ်ထားသော ကောင်မလေး၏တာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။ ယနေ့မှ အကူကောင်မလေးမှာ မီးဖိုထဲတွင် အလုပ်များနေပုံရသည် အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်လာသည့် အရိပ်ယောင်ကိုပင် မမြင်ရပါလေ။ "ကဲပါ ကဗျာရယ် ဖယ်ပါ ...အေးမာက မအားဘူးလား " သွင်ငြိမ်းထက်သည် ခြံတံခါးဝနားတွက် ခုံထူထူဖိနပ်ကိုစီး၍ ရင်လေးကိုကော့ တင်လေးကိုမသိမသာနောက်သို့ ပစ်ပြီးရပ်နေသော မိုးကဗျာကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်မှပြောရင်း ကိုယ်တိုင်ပင် ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မိမိ၏ကားနောက်တွင် ကာရပ်၍ စောင့်နေသော အစ်ကိုဖြစ်သူကို အရင်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ "အစ်ကို အရင်ထွက်လေ ....ကျွန်တော်က တံခါးပြန်ပိတ်လိုက်အုံးမယ် " အစ်ကိုကြီး၏ ကား ထွက်သွားသောအခါမှ သွင်ငြိမ်းထက်လည်း ကားပေါ်သို့တက်လိုက်ပြီး မိုးကဗျာကို နှုတ်ဆက်ကာ ကားကိုမောင်း၍ ထွက်ခဲ့ လိုက်လေသည်။ ~~~~~ ညနေဂျူတီချိန်းခါနီးသို့ရောက်လာပြီးဆိုလျှင် သွင်ငြိမ်းထက်၏ ရင်သည် မီးရထားကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ ခုန်လှုပ်နေမြဲပင်ဖြစ်လေသည်။ညနေအပြန်လမ်းတွင် ချစ်သူလေးကြိုက်တတ်သော စတော်ဘယ်ရီသီးများကိုဝယ်သွားရန် သစ်သီးဈေးတန်းဘက်မှကားကိုမောင်းသွားရန် အတွေးနှင့် စီစဉ်ထားမိလေသည်။သွင်ငြိမ်းထက် အတွေးများနေစဉ် ဖုန်းသံမြည်လာသောကြောင့် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရသည်။ " ဟယ်လို ...အမေ ပြောလေ " ' ဪ သားရေ မင်းမရီလေ နေလို့ မကောင်းဖြစ်နေလို့တဲ့....အဲ့ဒါ....သား ဒီနေ့ အိမ်ကို စောစောပြန်လာခဲ့ပါနော် သား " မိခင်ကြီးဆီမှ ဖုန်းချသွားသောအခါ သွင်ငြိမ်းထက် စိတ်ညစ်ညစ်နှင့် ကျွတ်ခနဲစုတ်သက်လိုက်မိသည်။မရီးဖြစ်သူအိသဇင်မှာ သွင်ငြိမ်းထက်အတွက် အစ်မတစ်ယောက်လိုပင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ‌ယနေ့တွင် သွင်ငြိမ်းထက်အဖို့ ချစ်ရသူနွေးထံသို့ သွားမည့် အစီအစဉ်ကိုဖျက်လိုက်ရလေသည်။စိတ်ထဲ၌မူ မကျေနပ်သလိုလိုတော့ ဖြစ်မိလေသည်။ ~~~~~~ "သားရေ ...အမေ မင်းမရီးကို သွားကြည့်လိုက်အုံးမယ် ....သမီးကဗျာနဲ့အတူ ထမင်းစားလိုက်နော် ...အမေ မလုပ်ပေးတော့ " " ဟုတ်ကဲ့ အမေ ..ရပါတယ် ...ကဗျာက ခုချိန်ထိ ထမင်းမစားရသေးဘူးလား " ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ထွက်သွားသောမိခင်ကြီး ကို သွင်ငြိမ်းထက် လှမ်းဖြေလိုက်ရင်း မိုးကဗျာကို ပြောလိုက်သည်။ " ဟုတ်ကဲ့ ကိုသွင်...ကဗျာ ဗိုက်မဆာသေးတာနဲ့ မစားသေးတာပါ ...ထိုင်လေ ကိုသွင်... ကဗျာ ပြင်လိုက်ပါ့မယ် " မိုးကဗျာသည် ပြောရင်းနှင့် ထမင်းဟင်းပန်းကန်များကို ခူးခပ်နေလေသည်။တစ်ယောက်တည်းအလုပ်များနေသော မိုးကဗျာကို ကြည့်ပြီး သွင်ငြိမ်းထက်လည်း မနေနိုင်သည့် အဆုံးတွင် ဝိုင်း၍ ကူပေးရလေသည်။ " ရပါတယ် ကိုသွင်ရဲ့....ခုံမှာသွားထိုင်နေပါ ...