|خسته‌‌‌های‌بالا|

حالا که تا اینجا اومدیم، براتون از ذهن ایدئولوژی‌زده بنده در دبستان بگم. جام فجر بودیم و بنده کلاس پنجم. از اونجایی که کلاس ما به گاوداری شبیه بود و تعداد افراد حاضر در کلاس گاهی به ۳۶ نفر می‌رسید، و متأسفانه بنده در انتخابی تیم کلاس رد شدم (از نظر بنده با باندبازی و حق مظلوم‌خوری)، خب دیدم که نمی‌شه جام فجر و بنده حقیر بدون تیم؟ نه، ابداً. برای همین تصمیم شد که با باقی کلاس یه تیم دیگه تشکیل بدم. افراد باقی‌مانده کلاس حکم امیر دودو و بیژن قالپاق و بایرام لودر رو داشتن. دقیقاً یادمه یکی‌شون باباش تریاک‌فروش بود و ما گفتیم باورمون نمی‌شه بابات تریاک داره. اون فرداش با تریاک اومد مدرسه و کم‌کم اصلاً عادتش شده بود. خلاصه که ما تیمی تشکیل دادیم و من به‌عنوان کاپیتان، اسم مناسب شخصیت تیم رو باید انتخاب می‌کردم. بین شاهین و استقلال و عقاب، من اسم «حزب‌الله» رو برای تیم برگزیدم و به همه هم‌تیمی‌ها هم سپرده بودم صدام کنن «سید حسن نصرالله». آخه حزب‌الله بدون سید حسن برام تصورش سخت بود. خلاصه حزب‌الله، با وجود اعزه و حاجی گیرینوف، تیم مقامی بهتر از سومی دست پیدا نکرد و با یه برد خفیف در پنالتی مقابل چهارمی‌ها و پنجمی‌ها و باخت نه‌چندان خفیف مقابل پنجم الف و ششمی‌ها، مقام سوم رو کسب کرد. و همچنان که دارم باهاتون حرف می‌زنم، لوح تقدیرش روی دیوار اتاقمه.

فوتبالِ کلاس ورزش واسه من یکی صرفاً دو تا ۴۵ دقیقه دویدن دنبال توپ نبود. از دو روز قبلش، شبا توی خونه تا نصف شب تمرین می‌کردم، با یه کیت استقلال، شماره ۷ فرهاد مجیدی. گل‌ها و پاس‌گل‌هایی که زده بودم رو می‌نوشتم، اما خب هیچ‌وقت بهترین بازیکن کلاس نبودم، چون نه اون جثه رو داشتم، نه روانِ دعوا کردن سر توپ رو. عملاً زانوهام همش خون و زخم بود، چون با کوچک‌ترین برخوردی من پرت می‌شدم. ولی اون زنگ ورزش، ذوق تمام هفته بود. آره، دنبال همینم. شما ذوق سال رو کور کردی.

تو اون برفی که تو زنگ ورزش اومد و باعث شد نریم حیاط فوتبال بازی کنیم، قشنگی، نازی، خوشگلی، ولی داغ روی دلی.

عزیزان تحلیلگر سعی کنن بخوابن و از الان خواب تنظیم کنن که دو هفته دیگه مدارس باز میشه و همین الانشم کلی عقبیم.

