အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " အပိုင်း (၆) ****** " ဖေဖေ " သမီးလေးက ဝမ်းသာအားရနဲ့အော်ခေါ်ပြီး တိုက်ထဲကို ပြေးဝင်သွားခဲ့တယ်။ အန်တီက အေးမြ နွယ်ကို ဖျတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်တယ်။ အေးမြနွယ်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ဆိုင်းသွားရပြီး နောက်ကို ချာခနဲ လှည့်ထွက်လိုက်ချင်ပေမဲ့ လူကြီးတွေ ရှေ့မှာ ရိုင်းရာကျမှာစိုး၍ ဟန်မပျက် တိုက်ခန်းထဲကို ဝင်ခဲ့လိုက်ရတယ်။ "လာကြ ...ထိုင်ကြအုံး ..အားလုံး အေးအေးဆေးဆေးစကားပြောကြ ...အောင်သီဟ မင်းလဲ ဖြစ်ချင်တာကို အေးအေးဆေးဆေး ပြောပြ " အောင်သီဟရဲ့ ဖခင်ဦးလွင်ဦးက ပြောလိုက်တယ်။ဒေါ်ခင်လှကတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ ထိုင်နေတယ်။ အေးမြနွယ်လဲ ယောက္ခမကြီး စကားအတိုင်း အန်တီ့ဘေးနားမှာဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။သမီးလေးကတော့ သူ့အဖေရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ သွားထိုင်နေတယ်။ ~~~~~~ နေမခ လူကြီးတွေနားမှာ မထိုင်ဘဲ တီဗီရှေ့မှာဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လူကြီးတွေ ပြောနေတာတွေကိုနားစွင့်နေမိတယ်။ဘာရယ်ကြောင့်မှန်းမသိ နေမခရင်ထဲမှာ လေးနေမိတာက အမှန်ပင်။ မျက်လုံးကသာ ရှေ့က တီဗီကို ကြည့်နေရပေမဲ့ စိတ်က တစ်မျိုးဖြစ်နေတာမို့ အမေ့ကိုပဲ နေမခ မကြာခဏလှည့်ကြည့်နေမိတော့တယ်။ "သူကတော့ ငါ့သမီးကို မပြတ်နိုင်ဘူးတဲ့ .. သမီးဘက်ကရော " ဦးလွင်ဦးက အေးမြနွယ်ကို မေးလိုက်တယ်။ အေးမြနွယ်က တီဗီရှေ့မှာထိုင်နေတဲ့သားကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ပြီးတော့ သမီးကို ကြည့်မိပြန်တယ်။ သမီးက ဘာကိုမှ ရေရေရာရာ နားလည်နိုင်သေးတဲ့ အရွယ်မဟုတ်တော့ သူ့အဖေကို မြင်တာနဲ့ ပျော်နေရှာတယ်။သမီးလေးကိုကြည့်ပြီး အေးမြနွယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတာတော့ အမှန်ပါပင်။ဒါပေမဲ့လဲ အချစ်က နှစ်သလို ဖြစ်မှာကိုတော့ အေးမြနွယ် မလိုလားပါ။ " မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး အဖေ ... သမီးတို့ သားအမိတွေရဲ့ဘ၀တွေလဲ တည်ငြိမ်နေပါပြီ ..ကလေးတွေကိုလဲ စိတ်ဒုက္ခမပေးချင်တော့ဘူး ... သမီးလဲ အိမ်ထောင်ရေးကို စိတ်မပါတော့တာမို့ လက်မခံနိုင်တော့ပါဘူး ..ကိုကြီးနဲ့ ကွာရှင်းချင်ပါတယ် " အေးမြနွယ်က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "ဘာ ....နင်ကွာချင်ပေမဲ့ ...ငါက ကွာမပေးနိုင်ဘူး ...ဘာလဲ နင်ကအသစ်တွေ့နေလို့လား အေးမြနွယ် " အောင်သီဟက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "မဟုတ်တာတွေ မပြောပါနဲ့ ကိုကြီး ....နွယ်လေးက အန်တီ့မျက်စိရှေ့မှာပဲ ရှာဖွေစားသောက်နေတာပါ ... ဘယ်သူနဲ့မှလဲမရှုပ်ဘူး ...ပြီးတော့ ကိုကြီးက သမီးလေးကိုလဲ ဒုက္ခပေးတာ အရမ်းများနေပြီ ... ကလေးက သူ့ဘာသာမေ့မေ့ပျောက်ပျောက်ဖြစ်နေပြီဆိုရင် ကိုကြီးပြန်ရောက်လာပြီ ...ပြီးရင် ကလေးကို စိတ်ဒုက္ခပေးပြီး ပြန်ထွက်သွားတာ ...သမီးလေးမှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ နှလုံးရောဂါ ဖြစ်ချင်နေပြီဆိုတာ ကိုကြီးသိရဲ့လား ...တော်ပါတော့ ကိုကြီးရယ် နွယ်လေးတို့သားအမိတွေကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့တော့ ...ကိုကြီးဘာသာ နောက်မိန်းမဘယ်နှစ်ယောက်ပဲယူယူ ကိုကြီး သဘောပါ ..ပြန်ပေါင်းဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး " " ဘာ ...အေမြနွယ် နင်ကများ ငါ့ကို မပေါင်းနိုင်တော့ဘူးဟုတ်လား ... မိမရှိဖမရှိနင့်ကို ငါ့ပဲ တစ်သက်လုံး ရှာကျွေးလာတာကို ကျေးဇူးကန်းတာလား ... ငါလုပ်ရင် နင်သေတော့မယ် " "ဖေဖေ ...အီး ...ဟီး ..ဟီး ... မေမေ ` အောင်သီဟက ဒေါသတကြီးနဲ့ ကြိမ်းမောင်း ပြောဆိုလိုက်တော့ ဖအေနားကပ်နေတဲ့ သမီးလေးက လန့်ပြီး ထငိုတယ်။ "အောင်သီဟ မင်းဘယ်လို စကားပြောတာလဲ ... ဟိုမှာ ကလေးလန့်နေပြီ ... မြေလေး နေမခ ညီမလေးကို လာခေါ် " အန်တီက တူဖြစ်သူ အောင်သီဟကို ဟန့်လိုက်ပြီး မြေးမလေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး မြေကြီးနေမခရဲ့ လက်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ "ဟေ့ကောင် အောင်သီဟ မင်းငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေစမ်း ...လူကြီးတွေ ရှင်းပေးနေတယ်မဟုတ်လား ... မင်းလဲ အသက်ကလေးဆယ်ပြည့်တော့ မယ် အသိစိတ်လေးဘာလေး ရှိအုံး " ဦးလွင်ဦးက အောင်သီဟကို မာန်မဲလိုက်တယ်။ဒေါ်ခင်လှကတော့ ဒီအချိန်ထိ ဘာမှဝင်မပြောဘဲ အေးမြနွယ်ကိုသာ စိမ်းစိမ်းချည်းကြည့်နေတယ်။ "ကဲ ဟုတ်ပြီး ...အဲ့ဒီတော့ ညည်းကသူ့ကို မပေါင်းနိုင်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား " ဦးလွင်ဦးက လေသံမာမာထပ်မေးတယ်။ "ဟုတ်ကဲ့ မပေါင်းနိုင်တော့ပါဘူးအဖေ" အေးမြနွယ်က ယောက္ခမဖြစ်သူကို ခေါင်းငြိမ့်ပြီး အဖြေပြန်ပေးလိုက်တယ်။ "ကဲ သေချာအောင် ထပ်မေးမယ် ...တကယ် မပေါင်းချင်တော့ဘူးလား " ဦးလွင်ဦးက အေးမြနွယ်ကို ထပ်ပြီးမေးလိုက်တယ်။ "ဟုတ်ကဲ့ သေချာပါတယ် အဖေ " အေးမြနွယ်ကလဲ ဒီစကားကိုပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ကျန်တဲ့သူတွေက ဘာမှဝင်မပြောကြဘဲ ဦးလွင်ဦးနဲ့ အေးမြ နွယ်ကို ကြည့်နေကြတယ်။ "ကဲ ဟုတ်ပြီ...မပေါင်းချင်တာ သေချာပြီဆိုရင် ....ညည်းမှာ ရွေးစရာ နှစ်လမ်းရှိတယ် ..တစ်ချက်က ...ကလေးနှစ်ယောက်ကို ညည်းတာဝန်မယူနိုင်ရင် ငါတို့ကို ပေးခဲ့ ...တကယ်လို့မှ တာဝန်ယူနိုင်တယ်ဆိုလဲ ခေါ်သွား..ညည်းကို ငါတို့လိုက်ပြန်အပ်ပေးမယ် ..ညည်း ငါတို့ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းကြားမှာ မနေနဲ့တော့...ရှင်းရှပြောရရင် ငါ့ညီမ အိမ်မှာလဲ နေစရာမလိုတော့ဘူး ... " "ရှင် "

စိတ်ကုန်နေခဲ့ပါပြီလေ။ ~~--~~~ " အစ်ကိုလေးက ဖုန်းဆက်တယ် ...အန်တီတို့အားလုံးကို ခဏလာခဲ့ကြအုံးတဲ့ ...ဘာဖြစ်လို့လဲ မသိဘူး " အန်တီစကားကြောင့် အေးမြနွယ်လဲ အံ့ဩသွားမိတယ်။ ကိုကြီး ပစ်ထားခဲ့တဲ့ တောက်လျှောက်မှာ အေးမြနွယ်တို့ သားအမိတွေကို ဂရုတောင် မစိုက်ခဲ့တဲ့ ယောက္ခမတွေက ခုလို တကူးတက ခေါ်တယ်ဆိုတော့ ထူးဆန်း နေတာအမှန်ပါပင်။သူတို့ ရှိတုန်းကတော့ ခိုင်းစရာရှိရင် အေးမြနွယ်ကို ခေါ်ခိုင်းတတ်မြဲ။ သူတို့လင်မယား ခရီးထွက်ရင်လဲ အငယ်မတို့လင်မယားကို မယုံကြည်၍ အေးမြနွယ်တို့ မိသားစုကို အိမ်စောင့်ခိုင်းတတ်တာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်ကိုကြီး နောက်မိန်းမနဲ့ ပါသွားပြီးကတည်းက အေးမြနွယ်တိုကို ရှိတယ်ပင် ထင်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလေ။ ခုမှခေါ်တယ်ဆိုတော့ ထူးဆန်းနေတာကအမှန်ပင်။သို့ပေမဲ့ သူတို့က မိဘတွေမို့ အေးမြနွယ်က မရိုင်းချင် ။ မရိုင်းတတ်ပါ။မိဘက ခေါ်ရင် သားသမီးကသွားရမှာပဲ မဟုတ်ပါလား။ " အန်တီ့မြေး ကျူရှင်ကပြန်လာရင်... ဆိုင်ပိတ်ပြီး သွားကြမယ်လေ အန်တီ " ဆယ်တန်းအတွက် ကျူရှင် ကြိုတက်နေတဲ့ သားပြန်လာမှ သွားကြဖို့ အေးမြနွယ်ပြောလိုက်တယ်။ ~~~~~~~ အေးမြနွယ်တို့တွေ ယောက္ခမကြီးတွေရဲ့ တိုက်ခန်းထဲကို ၀င်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဧည့်ခန်းထဲက မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး အေးမြနွယ်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ တွန့်ဆုတ်သွားမိသလို သားလေးနေမခက အေးမြနွယ်ရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တာကို သိလိုက်တယ်။သမီးလေးကတော့ အေးမြနွယ် လက်ထဲကနေ ဆတ်ခနဲ ရုန်းထွက်ပြီး အပြေးထွက်သွားတော့တယ်။ ====================== အပိုင်း ( ၆ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

"ဟုတ်လား ...မီးမီးလဲ စားမယ် ...မီးမီးကိုလဲကျွေးအုံး " နေမခပြောလိုက်မှ ညီမလေးဆီက အသံစာစာလေးထွက်လာပြီး နေမခလက်ထဲက ကြက်ဥကြော်ကိုလိုက်လုတာမို့ နေမခ သက်ပြင်းကိုချလိုက်မိတယ်။အခုတလောမှာ အဖေပြန်မလာလို့ အမေစိတ်ညစ်နေတာကို နေမခ သိနေတယ် ။ပြီးတော့ အဖေ ဘယ်ကိုသွားနေတယ်ဆိုတာလဲ နေမခ သိနေတယ်လေ။ဒါကြောင့်လဲ နေမခကျောင်းမသွားခင်နဲ့ ကျောင်းကပြန်လာရင် အိမ်ရှေ့ ဈေးဆိုင်လေးမှာ ဈေးရောင်းနေတဲ့ အမေ့ကို တတ်နိုင်သလောက် ဝိုင်းကူတာပေါ့။အမေကတော့ ကိုးတန်းကျောင်းသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်တဲ့ နေမခကို ကျောင်းစာကို ထိခိုက်မှာ သိပ်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာလေ။ ~~~~~~ "သမီးလေးရေ ဖေဖေပြန်လာပြီ " ဘယ်နှစ်ကြိမ်မြောက် ထွက်သွားခဲ့ပြီး ဘယ်နှစ်ကြိမ်မြောက်ပြန်လာခဲ့မှန်း မသိတဲ့ အောင်သီဟ ။ နေမခက အမေ့ကို ရေခဲထုတ်တွေဝိုင်းကူထုတ်နေရင်းကနေ အဖေ့ကို တစ်ချက်မော့ကြည့်မိတယ်။ အဖေက နေမခကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး အိမ်ထဲကို တန်းပြီး ဝင်သွားတယ်။မကြာခင်မှာပဲ အိမ်ထဲက ညီမလေးရဲ့ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေတဲ့ အသံစာစာလေးကို နေမခတို့သားအမိ ကြားလိုက်ကြရတယ်။ ညီမလေးက အဖေ့ကို ခင်တွယ်သူပီပီ နေမခနဲ့မတူဘဲ အဖေမရှိရင် အရွယ်နဲ့ မလိုက်အောင် တမှိုင်တတွေတွေနဲ့ရှိနေတတ်တာလေ။နေမခကတော့ ညီမလေးနဲ့မတူပါ။အမေရှိရင် ပြီးရော ။အဖေရှိတာ မရှိတာက နေမခအတွက် အရေးမကြီးပါ။ အဖေအိမ်ကနေ ထွက်သွားတဲ့ သုံးလအတွင်းမှာ အဘိုးနဲ့ အဘွားကနေမခနဲ့ ညီမလေးကို သူတို့အိမ်မှာ ခေါ်ထားတာ၊သူတို့ ခရီးထွက်ရင် ခေါ်သွားတာမျိုးလုပ်ခဲ့ပေမဲ့ နေမခ မသွားခဲ့ပါ။ညီမလေးကိုပဲ စိတ်ပြေလက်ပျောက်ဖြစ်အောင် လွှတ်လိုက်ပေမဲ့ နေမခကတော့ အမေမရှိတဲ့နေရာ၊ အမေမပါတဲ့ခရီးဆိုရင် ချောင်းသာလို အပျော်ခရီးဆိုရင်တောင် မလိုက်ပါ။ကိုးတန်းကျောင်းသား ဖြစ်လာပြီဖြစ်တဲ့ နေမခက ကျောင်းကို အမေနဲ့ အဘွားတို့လိုက်ပို့ လိုက်ကြိုတာကို သဘောမကျပေမဲ့ ကျောင်းလွှတ်တာနဲ့ အိမ်ကို တန်းပြီး ပြန်တတ်တဲ့သူပါ။ဒီနေ့အချိန်ထိ အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ လျှောက်လည်တာမျိုးကိုပင် နေမခ မလုပ်ခဲ့။နေမခရဲ့ မသိစိတ်ထဲမှာ အမေလဲ အဖေ့လို ထွက်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့မိတယ်။ ~~~~~~ "သမီးရေ ...