ဒီလောက်တော့ ကဗျာလုပ်နိုင်ပါတယ် " မိုးကဗျာ အသံချိုချိုလေး ပြောရင်း သူမ၏ ဖြူဖြူသွယ်သွယ်လက်ကလေးများနှင့် သွင်ငြိမ်းထက်၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ခုံမှာပြန်ထိုင်စေလေသည်။ထိုအခါ သွင်ငြိမ်းထက်သည် ခုံတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး မိုးကဗျာ၏ လက်များကို အသာဖယ်လိုက်လေသည်။သည်အခါမှ မိုးကဗျာလည်းရှက်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားပြီး သူမဆုပ်ကိုင်ထားသော သွင်ငြိမ်းထက်၏ လက်ကိုလွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား ထမင်းစားပွဲဝိုင်းတွင် ထမင်းထိုင်စားကြလေသည်။ သွင်ငြိမ်းထက်သည် ထမင်းစားနေရင်းမှ မိုးကဗျာကို မသိမသာအကဲခတ် ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ယနေ့ညနေ၌မူ မိုးကဗျာသည် နံနက်ခင်းကနှင့် ခြားနားလှစွာ မြန်မာဆန်ဆန်ဝတ်စားထားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ခန္ဓာကိုယ်၏ အလှကို ပေါ်လွင်စေသော မြန်မာဝတ်စုံနှင့် မှုံနေအောင်လှပကြည့်ကောင်းနေသော မိုးကဗျာကို သွင်ငြိမ်းထက်အသေအချာစိုက်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။သွင်ငြိမ်းထက်၏ အကြည့်ကြောင့် မိုးကဗျာသည်လည်း မပွင့်တပွင့်ပြုံးလျက် မော့၍ ကြည့်လာလေသည်။သွင်ငြိမ်းထက် အကြည့်ကို ပြန်လွှဲလိုက်ပြီး ထမင်းကိုပဲ ငုံ့စားနေလိုက်သည်။ ~~~~~~~ "လာနေကျလူ မလာတော့လည်း သတိရမိသား " နွေးနွေး ဆိုင်သိမ်းရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် အစ်မကြီးမအေးရီသည် အသံနှင့်အတူ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာလေသည်။အစ်မဖြစ်သူပြောလိုက်မှပင် နွေးနွေးစိတ်ထဲမှ သွင်ငြိမ်းထက်ကို ပို၍သတိရသွားမိလေသည်။ "ဒီည ကိုယ်မအားလို့ မလာတော့ဘူနော် "ဟု သွင်ငြိမ်းထက် ဖုန်းဆက်စဉ်အခါက နွေးနွေးစိတ်ထဲ ပျော်သလိုလိုပင် ဖြစ်သွားမိသည်။မဟုတ်လျှင် သွင်ငြိမ်းထက်လာသည့်အခါ အစ်မကြီးမအေးရီမှာလည်း သူ့အိမ်အလုပ်ကို ပစ်ထားပြီး နွေးနွေးနှင့် အဖော်လာနေပေးရသည်မဟုတ်ပါလား။သို့အတွက် သွင်ငြိမ်းထက်တစ်ရက်မလာလျှင် အစ်မကြီးသူ့အိမ်တွင်အေးအေးဆေးဆေးနေရသည်လေ။သို့သော်လည်း အစ်မကြီးမအေးရီပြောသလိုပါပင် သွင်ငြိမ်းထက်လာနေကျအချိန်သို့ရောက်သောအခါ မလာမှန်းသိသိနှင့်မျှော်မိသည်။သတိရတမ်းတမိသည်။သတိရစိတ်ကို အလုပ်တွင် နစ်မြှုပ်ထားလိုသော်လည်း မိုးချုပ်လာလေ

တစ်ခုလပ် " အပိုင်း ( ၁၄ ) **** အချိန်က ညရှစ်နာရီ ထိုးပေတော့မည်။မအေးရီသည် ဆိုင်၏ ရှေ့မျက်နှာစာရှိ ခုံတန်းလေးလေးမှာ ထိုင်လျက်မှ ဆိုင်ရှေ့နားတွင် လမ်းဘေးချရပ်ထားသော ကားဖြူလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။သွင်ငြိမ်းထက်မှာမူ ဆိုင်အတွင်းထဲတွင် မျက်နှာငယ်လေးနှင့် ခုံပေါ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထိုင်နေသည်။နွေးနွေးသည် သွင်ငြိမ်းထက်နှင့် မနီးမဝေးတွင် မျက်နှာလေးတင်းလျက် ထိုင်နေသည်။ နွေးနွေးသည် မျက်နှာငယ်လေးနှင့် ထိုင်နေသော သွင်ငြိမ်းထက်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမိသော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၏ အကြည့်များအပြောများကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ခပ်တင်းတင်းဆက်ဆံနေရခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သွင်ငြိမ်းထက်သည် နွေးနွေး နေမကောင်းဖြစ်သည့်နေ့မှစ၍ နွေးနွေးထံသို့ ညတိုင်းလိုလို ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်လေသည်။ "နွေးတို့လို ရပ်ကွက်တွေဆိုတာ... ဘယ်သူဘာလုပ်တယ် ကြည့်ပြီး အကုန်လိုက်ပြောနေကြတာ ... မြို့ထဲမှာလို သူ့ မသိကိုယ့် မသိနေကြတဲ့ အိမ်တွေမဟုတ်ဘူးလေ ... ပြောစရာအကြောင်းတစ်ခုခုရပြီဆိုရင် လိုတာထက်ပိုချဲ့ကားပြီး မပြီးနိုင်မစီးနိုင် ပြောနေကြတော့တာ...