گذاشتن مطالب انتقادی یا سیاسی توی این کانال، نیازمند اینه که من توی ذهنم یه‌سری اطلاعات پایه رو فراموش کرده باشم؛ فراموشی اون داده‌هاست که باعث شده عمرم به بطالت، صرف انتقاد یا سیاست توی این کشور بشه. حالا اون داده‌ها چی‌ان؟ می‌خوام این‌دفعه اینجا بنویسم که یادم باشه، شاید هم به درد شما خورد که عمرمون به بطالت نره. انتقاد، خطا و مواردی از این دست، بر همه انسان‌های کره زمین وارده، الا ۱۴ معصوم. همه انسان‌هایی که مدتی در این کره خاکی زیست کردند، مصون از خطا نیستند، مگر ائمه اطهار، سلام‌الله‌علیهم. خب، این ممکن‌الخطا بودن با جان آدمی سرشته شده و صرف خطا در اعمال، پژوهش‌ها و تلاش‌ها به معنی عیب مطلق نیست؛ چرا که گاهی خطا در علوم باعث می‌شه راه اصلاح کشف بشه و باعث می‌شه فردی که ظرفیت بالاتری داره، بتونه از اون مسیر خطا به نحو احسن برای پیدا کردن راه درست، نظریه بالاتر و پیشرفت استفاده کنه. این مورد، یک پایه عقلیه: «افراد خطا می‌کنند و هیچ‌کس مصونیت از خطا نداره.» در همه جهان پذیرفته شده و اصلاً از موارد پایه عقلی به شمار میاد. اما شما در بزرگ‌ترین سکوی مملکت، یعنی در رأس حکمرانی، این بدیهیات عقلی رو مشاهده نمی‌کنید. یعنی در زبان طرفداران انقلاب ممکنه بگن: خب، رهبر انقلاب ایران معصوم نیست و هر آنچه معصوم نیست، امکان خطا داره؛ حتی در مواردی که عمرش رو صرف اون کرده، مثلاً فقه و اصول. سال‌های سال بوده که مراجع بزرگ، از قدما تا متأخرین، نظریات اصولی رو ارتقا بخشیدن و هر کدوم به تعداد قابل توجهی از اشتباهات گذشتگان خودشون پی بردن، نقد و اصلاح کردند. پس از نگاه نظری، قائل به معصومیت نیستند؛ اما وقتی پای عمل فرا می‌رسه، ازشون بخواهید یک خطا از رهبران بگن، مطمئن باشید که سکوت خواهند کرد؛ چون اصولاً در مرتبه عمل، نگاه معصومانه به این افراد دارند. تا جایی که فکر کردن به هرگونه خطا رو در ذهن، خطا می‌دونن و بلکه خودشون رو قربانی جنگ نرم به شمار میارن. حالا من از شما می‌پرسم: افرادی که سال‌های سال در نظریات اصولی خودشون مورد انتقاد بودند و تعداد کثیری از داده‌هاشون در گذشته اشتباه بوده و بعد از اون‌ها اصلاح شده، چجوری می‌شه که بدون سابقه نظامی، اقتصادی، حکومت‌داری و حتی رابطه با جهان، به‌صورت معجزه‌آسایی در همه موارد اظهار نظر کنند و نظراتشون اجرایی بشه و نتایجی که همه می‌بینیم رو داشته باشه، اما خطایی مورد توجه‌شون نباشه؟ آیا این امر اصلاً امکان داره؟ چند درصد احتمال زنده موندن یک بیمار قلبی وجود داره در جایی که یک دکتر فیزیوتراپ مسئولیت عمل قلب رو به عهده داره؟ تا زمانی که قبح انتقاد، قبح اینکه اون فرد هم ممکنه ۴۷ سال پیش اشتباهی داشته باشه، در این مملکت نریخته باشه و نقدش جرم تلقی بشه، کنش سیاسی و چمیدونم مطالبه‌گری اساساً نتیجه درست نمی‌ده؛ چون همه این بازی‌ها در زمین اشتباهی انجام می‌شه که اون فرد بدون آگاهی از مسائل روز رسم کرده. اساساً این خط و منش غلط ترسیم‌شده، شما رو به مقصد درست نمی‌رسونه. تا وقتی که داده واقعی، به‌جای نظریات شخصی، اساس کار قرار نگیره، شما باید با جیب خالی و کشور در آستانه فروپاشی، با کسانی روبه‌رو بشید که براتون روشنگری می‌کنند که «ما نزدیک قله هستیم»؛ چون نگاه‌ها واقعیت نیست، نگاه‌ها معصومیت افراد و سخن‌شونه. شاید اون فرد که از نزدیکی قله سخن می‌گه، خودش جامعه و وضعیت رو ببینه، ولی معصومیتی که در ذهنش برای افراد شکل گرفته باعث می‌شه این‌ها رو محل نذاره و اساساً تمام توانش، به‌جای اصلاح خطا و پیدا کردن راه درست، صرف دلیل‌تراشی برای سخنان بشه. همین‌که سال‌ها از ابتدای انقلاب می‌گذره، ولی کسی نظریات امام خمینی در مورد کشاورزی، اقتصاد روابط بین‌الملل و... رو که بسیار غلط بودن‌شون مشخصه رو نقد نمی‌کنه نه تنها نقد نمی‌کنند حتی به‌عنوان مشی کلی مسیر مورد استفاده است. حالا می‌شه توی این غلط‌بازار شما کنشی داشته باشی که آسمون حداقل کمی آبی بشه و خاکستر و ناامیدی رنگ ببازه؟ من می‌گم خیر.