သူတို့ လှိုင်သာယာဘက်မှာ အိမ်ငှားနေကြတယ်တဲ့ ...သူ့သူငယ်ချင်းဆီက သတင်းကြားခဲ့တယ် " အန်တီက ပြောရင်းအေးမြနွယ်ရဲ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်တယ် ။အေးမြနွယ် လုပ်လက်စအလုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး အန်တီနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်လိုက်တယ်။ " ဟင့်အင်း အန်တီ ...ကိုကြီးအကြောင်းကို သမီး မသိချင်တော့ဘူး ...သူ ဒီတစ်ခါ ပြန်လာရင် ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးခိုင်းတော့မယ် ... အဲ့ဒီအတွက် သမီးတို့ သားအမိသုံးယောက်ကို အန်တီဆီမှာ နေခွင့်မပြုတော့ရင်လဲ ရပါတယ် " "ဟယ် မဟုတ်တာအေ ... သမီးကွာ ရှင်းချင်လဲ ကွာရှင်းပါ ....ဒါပေမဲ့ သမီးတို့သားအမိတွေ ထွက်သွားစရာ မလိုပါဘူး ...အန်တီအိမ်က အန်တီ့မြေးတွေရဲ့ အိမ်ပဲ " ~~~~~~ "ကလေးက ကျောင်း ရောက်ရင် အဲ့လိုပဲနေနေတာ ..စာလဲမေးလို့မရဘူး ...ဘယ်သူနဲ့မှလဲ စကားမပြောဘူး ...အဲ့ခါ ကလေးကို အိမ်မှာ ခဏလောက်အနားယူခိုင်းလိုက်ပါရှင် " ဆရာမရဲ့ စကားသံတွေက အေးမြနွယ်ရဲ့ နားထဲကို သံရည်ပူတွေ စီးဝင်လာခဲ့သလို ပါပင်။ ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက်ကို ငေးကြည့်ပြီး ငူငူ ချည်း ထိုင်နေတဲ့ သမီးလေးကို ကြည့်ပြီး အေးမြနွယ်ရင်တွေ ကွဲထွက်မတတ်ပင် နာကျင်ခံစားလိုက်ရတယ်။အသက်ခြောက်နှစ်ကျော်ပဲရှိသေးတဲ့ ကလေးလေးက ဖအေကို လွမ်းစိတ်ကြောင့် ဘယ်လောက်များစားနေရရှာလဲ မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပါ။ ~~~~ "မေမေ ဖေဖေ ပြန်လာပြီလားဟင် " " အင်း ပြန်လာတော့မှာတဲ့ သမီးရဲ့ " ကျောင်းမှ အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အေးမြနွယ် သမီးလေးရဲ့လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပါးပြင်ပေါ်ကို တလိမ့်လိမ့်စီးကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို သမီးလေးမမြင်အောင် လက်တစ်ဖက်နဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်သုတ် ပစ်လိုက်တယ်။ ~~~~~~ "အမေတို့ ညီမလေးကို ဒီထက်ပိုပြီး ဂရုစိုက်ရမယ်သား...အမေက သားတို့အတွက် စီးပွားရှာနေတာမို့ သားက စာကိုလဲ ကြိုးစားရင်း ညီမလေးကို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်မလားဟင် " " ဟုတ်ကဲ့ အမေ ...ညီမလေးကို သားဂရုစိုက်ပါ့မယ် စိတ်ချပါ အမေ " " သားတို့ ဘွားလေးကလဲ ဂရုစိုက်ပေးနေတော့ အဆင်ပြေသွားမယ်လို့တော့ အမထင်ပါတယ် ... သားလဲ စာမေးပွဲဖြေဖို့ မလိုတော့ဘူးနော် ကြိုးစားနော် သားလေး ... နောက်နှစ်သားဆယ်တန်း အောင်ပြီရင် အမေတစ်ဝက် စိတ်အေး ပါပြီ " ~~~~ ကလေးတွေလည်း အတန်းတင်စာမေးပွဲတွေ ပြီးသွားချိန်။သမီးလေးရဲ့ အခြေအနေလဲ အတော်လေးပြန်ကောင်းလာခဲ့ပြီမို့ အေးမြနွယ်တို့တွေ စိတ်အနည်းငယ် အေးခဲ့ရတယ်။ယောကျာ်းရဲ့ အကူအညီမပါ။ ယောက္ခမတွေရဲ့ အကူအညီမပါဘဲ အန်တီရဲ့ အကူအညီတွေနဲ့ အေးမြနွယ်တို့ သားအမိတွေ ဒုက္ခတွေကို ကြံ့ကြံ့ခံရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့တယ်လေ။ဒီကြားထဲမှာ ကိုကြီးဆီက ဖုန်းနဲ့တစ်မျိုးလူကြုံနဲ့ တစ်မျိုး ဆက်သွယ်လာခဲ့ပေမဲ့ အေးမြနွယ် ဘာအဆက်အသွယ်မှ ပြန်မလုပ်ခဲ့ပါ။သမီးလေး မသိအောင် သိုသိုသိပ်သိပ်နဲ့ ဖြေရှင်းပစ်ခဲ့လိုက်တယ်။ အေးမြနွယ် ကိုကြီးကို ရွံကြောက်ကြီးဖြစ်နေခဲ့သလို အိမ်ထောင်ရေးကိုလဲ

သူပဲပြန်ဖြုန်းနေတာမျိုးပေါ့။အန်တီ့အိမ်ကို ပြောင်းလာခဲ့တာ သုံးလပြည့်တော့မယ် တစ်ခါမှ အိမ်လခ နှစ်သောင်းပြည်အောင်ကို မပေးဖူးသေးဘူး။ တစ်လတစ်လ အိမ်လခသာ နစ်သောင်းပြည့်အောင် မမေးဖူးတာ အန်တီ့ဆီကပြန်ချေးရတာနဲ့ သားလေးအတွက် အန်တီပေးတဲ့ မုန့်ဖို့က နှစ်သောင်းမကချင်ဘူး။ ဒါတောင် အန်တီက သူဘာစားစား အေးမြနွယ်တို့ မိသားစုကိုပါ ပေးသေး ကျွေးသေးတာလေ။ ဒါကိုတောင် စုမိဆောင်းမိ မရှိတာကလဲ ကိုးကြီးက အလုပ်ကို မှန်မှန် မလုပ်တာနဲ့ ကောင်မလေးတွေနဲ့ ရှုပ်တတ်တာတွေကြောင့်ပင်။ အေးမြနွယ်မှာ ကိုကြီးကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲသောကဖြစ်ရပေမဲ့ အသက်ဆယ့် ငါးနှစ်အရွယ်ကတည်းက အတူတူ နေခဲ့ရသူမို့ ကိုကြီးကို လင်ယောကျာ်းတစ်ယောက်အပေါ်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ထက်ပိုပြီး အစ်ကိုတစ်ယောက်လို ၊မိသားစုတစ်ယောက်လို သံယောဇဉ် ဖြစ်နေခဲ့မိတာလေ။ ~~~~~~ "ဒုက္ခပါပဲ ကိုကြီးရယ် ...ဆေးမှန်မှန်သော က်ရဲ့နဲ့ ဘယ်လိုများဖြစ်ရတာလဲ မသိဘူး..." အေးမြနွယ် ဗိုက်လေးပေါ်လက်ဖဝါးတစ်ဖက် တင်ရင်း ယောကျာ်းကိုပြောလိုက်တယ်။ "ဘာတတ်နိုင်မှာလဲကွာ ....ကံတရားပေါ့ ... ဖြစ်လာမှတော့ မွေးရမှာပေါ့ " ထုံးစံအတိုင်း အောင်သီဟက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ ပြောလိုက်တယ်။ ဆေးသောက်နေတဲ့ကြားက ကိုယ်ဝန်ရှိလာတာမို့ အေးမြနွယ်စိတ်ညစ်စိတ်ရှုပ်မိတာတော့ အမှန်ပင်။ အေးမြ နွယ် ကလေးချစ်တတ်ပေမဲ့ ကိုယ့်ယောကျာ်းအကြောင်း ကိုယ်သာ အသိဆုံးပို့ သားလေးတစ်ယောက်ကိုပဲ ပြည့် ပြည့်စုံစုံဖူဖူလုံလုံနဲ့ ထားချင်မိတယ်။ကလေးနောက်တစ်ယောက်ဆိုတာ အပြောလွယ်ပေမဲ့ ရှေရှည်မှာတော့ မလွယ်ဘူး မဟုတ်လား။ ~~~~~~ "ကိုယ်နဲ့ ရေစက်ပါလို့ ရောက်လာပါပြီပဲ သမီးရယ် ... ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ပဲ လက်ခံလိုက်တော့ ... ဒီကလေးက မိန်းခလေး ဖြစ်နေရင် သမီးယောကျာ်းလဲ ခြေငြိမ်သွားလောက်တယ် ... ကျန်တာ ဘာမှ တွေးပူမနေနဲ့ အန်တီလဲရှိတာပဲ " အန်တီရဲ့ အားပေးစကားက အေးမြနွယ်ကို အားတက်စေခဲ့ပါတယ်။ ~~~~~~ " သမီးလေးပါ " သမီးလေးဆိုတဲ့ စကားသံက အေးမြနွယ်ရဲ့နားထဲကို ချိုမြသာယာစွာ စီးဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။သားလေးတစ်ယောက်၊ သမီးလေးတစ်ယောက်ဆိုတော့ အေးမြနွယ်အတွက် ပြည့်စုံခဲ့ပြီလေ။ ~~~~~ "အောင်သီဟ ပြန်မလာ ပြန်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား " အန်တီ့အမေးကို အေးမြနွယ် ခေါင်းကို ငြိမ့်ပြပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ သမီးလေးမွေးပြီးချိန်ကနေ အခုသမီးလေးအသက်ခြောက်နှစ်အထိ ခြေငြိမ်နေခဲ့တဲ့ကိုကြီး။ မိန်းမကိစ္စတွေ ကင်းရှင်းသွားခဲ့တာမဟုတ်ပေမဲ အရင်တုန်းကလို ညအိပ်ညနေပျောက်သွားတာမျိုး မရှိတော့တာကြာပြီလေ ။ ခုနှစ်ပိုင်းထဲမှ အထည်ချုပ်စက်ရုံက ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရှုပ်နေတာကို သိလို့ အေးမြနွယ် သတိပေးခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါလဲပဲ အေးမြနွယ်ပြောတုန်းခဏသာ။အေးမြနွယ်အကျင့်ကလဲ ကိုကြီး ဘယ်လောက် ရှုပ်ပွေပွေ တစ်ဖက်က မိန်းခလေးကို ရန်သွားလုပ်တာမျိုး မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး။ ရန်သွားလုပ်တော့လဲ အေးမြနွယ် အရှက်ကွဲရုံပဲ ဘာအကျိုးမှမရှိဘူးဆိုတာသိပြီးသားလေ ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုကြီးနဲ့ ရှုပ်ပွေတဲ့ မိန်းခလေး အများစုက ကိုးကြီးကို အိမ်ထောင်သည်မှန်းသိသိနဲ့ ရှုပ်ကြတာလေ။အသားလေးက ဖြူဖြူ ။ရုပ်ရည်လေး သနားကမားက အေးမြနွယ်ဆင်ပေးထားတဲ့ မီးပူ ကော့နေတဲ့အဝတ်အစားတွေနဲ့ဆိုတော့ ရှိရင်စွဲအသက်ထက် နုပျိုနေသလိုလို။တောက်တောက် ပြောင်ပြောင် အဝတ်အစားတွေကြောင့် သူဋ္ဌေးသားလိုလို ဘာလိုလို ဆိုတော့ ကောင်မလေးတွေကလဲ မဆွတ်ခင်ကကို ညွှတ်ချင်နေကြတာလေ။ အေးမြနွယ်ကတော့ ကိုကြီး ဒီလိုလုပ်လေတိုင်း ရင်ထဲမှာနာကျင်ရပေမဲ့ သားနဲ့ သမီး လူတန်းစေ့နေနိုင်ရေးကသာ အဓိကမို့ အချိန်ပေးပြီး လွမ်းမနေနိုင်သလို လင်ပျောက်ရှာပုံတော်လဲ မဖွင့်နိုင်ပါ။သူပြန်လာရင်လဲ ပြန်လာပြီလို့ မှတ်။ ပြန်မလာရင်လဲ ပြန်မလာဘူးပဲမှတ်လိုက်တော့တယ်။ "ကိုကြီး ဒီလိုသာ ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ...သမီးကတော့ ကွာရှင်းလိုက်ချင်ပြီးအန်တီ ... သားကလဲ ကြီးလာပြီဆိုတော့ ရှက်တတ်နေပြီလေ ... သမီးကတော့ ကွဲပြီးရင် သမီးရပ်ကွက်မှာပဲ ပြန်ပြီးနေတော့မယ် ... ကလေးနှစ်ယောက်ကိုလဲ သမီးတာဝန်ယူနိုင်ပါတယ် " " မဟုတ်တာ ...နေပါအုံးသမီးရယ် ... အန်တီ သူ့အဖေတွေကို ပြောပါအုံးမယ် ...တကယ်လိုကွဲကြတော့လဲ သမီးတို့က ဘာလို့ ပြောင်းရမှာလဲ သူ့ကို အလာမခံရုံပေါ့ " ~~~~~ "ဖေဖေ ပြန်မလာသေးဘူးလား မေမေ " တမင်းစားနေရင်း ရုတ်တရက်ထမေးလိုက်တဲ့ သမီးလေးရဲ့အမေးကြောင့် အေးမြနွယ် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ။ "ဖေဖေက အဝေးကြီးမှာ အလုပ်သွားလုပ်နေတာ ညီမလေးရဲ့ ...ပိုက်ဆံတွေအများကြီးရမှာ ပြန်လာမှာ ... ပြီးတော့ညီမလေးက ကိုကို့လို ထမင်းတွေ အများကြီး စားတော့မှ ပြန်လာမှာတဲ့ " နေမခက အမေအဖြေရခက်နေတာကို သိလိုက်တာမို့ အမေ့ကိုယ်စား ညီမလေးကို ဖြေလိုက်ပြီး ကြက်ဥကြော်နဲ့ ထမင်းကို အားပါးတရစားပြလိုက်တယ်။