အဲ့ဒါကြောင့် ဆရာ့ကိုလဲ နွေးကြောင့် အပြောမခံရစေချင်သလို ...နွေးလဲ အပြောမခံချင်ဘူး " သွင်ငြိမ်းထက်သည် နွေးနွေး၏ တည်တည်တင်းတင်းမျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမိသော်လည်း ထိုမျက်နှာလေးကို မြင်ရဖို့အတွက် မည်မျှ အခက်အခဲ ရှိစေကာမူ သွင်ငြိမ်းထက်ကြိုးစား၍ ရောက်အောင် လာခဲ့သည်။ "ပြောစကားလဲ တစ်ခါမှ နားမထောင်ဘူး ... " နွေးနွေးက အံလေးကို ကြိတ်၍ ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါဆို .... တစ်ရက်ခြားမှလာရမလား " " မပင်ပန်းဘူးလား အိမ်ကရော မပြောဘူးလား " " ဒီကို မလာရရင်သာ ပင်ပန်းတာ...ပြီးတော့ အိမ်က ပြောရအောင် ကိုယ်က ကလေးမှမဟုတ်တာ " ထိုစကားကို သွင်ငြိမ်းထက်က အစ်မကြီး မအေးရီ မကြားအောင် ခပ်တိုးတိုးပြန်ပြောလိုက်သည်။ နွေးနွေးသည် ကိုယ့် နှလုံးသားကို ထိန်းချုပ်ထားပါသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ၌ နှလုံးသား၏ အလိုဆန္ဒကို လိုက်လျော ပစ်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာမိလေသည် ။ မောင်မောင်လတ်နှင့် ကျော်ကျော်တို့ကိုပင် ရင်ထဲမှ နှစ်နှစ်ကာကာ မရှိသော်လည်း ယုံယုံကြည်ကြည်လက်တွဲဖို့ဆုံးဖြတ်ရဲခဲ့သော်လည်း သွင်ငြိမ်းထက်နှင့် ပတ်သက်မှုသည် နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ရင်းရမည်ဖြစ်သောကြောင့် နွေးနွေးစိုးရွံ့နေမိခြင်း ဖြစ်ပါလေသည်။သို့သော်လည်း သွင်ငြိမ်းထက်ကို တွေ့လျှင် နွေးနွေး၏ သိစိတ်နှင့်မာနများမှာ တင်းမခံနိုင်ဘဲ ရှိသည်။ထို့ကြောင့်ပင် သွင်ငြိမ်းထက်ကို ခါးခါးသီးသီး မငြင်းဆန်မိခြင်းမှာ သွင်ငြိမ်းထက်၏ ရာထူးဂုဏ်ရှိန်ကြောင့်မဟုတ် ဘဲ နွေးနွေးနှလုံးသား၏ ဆန္ဒကြောင့်သာ ဖြစ်ပါလေသည်။ " ပြန်တော့လေ ... နောက်ကျလို့ အိမ်က ပြောနေအုံးမယ် " နွေးနွေး၏ စကားကြောင့် သွင်ငြိမ်းက်က ပြန်ဖို့ပြင်လိုက်သည်။ဒါသည် နေ့စဉ်သွင်ငြိမ်းထက်၏ပုံစံပင်ဖြစ်လေသည်။နွေးနွေးက ပြန်လို့မပြောသ၍ ခုံမှာပင် တုပ်တုပ် မလှုပ်ထိုင်နေတတ်သည် မျိုးပင် မဟုတ်ပါလား။ကြာသောအခါ နွေးနွေးကပင် ပြန်၍ အားနာသနားလာမိလေသည်။ ~~~~~~ မနက်အဆာပြေစာ စားရန် ထမင်းစားခန်းထဲသို့ သွင်ငြိမ်းထက် ဝင်လိုက်သောအခါ ထမင်းစားခန်းထဲတွင် မိခင်ကြီးတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ မိသားစုကိုပါတွေ့လိုက်ရသောကြောင့် အံ့သြစွာမေးလိုက်မိလေသည်။ "ဒီနေ့ လူတယ်စုံပါလား ...အထူးတလည် စားပွဲရှိတာလား " " ရှိတာပေါ့ သားသွင်ရဲ့ ....ဟော့ဒီမှာ သမီးကဗျာရဲ့ လက်ရာ နန်းကြီးသုတ်လေး စားကြည့်အုံး " မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကိုကြားမှပင် သွင် ငြိမ်းထက်လည်း မိုးကဗျာ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ " ဪ ကဗျာရောက်နေတာလား ..အလုပ်နားတာလား " သွင်ငြိမ်းထက်က မိုးကဗျာကို မေးလိုက်ရင်း ခုံမှာဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ယခင်လည်း မိုးကဗျာ မကြာခဏ လာလည်လေ့ရှိသောကြောင့် သွင် ငြိမ်းထက်က အထွေအထူး မစဉ်းစားမိပါချေ။ "အလုပ်က ဆင်းရတယ် မတ်လေးရေ ...မမအိ နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ ခဏ အကူအညီတောင်းထားရတာ ..လာလေ ...ကဗျာ ...