برام فرقی نداره لاله مرزبان باشه یا کلثوم از بسیج محله هر کس وسط این تلاش بقا مشکلات منو هم سن سالهای من به حجاب یا عدم حجاب کاهش بده برام نقش یه کذاب عقب مانده رو داره. از اونی که پلاکرد حجاب میاره همون قدر بدم میاد که یکی نیمه لخت میاد بیرون برای مبارزه. شما دو هزاری ها انگار ۴ روز تو این مملکت نفس نکشیدین که مهم‌ترین مسئله ذهن تون این موارده.

این خط و این نشان: جنگ که تمام شد، اولین چیزی که دوباره سراغش خواهند رفت حجاب خواهد بود. نه به این دلیل که حجاب یا هر یک از امور «شرعی» برایشان کوچکترین اهمیتی دارد، بلکه به این دلیل که شکست در هر چیزی برایشان یک ننگ بزرگ است. اینها اگر زمان امام حسن بودند، خودشان آن حضرت را، به خاطر پذیرش شکست، با شمشیر قطعه قطعه می‌کردند.

اوکی نکنه میخواید بگید از خود رونالدو از این کلیری رونالدویی های که من میزنم نمیزنه؟

تحلیل توی ایران مثل اینه که روی کیک بشینی و دست بیل بخوری.

جاهای دیگه دنیا سرما ورژن اسلاو خوشگل داف مانند میکنه تو این مملکت ما سرما مردم رو کصخل و دعوایی می‌کنه.

فقط خدا کنه خارجی ها آنقدر که تو فیلم هاشون کیف میکنن تو واقعیت نکنن

اگر انسان گمان کند صاحب تمام جهان شده و تمام قدرت های جهان به دست او اوست فقط کافیست عزیزی را در غم ببینید آنجاست که میفهمید هر آنچه که در دست دارد اندازه بال مگسی ارزش ندارد اشرف جهان بودن چه فایده که توانایی زدوندن غم از سینه عزیزان در ما نیست

یه آهنگ بدید به آهنگ بگیرید https://t.me/HarfChatBot?start=d5de6aabdf16

ببخشید آگه میشه اون چند ثانیه که من دیر جواب دادم به منزله احترام به عقاید دیگران در نظر نگیرید بنده در ذهنم به دنبال فحش بهتری بودم

خداشکر دوستان در جریان نیستند در مقوله «اتل متل توتوله گاو حسن چه جوره نشیر داره نه پستون گاوشو بردن هندستون» نه گاوی هست نه حسنی نه اتلی نه متلی و نه سفری به هندوستان والا دو تا کنگره در مورد دروغ سنجی این بازی افتاده بودیم.

خداشکر دوستان در جریان نیستند در مقوله «اتل متل توتوله گاو حسن چه جوره نشیر داره نه پستون گاوشو بردن هندستون» نه گاوی هست نه حسنی نه اتلی نه متلی و نه سفری به هندوستان والا دو تا کنگره در مورد دروغ سنجی این بازی افتاده بودیم.

اون «با ارائه گواهی معتبر» پایین یعنی چی؟ ارائه معتبر گواهی چی؟ کجا ببرم مدرک واکای حکم شرعی دروغ در بازی مافیا رو؟

آری، خوشگلا نرقصیدند و از آن پسِ قضای الهی، بر آن شد که خوشگلا بگریند.

تو نمیتونی منو به وجد بیاری تو کهکلویه و بویراحمد نیستی.