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " အပိုင်း (၅) **** "နွယ်လေးမှာ စုထားတာတော့ ရှိပါတယ်...ဒါပေမဲ့ ရှိတဲ့ပိုက်ဆံက ဒီဘက်မှာ ငှားဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး ..မြို့သစ်ဘက်မှာ သွားငှါးနေကြမယ်လေ ကိုကြီး " "ဟာကွာ ....မြို့သစ်ဘက်မှာတော့ မနေချင်ဘူး ...အလုပ်လာရတာလဲဝေးတယ် " အောင်သီဟက တစ်သက်လုံး မြို့ထဲမှာပဲ နေလာသူပီပီ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီဘက်မှာပဲ ငှါးနေမယ်ဆိုရင်တော့ စုထားတဲ့ငွေက သုံးလစာတောင် မရလောက်ဘူးထင်တယ် ..ပြောင်းဖို့ ရွေ့ဖို့စရိတ်ကလဲ ရှိသေးတယ်လေ " အေးမြနွယ်က အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ကို ပြောလိုက်တယ်။ " ဟာကွာ ...မသိတော့ဘူး.... စိတ်ညစ်လာပြီအိပ်တော့မယ် " အောင်သီဟက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ စောင်ကို ခေါင်းထိဆွဲယူခြုံပစ်လိုက်တယ်။ အေးမြနွယ်မှာတော့ မအိပ်နိုင်သေးဘဲ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ သေချာရှင်းလင်းသိမ်းဆည်းရင်း နောင်ရေးအတွက် တွေးနေမိတယ်။ အေးမြနွယ်ရဲ့ သဘောအရဆိုရင် ရှိတဲ့ငွေလေးနဲ့ မြို့သစ်ဘက်မှာငှါးနေပြီး ကွမ်းယာဆိုင်နဲ့ အတူ ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ပါ တွဲဖွင့်ချင်တာ။ ဒါပေမဲ့လဲ လင်ယောကျာ်းရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကသာ အဓိကမို့ အေးမြနွယ် တွေးရခက်လေပြီ။ ~~~~~ "အစ်ကိုတို့ကလဲ စရိတ်ထုတ်မပေးဘူးဆို ...သမီးတို့ ဘယ်ကိုပြောင်းဖို့ စီစဉ်ထားလဲ " ကိုကြီးရဲ့အဒေါ်ကမေးလာတော့ အေးမြ နွယ်မှာ ဘာဖြေရမှန်းမသိ။ အန်တီက သားလေးကိုမွေ့တုန်းကလဲ ကျေးဇူးရှိထားတဲ့သူ။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်က အန်တီ့ ယောကျာ်းကလဲ အက်ဆီဒင့်တစ်ခုနဲ့ ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။အန်တီဆီကို အေးမြနွယ်တို့ရဲ့ အခက်အခဲကို ပြောပြီး အကူအညီတောင်းရင် ရနိုင်ပေမဲ့ အေးမြနွယ်ပြောမထွက်ပါ။ အန်တီမှာ သူ့ယောကျားဆုံးသွားပြီးကတည်းက ရှိတဲ့ နှစ်ထပ်အိမ်လေးကို အောက်ထပ်တစ်ခြမ်းငှားစားပြီး နေနေတာလေ။အိုစာမင်းစာအတွက် ဘဏ်မှာ စုဆောင်းထားတဲ့ငွေကလွဲလို့ အန်တီမှာ ၀င်ငွေရှိတာမှ မဟုတ်တာ။ "သမီးကတော့ မြို့သစ်ဘက်မှာ သွားငှားနေဖို့ စီစဉ်ထားတယ် အန်တီ ..ကိုကြီးက မြို့သစ်ကို မလိုက်ချင်ဘူးတဲ့လေ " အေးမြနွယ်က အန်တီ့ကို အမှန်တိုင်းပဲပြောလိုက်တယ်။ "အင်း မြို့သစ်ဘက်က လူလဲစုံတယ် ...ဝေးတာလဲဝေးတယ် " အန်တီက အေးမြ နွယ်ကို ကြည့်ပြီး တွေးတွေးဆဆနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီလိုဆိုလဲ မဖြစ်သေးဘူးထင်ပါတယ်ကွယ် ... မြေးလေးနဲ့ဝေးသွားမှာပေါ့ " အန်တီ ဒီလိုပြောတော့လဲ အေးမြနွယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသွားတယ်။ ဟုတ်တော့လဲ ဟုတ်တယ် ။အန်တီက အသက်ကြီးမှ အိမ်ထောင်ကျတော့ အန်တီတို့မှာ ကလေးလည်းမရှိဘူးလေ။အန်တီ့ ယောကျာ်းဆုံးသွားတော့ အန်တီတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေရှာတာ ။ အဲ့ဒါကြောင့် သားလေးကျောင်းပိတ်ရက်တွေဆိုရင် အန်တီက သူ့မြေးကိုလာခေါ်နေကြလေ။ "ကဲပါ ...ဘာမှ တွေးမနေနဲ့တော့ ... အောက်ထပ်က အိမ်ငှားတွေကလဲ ဆက်မနေတော့ဘူးတဲ့ ...အဲ့ဒီတော့ ...သမီးတို့ ပြောင်းလာခဲ့ကြ...အိမ်လခကိုတော့ ..တစ်လ နှစ်သောင်းပဲပေး ... လုံးခနဲ လဲမပေးနဲ့ ... လုပ်အားခထဲက နည်းနည်းစီပေးသွား ဟုတ်ပြီလား " "ရှင် " အန်တီ့စကားကြားရတော့ အေးမြနွယ်အံ့သြသွားမိတယ်။အန်တီ့ရဲ့ အိမ်က အေးမြနွယ်တို့နေတဲ့ နေရာထက် အကွက်အကွင်းလဲကောင်း ၊ ပိုလဲစည်တယ်။ပြီးတော့ ဈေးနီးကျောင်းနီး ၊ ဆေးရုံနီး မို့ အခန်းငှားခတွေ ဈေးမြင့်တဲ့နေရာလေ။ လက်ရှိ ငှားထားတာကိုပဲ တစ်လ ရှစ်သောင်းလောက်ရတဲ့နေရာမဟုတ်လား။ " ဖြစ် ...ဖြစ်ပါ့မလား အန်တီ ...အန်တီ အသုံးစရိတ် နည်းသွားမှာပေါ့ " အေးမြနွယ်အားနာစိတ်နဲ့ အန်တီ့ကို ပြောလိုက်မိတယ်။ "ရပါတယ် သမီးရယ် .. မြေးလေးနဲ့လဲ အဝေးကြီး မနေချင်ဘူး...အန်တီ့ တစ်ယောက်စာကတော့ ဘဏ်တိုးလေးနဲ့ စားလို့ရပါတယ် " " ကျေး ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ " အေးမြနွယ် လက်အုပ်လေးချီပြီး အန်တီ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်မိတယ်။ ~~~~ အန်တီ့အိမ်ကို ပြောင်းလာခဲ့ရတဲ့အတွက် အေးမြနွယ် ပျော်ရွှင်ခဲ့တယ်။အသက်ဆယ့်ငါ့နှစ်ကနေ နှစ်ဆယ့် ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ သောကတွေ။စိတ်ဆင်းရဲမှုတွေ ။စိတ်ဖိစီးမှုတွေအားလုံးနီးပါး ပြေပျောက်သွားခဲ့တော့တယ်။ ~~~~ "ကိုကြီးရယ် အလုပ်လေးတော့ ပုံမှန်ဆင်းပါ ...အခုက အန်တီကို တစ်လ နှစ်သောင်းတောင် ပြည့်အောင် မပေးနိုင်တော့ နွယ်လေးမျက်နှာပူတယ် ..." " ငါလဲ လုပ်နေတာပဲကွာ ...မင်းဆိုင်ကရောမရောင်းရဘူးလား " " ဒီမှာက ကွမ်းယာဆိုင်တွေ များတော့ သိပ်မရောင်းရဘူး...ရတာနဲ့ စားတာနဲ့ မပိုဘူးလေးကိုကြီး " "အေးဟာ ...အေး အေး " အေးမြနွယ်က အာပေါက်အောင် ပြောနေပေမဲ့ အောင်သီဟက ဗီဒိုထဲက ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူဝတ်လိုက်ပြီး လမ်းထိပ်ကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အသက်သာကြီးလာပြီး အပျော်အပါးကို မလျှော့ဘဲပိုပိုတိုးလာတဲ့ ယောကျာ်းကိုကြည့်ပြီး အေးမြ နွယ်သက်ပြင်းကိုပဲ အခါခါချနေမိတယ်။အန်တီ့အိမ်ကို ပြောင်းလာရတော့ စိတ်ထဲ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခဲ့ရပေမဲ့ ကိုကြီးတစ်ယောက် အရင်ကထက် တာဝန်ပိုပေါ့သလို နေနေတာကိုတော့ အေးမြနွယ်စိတ်ညစ်မိတယ်။ အခုဆိုရင် ကိုကြီးက မိန်းမကိစ္စ မရှုပ်ရရင် တစ်ပတ်မှာ သုံးရက်လောက် အလုပ်နားပြီး ဘိလိယက်ခုံမှာပဲ အချိန်ကုန်နေတာလေ။သူရှာတာကို

ပြန်ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လူအုပ်ကြားထဲကနေ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ "မရီမြေး အကြောတင်းချက်ကတော့ ငါ့တို့ကိုပါ ရယ်ပြသွားသေးတဲ့ဟဲ့ " ကစားဝိုင်းကနေ ဟန်သော်လင်းထွက်လာချိန်မှာ အဒေါ်ကြီးတွေရဲ့ စကားသံကိုကြားလိုက်ရပေမဲ့ ခပ်ပြုံးပြုံးပဲ ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~ " ဟဲ့ကောင်လေး ... တစ်ကိုယ်လုံးလဲ ပေပွလို့ .. နင့်ကို အိမ်ထဲမှာနေလို့ ပြောထားတယ်လေ နားမလည်ဘူးလား .." အဒေါ်ငယ်ရဲ့ စကားကို မကြားချင်ဟန်ဆောင်ပြီး ဟန်သော် လင်း မီးဖိုးချောင်ထဲကို တန်းပြီး ဝင်လာခဲ့လိုက်တယ်။မီးဖိုထဲရောက်တော့ ပန်းကန်တစ်ချပ်ကို ယူပြီး ထမင်းကို ခပ်ထည့်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ ဟင်းအိုးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ငါးဟင်းတုံးတွေကို ထမင်းပန်းကန်ထဲ ခူးထည့်ပြီး စားလိုက်တယ်။ " ဟယ် ... လက်မဆေး ဘာမဆေးနဲ့ ထမင်းတွေစားနေပြန်ပြီလား ...နင် တော်တော်ညစ်ပတ်တဲ့ ကောင် .. ထစမ်း ...မစားနဲ့တော့ ..." လက်ထဲက ထမင်းပန်းကန်ကို လာယူတဲ့ အဒေါ်ကို ဟန်သော် လင်းက မော့ကြည့်လိုက်တယ်။အဲ့ဒီအခါမှာ အရင်တစ်ခေါက် အမေပြန်လာတုန်းက ၀ယ်လာတဲ့အင်္ကျီကို အဒေါ်က ဝတ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ ဟန်သော်လင်းစူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ "ရုပ်က ဂျစ်ကန်ကန်နဲ့ ဘာကြည့်နေတာလဲ...လူလေးက လက်တောက်လောက်နဲ့ ပြောမနိုင်ဆိုမနိုင်ဟာလေး ...သွားလေ ခြေတွေလက်တွေသွားဆေး " ဟန်သော်လင်း လက်ထဲက ထမင်းပန်းကန်ကို စားပွဲခုံပေါ်ကို ဆောင့်ခနဲ ချလိုက်ပြီး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တယ် ။ပြီးတော့ အဒေါ်ဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာကို တစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ထမင်းဟင်းအဆီအနှစ်တွေပေနေတဲ့ လက်နဲ့ အဒေါ်ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီကို အားပါးတရသုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ "ဟင် ....ခွေးကောင်လေး မိုက်ရိုင်းလှချည်လား ...ဒါဘာလုပ်တာလဲ ...ကဲဟယ် ..သေစမ်း " " ဘုံး ...ဘုံး " အဒေါ်က စိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့ ဟန်သော်လင်းရဲ့ ကျောပြင်ကို လက်အစုံနဲ့ တဘုံးဘုံးထုနေတယ်။ဟန်သော်လင်းကတော့ အဒေါ်ရိုက်နေတာကို ခပ်အေးအေးပဲ ခံနေလိုက်တယ်။ ~~~~ "နွယ်လေး မပြောဘူးလား ...ခုဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲဟင် ကိုကြီး ...တစ်ပတ်အတွင်း ဘယ်ကိုပြောင်းနေကြမှာလဲ " "မသိဘူးကွာ ...ငါလဲ စိတ်ညစ်တယ် ...ပြောင်းချင်တဲ့ နေရာကိုသာပြောင်း ... ငါ့မှာတော့ ပိုက်ဆံမရှိဘူးနော် ...အဖေတို့ဆီကလဲ တောင်းလို့မရဘူး " အောင်သီဟ အိပ်ရာပေါ် ဝမ်းလျားမှောက်ချလိုက်ပြီး အေးမြနွယ်ကို ပြောလိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အေးမြနွယ်ထင်ထားခဲ့သလို ဖြစ်လာခဲ့ပါလေပြီ။ယောက္ခမတွေက အေးမြနွယ်တို့ကို " "တစ်ပတ်အတွင်း အိမ်ပြောင်းကြတော့တဲ့ "လေ ။ ==================== အပိုင်း (၅ ) ဆက်ရန် ...... ဧကြည်ဖြူ