ညီမလေးလဲ တစ်ခါတည်း ဝင်စားလိုက်လေ " သွင်ငြိမ်းထက်၏ အမေးကို အိသဇင်က ဝင်ရောက် ဖြေဆိုလိုက်ပြီးနောက် သွင်ငြိမ်းထက် ဘေးမှခုံတွင် ညီမဖြစ်သူကို ထိုင်ခိုင်လိုက်လေသည်။ " မအိ နေမကောင်းလို့လား ....အဲ့ဒါဆို ကျွန်တော်ဆေးရုံ မသွားခင်ကြည့်သွားပေးမယ်လေ " သွင်းငြိမ်းထက်သည် မရီးဖြစ်သူကို ပြောလိုက်ရင်းမှ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သော မိုးကဗျာကို တစ်ချက်ငဲ့စောင်းကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်ရင်း အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ရလေသည်။မလွှဲ၍လည်းမဖြစ် မိုးကဗျာသည် နံနက်ခင်း စောစောမှာပင် လက်တစ်လုံးကြိုး ဂါဝန်လေးနှင့် အလှအပများ ပြင်ဆင်ထားသောကြောင့်ပင်ဖြစ်ပါလေသည်။ "ရတယ် မောင်လေး ...မမအိ ဆေးမထိုးချင်ပါဘူး ... ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်တွေ များသွားလို့ပါ " ~~~~~~~ "ဟာ ရတယ် ...ကဗျာ ထားလိုက်... ကိုယ့်ဘာသာ ဖွင့်ပါမယ် "

နွေးနွေးသည် မဖွင့်ချင်သော မျက်လုံးကို အားယူဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်မိသည်။ နွေးနွေး ဆေးခန်းမသွားချင်သည်မှာတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်ပါလေသည်။အချို့သူများသည် နွေးနွေးနေကောင်းလား။ ပိန်သွားလား စသည်ဖြင့် နွေးနွေးကို ထင်ကြေး အမျိုးမျိုးပေးနေသောကြောင့် နွေးနွေး နေမကောင်းဖြစ်လျှင်ပင် လူသိမည်ကို စိုး/ကြောက်နေမိပါလေသည်။ "အိမ်ပြန်နောက်ကျမယ်လို့ အမေ့ကို ဖုန်းဆက်ထားပါတယ် နွေးရဲ့ " နွေးနွေးသည် လူက တစ်ကိုယ်လုံး ချမ်းတုန်ပြီးမလှုပ်ချင်အောင် ဖြစ်နေသောကြောင့် သွင်ငြိမ်းထက်ကို ဘာမျှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ ~~~~~~ "ဆေးရုံမှာ ဂျူတီမရှိဘူးတဲ့ ...အမေ့သားငယ်တော့ လိမ်ညာပြောတတ်နေပြီပဲ " " ဟုတ်လား ...အမေ့ကို ပြောတော့ ဆေးရုံမှာ ဂျူတီအစားဝင်ပေးနေရလို့ နောက်ကျမယ်ဆိုပြီး ပြောတာပဲ " "အမေလဲ သူပြောသမျှ ယုံပြီး ပစ်မထားနဲ့အုံး ...တော်ကြာ အခြေအနေတွေ လွန်ကုန်မှ သိရင် ခက်ကုန်မယ် အမေ " အိသဇင်သည် ယောက္ခမဖြစ်သူကို ပိုပိုသာသာလေးပြောလိုက်သည်။အမှန်တကယ်၌မူ မတ်တော်မောင် သွင် ငြိမ်းထက်၏ အချစ်ရေးသည် အိသဇင်နှင့်မဆိုင်ပါချေ။သို့သော်လည်း အိမ်ထဲသို့ သူစိမ်းရောက်လာလျှင် အိသဇင်စိတ်ကြိုက် ချယ်လှယ်ခွင့်မရမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ယခုမူ ယောက္ခမကြီးနှင့် အိသဇင်တို့မှာ တစ်အိမ်စီသီးသန့်နေကြသော်လည်း စားချိန်တန်လျှင် ယောက္ခမကြီးအိမ်မှာပဲ စားသည် ။ငွေသုံးလိုလျှင် ယောက္ခမဆီကပဲ လက်ဖြန့် တောင်းသည်။ ယောက္ခမကြီးနှင့် မတ်ဖြစ်သူကလည်း အိသဇင် အသုံးအဖြုန်းကြီးသည်ကို သိသော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်မျက်နှာကြောင့် ချိုသည် ခါးသည် ပြောလေ့မရှိကြပေ။ထို့ကြောင့် ထိုသို့ အခွင့်အရေးများ မဆုံးရှုံးစေရန်အတွက် မိမိစိတ်တိုင်းကျ ချယ်လှယ်နိုင်သော ညီမဖြစ်သူ မိုးကဗျာနှင့် အတင်းလှော်ပေးနေခြင်းဖြစ်လေသည်။ ~~~~~~~ အိပ်ပျော်နေရာမှ နွေးနွေးဆတ်ခနဲ လန့်နိုးလာသောအခါ အချိန်မည်မျှ အိပ်ပျော်သွားသည် မသိသော်လည်းကိုယ်လက်များတစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေလေသည်။နွေးနွေးသည် မျက်လုံးကို အားယူဖွင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေသော အစ်မဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။နွေးနွေး အိပ်ရာမှ အသာထလိုက်ပြီး ရေဘူးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ "မိနွေး နိုးပြီးလား ...