Nocturne

Why do I always crave an entire personality change at 2am

The more aware you become, the more isolating it feels. You start noticing things most people don’t, and that can make real connection feel scarce and draining to you.

*gently puts her mental health in a bowl of rice.

چندماهی می‌شد همه‌ی رنگ‌هام و تابلو‌هام توی کارگاه بودن، خیلی وقت ‌بود توی اتاق خودم تنها کار نکرده بودم. جدای از این‌که فضای کارگاه وقتی با بچه‌ها دور همیم خیلی حال آدم رو خوب می‌کنه با تموم خنده‌ها و حرف‌هایی که بینمون رد و بدل می‌شه اما انگار نیاز داشتم حالا که وقتم یکم خالی شده با خودم خلوت کنم. رفتم همه‌ی چیزهام و برداشتم، یه سری هم به فروشگاه زدم تا چیزهایی که نیاز داشتم و بخرم، یه بوم هم خریدم برای کار بعدیم که احتمالاً یه قوی سفید باشه. وقتی نشستم پای کار ساعت ۱۰ شب بود و الآن که یکم سرم گیج رفت خواستم برم یه چیزی بخورم دیدم ساعت ۲ شده؟ واقعاً وقتی قلم‌مو دست می‌گیرم وارد خلسه می‌شم. به قول شیرین استادم، هنرمندها وقتی دلشون می‌گیره راجع بهش حرف نمی‌زنن، به هنر تبدیلش می‌کنن.

Honestly at this point, just hitting up a huge stationery store, grabbing new paints and brushes, and vibing with all the colors would fix my soul. The smell of paint and the sight of canvases and colorful cardstocks? Instant serotonin boost.

Me when I can’t physically live in my comfort book/series and am forced to participate in the worst MMO ever (reality).

“I am, I am, I am. The world is not the same as it was when I was a child. I do not feel like a "hero", but I feel like I have had enough of it.”

–Sylvia plath, The Bell Jar

“I feel that I have been living in a dream. I am half-living, half-dying, and I am very tired.”

—Sylvia Plath, The Bell Jar