مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

واقعا برای خودم هم سواله که چرا کلم انقدر کیری‌.

چهار روز قمر در عقرب، دو سه روز فول مون و اینا، ده روز پی ام اس، یک هفته پریود، دو سه روزم بذاریم واسه خستگی کاری و درسی، چند روزشم دعوا میکنم با این و اون و بعد ازم میپرسی چرا همیشه کلت خرابه؟ عزیزم؟

بی مسئولیتی آدما روانیم میکنه

خشمی که هر روز با خودم حمل می‌کنم به زودی قراره مادرمو بگاد. حتا خودم هم از اون روز می‌ترسم که انگر ایشوزمو بالا بیارم روی کسی.

نیاز دارم شخصی رو به عنوان مسئول روابط انسانیم انتخاب کنم چون این افتضاحی که من می‌‌بینم حالا حالاها درست بشو نیست

نیاز شدید و عمیق دارم که هرچه زودتر امروز تموم شه

نمی‌دونم با چه منطقی تصمیم گرفتم تو یک روز هم باشگاه برم و هم دانشگاه و هم سرکار.

همه‌ ایشوها حل می‌شه یا یاد می‌گیری باهاشون کنار بیای؛ بجز فمیلی‌ایشوز که تا ابد کیرش توی کونته.

احساس می‌کنم یک‌بازه از زمان هست هرسال که من باید به یقین حتما در گا باشم، منظورم تمام سال هست البته.

خداروشکر گریه تو خیابون و دانشگاه و کافه رو هم آنلاک کردم. انشالله فروپاشی روانی‌های بیشتر در مکان‌های جدیدتر❤️

یک‌جوری اشکم دم مشکمه که خاک بر سرت عسل جون داری چه غلطی می‌کنی❤️

دلیلی که باید بخاطرش برم تو غار زندگی کنم:

بیاید کتابفروشی گویا نجاتم بدید لطفا.

نمی‌دونم چطور بگم ولی هرلحظه ممکنه از استرس بشینم همین وسط گریه کنم خودمو بکشم

من نمی‌دونم کدوم آدم عاقلی ساعت هشت صبح تحلیل نمایشنامه برمی‌داره

مردها اغلب موجوداتی زشت.

ببخشید از محیط‌هایی که مردها توش زیادن بی‌زارم باعث می‌شن بخوام گریه کنم و فریاد بکشم و موهام رو دونه دونه جدا کنم و از دستشون فرار کنم برم تو یک جنگل پر از خرس. انواع خرس‌ها. گریزلی و هرچی.

مرگ میخ

ببینید تنها بخش بامزه‌ی کارم اینه که یه کاسکو هست اسمش فندوقه ولی حتی اونم نمی‌ذاره بهش دست بزنم نازش کنم چون دوستم نداره