သက်သာရဲ့လား " နွေးနွေးသည် အစ်မဖြစ်သူမနိုးအောင် သတိထားနေသည့်ကြားမှ မအေးရီမှာ အအိပ်ဆတ်သူပီပီနိုးလာလေသည်။ "ကိုသွင်တောင် ဆယ်နာရီထိုးပြီးမှ ပြန်သွားတယ် ... တစ်ချိန်လုံး နင့်အနားမှာပဲ ထိုင်ပြီး ကိုယ်ပူကျအောင် ရေခဲဝတ်နဲ့ အုံပေးနေရှာတာ ...ထမင်းကျွေးတာလဲ မစားဘူးလေ ....ညနက်မှ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က တစ်မျိုးထင်နေမှာစိုးလို့ ဆိုပြီး ပြန်သွားတာ " အစ်မကြီး မအေးရီ၏ စကားကို နွေးနွေးတိတ်ဆိတ်စွာပင် နားထောင်နေမိလေသည်။ ~~~~~~~ "သားညက ဘယ်သွားတာလဲ ဆေးရုံမှာ ဂျူတီမရှိဘူးဆို " မနက် အဆာပြေစာ ဝိုင်းတွင် မိခင်ကြီး၏ အမေးကြောင့် သွင်ငြိမ်းထက်မှာ ဖြုန်းခနဲ အဖြေရခက်သွားမိလေသည်။ပြီးသောအခါမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်ခိုင်မာမာနှင့် မိခင်ကြီးကို ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။ " သားကောင်မလေး နေမကောင်းလို့ သွားကြည့်တာပါ ...အမေ့ကို လိမ်ပြောသလို ဖြစ်သွားလို့ သားတောင်းပန်းပါတယ် အမေ " ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် သားဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်သွားမိလေသည်။ "နောက်ဆို မညာတော့ပါဘူး အမေရယ် ... သူကလဲ အမေစိတ်ပူရမဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါဘူး ... သားကို အမေ့ဆီကနေ ခွဲထုတ်သွားမဲ့သူမျိုးမဟုတ်ပါဘူး ...အမေ့အဖော်ရအောင် သားကခေါ်လာခဲ့မှာ " မိခင်ကြီး၏ အရိပ်အခြည်ကို ရိပ်မိလိုက်သော သွင်ငြိမ်းထက်က ချက်ချင်းပင် မိခင်ကြီးကျေနပ်အောင် ပြောလိုက်သည်။ ~~~~~~ "ငါတို့ ဒီတိုင်း ကြည့်နေလို့တော့ မရဘူး ကဗျာ ...ဒီလိုလုပ် ငါနေမကောင်းလို့ ဆိုပြီး နင့်ကို အိမ်မှာ ခဏ ခေါ်ထားမယ်လို့ ပြောလိုက်မယ် ...နင် ငါတို့အိမ်ကို ပြောင်းလာခဲ့ ကဗျာ ... ပြီးရင် အမေ့ကို ရအောင် ကပ် ....သွင်ငြိမ်းထက်က အမေချစ်သားပဲ ...အမေနဲ့ အဆင်ပြေရင် ပြီးပြီ ..." " ဖြစ်ပါ့မလား မအိရယ် ...မအိမတ်က မတုန်မလှုပ်နဲ့ " "မဖြစ် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေါ့ ဟဲ့ ... မိန်းမ မာယာ သုံးပေါ့ ...သူလဲ ယောကျာ်းပဲဟာ ... ဘယ်လောက် တင်းခံနိုင်မှာတုန်း .... ကျောက်တုံး တောင် တိုက်ပါများရင်နဲ့ သေးတာပဲ ... နင့် အလှမှာ သူပြေးမလွတ်နိုင်ပါဘူးဟယ် " ==================== အပိုင်း ( ၁၄ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

"ဒုက္ခပဲကွာ " ကားပေါ်မှ ဆင်းခါနီးကျမှ သည်းထန်စွာ ရွာချလိုက်သောမိုးကြောင့် သွင်ငြိမ်းထက် စိတ်ပျက်စွာလွှတ်ခနဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ကိုယ်ပိုင်ကား နှင့်သွားလာနေသော သွင် ငြိမ်းထက်အဖို့ ထီးဆောင်တတ်သော အကျင့်မရှိပါလေ။ဖြစ်နိုင်လျှင် ချစ်ရသူနွေးကိုပါ သွင်ငြိမ်းထက် ကားပေါ်တွင် တင်ပြီး လျှောက်သွားချင်သော်လည်း မာနကြီးလှသော ချစ်သူလေးက အကပ်မခံမည်စိုးသောကြောင့် သွင် ငြိမ်းထက်မှာ ချစ်ရသူလေးဆီသို့သွားသည့်အခါတိုင်း ကားကို ထားခဲ့ပြီး အငှားကားနှင့် လိုင်းကားကိုသာအားကိုးခဲ့ရလေသည်။ ကားက ငြိမ့်ခနဲ ထိုးရပ်သွားသည်။ နွေးနွေးက ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီးလျှင် လက်တွင်ကိုင်ထားသောထီးကိုဖွင့်၍ ဆောင်းလိုက်သည်။ သွင်ငြိမ်းထက်မှာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီးသည့်နောက် မိုးရေထဲတွင်ပင် နွေးနွေး၏နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လျှောက်လိုက်လာခဲ့သည်။ နွေးနွေးမှာ လမ်းလျှောက်နေရင်းမှ နောက်ပါးဆီမှ မိုးရေထဲတွင် လိုက်လျှောက်လာသော သွင်ငြိမ်းထက် ကြောင့် ခြေလှမ်းများမမှန်ချင်သလိုပင် ဖြစ်လာသည်။နီးစပ်ရာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲသို့ နွေးနွေး ၀င်လိုက်လျှင် သွင်ငြိမ်းထက်လည်းလိုက် ၀င်လောက်ပေလိမ့်မည်။သို့သော်လည်း မိုးခို၍ရသော အနီးစပ်ဆုံး ဆိုင်သည် အနည်းငယ်မျှ လှမ်းနေသေးလေသောက်ကြောင့် နွေးနွေးစိတ်အိုက်နေမိလေသည်။နွေးနွေးသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းရန် ပြင်လိုက်ပြီးသောအခါမှ နောက်သို့ ချာခနဲလှည့်လိုက်ပြီး သွင်ငြိမ်းထက်ကို ထီးမိုး၍ ပေးလိုက်သည်။ " ဒီလောက် မိုးတွေရွာနေတာ ဘာလို့ လျှောက်လိုက်လာတာလဲ " သွင်ငြိမ်းထက်သည် မိုးရေထဲတွင် ချစ်ရသူနွေးနွေး၏နောက်မှ ထက်ကြပ်မကွာ လျှောက်လိုက်လာစဉ် ချစ်ရသူလေးက ရုတ်တရက် သွင်ငြိမ်းထက်ဘက်သို့ ဖျတ်ခနဲလှည့်လာပြီးလျှင် စူပုတ်ပုတ် မျက်နှာလေးနှင့် ထီးကို လှည့်ဆောင်းပေးလာသောကြောင့် သွင် ငြိမ်းထက် အတိုင်း မသိ ပျော်ရွှင်သွားမိလေသည်။ ထီးလေးတစ်ချောင်းအောက်တွင် နှစ်ယောက်သား ပူးပူးကပ်ကပ်နှင့် လျှောက်နေကြရင်း သွင် ငြိမ်းထက်သည် နွေးနွေး၏ ပခုံးစွန်းတစ်ဖက်ပေါ်သို့ စီးကျလာသော မိုးရေစက်များကို လက်တစ်ဖက်နှင့် လှမ်း၍ ကာကွယ်ပေးလိုက်မိသည်။ "မိုးတွေရွာနေတယ်လေ ပြန်တော့ .... သူများ ဈေးဝယ်လာတာကို ဘာလို့လျှောက်လိုက်နေရလား " နွေးနွေးသည် သွင်ငြိမ်းထက်၏ မျက်နှာကို မော့မကြည့်ဘဲပြောလိုက်သည်။ " နွေးက ဈေးဝယ်တဲ့ အချိန်ပဲ အပြင်ကို ထွက်တာကို .... ကျန်တဲ့အချိန် အိမ်ထဲက အိမ်ပြင်မှ မထွက်တာ ဖုန်းဆက်တော့လဲ မကိုင်တော့ ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ " နွေးနွေးသည် သွင်ငြိမ်းထက်ကို ခပ်စူးစူးတစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး ကော်ဖီဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရန်ပြင်လိုက်သည်။ ~~~~~~~ ကော်ဖီဆိုင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ သွင်ငြိမ်းထက်သည် သူ့အိတ်ထဲမှ တစ်ရှူးကိုထုတ်ပြီး နွေးနွေး၏ လက်မှမိုးရေးစက်များကို သတိလက်လွတ်သုတ်ပေးလိုက်မိသည်။ သွင်ငြိမ်းထက်၏ အပြုအမူကြောင့် နွေးနွေးသည် ရှက်သွားမိပြီး လက်ကို ဖျတ်ခနဲ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိလေသည်။ ထိုအခါမှပင် သွင် ငြိမ်းထက်သည် သတိဝင်လာပြီးလျှင် လက်ကို အသာပြန်ရုတ်လိုက်ရ သည်။ "ဆောရီးနော် နွေး .." "ဘယ်အချိန်မှ လက်လျှော့မှာလဲဟင် .. နွေးတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေက မဖြစ်နိုင်မှန်းသိရဲ့နဲ့ ဘာလို့ရှေ့ဆက်တိုးနေတာလဲ ......" နွေးနွေးက သွင် ငြိမ်းထက်၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတို့ပြောလိုက်သည်။ " နွေးရယ် ... နွေးကို တစ်ဘ၀လုံးအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ချစ်ခဲ့တာလေ တစ်သက်လုံး နွေးနောက်ကလိုက်နေရမှာပေါ့ ...