မောင်နှမလောက်တော့ မဆိုးဘူး ပြောရမှာပဲ ။ ကြီးကြီးအေးရဲ့ သမီးကြီး မမနီလာက ရှစ်တန်းကျောင်းသူ။အငယ်မကြည်ပြာက အလင်းချိုနဲ့ရွယ်တူပဲ သုံးတန်းတက်နေတာ။ သူတို့နဲ့ အလင်းချိုက ကျောင်းချင်းမတူကြလို့ ကျောင်းချိန်လဲ မတူကြဘူး။ သူတို့လဲ မမဒါလီစိုး လောက် မဆိုးကြပေမဲ့ စိတ်လိုရင်ခေါ်ကြပြီး စိတ်မလိုရင် မခေါ်တတ်ကြဘူး။ ကြီးကြီးအေးရဲ့ သားအငယ်ဆုံးလေး သားချစ်ကိုတော့ အလင်းချိုကချစ်တယ်။ကလေးထိန်းဖို့ ခေါ်ထားတဲ့ အဒေါ်ကြီးနဲ့ အတူ သားချစ်လေးကို အလင်းချိုက ဝိုင်းထိန်းပေးနေကြလေ။ "ဟဲ့ အလင်းချို ... ငါခိုင်းနေတာ သွားမလုပ်သေးဘူးလား ...မကြားဘူးလား " " ဟင် ... ဘာ ... ဘာခိုင်းတာလဲ မမဒါလီ " "ဟာ ဒီကောင်မလေး...ငါ ရိုက်လိုက်ရ ...နင့်ကို ငါ့အခန်းထဲမှာ စာအုပ်တွေ သွားရှင်းခိုင်းနေတာလေ ..မကြားဘူးလား " မမနီလာစိုးရဲ့ စကားကြောင့် အလင်းချို စိတ်ညစ်သွားမိတယ်။ကျောင်းက ပြန်လာကတည်းက ဒေါ်လေး စန်းနဲ့ ဝိုင်းကူနေရလို့ အခုမှ စာကျက်မလို့ဟာကို။ "ဟို ... အလင်းချို စာတွေကျက်ရအုံးမယ် မမ ဒါနီ " အလင်းချို မဝံ့မရဲနဲ့ပြန်ပြောလိုက်မိတယ်။ " ဘာ ခုမှ စာကျက်ရမှာလဲ ... ခုနကတော့ စာအုပ်ကြီးကိုင်ပြီး လမ်းကို တမျှော်မျှော်လုပ်နေတာလေ ...ဘာလဲ နင်လဲ နင့်အမေလို့ ပွေရှုပ်ချင်လို့ ကောင်လေးတွေကို မျှော်နေတာလား " "ရှင် " မမဒါလီစိုး ပြောတာကို နားမလည်နိုင်ဘဲ အလင်းချို မျက်လုံးပြူးလေးနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ "အဘွားရေ ..က အဘွား ...ဟော့ဒီမှာ အလင်းချို သမီးခိုင်းတာကို မလုပ်ဘူးတဲ့ သိလား " ဒါလီစိုးက ဘွားအေ ဖြစ်သူကို အော်ဟစ်ပြီးတိုင်လိုက်တယ်။ "ဟဲ့ ကလေးတွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ ... အလင်းချို နင်ဘာလုပ်ပြန်ပြီလဲ " မြေမလေးဒါလီစိုးရဲ့ အော်သံကြောင့် ဒေါ်မြမြ ဦးက အခန်းထဲက ထွက်လာပြီးလှမ်းမေးလိုက်တယ်။ "ဒီမှာလေ အလင်းချိုပေါ့ ...သမီးအခန်းထဲမှာ စာအုပ်တွေပွနေလို့ ကူပြီးရှင်းခိုင်းတာကို မအားဘူးတဲ့လေ " ဒါလီစိုးက နှုတ်ခမ်းကို စူထော်ပြီး ဘွားအေဖြစ်သူကို လှမ်းတိုင်လိုက်တယ်။ ဒါလီစိုးရဲ့ စကားကြောင့် ဒေါ်မြမြ ဦးက နံရံထက်က တိုင်ကပ်နာရီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး " သူစာကျက်မလို့နဲ့ တူတယ် မြေးရဲ့ ... အဘွား မိစန်းကို လွှတ်လိုက်မယ်နော် ... မိစန်းကို ဝိုင်းကူခိုင်းလိုက်လေ " "ဟွန်း ...အဘွားကလဲ ဘာမှန်းမသိဘူး " ဘွားအေ ဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် ဒါလီစိုးက နှုတ်ခမ်းကိုစူ ခြေကို ဆောင့်နင်းပြီး အိမ်ပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်ခဲ့တယ်။ ~~~~~~ "ဟော ဖေဖေ ပြန်လာပြီ " အလင်းချို အိမ်ပေါက်ဝလေးမှာ စာအုပ်လေးကိုင်ပြီး စာထိုင်ကျက်နေတုန်းမှာပဲ ခြံပေါက်ဝမှာ ဖေဖေ့ကို မြင်လိုက်ရတာမို့ အပြေးလေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။ "ဖေဖေ ပြန်လာပြီလား " " ဪ ...အေးအေး .. သမီးစာကျက်နေတာလား ...စာတွေလိုက်နိုင်တယ်မဟုတ်လား ..." "ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ ..." "အေးအေး စာကိုကြိုးစားနော် သမီး .... မုန့်ဖိုးလိုချင်ရင် အဘွားဆီက တောင်းနော် ကြားလား...အဖေ အဝတ်အစား သွားလဲလိုက်အုံးမယ် " ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ပင် အဖေက အိမ်ပေါ်ထပ်ကို တက်သွားပါတော့တယ် ။အဖေအပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတာနဲ့ အလင်းချိုလဲ ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး စာကျက်ရင်း အဖေပြန်အဆင်းလာကို စောင့်နေမိပြန်တယ်။အလင်းချိုမှာ အဖေ့ကို တွေ့တိုင်း အမေ့အကြောင်းကို မေးဖို့ တွေးထားပေမဲ့ အမေ့အကြောင်းကို မေးလိုက်တာနဲ့ စိတ်ဆိုးတတ်တဲ့ အဖေ့ကြောင့် မမေးရဲဖြစ်နေမိတယ်။ဒီလိုနဲ့ပဲ တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက် ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်လေ။ ~~~~ "ငါ့ ဂေါ်လီလုံးတွေ ပြန်မပေးဘူးလား " "မပေးဘူးကွာ ...မင်းကများ ငါ့ကို ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ ဟုတ်လား ...တော်တော်သတ္တိရှိနေလားကွ ...ငါနဲ့ ချမလား " ကရင်လေးကိုကြည့်ပြီး ဟန်သော်လင်းက ခပ်အေးအေးပဲ မေးလိုက်တယ်။ကရင်လေးဆိုတာက ဟန်သော်လင်းထက် အသက်ကြီးသလို လူကောင်လဲကြီးတယ်။ကလေးတွေရဲ့ ကစားဝိုင်းမှာ အမြဲဗိုလ်ကျနေကြလေ။အခုလဲ ဟန်သော်လင်းရဲ့ ဂေါ်လီလုံးတွေကို လုယူထားလို့ ဟန်သော်လင်းက ပြန်တောင်းနေတာ။ ဟန်သော်လင်း ဘယ်လို ပြန်တောင်းတောင်း ကရင်လေးက မပေးဘူး။ မပေးတဲ့အပြင် ဟန်သော် လင်းကိုပါ ချဖို့စိန်ခေါ်နေသေးတာ။ကရင်လေး စိန်ခေါ်လိုက်တာနဲ့ ဟန်သော်လင်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကရင်လေးရဲ့မျက်နှာကို လက်သီးနဲ့ ပြေးထိုးပစ်လိုက်တယ်။ပြတော့ နပန်းဖက်လုံးပြီး အပေါ်စီးကနေ ခွထားလိုက်တယ်။ "ဇိုးလေးကွ ...ချ ..ချ " " ကရင်လေးကွ ...ချ ....ချ " ဟန်သော်လင်းနဲ့ ကရင်လေး သူတစ်ပြန် ကိုယ်တစ်ပြန် နပန်းလုံးနေကြတာကို ကြည့်ပြီး ဘေးက ကလေးတစ်သိုက်က လက်ခုပ်လက်ဝါးတီးပြီး အားပေးနေကြတယ်။ "ဟဲ့ ...ဟဲ့ ..ဘယ်ကလေးတွေ ရန်ဖြစ်နေကြပြန်ပြီလဲ ...ဘာလဲ မရီမြေးပဲလားဟေ့ ...ဟဲ့ ကောင်လေးတွေ တော်ကြစမ်း .." အမြင်မတော်တဲ့ လူကြီးတစ်ချို့က ထွက်လာပြီး ဟန်သော်လင်းတို့ကို လူချင်းကွဲအောင်ဝိုင်းဆွဲလိုက်ကြတော့မှ ဟန်သော်လင်းနဲ့ ကရင်လေးတို့ လူချင်းကွဲသွားကြတယ်။လူချင်းကွဲသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဟန်သော်လင်းက ကရင်လေး လက်ထဲက ဂေါ်လီထုတ်ကိုဆောင်ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့ဂေါ်လီလုံး အရေအတွက်တိုင်း အတိအကျ နှိုက်ယူလိုက်ပြီး ကျန်တဲ့ အထုတ်ကို ကရင် လေးလက်ထဲကို

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " အပိုင်း (၄) ***** "ကိုကြီးကို အမေတို့ ဘာပြောသေးလဲ... ပြောင်းဖို့ ရွေ့ဖို့ကိစ္စကို " အေးမြနွယ်က ယောကျာ်းဖြစ်သူကို ထမင်းခူးပေးနေရင်းကနေ ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်တယ် ။ "ဘာပြောမှာလဲ သူတို့ပြောင်းတော့ ငါတို့လဲပြောင်းရုံပေါ့ ..ဘာမှတွေးမနေနဲ့ " အောင်သီဟက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ " မတွေးလို့ရမလား ကိုကြီး ... ပြောင်းဖို့ ရွေ့ဖို့ အတွက် ကြိုတင်ရှာရမယ်လေ ... တော်ကြာ ဖြုန်းစားကြီး ပြောင်း ဟေ့ဆိုမှ.... ဘယ်ကိုပြောင်းကြမှာလဲ " "ဟာကွာ ...ပြောင်းဆိုလဲ သူတို့ ပြောင်းတဲ့နေရာကို လိုက်ပြောင်းရုံ ပေါ့ ဟ ...ငါတို့ကို ပစ်ထားပါ့မလား ...မင်းကလေ ငါ့မိဘတွေကို ဆိုရင် အကောင်းကို မမြင်ဘူး ..." ယောကျာ်းဖြစ်သူကို အေးမြနွယ် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်တယ်။ အေးမြနွယ် အနေနဲ့ ကြောက်လို့တော့ မဟုတ်ပါ။ယောကျာ်းအပေါ်လေးစားစိတ်နဲ့ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်တဲ့ သားလေးနိုးသွားမှာစိုး၍ပါပင်။ယောကျာ်းဖြစ်သူရဲ့ စိတ်ကိုလည်းသိပြီးပြီမို့ အေးမြနွယ်က ကြိုတင်၍ နည်းလမ်းရှာထားမှဖြစ်လိမ့်မယ်ထင်ပါရဲ့လေ။ ~~~~~~~ "မိစန်း ... အလင်းချိုကို အိမ်အလုပ်တွေပါ တတ်အောင်သင်ပေးလိုက် ကြားလား " "ရှင် " မေမေကြီးရဲ့စကားကြောင့် မိစန်းကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားမိတယ်။သုံးတန်းကျောင်းသူပဲရှိသေးတဲ့ရှစ်နှစ်အရွယ်ဒီကလေးမလေးကို မိစန်းက ဘာတွေ သင်လို့ ဘာတွေတတ်မှာပါလဲ။ သူ့ဟာသူ တောင် ပိန်ပိန် ညှပ်ညှပ်လေးဖြစ်နေတဲ့ဟာကို။ "ဟို ဘယ်တော့ သင်ပေးရမှာလဲ မေမေကြီး ... နွေကျောင်းပိတ်ချိန်လား ...ဘာတွေ သင်ပေးရမှာလဲဟင် ... " မိစန်းက အထွန့်တတ်ပြီး မေးလိုက်တော့ ဒေါ်မြမြဦးက မိစန်းကို ခါးထောက် ကြည့်လိုက်ပြီး "ဟဲ့ မိစန်း... ကျောင်းပိတ်ဖို့က လိုသေးတယ်လေ ... ကျောင်းကပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ကြက်သွန်ခွါတာမျိုး .... ငရုတ်သီးထောင်းတာမျိုးတွေ ခိုင်းပေါ့ ... အိမ်သန့်ရှင်းရေးလဲ ကူခိုင်း ... အမှိုက်တွေ ပစ်ရင်လဲ ခေါ်သွား ...နောက်ကျ သူ့ကို ပဲ ပစ်ခိုင်းတော့ နင်လဲ အလုပ်ချိန်ပို ရတာပေါ့ ...စာကတော့ ညဘက်မှ လုပ်ပါစေ ...အတန်းလဲ ငယ်သေးတာပဲ ... သူ့ကို အခုထဲက သင်ထားမှရမှာ... မဟုတ်ရင် မအေလိုမျိုး ဗီဇပြနေရင်း ငါ့သားပဲ ရင်ကွဲမှာ " ~~~~~~ "အလင်းချို ... လုပ်နိုင်ရဲ့လား ..မောနေရင် ခဏနားလေ " ရေစိုဝတ်နှင့် လှေကားထစ်များကို တထစ်ချင်း ပွတ်တိုက်နေတဲ့ ပိန်ပိန်သေးသေးကလေးမလေးကို ကြည့်ပြီး မိစန်း သနားလွန်း၍ မေးလိုက်မိတယ်။ "ရပါတယ် ဒေါ်လေးစန်းရဲ့ ... အလင်းချိုလုပ်နိုင်ပါတယ် " အလင်းချိုက ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာတဲ့ ချွေးစက်တွေကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ဒေါ်လေးစန်းကို ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "မိစန်း... နင်က အဲ့ဒီမှာ ဘာရပ် လုပ်နေတာလဲ ... တော်ကြာနေ ... ကလေးတွေ ကျူရှင်ကနေပြန်လာတော့မှာလေ ...စာဖို့ မုန့်တွေပြင်ထားပေးအုံး " "ဟုတ်ကဲ့ မေမေကြီး " ဒေါ်မြမြဦးက မိစန်းကို ပြောရင်း မြေးဖြစ်သူ အလင်းချိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အလင်းချိုလှေကားထစ်တွေကို တိုက်နေရင်းကနေ သူမကို အဘွားလှမ်းကြည့်နေတာ မြင်လိုက်ရတာမို့ အဘွားကို မရဲတရဲလေးရယ်ပြလိုက်မိတယ်။ "အလင်းချို ...မြန်မြန် တိုက်ပြီး ရေချိုးတော့လေ ..တော်ကြာနေ သမီး အဖေပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်လား " "ဟုတ် ...ဟုတ်ကဲ့ပါ့ ဘွားဘွား " ဒေါ်မြမြဦးမှာ သူ့ကို သွားဖြဲလေးနဲ့ လှမ်းရယ်ပြနေတဲ့ မြေးမလေးကို ကြည့်ပြီး နှုတ်မှ သူ့အလိုလို စကားပြောလိုက်မိသလို ရင်ထဲမှာလဲ တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားလိုက်ရလေတယ်။ ~~~~~~ အလင်းချို ရေမိုးချိုးပြီးတာနဲ့ သနပ်ခါးကို ဖုံနေအောင်လိမ်းပြီး စာအုပ်လေးကို ကိုင်လို့ အိမ်ပေါက်ဝနားကို ထွက်လာခဲ့မိတယ်။အလင်းချိုအတွက် အဖေ့ကို တွေ့ဖို့ အခွင့် အရေးက ဒီအချိန်ရယ် ညစာထမင်းစားချိန်ရယ်ပဲရှိတာလေ ။ဒါတောင် အဖေ အလုပ်ပြန်နောက်ကျတဲ့နေ့တွေဆိုရင် ထမင်းအတူတူစားခွင့်မရဘူးလေ ။ပြီးတော့ အဖေက အလုပ်က ပြန်လာတာနဲ့ အဘွားနဲ့ စကားပြောပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတာလေ။အလင်းချိုက အဖေရှိတဲ့ အပေါ်ထပ်ကို လိုက်သွားချင်ပေမဲ့ အဘွားနဲ့ ကြီးကြီးနှစ်ယောက်ကိုကြောက်လို့ အပေါ် ထပ်ကို မတက်ရဲ့ဘူးလေ။ တကယ်တော့ အပေါ်ထပ်ဆိုတာ အလင်းချိုအတွက် အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်တဲ့အချိန်ပဲတက်ရတဲ့ နေရာလေ။တစ်ခါတလေ အဖေ အလုပ်ပိတ်တဲ့ရက်မျိုးမှာ အလင်းချိုကို အပေါ်ထပ်ကို ခေါ်တတ်ပေမဲ့ ဒါကလဲ ခဏတစ်ဖြုတ်ပါပဲ။အဖေက သူ့မှာ အလုပ်တွေ ရှိသေးတယ်ဆိုပြီး အလင်း ချိုကို ပြန်လွှတ်တတ်တယ်လေ။ "ဟဲ့ ပိစိမ ဘာလုပ်နေတာလဲ ... ငါ့ဆီကိုလာအုံး " ခေါ်သံကြားလို့ အလင်းချိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မမဒါလီစိုးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မမဒါလီစိုးက ကြီးကြီးမေရဲ့ သမီးပေါ့။ ခုနစ်တန်းတက်နေတာလေ။ မမဒါလီစိုး အထက်မှာကိုကိုရန်နောင်စိုးပေါ့။ ကိုကိုရန်နောင်စိုးက ဆယ်တန်းတက်နေတာ။ကိုကိုရန်နောင်စိုးကိုရော မမဒါလီစိုးကိုပါ အလင်းချို ကြောက်ရတယ်။သူတို့က မထင်ရင်မထင်သလို ခေါင်းခေါက်၊ ဆံပင်ဆောင့်ဆွဲတာတို့ ဗိုက်ခေါက်ကို ဆွဲလိမ်တာတို့ လုပ်တတ်ကြတယ်။ကြီးကြီးအေးရဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ကတော့ မမဒါလီစိုးတို့

