Saved Messages

خب رند شدیم.😁

یک حس سنگینی عجیبی در سرم، روی دوش‌ام و در تمام این کالبد احساس می‌کنم. سنگینی سکوت‌های همیشگی و حرف‌های نگفته‌ام، سنگینی غم‌های فروخورده‌ام، سنگینی احساسات ابراز نشده و سوگواری نکردن برای از دست رفته‌ها و اشک‌های نریخته‌. همه‌ی این‌ها و چیزهای دیگری که آزارم می‌دهند اما دیگر حتی در خاطرم نیستند. آنقدر خسته‌ام که دلم می‌خواهد در همین لحظه از شر این بار روی دوش‌ام خلاص شوم‌ و بگویم دیگر تمام. نمی‌آیم، نمی‌روم، نمی‌مانم. فقط می‌خواهم خلاص شوم.

تا ابد. تا همیشه …

کاش می‌شد سکوت کرد و تاریک بود و غصه خورد.

برای هروقت که خواسته نشدی.

برای هرچیزی که نشد.

دوست داری شب و تاریکی و سکوت پابرجا باشه و تو تا خود قیامت به غصه خوردن ادامه بدی.

از اون غم‌هایی که واقعا دوست داری فقط سکوت کنی و توو سکوت به غصه خوردن ادامه بدی.

امشب کمی تا قسمتی غمگینم. از اون غم‌هایی که می‌دونی علتش رو ولی نمی‌دونی.

می‌گفت در این دنیا، آدم‌هایی که بیشتر بدانند، آرام‌تر و ساکت‌ترند.

بارها غم به تو گفتیم، ز ما نشنیدی بعد ازین مصلحت آن‌ست که خاموش کنیم …

‏و سرانجام، تمام آدم‌هایی که روزی برای از دست دادنشان عمیقا اندوهگین بودی، چه خوب که رفتند.

بعضی خیال می‌کنند که سکوت، از روی درد و یا خستگیِ مفرط آدم‌ها صدایش بلند می‌شود و یک جان پناهِ امن برای در حاشیه ماندن از هیاهوی دل‌تنگی و آدم‌هاست، اما این‌گونه نیست. وقتی به این فکر می‌کنی که خلقِ جملاتت اوضاع را درست نخواهد کرد و حتی گاهی در توضیحِ شرایط ناکام می‌ماند، آن‌وقت خواهی فهمید که خاموش بودن تا چه اندازه از رویِ صبر، پر‌ زحمت است.

✨

✨

عزیزدلم …