ကိုယ်တို့အသက်အရွယ်က ကလေးတွေ မဟုတ်တော့ဘူး ...အပျော်အပျက်တွဲရမယ့် အရွယ်တွေလဲ မဟုတ်ဘူးလေ ..... နွေးလက်ခံလာမဲ့နေ့အထိ ကိုယ်စောင့်နေမှာပါ " နွေးနွေးသည် သွင်ငြိမ်းထက်ကို ရီဝေစွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သွင်ငြိမ်းထက်ကလည်း နွေးနွေး၏မျက်နှာလေးကို စူးစူးစိုက်စိုက်နှင့် ကြည့်နေမိလေသည်။အပြင်တွင် မိုးက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလျက် ရှိပါလေသည်။ ~~~~~~~ "ဗျာ မမကြီး ... နွေး ဖျားနေတယ်ဟုတ်လား ....ဒါဆို....ကျွန်တော်လာခဲ့မယ် မမကြီး " သွင်ငြိမ်းထက်သည် အိမ်သို့ ပြန်လာစဉ်လမ်း၌ နွေးနွေး၏ အစ်မကြီး မအေးရီထံမှ ဖုန်းလာသောကြောင့် ကိုင်လိုက်ရာ ချစ်ရသူနွေးနွေး နေမကောင်းဖြစ်နေသည် ဆိုခြင်းကြောင်း ကားကို ချစ်ရသူလေးရှိရာ ရပ်ကွက်ဆီသို့ တရကြမ်း မောင်းခဲ့မိလေသည်။ ~~~~~~~ " မနေ့က မိုးမိသွားလို့ထင်တယ် ...ဆေးတစ်လုံးထိုးမယ်နော် နွေး " "ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ ...မမကြီး ခေါ်လိုက်တာလား " နွေးနွေးသည် ဆေးထိုးရန်ပြင်နေသော သွင်ငြိမ်းထက်ကို မေးလိုက်သည်။ "အင်းပေါ့ ...နွေးက ဆေးခန်းလဲ မသွားချင်ဘူးလို့ ငြင်းနေတာဆို ...အဲ့ဒါကြောင့် မမကြီးက ကိုယ့်ကို ခေါ်လိုက်တာပါ ... " "အိမ်ပြန်နောက်ကျလို့ အိမ်ကစိတ်ပူနေအုံးမယ် "

ဧကြည်ဖြူ " တစ်ခုလပ် " အပိုင်း ( ၁၃ ) **** ကိုယ်နှင့်မျက်စောင်းထိုးမှာ တခမ်းတနား နှင့်ဆိုင် အကြီးကြီးလာဖွင့်ပြီး ကိုယ်ရောင်းသမျှကို ဈေးလျှော့ပြီး ရောင်းနေကြသောကြောင့် နွေးနွေး၏ ဆိုင်လေး အရောင်းအသွားသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။သို့သော်လည်း နွေးနွေး ဇွဲမလျှော့ပါလေ။ နွေးနွေး၏ဆိုင်လေးမှာ ပစွည်းစုံအောင်တင်သည်။ကလေးတွေ အကြိုက်ကို သေချာ လေ့လာသည်။ပြီးလျှင် နွေးနွေးမှာ အားသာချက်တစ်ခုလည်းရှိသေးသည်။ နွေးနွေးသည် ကလေးများ၊ မိန်းမငယ်လေးများနှင့် အဆင်ပြေသည်။ထို့ကြောင့် နွေးနွေး၏ဆိုင်တွင် ပုံမှန်ဖောက်သည်များလည်းရှိသည်။ထိုဖောက်သည်များကိုပင် အားကိုး ရောင်းရသော်လည်း စားသုံးကုန်ပစွည်း မဟုတ်၍ ရောင်းအားကတော့ သိသိသာသာကျသည်ပေါ့။ထိုအခါ နွေးနွေး၏ အစ်မကြီး မအေးရီသည် ထုံးစံအတိုင်း ဗေဒင်ဆရာထံသို့ပြေးပြန်လေသည်။နွေးနွေးသည်အစ်မကြီး၏ ထိုအကျင့်ကို သဘောမကျသောကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် တားမြစ်ခဲ့သော်လည်း မရခဲ့ချေ။ " အရောင်အအောင် သူတို့လုပ်ထားတာတဲ့ ... ယတြာချေပေးရမယ် ..ပြီးတော့ ဆရာက ပြောသေးတယ် ...အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ရင်ကံကောင်းမယ်တဲ့ " အစ်မဖြစ်သူ မအေးရီ၏ စကားကြောင့် နွေးနွေးပြုံးလိုက်မိသည်။ယခုတလောတွင် အစ်မကြီး မအေးရီသည် မည်သည့်စကားပြောပြော နောက်ဆုံးတွင် သွင်ငြိမ်းထက်ကို ဦးတည်သောစကားကို ရောက်ရောက်သွားတတ်မှန်း သတိထားမိလေသည်။ "အိမ်ထောင်ပြုပြီးရင် ဒီရပ်ကွက်ကို လုံး၀မလနဲ့တော့ .... နင့်ကို သတိရရင် ငါလာတွေ့မှာပေါ့ " အစ်မကြီး မအေးရီသည် မပြောစဖူး ထိုစကားမျိုးကိုလည်းပြောလာခဲ့သည်။ " လူတွေ အကျင့်မကောင်းဘူး ... နည်းနည်းကို သဲသဲလုပ်ချင်ကြတာ ..သူတို့ကို ကြိည့်ရင်တော့ တစ်ဖက်သားကို စာနာသနားတတ်သလိုလို သူများအောင်မြင်ရင် မနာလိုချင်ကြဘူး ... သူတို့စိတ်ထဲမှာ ...ဒုက္ခပေါင်းစုံနဲ့ ရင်ဆိုင်ပြီး အမြဲ သနားစရာ ပုံစုံနံ့ပဲနေစေချင်ကြတဲ့ပုံမျိုးပဲ ....