အလင်းချိုက သူမရဲ့ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို လွယ်ရင်း ဖခင်ရဲ့ နောက်ကနေ ခပ်ကုပ်ကုပ်လိုက်ပါလာခဲ့တယ်။အဘွားနဲ့ ကြီးတော်ဖြစ်သူကို အလင်းချို ကောင်းကောင်းသိပေမဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကို သိပ်မသိဘူး။အိမ်ထဲကို ၀င်လိုက်တာနဲ့ အလင်းချိုနဲ့ ရွယ်တူ မောင်နှမတွေကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ အလင်းချို စိတ်ထဲမှာ ပျော်သလိုလိုတော့ ဖြစ်သွားမိတယ်။အိမ်မှာဆိုရင် အဖေက အလုပ်သွား ။အမေက အပြင်ကို ခဏခဏ သွားနဲ့ အလင်းချိုတစ်ယောက်တည်းပဲ အိမ်မှာနေရတာများတယ်လေ။ အခုလို အတူကစားလို့ရမယ့် အဖော်တွေကို တွေ့ရတော့ အလင်းချိုပျော်သွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလင်းချိုရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ကြာရှည်တော့ သိပ်မခံဘူး ။အမေ့အကြောင်းကို တွေးလိုက်ရင် အလင်းချိုငိုချင်လာမိတယ်။ အခုဆိုရင် အမေ အိမ်ကို ပြန်မလာတာကြာပြီလေ။ အဖေ့ကို မေးတော့လဲ မဖြေဘူး။အလင်းချိုတို့ အဘွားအိမ်ကို ပြောင်းလာခဲ့တာကို အမေသိမှသိပါ့မလားလို့ အလင်းချို စိတ်ပူနေမိတယ်။ "သားအတွက် အပေါ်ထပ်မှာ အခန်းပြင်ထားတယ် ... မြေးလေးကိုတော့ အောက်ထပ်မှာပဲထားပေါ့ကွယ် ...အမေလဲ အောက်ထပ်မှာပဲနေတာလေ " "ဖြစ်ပါ့မလား အမေး ...သမီးလေးက တစ်ယောက်တည်း အဆင်ပြေပါ့မလား " မိခင်ရဲ့ စကားကြောင့် သက်ဦးက သမီးလေးကို လှမ်းကြည့်ပြီး မိခင်ကို ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "ဘာမပြေစရာရှိလဲ သားရယ် ...အမေလဲ အောက်ထပ်မှာနေတာလေ ...ပြီးတော့... ဟိုမှာ မိစန်းလဲရှိတာပဲဟာ ... သူတစ်ယောက်တည်: မအိပ်ရဲရင် မိစန်းနဲ့ အိပ်ခိုင်းလိုက်မယ် " သက်ဦး ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့တယ်။ သက်ဦးရဲ့ အစ်မကြီး မိသားစုနဲ့ အစ်မလတ်မိသားတစ်စုလုံး အပေါ်ထပ်မှာ အသီးသီး နေကြတယ်ဆိုပေမဲ့ အမေကတော့ အောက်ထပ်မှာ နေသူမို့ သမီးလေးအတွက် အဆင်ပြေလောက်မှာပါလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ ~~~ "မိစန်း လာအုံး ...သူ့ကို ခေါ်သွား ...နင့်ဘေးကအခန်းကိုရှင်းခိုင်းထားတာ ရှင်းထားတယ်မဟုတ်လား ...သူ့ကို အဲ့ဒီအခန်းမှာ ထားလိုက် " "ဟုတ်ကဲ့ပါ မေမေကြီး " မိစန်းက အလင်းချိုကို လက်ဆွဲခေါ်လိုက်ရင်း စိတ်မကောင်းသလိုတောင် ဖြစ်သွားမိတယ်။အပေါ်ထပ်မှာ အခန်းတွေအများကြီး ရှိသေးရဲ့နဲ့ အောက်ထပ်မှာ ဘာလို့ထားလဲဆိုတာကို မိစန်းမတွေးတတ်ဖြစ်နေမိတယ်။ မေမေကြီးကတော့ လူကြီးမို့လို့ တက်ရဆင်းရမလွယ်လို့ အောက်ထပ်မှာ နေတာလေ ။ ပြီးတော့ မေမေကြီး နေတဲ့အခန်းဆိုတာက အကျယ်ကြီးမှ အကျယ်ကြီးဟာကို။ အခု အလင်းချိုနေရမယ့် အခန်းက မိစန်းရဲ့ အခန်းလောက်တောင်သားနာတာမဟုတ်ဘူးလေ။ အရင်နေ့ကအထိ ပစ္စည်းဟောင်းတွေ၊ကြွက်သိုက်တွေနဲ့ရှုပ်ပွနေခဲ့တာကို။ ဒီကောင်မလေးက မေမေကြီးရဲ့ မြေအရင်းမဟုတ်လို့များလားလို့ မိစန်း ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ တွေးမိပြန်တယ်။ ဒါတော့လဲ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို ကောင်မလေးရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က သက်သေပြနေပြန်တယ်လေ။ဟုတ်တယ်လေ ဒီကောင်မလေးနဲ့ သူ့အဖေ ဒီလောက်ရုပ်ချင်း ဆင်နေကြတာကို သွေးသား အရင်းတွေဆိုတာ မပြောပဲကို သိနေနိုင်တာပဲကို ။ ဒါကိုများ မမကြီးမမလေးတို့ရဲ့ သားသမီးတွေလို အပေါ်ထပ်မှာ ဘာလို့များ မထားတာပါလိမ့်လို့ မိစန်းမဆီမဆိုင် တွေးနေမိတယ်။ မေမေကြီးတို့ မိသားစုက အထည်ကြီးပျက်တွေပီပီ မာနကြီး၊ အခြေကြီးကြပေမဲ့ မမကြီးနဲ့ မမလေးတို့ရဲ့ ကလေးလေးငါးယောက်ကိုတော့ဖူးဖူးမှုတ် ထားကြတာမဟုတ်လား။ အလင်းချိုက အန်တီကြီး ဆွဲခေါ်ရာနောက်ကို တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နဲ့ လိုက်လာခဲ့ရင်း လှေကားထစ်တွေအတိုင်း တက်သွားတဲ့ဖခင်ဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်နေမိတယ်။"ဖေဖေ "လို့ လှမ်းခေါ်လိုက်ချင်ပေမဲ့ မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ရှိနေတဲ့ အဘွားကိုကြည့်ပြီး အလင်းချိုမှုန်မှုန်ရီရီလေးနဲ့ပဲ ခေါင်းလေးကိုငုံ့ပြီး အန်တီကြီးနောက်ကို လိုက်ပါလာခဲ့ရတယ် ။ ~~~ "ဒီအခန်းက သမီးရဲ့ အခန်းပဲ ..နေရဲလား ... မနေရဲရင် ဒေါ်လေးစန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်နော် ကြားလား သမီး ... ဒေါ်လေးက သမီးရဲ့ဘေးအခန်းမှာနေတာလေ " ကလေးမလေ့က မိစန်းပြောတာကို နားလည်လားမလည်လားတော့ မသိဘူး။မိစန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒေါ်လေးစန်းလို့သုံးနှုန်းပြီး ကလေးမလေးကို ပြောလိုက်မိတယ်။ မမကြီးနဲ့ မမလေးတို့ရဲ့ ကလေးတွေကတော့ မိစန်းကို ဒေါ်စန်းလို့ တိုတိုပြတ်ပြတ် ခေါ်ကြတာပဲ ။ အလင်းချိုက ဒေါ်လေးစန်းဆိုတဲ့ အဒေါ်ကြီး ပြတဲ့ အခန်းထဲကို နှေးကွေး တဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ လှမ်းဝင်လိုက်ရင်း ပါးပြင်ပေါ်ကို မျက်ရည်တွေ စီးကျလာမိတယ်။ဒီမျက်ရည်တွေက အမေ့ကို လွမ်းလို့ ကျတာလား။သူမကို မခေါ်ဘဲ အပေါ်ထပ်ကိုတက်သွားတဲ့ အဖေ့ကြောင့် ကျတာလား ။ ဒါမှမဟုတ် ဒီအခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း မနေရဲလို့ ကျတာလားဆိုတာကိုတော့ အလင်းချို ကိုယ်တိုင်လဲ မခွဲခြားနိင်ပါဘူး။ "ဟယ် ..ငိုနေတာလား ...ဘာလို့ငိုတာလဲ ကလေး ...တစ်ယောက်တည်း မနေရဲလို့လား ဟင် ... " ==================== အပိုင်း (၄ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

စီးပွားရေးက အရင်လိုတော့ ဆင်းဆင်းရဲရဲ မနေရဘူးပေါ့။အိမ်ခွဲနေဖို့ အထိတော့လဲ မစွန့်စာရဲ ပြန်ဘူးလေ။ အေးမြနွယ်တို့ စီးပွားရေးလေးအဆင်ပြေလို့ ဝတ်ဟယ် စားဟယ်ဆိုရင် ယောက္ခမကြီးက မကျေနပ်ပြန်ဘူး။သားလေး မူကြိုတက်ရမယ့် အရွယ်ရောက်လာလို့ မူကြိုထားပြန်တော့လဲ အပြစ်က မလွတ်ချင်ပြန်ဘူး။ "ဆန်မရှိပဲ အစားကြီးတာ ...ကလေးသေးသေးလေးက ဘာသင်လို့ရအုံးမှာလဲ ... တမင် ငါ့သားကို ခိုင်းစားချင်နေတာ...သူ့ကြည့်တော့ ရှစ်တန်းအောင် အဆင့်ကများ " ယောက္ခမကြီးရဲ့ ဝသီပေပဲလား။ ဒါမှမဟုတ် အေးမြနွယ် လုပ်သမျှကို အကောင်းမမြင်နိုင်တာပဲလားမသိတော့။အေးမြနွယ် ဘာလုပ်လုပ် အပြစ်လွတ်တာကို မရှိခဲ့။ တကယ်ဆို ကိုကြီးတစ်ယောက်တည်း ငွေရှာနေတာမဟုတ် ။အေးမြ နွယ်လဲ တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ငွေရှာခဲ့တာပဲမဟုတ်လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အေးမြနွယ်ကတော့ ပြောပြောဆိုဆို နဲ့ပင် ခြံဝန်းထဲမှာ နေခိုင်းတာကိုပဲ ကြံဖန် ကျေးဇူးတင်နေမိတာပါ။တစ်ခါတစ်ရံ ခြံထဲက မောင်းထုတ်တတ်ပေမဲ့ သူ့သားရဲ့ မထုံတတ်ထေး အပြုအမူနဲ့ မထင်ရင် မထင်သလို ပြောတတ်တဲ့ အကျင့်ကိုကြောက်လို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့တော့ မောင်းထုတ် တာမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ဒါကပင် အေးမြ နွယ်အတွက်တော့ ကျေးဇူး တင်စရာဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အခုလို မဖြစ်မနေ အိမ်ခွဲနေရမယ်ဆိုရင်တော့ ကိုကြီးလည်း ကြိုးစားလာနိုင်ကောင်းရဲ့လို့ အေးမြနွယ် မဝံ့မရဲ မျှော်လင့်နေမိတယ် ။သေချာတာက ယောက္ခမတွေကတော့ အေးမြနွယ်တို့မိသားစုနေဖို့အတွက်ပါ အိမ်ငှားပေးမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ~~~~~~~ "အမေတို့ အိမ်ပြောင်းကြမယ် ... အိမ်သစ်ကိုရောက်ရင် မင်းတို့တူ ငဇိုးကို .. မင်းတို့နဲ့မောင်နှမလို့ပြောကြနော် ... ပြီးရင်လဲ အရင်လို ငဇိုးလို့ မခေါ်ကြနဲ့ သူ့နာမည်အရင်းကိုပဲ ခေါ်ကြ ...ကြားကြရဲ့လား " "ဟုတ်ကဲ့ အမေ ...ဒါနဲ့ သမီးတို့ ဘယ်ကိုပြောင်းကြမှာလဲဟင် အမေ ....မြို့ထဲကို ပြောင်းမှာလား ." "ဒါဆို ကျွန်တော်က ...ငဇိုးကို ညီလေးလို့ခေါ်ရမှာပေါ့ ဟုတ်လား အမေ " ဒေါ်ရီက သမီးနှစ်ယောက်နဲ့ သားငယ်ကို ပြောလိုက်တော့ သားအငယ်ကောင်က မိခင်ဖြစ်သူဒေါ်ရီကို ပြုံးစိစိ အမူအရာနဲ့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။ ဒေါ်ရီကတော့ သားဖြစ်သူရဲ့ အပြောကို ဂရုမစိုက်အားဘဲ မြေးဖြစ်သူ ငဇိုးခေါ် ဟန်သော်လင်းကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ "ဟိုကောင်လေး ငါပြောတာကြားရဲ့လား ... ဒီနေ့ကစပြီး ...ငါက နင့်အမေနော် .. နင့်အမေစန္ဒာဝင်းက နင့်ရဲ့ အစ်မကြီး ဖြစ်သွားပြီးသိလား ...ဒီနေ့က စပြီး မမကြီးလို့ခေါ်ပဲ ခေါ်ရမယ်မှတ်ထားနော် ..." ဟန်သော်လင်းက ဘွားအေးဖြစ်သူကို မျက်လုံးပြူးပြူးနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။အမေ့ကို အမေလို့ မခေါ်ရတာများ သူ့အတွက် ဘာထူးဆန်းနေလို့ တကူးတက မှာနေရတာလဲ။ဘယ်တုန်းကရော အမေလို့ ခေါ် ခဲ့ရလို့လဲ။ ခေါ်တော့လဲ ထူးခဲ့လို့လား။ဟန်သော်လင်းမှတ်မိသလောက်တော့ အမေ့နားကို ကပ်လိုက်တဲ့အခါတိုင်း အဝေးကို မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရတာပဲမဟုတ်လား ။ " အမေ " " ဘာလုပ်ဖို့ ခဏခဏ ခေါ်နေရတာလဲ ...မုန့်ဖိုးလိုချင်တာမဟုတ်လား ... ရော့ ...ရော့ ...ဒီမှာ ယူသွား ...နောက်တစ်ခါ ငါမခေါ်ဘဲ ငါ့နားမလာနဲ့ ကြားလား ...မုန့်ဖိုး လိုချင်ရင် နင့် အဘွားဆီက တောင်းသွား ...တကယ်ပဲ တစ်ခါတလေ အိမ်ပြန်လာရလို့ အေးအေးဆေးဆေး နေရမလား မှတ်တယ် ...