𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

- WITCHER

بهش میگم گم شدم ، حس میکنم بلاتکلیفم ، سردرگمم ، انگار که از عالم و آدم رونده شدم ، انگار که کالبدم بدون روح یه گوشه از اتاق افتاده ، انگاری که روحم فراموش کرده که به جسمی متعلقه... میگه : پذیرش عزیزِ من پذیرش. چهار حرف و دنیایی دشواری . باید به خودت حالی کنی که احساساتـت رو بپذیری ولی قبول نکنی ، این اوضاع موندگار نیست و این رو به‌خاطر بیار.

درد های کوچک زندگی مقدمه‌ای برای درد های بزرگترن ، مثل یه ریسمان که نه معلومه سرش به کجا وصله و نه تهش به کجا ختم میشه ، ادامه دارن ، تا ابد.

کاش توی یه آپارتمان خیلی کوچیک زندگی می‌کردیم. تا نصفه شب بیدار می‌موندیم و با آهنگ‌های قدیمی می‌رقصیدیم. کل اتاق رو پر می کردیم از گل و گیاه. می‌ذاشتیم نور همه‌جا رو روشن کنه.کاش پنجره‌مون رو به خیابون باز می‌شد و موقع بارون پنجره هارو تا اخر باز می‌کردیم و کنار پنجره می‌نشستیم. تو واسم قهوه درست می کردی و منم واست با صدای بلند کتاب و شعر می‌خوندم. آدمای توی خیابون رو می‌دیدیم و با خودمون فکر می‌کردیم که هرکدوم چه داستانی دارن. شروع می کردیم به دیدن فیلمای مورد علاقه‌مون و خودمونو جای تک‌تک شخصیت‌ها جا می زدیم. کم کم پول جمع می‌کردیم و می‌رفتیم سفر.سوار قطار می‌شدیم و هردفعه یه شهر کوچیک رو می‌گشتیم و با کوچه‌ها و خیابون‌های جدید آشنا می‌شدیم.با هم درمورد موضوع‌های مختلف حرف می‌زدیم و با هم به نتیجه‌های بی‌معنی می‌رسیدیم و می‌خندیدیم. بحث می‌کردیم. عصبانی می‌شدیم.گریه می کردیم. جوونی می‌کردیم. یه زندگی‌ای می‌ساختیم که چند سال بعد بگیم«پس زندگی این بود.چه خارق العاده و شگفت‌انگیز!»

صبح که چشمامو باز کردم ساعت هفت بود ، از اون روزایی بود که کار زیادی داشتم و از بخت بد از اون دنده بلند شده بودم ، با بی‌میلی و اکراه یجوری سر و ته صبحونه رو هم آوردم و حاضر شدم که برم سر تمرین ، وزن هالتر از حد معمول بیشتر بود ولی انگار مهم نبود ، همیشه جوری درد رو تحمل میکنم که انگار این تنها راه نجات از پوچیه ، بعد تمرین حاضر شدم که به قرارم برسم ، رفتیم کافه دوتا پسر بغلیمون داشتن درمورد سریال حرف میزدن و بعد هر چند دقیقه هی میگفتن: اسم سریالِ یه چیزه خوبی بود ، یا داستانش رو خیلی یادم نیس خیلی کشش نداشت ، با دیدن اینکه حتی از جریان داستان اون سریال ها هم مطلع نبودن راستش یجورایی دلم براشون سوخت ، حرفاشون بوی خستگی می‌داد ، خسته از اینکه هرکس هر چیزی رو که دیده تو هم باید ببینی.هرکس از هرچی خوشش اومده توهم باید خوشت بیاد!؟ چرا؟ چون همیشه یکسری آدم به اصطلاح روشن فکر تو جامعه حضور دارن که به دیده حقارت و به چشم یه عقب مونده نگاهت کنن که چون تو دیدگاه و علایقت مثل اونا نیست پس تو یه جهان سومیه عقب مونده ای. غذا خوشمزه بود و طعم جدیدی برام داشت ولی امان از آهنگی که کافه گذاشته بود ، طعم شیرین غذا رو برام مثل زهرمار کرد ، یوقتایی فکر میکنم وقتی وارد کافه میشم برم و به مسئولش بگم جناب/سرکار آهنگ با من بعد یه پلی لیست ملایم پلی کنم ، ناسلامتی کافس دیسکو که نیس ، وقتی میایم بیرون همه چیز به نظرم قشنگه ، همیشه مرکز شهر رو دوست دارم ، مناظر ، مغازه ها ، ساختمونا ، ترکیبی ازمدرنیته و کلاسیکه.گربه ها هر ده قدم ، دونه به دونه با خیال راحت رو آسفالت گرمِ پیاده‌رو دراز کشیدن. همه چی آرومه ، آدما ساکتن، ماشینا آهسته حرکت میکنن، گربه ها یه گوشه دراز کشیدن ، کتاب خونه ها توی این سکوت می‌درخشن ، خانمی رد میشه و مخمون رو کار میگیره به اسم کمک برای غذا دادن به بچه های ارامنه با بعد که با کلی دروغ و زبون ریختن سرکیسمون می‌کنه میره ، میبینی حتی توی یه روز به این آرومی و باب تبعی همیشه یکی سروکلش از نا کجا پیدا میشه که گند بکشه به حالت و بهت بفهمونه که زندگی دست بردار نیست. با بی‌خیالی راه رو ادامه می‌دیم شاید تعجب کنید ولی همین یه ماجرای اعصاب خورد کن باعث شد برای ادامه روز سوژه ای برای خنده و خالی کردن حرص داشته باشیم. کلا اتفاقات بد رو خیلی جدی نگیر ، اتفاقات خوب رو هم جدی نگیر کلا اگه میخوای زنده بمونی و زندگی کنی هیچ چیزی رو اونقدر جدی نگیر. روزگار یه وقتایی از دور نگاهمون می‌کنه مثل یه فیلم سینمایی که ماها بازیگراشیم و قاه‌قاه به ریشمون می‌خنده حالا تو به عنوان یه بازیگر میتونی دوتا انتخاب داشته باشی یا مثل هاردی یکسره حرص بخوری و دهن خودت و اطرافیانت رو سرویس کنی ، یا که مثل لورل سخت نگیری و زندگی رو به کام خودت و بقیه تلخ نکنی و از شعارِ هاکوناماتاتا پیروی کنی.