အဲ့ဒါကြောင် ဒုက္ခရောက်နေရင် အပြင်ပန်းက သနားသလိုလိုနဲ့ အတွင်းစိတ်က ကြိတ်ပြီး ဝမ်းသာနေကြတာလေ ... အဆင်ပြေပြေနေနိုင်တာမြင်ရင် မနာလိုမရှုစိမ့်နိုင်ကြဘူးလေ " " အဲ့ဒါတွေ ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့မမကြီးရယ် ... နွေးကတော့ အဲ့ဒါတွေ ဂရုမစိုက်ဘူး ...ကိုယ့်ဘ၀ကို တိုးတက်အောင်ပဲ ကြိုးစားမှာ " " ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် ဆရာ၀န်လေးကို ဘာလို့လက်မခံတာလဲ ... ငါ့မှာတော့ နင့်ကို ဆရာလေး အထင်အမြင်သေးမှာစိုးလို့ အကျင့်မကောင်းတဲ့ ဟာတွေနဲ့တောင် ပြိုင်မဖြစ်ဘဲ နေနေရတာ ...ဟိုကောင် အကျင့်မကောင်းတာနဲ့ပဲ ကျန်တဲ့ ယောကျာ်းတွေကို အကျင့်မကောင်းဘူးလို့ သက်မှတ်လို့မရဘူးလေ..." မအေးရီသည် အခွင့်အရေးရသည်နှင့် နွေးနွေး၏ အချစ်ရေးကို ထည့်၍ ပြောပြန်လေသည်။ "နင် အဲ့လို တလွဲဆံပင်ကောင်းနေရင် ....ဆရာဝန်လေးလက်လျှော့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ " "ပိုကောင်းတာပေါ့" ဟုနွေးနွေးစိတ်ထဲမှပင် ပြောလိုက်မိပါလေသည်။ "နင် လက်ခံရင် ... သူ့အမေကို ဖွင့်ပြောပြီး အမြန်ဆုံးလာတောင်းမယ်တဲ့ ... သူ့ကိုကြည့်ရတာ နင့်ကို ဒီရပ်ကွက်မှာ နေစေချင်ပုံမရဘူး " အစ်မကြီး မအေးရိ၏ စကားကြောင့် နွေးနွေးသက်ပြင်းချလိုက်မီလေသည်။ " ပြောတော့ တကယ် လွယ်တယ် မမကြီးရယ် ....ဒါပေမဲ့ သူ့အသိုင်းအဝိုင်းက နွေးကို အထင်သေးစကားပြောလာခဲ့ရင် နွေးသည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ..." မအေးရီနှင့် နွေးနွေး အကြားတွင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပါလေသည်။နွေးနွေးသည် သွင်ငြိမ်းထက်နှင့် ပတ်သက်၍ အကြောင်းမဲ့ မာနကြီးနေခြင်းမျိုးမဟုတ်ပါ။တစ်ချိန်မှာ သွင်ငြိမ်းထက်ကို မုန်းသွားရမည့်အဖြစ်မျိုးကို မလိုလားသောကြောင့်သာဖြစ်ပါလေသည်။ ~~~~ " နွေး .." ခေါ်သံတိုးတိုးလျလျ နှင့် အတူ သွင်ငြိမ်းထက်က နွေးနွေးနှင့်အတူ လိုင်းကားပေါ်သို့ အတင်းတို့ ၍တက်သည်။ကြည့်ရသည်မှာ နွေးနွေး ဈေးသွားဝယ်မည့်အကြောင်းကို အစ်မကြီး မအေးရီက သတင်းပေးလိုက်တာဖြစ်နိုင်ပေသည်။မဟုတ်လျှင် နွေးနွေးမြို့ ထဲသွားမည့်အကြောင်းကို သွင် ငြိမ်းထက် တစ်ယောက် သိစရာ အကြောင်း မရှိမှမရှိတာ။ နွေးနွေးသည် တမင်ပင် မျက်နှာကို ခပ်တင်းတင်းထားပစ်လိုက်သည်။ သွင်းငြိမ်းထက်သည် နွေးနွေး၏ မျက်နှာထားတင်းတင်းလေးကို မဝံ့မရဲခိုးကြည့်နေမိသည်။သွင် ငြိမ်းထက်မှာ နွေးနွေးကို တွေ့ချင်လွန်း၍ အိမ်သို့သွားလျှင်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်က ချစ်ရသူလေးကို ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်မည်စိုးသောကြောင့် အဝေးမှပဲ ငေးခဲ့ရသည်။ သည်ကြားထဲ ဖုန်းဆက်ပြန်လျှင်လည်း နွေးနွေးကဖုန်းကို ကိုင်ချင်သည့်အခါမှ ကိုင်သည်။သွင်ငြိမ်းထက်မှာ ဆေးရုံမှာ နားချိန်ရသည်နှင့် ဖုန်းဆက်မိသည်။ယခုဆိုလျှင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဆရာဝန်တွေ အချင်းချင်းပင် သွင်းငြိမ်းထက်၏ ဒုက္ခကို အတော်အတန် ရိပ်မိနေကြပြီဖြစ်သည်။မတတ်နိုင်သည့်အဆုံးမှာတော့ သွင်ငြိမ်းထက်လည်း နွေးနွေး၏အစ်မကြီး မအေးရီကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဖွင့်ပြော၍ အကူအညီတောင်းလိုက်ရခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။