ဒီကောင်လေးက ငါ့ကို အမြဲ ဒုက္ခပေးတဲ့ကောင်လေး " အမေ့ဆီက ဒီလိုစကားတွေ ကြားရဖန်များလာတဲ့နောက်မှာတော့ အမေခရီးက ပြန်လာပြီဆိုရင် ဟန်သော်လင်း အမေ့နားကို မကပ်တော့ပါ။ အိမ်ပေါက်ဝမှာ မှုန်တေတေနဲ့ ထိုင်ရင်း အမေ့ကို ခိုးကြည့်မိ။အမေ့ဆီက ခေါ်သံကိုမျှော်လင့်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း အမေ့ဆီကနေ ဟန်သော်လင်းကို ယောင်လို့ မှ ခေါ်သံမကြားခဲ့ဘူးပါလေ။ဟန်သော်လင်းအတွက် လက်ဆောင်ဟူ၍လဲ သီးသီးသန့်သန့် ပါခဲ့ဖူးခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ ဦးလေးဖြစ်သူ မလိုချင်သော အရာမှ သာ ဟန်သော်လင်း ရရှိတာမျိုးပင်။ "အခုပြောတာတွေကို... အခြားသူတွေကိုလဲ လျှောက်မပြောနဲ့နော် ... ပြီးတော့ နင့်အဖေနဲ့တွေ့ရင်လဲ ပြောမနေနဲ့အုံး " " မှာမနေပါနဲ့ အမေရယ် ...သူ့အဖေကဖြင့် လမ်းမှာ တွေ့တာတောင် အဖက်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး ...မသီချင်ယောင်ဆောင်သွားတာကို ..ပြီးတော့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ လဲတွဲနေတယ်လေ ...သူ့ကို ဂရုစိုက်ပါလိမ့်မယ် အားကြီးကြီး ....သမီးတို့က သနားလို့ခေါ်ထားလို့ပေါ့ ..မဟုတ်ရင် ဒီကောင်လေးတော့ လူတောင် ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး " ဟန်သော်လင်း အဒေါ်ဖြစ်သူကို ပေစောင်းစောင်းနဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ "ဟဲ့ ကောင်လေး ...ဒါက ဘယ်လဲ ...စာမကျက်ဘူးလား ... စာမေးပွဲက ဖြေရတော့မှာကို ... အပေအတေကောင်လေး " အဘွားနဲ့ အဒေါ်တွေရဲ့ ဆူပူပြောဆိုသံတွေကို ကျောခိုင်းပြီး ဟန်သော် လင်း လမ်းပေါ်ကို ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ သူ့အတွက် လမ်းပေါ်မှာနေရတာက စိတ်အချမ်း သာဆုံးပဲလေ။ ~~~~~ "အဖေတို့တွေ... အဘွားတို့နဲ့ တူတူနေကြမယ်နော် သမီး ...အဘွားအိမ်မှာ ကိုကိုတွေ ...မမတွေနဲ့ ညီမလေးလဲ ရှိတယ် ပျော်စရာကြီး သမီးရဲ့ " "ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ "

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ်ကမ်းပါး " အပိုင်း (၃ ) ****** ကွမ်းယာဆိုင်ကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ရပ်ကွက်အစွန်က ကန်ရှိရာကို အေးမြနွယ် အူယားဖားယားပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။ တွေ့ပါပြီ ကန်ပေါင်ရဲ့ လှေကားထစ်တွေကိုစတက်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ ကန်ပေါင်ပေါ်က အပင်အောက်မှာ နှစ်ယောက်သား လက်ချင်းတွဲလို့ စကားပြောနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ တစ်ယောက်က အိမ်ထောင်သည်။ တစ်ယောက်က အပျို။တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်မသိကြတာလဲမဟုတ်ဘူး။ပြီးတော့ နှစ်ယောက်လုံးက တစ်လမ်းတည်းနေကြသူတွေလေ။တစ်ရပ်ကွက်တည်း တစ်လမ်း တည်းနေကြသူတွေက ဒီရပ်ကွက်ရဲ့ ကန်ပေါင်မှာပဲ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လာချိန်းတွေ့ကြတယ်ဆိုတော့ ဒါက အေးမြနွယ်ကို ဂရုမစိုက်တဲ့ သဘောမျိုး မဟုတ်ပါလား။အေးမြနွယ်လဲ သူတို့နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီး ကန်ပေါင်ပေါ်မှာ ချိုးပွဲချ ငိုပစ်လိုက်မိတယ်။ယောက္ခမ ကြီးကြောင့် နေထိုင်ရတာစိတ်ဆင်းရဲလှပြီ ထင်နေမိတာ ယောကျာ်းဖြစ်သူရဲ့ အပြုအမူကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲမှုက ပို၍ပင်သာခဲ့မှန်း အေးမြနွယ်သိခဲ့ရတယ်။ကိုယ့်စိတ်သဘောနဲ့ကိုယ်ပြုခဲ့မိတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအတွက် အေးမြနွယ် အစ်ကိုတွေဆီကိုလဲ မပြန်လိုပါလေ။ "အပျော်သဘောနဲ့ တွဲကြတာပါကွာ ...အတည်လဲ မဟုတ်ပါဘူး ... နောက်ဆို ကိုကြီး မဟုတ်တာတွေ မလုပ်တော့ဘူးနော် " အေးမြနွယ်က ပြောသမျှယုံတဲ့ ငတုံးမ မဟုတ်ပါဘူး။ဒါပေမဲ့လည်း ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ အေးမြနွယ်က ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ။ ယောကွမတွေကလဲ သူတို့သား အကြောင်းကို ကြားသီကြပေမဲ့ " ယောကျာ်းလေးပဲ ...ဒီလောက်တော့ရှိမှာပေါ့ ... စောစောစီးစီး ကလေးယူတာကို "ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ အေးမြနွယ်ကိုပင် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကလေးယူလိုက်လို့ အပြစ်ဖို့ကြသေးရဲ့။ တကယ်လို့များ အေးမြနွယ်မှာ မိဘတွေရှိခဲ့သေးရင် အစမကောင်းခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို အဆုံးသတ်မိမလားပင် မသိ။အခုတော့လဲ အစ်ကိုနှစ်ယောက်ကလဲ သူတို့အိမ်ထောင်နဲ့ သူတို့ဖြစ်နေကြပြီမို့ အေးမြနွယ် အတွက်တော့ စာရိတ္တဖောက်ပြားချင်တဲ့ လင်ယောကျာ်းကိုပဲ ဖွတ်ထွက်မှန်း သိသိနဲ့ပင်ကိုးကွယ်ခဲ့ရပြန်လေတယ် ။ အေးမြနွယ်မှာ မျက်ရည်ကို အဖော်ပြုပြီး တစ်ယောက်တည်း ကြံ့ကြံ့ခံရင်ဆိုင်ခဲ့ရင်း ကိုယ်ဝန်က မွေးခါနီးဖွားခါးနီ အခြေအနေကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ကံကောင်းတာက အေးမြ နွယ် မွေးဖွားခါနီးမှာ ကိုကြီးကခြေပြန်ငြိမ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့လဲ မွေးဖွားစရိတ်ကဖြင့် လောက်လောက်ငှငှမရှိပါလေ။ယောက္ခမတွေလဲ အမွေရထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အထပ်လိုက်ကိုင်ထားပြီး အေးမြနွယ်ကို အဖက်ပင်မလုပ်ပါ။ မသိရင် အေးမြနွယ်ရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးက သူတို့သားနဲ့ မသက်ဆိုင်သလိုပါပင်။မွေးဖို့ဖွားဖို့ အသာထား ကလေးမွေးပြီးရင်နေဖို့ ကလဲ လက်ရှိနေနေတဲ့ ရှစ်ပေတ်လည်လောက်သာ ကျယ်တဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲ ဘယ်လိုနေရပါ့မလဲ။ တွေးကြည့်ရင် အေးမြနွယ်ရဲ့ ဘ၀က ပင်လယ်ထဲမှာ ရေငတ်နေရတဲ့ ဘ၀မျိုးပါပင်း။ငွေကြေး ပြည်စုံတဲ့ ယောက္ခမတွေရှိပါရဲ့နဲ့ အေးမြနွယ်မှာ မွေးဖွားစရိတ်က မပြည့်စုံ။တိုက်ခံနှစ်ထပ်ပျဉ်ထောင်အိမ်ကြီးကို ခေါင်းရင်းမှာထားပြီး ကလေးမွေးပြီးရင် နေစရာနေရာကမရှိပြန်။အစစ အရာရာအတွက် ကိုကြီးက မပူပင်တတ်တော့လည်း အေးမြနွယ်မှာ ပူရပူပန်ရ၏။အစ်ကိုတွေ အိမ်မှာ သွားမွေးဖို့ တွေးမိပေမဲ့ ကိုယ့်ယောကျာ်းအကြောင်းကို ကိုယ်သာ အသိဆုံးမို့ ထိုအတွေးကိုလက်လျှော့ရပြန်တယ်။ အေးမြနွယ်မှာ ကွမ်းယာရောင်းပိုက်ဆံရှာရင်းပဲ ဘုရားကို အာရုံပြုရတော့တယ်။ အေးမြနွယ်ပဲ ကံကောင်းတာလား။ ကိုယ်ဝန်စရှိကတည်းက ဘုရားကိုသာ အာရုံပြုခဲ့၍လေလားမသိ။ အေးမြနွယ် မွေးခါးနီးမှာ ယောက္ခထီးကြီးရဲ့ ညီမ ဖြစ်တဲ့ ကိုကြီးရဲ့အန်တီရောက်လာပြီး အေးမြနွယ်ကို ကူညီခဲ့တယ် ။ဆေးရုံတက်ဖို့ကအစ။ မွေးပြီးရင်နေဖို့ နေရာအထိပါစီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။ သူ့အိမ်မှာ ခေါ်ထားဖို့ကျတော့ ယောကျာ်းဖြစ်သူကိုလဲ ကြည့်ရသေးတယ်တဲ့။အန်တီ့ ယောက်ကျာ်းက စိတ်သဘောထားသေးသိမ်တဲ့ သူမဟုတ်ပေမဲ့ မိဘအရင်းခေါက်ခေါက်တွေ ရှိပါရဲ့နဲ့ အန်တီက တာဝန်ယူရတယ်ဆိုရင် ယောကျာ်းဖြစ်သူက သူ့အစ်ကိုတွေကို အထင်မြင် သေးသွားမှာကိုလဲ အန်တီကစိုးရိမ်ပြန်တယ်လေ။ဒါကြောင့် အန်တီက သူကူညီနေပေမဲ့ မကူညီသလိုဟန်နဲ့ ကလေးမွေးပြီးတာနဲ့ စိတ်ချရတဲ့နေရာမှာ နှစ်လလောက်နေထိုင်ခိုင်းခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အန်တီ့ရဲ့အကူအညီ၊ ဆွေမျိုးတစ်ချို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ သားလေးကိုမွေးဖွားခဲ့တယ်။သားလေးကို မွေးဖို့ ဆေးရုံမှာ ရှိနေတဲ့တစ်လျှောက်လုံး ယောက္ခမတွေက ဆေးရုံကိုလဲမလာခဲ့ဘူး။ငွေကြေးအားဖြင့်လည်း ထောက်ပံ့ပေးတာမျိုးမရှိခဲ့ဘူးလေ။ယောက္ခထီးကြီးကတော့ သတင်းမေးတယ်လို့ ကိုကြီးက ပြောတာပါပဲ ။ ဒီထက်တော့မပိုခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ့ သားလေးကိုမွေးပြီး ငါးနှစ်အရွယ်ထိ ယောက္ခမကြီးက သားလေးကိုကြည့်တောင်မကြည့်ခဲ့ဘူး ။ ယောက္ခထီးကြီးကသာ ကလေးကို ခေါ်တာပြောတာမျိုးလုပ်လာတယ် ။ယောက္ခမကြီးကတော့ ကလေးကိုသာ အဖက်မလုပ်တာ အိမ်မှာ လူမရှိတဲ့အချိန်ဆိုရင် အခန်းထဲကိုဝင်ပြီး မွှေတတ်တဲ့အကျင့်တော့ရှိတယ်။အဲ့ဒီလို မွှေရင် အေးမြနွယ် အဝတ်အစားအသစ်တွေ ဝယ်ထားလားကို အရင်ကြည်တာ။ဝယ်ထားတာရှိရင် တစ်ပတ်လောက်က ပြောလို့မဆုံးဘူး။သားလေးမွေးပြီးတော့ ကိုကြီးက တစ်နှစ်တစ်ခါလောက် ကောင်မလေးတွေနဲ့ ရှုပ်တတ်ပေမဲ့ အေးမြနွယ် မသိဟန်ဆောင်ပြီး စီးပွားရေးကိုပဲ ဂရုစိုက်ခဲ့တော့

