مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

نمی‌دونم یک چیزی راجع به اپیزود هشت last of us وجود داره که هر سری با دیدنش می‌خوام خودم رو شرحه شرحه کنم

+And you know what? They did it all, no thanks to you, because you weren't here -And I appreciate that, Fiona, but I'm here now and Liam belong with me. +He doesn't even know who you are! -I'm his mother +You were my mother too

"can't you?" ?????????????????????

برف از بارون خوشحال‌ترم می‌کنه.

من میدونم اگه کاری به این زخم نداشته باشم به مرور خوب میشه ولی کندش و دوباره دیدن خونریزی کردنش کیف میده.

هیچکس را؟ هیچکس را.

نمی‌تونم تشخیص بدم وضعیت ساعت خوابم خراب‌تره یا سلامت روانم

امیدوارم همینطور باشه که جناب استایلز گفتند.

I know they won′t hurt you anymore as long as you can let them go

You can let it go You can throw a party full of everyone you know And not invite your family, ′cause they never showed you love You don't have to be sorry for leaving and growing up You can see the world, following the seasons Anywhere you go, you don′t need a reason 'Cause they never showed you love You don't have to be sorry for doing it on your own

من واقعا احساسم نسبت به این پسر خیلی خیلی خیلی فراتر از چیزیه که بشه با یه سری جمله و کلمه توصیفش کرد و فکر کنم اگر هم توصیف کنم از ارزشش کم میشه. پس فقط میتونم بگم ممنونم از هری استایلز بابت وجود داشتن.

کتاب استخوان‌های دوست داشتنی رو بخونید. کتاب خوبیه.

دلم برای اسپم کردن در اینجا تنگ شده

اگر کتابی وجود داشته باشه با عنوان "چگونه یک احمق تمام عیار باشیم؟" بدونید که نویسنده اون کتاب من هستم.

پریود نیست که، عامل مرگ و کوفت و زهرماره.

فکر می‌کنی قراره ذره ذره غرق شی، از بین بری و پوچ شی اما باز هم بیدار می‌شی، مسواک می‌زنی، چای‌ات رو می‌نوشی و به باقی روزت می‌رسی. امروز هم هیچ فرقی با دیروزت نداشت.