သုံးစရာငွေရှိလားလဲ မမေး။ အေးမြနွယ်က ငွေမရှိတဲ့အကြောင်းပြောရင်လဲ သူ စိတ်မဝင်စားပေ။ဒီကြားထဲ ပိုက်ဆံရှိလား မရှိလားမမေးဘဲ အလုပ်နားရင် စားသောက်ဆိုင်လို နေရာမျိုး ၊ ဝက်သားတုတ်ထိုးဆိုင်လိုနေရာမျိုးကို သွားပြီး စားချင်သောက်ချင်တတ်ပြန်သေးတယ် ။ မစားရ ၊ မသွားရရင် သူ့က မကျေမနပ်နဲ့ စိတ်ကောက်တတ်ပြန်တယ်။ကြာတော့ ယောက်ျားရဲ့ အကျင့်ကို သိလာတဲ့ အေးမြနွယ်မှာ အရန်ငွေကို သက်သက်ပင် သိမ်းထားရလေ၏။ အေးမြနွယ်ရဲ့ အိမ်ထောင်သည်ဘဝက အများအမြင်မှာတော့ ကွမ်းမစား၊ အရက်မသောက်၊ လောင်ကစား မလုပ်တတ်တဲ့ ယောကျာ်းကိုရထားတာမို့ အိမ်ထောင်ရေးကံကောင်းသူရယ်လို့ အထင်ခံ အမြင်ခံခဲ့ရတာပေါ့ ။ ဒီလို မြင်အောင် ထင်အောင်လဲ အေးမြ နွယ်က ရင်ထဲက အပူမီးကို အပြင်ကို မဟပ်စေရအောင် ထိန်းခဲ့သိမ်းခဲ့တယ်လေ။ ~~~~~ "အလုပ်က လုပ်မယ်မကြံသေးဘူး ဗိုက်ကကြီးပြီ ....ကိုယ်တိုင်တောင် စားစရာနပ်မမှန်ဘဲ ကလေးမွေးပြီး ဒုက္ခပေးအုံးမယ် " " တော်ပါတော့ ခင်လှ ရယ် ...သူတို့ဘာသာ ဘာဖြစ်ဖြစ် မင်းမမြင်ချင်ယောင် ... မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်ရင် ပြီးတာပဲဟာ " အေးမြနွယ် အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်မှာ သားလေးကို ကိုယ်ဝန်ရတော့ ယောက္ခမကြီးရဲ့ ပြစ်တင် ပြောဆိုခြင်းကို ခံခဲ့ရပြန်တယ်။ပြီးတော့ သူ့အိမ်ဘက်ကနေ မကြာခဏ ငရုတ်သီးလှော်လိုက်ကြော်လိုက်နဲ့ အညှော်မျိုးစုံ လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ယောက္ခမအမကြီးက ဘယ်လိုတွေလုပ်လုပ် ယောက္ခထီးကြီးကလဲ မတားမြစ်သလို သားဖြစ်သူကိုကြီးကလဲ ဘာမှမပြော။တစ်ခါတစ်ရံ အေးမြနွယ်က ဝမ်းနည်းလွန်း၍ ပြောပြမိရင် ''ငါလဲ အမေ့ကို ဘာမှ မပြောချင်တော့ဘူး ... ပြောလဲ ရတာမှ မဟုတ်တာ ...မင်းဘာသာ အဆင်ပြေအောင်သာနေ .. ငါ့အမေကို ဂရုစိုက် မနေနဲ့ " ယောကျာ်းက ဂရုမစိုက်နဲ့လို့ ပြောပေမဲ့ အေးမြနွယ် ယောက္ခမတွေကို ဂရုစိုက်ခဲ့ပါတယ်။အေးမြနွယ်တို့ အခန်း စုတ်လေးထဲမှာ ဘာဟင်းချက်ချက် ယောက္ခမတွေအတွက်ဟင်းတစ်ခွက်တော့ ဦးဦးဖျားဖျား ပို့ပေးခဲ့တာပါပင် ။အေးမြနွယ် သားလေး ကိုယ်ဝန်ကို လွယ်ထားရချိန်မှာတော့ ဟင်းရယ် ထမင်းရယ်လဲ ကောင်းကောင်း မချက်စားနိုင် မချက်စားဖြစ်တော့ ယောက္ခမတွေဆီကို ဟင်း မပို့နိုင်ပါလေတော့ ။ အေးမြနွယ်မှာ ခံတွင်းပျက်နေတာမို့ ဆိုင်မှ အသုပ်လေးဘာလေးဝယ်စားမိရင် ယောက္ခမကြီးမှာ ရွဲ့ကာစောင်းကာနှင့် ပြောလို့မဆုံးပြန်တော့ပေ။ "ငါ့သားကတော့ နွားကြီးပေါ့ ပခုံးကောင်းတော့ ရုန်းလိုက်ရတာ ...ဒင်းကတော့ ဗိုက်ကို အကြောင်းပြပြီး ...အိမ်မှာ စားလိုက်သောက်လိုက်နဲ့ ယောကျာ်းကိုတော့ လက်ဖက်သုပ်နဲ့ ကျွေးပြီး သူကျတော့ တစ်နေကုန် တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုးဝယ်စားနေတာ " အေးမြနွယ်ရဲ့ ဘ၀က ခါးသီးဖို့ကောင်းလေစွ ။ ယောက္ခမက မကြည်ဖြူ ။ ယောကျာ်းဖြစ်သူကလဲ အေးမြနွယ်ကို မရိုက်မနှက် မဆူမငေါက်တာကလွဲလို့ ဂရုတစိုက်မရှိခဲ့။မိန်းမကကိုယ်ဝန်နဲ့ရယ်လို့လဲ စုရဆောင်းရမှန်းမသိ။ အရင်ပုံစံ။အရင်အချိုးသာ။ကလေးမွေးဖို့ရန် အစီအမံ ဆိုတာလဲ မရှိ ။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်တာလဲ မရှိ။ ငွေလဲ ပိုပို့လျှံလျှံ ရှာပေးတာမျိုး မရှိခဲ့။"ကြီးရင်မှီ ငယ်ရင်ချီ "ဆိုတဲ့ စကားပုံက အေးမြနွယ် အတွက်တော့ စကားပုံ သက်သက်ပါပင်။နောက်ဆုံးတော့ အေးမြ နွယ်မှာ ဗိုက်ကြီးတကားကားနဲ့ အလုပ်လဲ မလုပ်နိုင်တော့တာမို့ ခြံထောင့်လေးမှာ ကွမ်းယာရောင်းဖို့ လုပ်ရတော့တာပေါ့။ဒါတောင် ယောက္ခမကြီးက သူ့ခြံရှေ့ ကွမ်းယာဆိုင်အဖွင့်မခံဘူးဆိုလို့ သူ့အမေနဲ့ သူ့သား အော်ကြီးဟစ်ကျယ် ဖြစ်ခဲ့ရသေးတာ။ အေးမြနွယ်မှာလဲ လူ့လောကကြီးထဲကို ရောက်မလာသေးတဲ့ သားလေးရဲ့ရှေ့ရေးအတွက်မို့ ယောက္ခမကြီး နေ့တိုင်း စောင်းမြောင်းပြောဆိုနေတဲ့ ကြားကပဲ မသိဟန်ဆောင်ပြီး မျက်နှာပြောင်တိုက်လို့ ကွမ်းယာဆိုင်ဖွင့်ခဲ့ရတာပေါ့။ ~~~~~~~ "ဟဲ့ မိနွယ် ... နင်ကတော့ ဗိုက်ကြီး တကားကားနဲ့ ရောင်းလိုက် ဝယ်လိုက်နဲ့ ...နင့်ယောကျာ်းက လမ်းထိပ်ကဟာမနဲ့ ကန်ပေါင်ပေါ်မှာ အကြည် ဆိုက်နေလေရဲ့ " " ရှင် .. ဟုတ် ...ဟုတ်လို့လား ဒေါ်ကြီး ...ဒီလမ်းထဲက လူတွေ အကုန်လုံး ကိုကြီးမှာ မိန်းမရှိမှန်းသိကြပါတယ် " "ငါပြောတာ မယုံလဲ ...ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ဟဲ့...အိမ်ထောင်သည် ဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ် .. မရှောင်တဲ့မိန်းမတွေက ရှောင်ကို မရှောင်တာသိရဲ့လား " ဒါက အေးမြနွယ်ရဲ့ဘ၀ကို ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာတဲ့ မုန်တိုင်းလို့ပဲပြောရလေမလား မသိ။ =================== (အပိုင်း ၃ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

တက်တက်စင်အောင်လွဲခဲ့တယ်။ ကိုကြီးတို့အိမ်မှာ ကိုကြီး အဖေနဲ့အမေရယ်၊ ကိုကြီးရယ် ၊ ကိုကြီးရဲ့ညီမလေးရယ် မိသားစု လေးယောက်ရှိတယ်။ ကိုကြီးရဲ့ ညီမလေးက အေးမြနွယ်ထက် တစ်နှစ်လောက်ပဲ အသက်ငယ်တယ်။ရှစ်တန်းကျောင်းသူလေးပေါ့။ သူ့ကိုမြင်ရတော့ အေးမြနွယ်မိုက်မဲခဲ့မိတာတွေအတွက် နောင်တတွေရမိတယ်။ယောက္ခမအိမ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ယောက္ခမတွေ သဘောကျ ကျေနပ်အောင် အေးမြနွယ် နေထိုင်ခဲ့ပေမဲ့လည်း ယောက္ခမအမကြီးက ဘယ်တော့မှစိတ်တိုင်းမကျခဲ့ဘူးလေ။ "ဟဲ့ နင့်က ခုချိန်ထိစကပ်တဖားဖားနဲ့ လား ... ကိုယ့်ကိုယ်ကို အိမ်ထောင်သည်ဆိုတာကိုလဲ သတိရအုံး ...ငါ့သားကတော့ ကျွဲလို နွားလိုရှာနေရတယ် ...နင်ကတော့ အိမ်မှာသနပ်ခါး အဖွေးသားနဲ့. စကပ်လေး တဝဲဝဲနဲ့ပေါ့လေ ..." ယောက္ခမကြီး ဒီလိုပြောလိုက်တဲ့နေ့ကစလို့ အေးမြနွယ်မှာ စကပ်တွေ၊ ဂါဝန်တွေ မဝတ်ရဲပါလေတော့။တကယ်တော့ စကပ်တွေ ဂါ၀န်တွေကလဲ ကိုကြီးဝယ်ပေးထားတာ မဟုတ်ပါ။အေးမြနွယ် အပျိုဘဝက အစ်ကိုတွေ၀ယ်ပေးထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေပင်။ အေးမြနွယ်ကိုကြီးနဲ့ မင်္ဂလာဦးဆွမ်းကျွေး လုပ်ပြီးတဲ့ နောက်နေ့မှာပဲ အစ်ကိုတွေက အေးမြနွယ် ပိုင်ဆိုင်သမျှကို အေးမြနွယ်ကို ပေးလိုက်တာပင်။ နောက်ဆုံးတော့ အေးမြနွယ်မှာ ကိုယ်အဝတ်အစားနဲ့ ကိုယ်ပင် မဝတ်ရဲ မစားရဲပဲ ထဘီတွေကို မဝတ်တတ်ဝတ်တတ်နဲ့ ဝတ်ခဲ့ရတယ်။အင်္ကျီတွေဆိုရင်လဲ အတွန့်အခေါက်နဲ့ ဂျိုင်းပြတ် အင်္ကျီလှလှလေးတွေဆိုရင် ထုတ်မဝတ်ရဲပေ။အစ်ကိုတွေဆီက ယူထားတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီဟောင်းနဲ့တီရှပ်အင်္ကျီ အဟောင်းတွေကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲဝတ်ခဲ့ရတယ်။ အေးမြနွယ်ရဲ့ စကပ်လှလှလေးတွေ အင်္ကျီလှလှလေးတွေကတော့ တစ်ချို့တစ်ဝက်က သေတ္တာထဲမှာ သိမ်းထားခဲ့ရပြီး တစ်ချို့တစ်ဝက်က ကိုကြီးရဲ့ ညီမဖြစ်သူဆီကို ရောက်ရှိသွားပါတော့တယ်။တကယ်ပါ အေးမြနွယ် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အနည်းငယ်ကို ယောင်းမလေးကို မျှဝေပေးလိုက်ရင်ဖြင့် ကိုကြီးရဲ့မိသားစုဆီကနေ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို ရရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာလေ။ "ကြည့်စမ်းပါအုံး ...ကန်စွန်းရွက်ကြော်တွေကလဲ မစိမ်းဘဲ မည်းနေပါလားဟဲ့ ....လင်တော့ယူတတ်တယ် ...ဟင်းတော့ မချက်တတ်ဘူးပေါ့ ... ဘယ်လို မိဘမျိုးရိုးက ဆင်းသက်လာလဲ မသိဘူး ..." ယောက္ခမကြီးက ဒီလိုမျိုး မိဘတွေကိုပါ ဆွဲထည့်ပြီး စောင်းကာချိတ်ကပ်ပြောလေတိုင်း အေးမြနွယ် ရင်နာရပါတယ်။ အေးမြနွယ်ရဲ့ မိဘတွေ ရှိစဉ်က အေးမြနွယ်မှာ ထမင်းအဆင်သင်းစားရုံ ၊ ပညာသင်ရုံဘဝကို အေးချမ်းပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရတာလေ။ မိဘတွေဆုံးတော့လဲ ငွေကြေးကြောင့် အလုပ်ထွက်လုပ်ခဲ့ရပေမဲ့ အချက်အပြုတ်တာဝန်ကိုတော့ အစ်ကိုနှစ်ယောက်ကပဲ အလှည့်ကျတာဝန်ယူခဲ့ကြတာလေ။ အေးမြနွယ်မှာ အလုပ်က ပြန်ရောက်ရင် ကိုယ့် အဝတ်အစား ကိုယ်လျှော်ရတဲ့အလုပ်ကလွဲလို့ အစ်ကိုတွေရဲ့ ဝေယျာဝစ္စတွေကိုလဲ မလုပ်ပေးခဲ့ရ။ ယုတ်စွအဆုံ အိမ်သန့်ရှင်းရေးကိုပင် အေးမြနွယ်လုပ်ခဲ့ရတာ မဟုတ်။ယောက္ခမအိမ်ရောက်တော့ ယောက္ခမကြီးနဲ့အတူ ထမင်းဟင်းချက်လဲကူရ ၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလဲလုပ်ရ၊ အဝတ်အစားဆိုလဲ ယောင်းမလေးရဲ့ အတွင်းခံကအစ အေးမြ နွယ်လျှော်ပေးခဲ့ရတယ်။ ဒါတင်ပဲလား ဆိုတော့ မဟုတ်သေး ။ယောင်းမလေးကို ကျောင်းပို့ ကျောင်းကြိုလုပ်တော့လဲ အေးမြနွယ်ပါပင်။ဒီလောက်လုပ်နေတဲ့ကြားမှ ယောက္ခမကြီးရဲ့ အဆူအပြောက မလွတ်ခဲ့ရပြန်ပါ။ဒီလိုကိစ္စတွေကို ကိုကြီးကို တစွန်းတစ ပြောပြတော့လဲ ကိုကြီးက စိတ်ဝင်စားဟန်မပြခဲ့။ "အမေက အသက်ကြီးပြီလေကွာ ...မင်းကပဲ နားလည်ပေးလိုက်ပေါ့ နွယ်လေးရယ် ... မင်းမှာလဲ မိဘတွေရှိတော့တာမှမဟုတ်တာ ...ကိုယ့်မိဘတွေကိုပဲ မိဘလို သဘောထားလိုက်စမ်းပါကွာ ...ကိုယ်က ပိုက်ဆံရှာပေးနေတယ်မဟုတ်လား ...မင်းက အိမ်မှာ အဆင်ပြေအောင်နေမှပေါ့ကွာ " ကိုကြီးပြောသလို အေးမြနွယ် အဆင်ပြေအောင်နေခဲ့ပါတယ်။အစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ဒုက္ခမပေးချင်တာကြောင့် ယောက္ခမတွေကိုလဲ ကိုယ့်မိဘရင်းတွေလို သဘောထားခဲ့ပါတယ်။ပြောသမျှဆိုသမျှကို ငြိမ်ခဲ့ခဲ့ပါတယ်။နှစ်ပြားမတန်အောင် ပြောဆိုနေတာတွေကို မကြားဟန်ပြုလို့နေခဲ့ပါတယ်။ "ဒီတိုင်းပဲ ယောက်ျားလုပ်စာကို ထိုင်စားနေဖို့ တွေးမနေနဲ့ ...အသက်ကငယ်ငယ်လေ့ရှိသေးတာပဲ ... အလုပ် လေးဘာလေးလုပ်ပေါ့ ... အခုတော့ မိန်းမပျင်းခြေဆင်း ဆိုတာနဲ့တော့ အကိုက်ပဲ....ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ပြီး အိုးခွဲချက်စားကြတော့ဟေ့... မကျွေးနိုင်တော့ဘူး " ယောက္ခမဆီက ဒီလိုစကားထွက်လာပြီး တစ်ရက်နှစ်ရက်မှာပင် အေးမြနွယ် အလှကုန်ဆိုင်မှာ အရောင်းစာရေးဝင်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အေးမြနွယ် အလုပ်ဝင်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ယောကွမတွေက အိမ်ခွဲနေခိုင်းတာမို့ အေးမြနွယ်နဲ့ ကိုကြီးမှာ ယောက္ခမတွေရဲ့ အိမ်သာ ခြေရင်းကခြံထောင့်လေးမှာ တစ်ဖက် ရပ်တဲလေးထိုးပြီးနေခဲ့ရတယ်။တကယ်တော့ အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းက အေးမြနွယ် အနေနဲ့ ယောက္ခမတွေနဲ့ ဝေးဝေးလံလံမှာ နေချင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့လဲ တစ်ပတ်မှာ သုံးလေးရက်လောက် အလုပ်နားတတ်တဲ့ ယောကျာ်းဖြစ်သူ ကြောင့် အပြင်မှာသီးသန့်ငှားနေဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့တာအမှန်ပါပင်။ ကိုကြီးဆိုတာကလဲ အိမ်မှာစားစရာမရှိရင် တစ်ကိုယ်တစ်ကာယ သူ့မိဘအိမ်ပေါ်သွားတက်ပြီး စားတတ်သူမို့ အပူအပင်အကြောင့်အကျမရှိခဲ့။အလုပ်နားရလဲ မပူ ။ငွေမရှိလဲ မပူတတ်ပြန်။အလုပ်သွားရင် ပိုက်ဆံပေးမယ် ။မသွားရင် မပေးဘူး။ အေးမြနွယ်မှာ စားစရာရှိလားလဲမမေး။လက်ထဲ

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " ( အပိုင်း ၂ ) ******* မမွန်ပြန်သွားတဲ့အထိ အေးမြနွယ်မယုံကြည်နိင်ဖြစ်နေမိသလို ရင်ထဲမှာလဲ စိတ်ပူပန်ရမှာလိုလို၊ ပျော်ရွှင်ရတော့မလိုလိုနဲ့ဖြစ်နေမိတယ်။စိတ်ထဲ ပူပန်မိတယ်ဆိုတာက မိမိမှာစုဆောင်းထားတဲ့ငွေနဲ့ အိမ်ငှားနေလို့လောက်လောက်ငှငှရှိပါ့မလားဆိုပြီး ပူပန်မိတာ။ပျော်ရွှင်သလိုလိုဖြစ်နေရတာက ယောက္ခမတွေနဲ့ဝေးရာဆီမှာ နေထိုင်နိုင်မယ့်အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်တာမို့ ပျော်ရွှင်နေမိတာ။ အေးမြနွယ် အနေနဲ့ ယောက္ခမတွေကို မုန်းလို့လဲ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယောက္ခမတွေရဲ့ စိတ်သဘောထားအမှန်ကို သိထားတာမို့ အတူနေရတာ စိတ်ညစ်စိတ်ရှုပ်မိတာတော့ အမှန်ပင်။ သူတို့ ခိုင်းသမျှကို အေးမြနွယ် မငြင်းဆန်ဘဲလုပ်ပေးပေမဲ့လဲ ယောက္ခမတွေက ကျေနပ်တဲ့ပုံမျိုး မပြခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် ယောက္ခမ အမကြီးပင်။မိမိဘာလုပ်လုပ် သူမက စိတ်တိုင်းမကျ။သဘောမကျပေ။အပြစ်ပြောစရာမရှိလျှင် အိမ်ကိုလာလည်သူများကို အေးမြနွယ်က အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်နဲ့ သူ့သား နောက်ကို လိုက်လာတဲ့အကြောင်းကို အကြောင်းရှာကာပြောတတ်လေ၏။ယောက္ခမကြီး ပြောတာလဲမှန်တော့မှန်ပေမဲ့ ဒီလိုစကားတွေကို ကြားရတိုင်း အေးမြ နွယ်စိတ်တိုသလိုတော့ ဖြစ်မိတာပင် ။အေးမြ နွယ်ကရော ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့အိမ်ထောင်ပြုချင်ပါ့မလား။ဖြစ်နိုင်ရင် အေးမြနွယ် ပညာကို ဆုံးခန်းတိုင်အောင်သင်ယူပြီး ဘွဲ့ရပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့တာပေါ့။ကံတရားကမှ အေးမြနွယ်ဘက်မှာရှိမနေခဲ့တာကို ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ။ အေးမြနွယ် ရှစ်တန်းတက်ရမယ့်နှစ်မှာပဲ မိဘနှစ်ပါးလုံး ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ကွယ်လွန်သွားကြလို့ အစ်ကိုနှစ်ယောက်နဲ့ ကြီးပြင်းခဲ့ရတာလေ။ အဲ့ဒီနှစ်က ရှစ်တန်းနှစ်ကို ပြီးဆုံးအောင် တက်ခဲ့ရပေမဲ့ ကျောင်းပြီးတာနဲ့ အလုပ်ဝင်လုပ်ခဲ့ရတယ်။အလုပ်စလုပ်ချိန်က အေးမြနွယ်ရဲ့ အသက်ဆယ့်လေးနှစ်ပဲရှိသေးပေမဲ့ လူကောင်ထွားတာမို့ အလုပ်ကို ရောရောရူရူ ရခဲ့တယ်။အလုပ်စလုပ်ချိန်မှာပဲ ကိုကြီးနဲ့စတွေ့ခဲ့ရတာပေါ့။ ကိုကြီးကစက်ရုံမှာ စက်ပြင်ဆရာ။အမှန်တိုင်း ပြောရရင် အဲ့ဒီအချိန်က အေးမြ နွယ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပညာဆက်သင်ချင်စိတ်ပဲရှိခဲ့တာ။ အလုပ်ကို တစ်နှစ်လောက် ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ပြီး ငွေစုမယ်။နောက်နှစ်မှာ ကိုးတန်းပြန်တက်မယ်လို့ စိတ်ကူးထားခဲ့တာ။ အစ်ကိုနှစ်ယောက်ကလဲ နောက်နှစ်တော့ ကျောင်းပြန်ထားပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ဒါပေမဲ့လည်း ကိုကြီးနဲ့ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းက အေးမြ နွယ်အတွက် ကံဆိုးခြင်းအစလို့ပဲ ပြောရမလားမသိခဲ့။ကိုကြီးရဲ့နာမည်အရင်းက အောင်သီဟ။ ကိုကြီးက အေးမြနွယ်ထက် အသက်ရှစ်နှစ်လောက်ကြီးတယ်။ အေးမြနွယ်စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်အစ်ကိုတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့မိလို့ အစ်ကိုတွေကို ခေါ်တဲ့အတိုင်း ကိုကြီးလို့ပဲခေါ်ခဲ့တာ။ ကိုကြီးက အေးမြနွယ် အလုပ်လာတဲ့အခါ ကားမှတ်တိုင်မှာ လာကြိုပေးတယ်။အလုပ်ပြန်ရင် ကားမှတ်တိုင်အထိလိုက်ပို့ပေးပြန်တယ်။ ကိုကြီးက ရုပ်လေးလဲချော အပြောလေးလဲကောင်းတော့ အေးမြနွယ် သာယာမိတာတော့အမှန်ပဲ။ဒီလိုနဲ့ ကိုကြီးက အလုပ်သွားအလုပ်ပြန်ကို အကြိုအပို့လုပ်ပေးရင်း တစ်နေ့မှာ ရပ်ကွက်ထဲက အသိအစ်ကို တစ်ယောက်နဲ့ တည့်တည့်ဆုံမိပါလေရော။ဖြစ်ချင်တော့ အဲ့ဒီအစ်ကိုက အေးမြနွယ် အစ်ကိုတွေရဲ့ သူငယ်ဖြစ်နေတယ်လေ။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲပေါ့ အိမ်ကိုပြန်ရောက်တာနဲ့ အစ်ကိုတွေရဲ့ဒေါသ မျက်နှာတွေကို အေးမြနွယ် အရင်တွေ့လိုက်ရတယ်။ အငယ်ဆုံးအစ်ကိုကဆိုရင် အေးမြ နွယ်ကို နားရင်းတွေပါအုပ်တယ်။ပြီးတော့ "နင် အလုပ်လုပ်စရာမလိုတော့ဘူး ...အိမ်ထဲက ခြေတစ်လှမ်းမှ မထွက်နဲ့ " ဆိုပြီး အမိန့်ထုတ်ပါလေရော ။အမှန်တိုင်း ပြောရရင် အဲ့ဒီအချိန်ကအေးမြနွယ်မှာ အသားနာတာ ၊ ကြောက်တာကလွဲလို့ဘာခံစားချက်မှကို မရှိခဲ့ဘူး။ အေးမြနွယ်တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက် အိမ်ထဲကအိမ်ပြင်မထွက်ဘဲနေခဲ့တယ်။တစ်နေ့မှာတော့ အစ်ကိုတွေအလစ်မှာ စက်ရုံကို ထွက်လာခဲ့မိတယ်။စက်ရုံကို သွားရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကလဲ ကျန်ခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ယူချင်ရုံနဲ့ ကိုကြီးကို ခဏလောက်တွေ့ပြီး အကျိုးအကြောင်းပြောပြချင်ရုံအပြင် ဘာစိတ်မှ မရှိခဲ့တာအမှန်။ စက်ရုံကိုရောက်တော့ အဝတ်အစားတွေယူပြီး ပြန်အလာမှာ ကိုကြီးက နောက်က လိုက်လာခဲ့ပါရောလေ။ အဲ့ဒီမှာ ကိုကြီးနဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ခဏ၀င်ထိုင်ကြတယ်။လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲရောက်တော့ ကိုကြီးက သူ့နောက်ကိုလိုက်ခဲ့ဖို့ခေါ်တယ် ။အေးမြနွယ်က လိုက်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အေးမြနွယ် အသက်က ဆယ့်ငါးနှစ်ပြည့်ဖို့တောင် နှစ်လလောက် လိုသေးတယ်လေ။ ပြီးတော့ အေးမြနွယ် ကျောင်းလဲပြန်တက်ချင်သေးတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက အေးမြနွယ်တို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းမှာပဲ စက်ရုံကို လိုက်ချလာတဲ့အစ်ကိုငယ်ကို အေးမြနွယ်တို့ တွေ့လိုက်ရတယ်။အစ်ကိုငယ်ကတော့ အေးမြနွယ် ကို တွေ့မသွားပါဘူး။ ဒီလိုနဲ့ပဲ အေးမြနွယ် အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်မှာ အိမ်ထောင်သည်ဘဝကို ရောက်ခဲ့ရတယ်။ တကယ်တော့ အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်ဆိုတာ ကလေးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့အရွယ်ပဲ ။ အိမ့်ထောင့်တာဝန်တွေကို ဘယ်သိမှာလဲ။အေးမြနွယ်လဲ ချစ်ရသူကိုကြီးနဲ့နေရင် ဘ၀ကပျော်စရာကောင်းမယ်လို့ထင်ခဲ့မိတာပေါ့။ဒါပေမဲ့လဲ ကိုကြီးတို့အိမ်ကို အေးမြနွယ်ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာပဲ စိတ်ကူးနဲ့ လက်တွေ့ဘ၀ကွာခြားခဲ့သလို အထင်နဲ့အမြင်တွေ

" အေးပါအေ ... ပြောင်းဆိုလဲ ပြောင်းရမှာပေါ့ ..ဒီနေရာမှာလဲ ဘာမှ ခင်တွယ်စရာမရှိပါဘူး အေ.." ဟန်သော်လင်းမှာ သူ့ကိုများ အမေ့က လှမ်းခေါ်လိုက်လေမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ အိမ်ပေါက်ဝမှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေပေမဲ့ အဒေါ်နှစ် ယောက်နဲ့ ဦးလေးဖြစ်သူမှာ လက်ဆောင် အသီးသီးရသွားပြီးတဲ့အထိ အမေ့ဆီက ခေါ်သံမကြားရတာမို့ ဟန်သော်လင်း ထိုင်နေရာက ဆတ်ခနဲထရပ်လိုက်ပြီး လမ်းထိပ်ဘက်ကို ပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။ "ဟဲ့ကောင်လေး ..ဘယ်ကိုသွားတာလဲ ....အိမ်မှာကို မနေဘူး..လမ်းပေါ်မှာပဲနေချင်တဲ့ ဟာလေး " ဟန်သော်လင်း ဘွားအေဖြစ်သူရဲ့ အော်သံကို ကြားပေမဲ့ လှည့်မကြည့်ဖြစ်တော့ပါ။ဘာရယ်မှန်းသူမသိတဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ထဲကအောင့်သလိုလို ခံစားနေရတာတွေကို သက်သာစေဖို့ လမ်းထိပ်အမှိုက်ပုံနားမှာရှိတဲ့ ဖိုးထူးတို့အုပ်စုရှိရာဆီသို့ အပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။အခြားသူတွေ ပြောလို့သာအမေလို့ သိရပေမဲ့ သူမရဲ့ နှုတ်ဖျားက သူ့ကို သားလို့ တစ်ခါမှ မခေါ်ခဲ့ဖူးတာကို သိသိနဲ့ပဲ ဟန်သော်လင်း မျှော်လင့်နေခဲ့မိတာလေ။ ဒါပေမဲ့လဲ အချိန်အကြာကြီးနေမှ တစ်ခါ ပြန်လာတတ်တဲ့ အမေကတော့ အိမ်ကို ရောက်တာနဲ့ အဘွားနဲ့ ခေါ် လေးတို့ဦးငယ်တို့ကို ချစ်ချစ်ခင်ခင် ပြောဆိုဆက်ဆံတတ်ပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ တစ်ချက်တလေလောက်သာ လှည့်ကြည့်ပြီး စကားတစ်ခွန်းတောင်ပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလေ။ ~~~~ "နွယ်နွယ်....နင့် ယောက္ခမတွေ သူတို့အိမ်ကို ကန်ထရိုက်တိုက်ဆောက်ဖို့အပ်လိုက်တာ သိပြီးပြီလား " မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်ခန်းမှာ ငှားနေတဲ့ မမွန်ရဲ့အမေးကြောင့် အေးမြနွယ် အံ့သြသွားမိတယ်။ ဒီနှစ်ပိုင်းမှာ လမ်းထဲက အိမ်တစ်ချို့ ကန်ထရိုက်တိုက်တွေ ဆောက်ကြတာ ခေတ်စားနေတာမို့ သူမရဲ့ယောက္ခမတွေလဲ ဘယ်တော့များ ဒီလိုဖြစ်လာမလဲလို့ မျှော်လင်းထားခဲ့မိပေမဲ့ ခုလိုချက်ချင်းထဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိ။ပြီးတော့ ယောကျာ်းဖြစ်သူဆီကလဲ ဘာသတင်းမှ မကြားရတာမို့ ဒီသတင်းကို အေးမြနွယ်မယုံရဲ ဖြစ်နေမိပြန်တယ်။ ယောက္ခမတွေက ဘယ်လိုပဲ အေးမြနွယ်ကို ကြည့်မရစေအုံးတော့ တကယ်တမ်း ပြောင်းရ ရွေ့ရမယ်ဆိုရင် သူတို့သားကိုတော့ ပြောမှာပဲမဟုတ်လား ။ " သေချာလို့လား မမွန်ရယ် ...ကိုကြီးကလဲ ဘာမှ မပြောဘူး " အေးမြနွယ်က မယုံမရဲနဲ့ ပြန်မေးလိုက်မိတယ်။ "တကယ်ပါဆို နွယ်နွယ်ရယ် ... တို့တိုက်မှာ ငှားနေဖို့တောင် နင့် ယောက္ခထီးကြီး လာပြောသွားတယ်လေ ..." "တ ...တကယ်လား ... ဒုက္ခပါပဲ မမွန်ရယ် ..." ====================== အပိုင်း ( ၂ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ ဖတ်ရှုပေးကြသူအပေါင်းကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်ရှင် "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " အခန်းဆက် ဝတ္ထုရှည်ကို Wave /kpay 1000 Ks ချီးမြှင့်၍ ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်။ Wave /kpay ပေးဖို့ အကောင့်မရှိသူများလဲ ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ် မည်သူမဆို ချီးမြှင့်ငွေမပေးလဲ ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ် ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက်လဲ ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ် Kpay(or) Wave 09773745413 Lai Lai Win A Kyi Phyu