ANOTHER DAY

سوار مترو میشم تنها یه گوشه ای می‌شینم در مترو بسته میشه می‌ره ایستگاه بعد چندتا دختر باهم میان تو‌ ظاهراً باهم دوستن ، صدای خنده‌ هاشون مترو رو برمیداره ، و اینطرف من نشستم ساکت ، تنها ، خیلی آروم به آهنگ There is a light that never goes out از گروه Smith's گوش میدم ، از وقتی یادمه همینجوری بودم ، همیشه مثل روحی که کسی متوجه حضورش نمیشه آروم یه طرف می‌شینم و فقط نگاه میکنم ، من همیشه یک نظاره‌گرِ گوشه نشین بودم که از دور جریان زندگی رو نگاه میکرد.

دمیانِ عزیز کاش آدم‌ها دست کم برای یک هفته‌ زیبا می‌ماندند تا که شوق آدم برای دیدن دوباره‌ شان از بین نمی‌رفت. کاش یک نواخت می‌ ماندند و دائما با چهره‌های پر از حسرتشان لبخند را‌ از لبانم نمی‌دزدیدند. کاش بیشتر خوددار و کمتر بی‌قرار بودند و حرف هایشان تازگی داشت، کاش جوری بودند که اینهمه ای‌کاش ته دلم نمی‌ماند.

خب بچه ها اصلا فکر نمی‌کردم که اینهمه استقبال کنین ، ولی از ساعت شیش صبح پاشدم و دونه به دونه دنبال آهنگ مرتبط با وایبتون بودم و با یکسری از آهنگ ها خواستم که معنایی رو بهتون منتقل کنم امیدوار دوستشون داشته باشید. میتونین اینجـا بهشون گوش بدین.^^ یکی دوتا چنل از قلم افتاد چون خیلی پیام هاشون کم بود و چیزی دستگیرم نشد پس امیدوارم دلخور نشین

سال های قبل تر از حال بسیار زیاد از آدم‌های امیدوار خوشم می‌آمد ولی حال که بهشان نگاه میکنم به نظرم خیلی غم انگیزند ، آنها شبیه یک بمب ساعتی می‌مانند ، با دروغ های خود پرشده اند دروغ هایی که به اسم افکار مثبت به خورد خود میدهند، همانند بچه طوطی پر و بال کنده در قفس دائما میگویند من خیلی خوشبختم! درحالی که ترکش های این خوشبختی زورکی و اجباری‌شان را به سمتمان پرتاب می‌کنند تا یکی‌مان کور شود ، دیگری کر و بدتر از همه آنان که در حسرت خوشبختی آنها مانده اند را فلج می‌کنند. البته این را هم بگویم که از آدم های نا امید هم بپرهیزید تنها فرقشان با آن امیدوارانه زورکی آن است که مثل انباری از دینامیت همه‌ چیز و همه کس را یکدفعه منفجر میکنند و خلاص.

آدم چیزهایی را در زندگی میخواهد که اگر به دستشان بیاورد خوشحال میشود و اگر نه غمگین. اما اگر در زندگی به نقطه ای برسیم که از زندگی چیزی نخواهیم آنوقت چه! اگر این نخواستن حالش را خوب نکند چه! اصلا بگو بدانم ، این چیزی نخواستن خوب است یا بد! امید است یا تا امیدی! آیا خواستن ها مارا به مقصد می‌رساند؟ اصلا مقصدی وجود دارد؟ اگر در زندگی چیزی نخواهم چه!

•این پیام رو توی چنلتون فوروارد کنین منم بر اساس وایبی که از چنلتون میگیرم آهنگی مرتبط براتون می‌فرستم.

هر غذایی که دوست داری بخور . یک فنجان چای بنوش. فیلم مورد علاقت رو نگاه کن.  کتاب بخون. برای خودت آشپزی کن. هروقت که حرفی برای گفتن به آدما نداشتی بنویس. هرچیز که در ذهنت جاری هست رو نقاشی کن.برو بیرون روی نیمکت بشین نفس بکش.خودت رو به امواج آب بسپار و شنا کن. بگذار نسیم صورتت رو نوازش کنه.هروقت که نیاز داشتی بخواب. بی قید و شرط عشق بورز.

Only memories remain.

زندگی خیلی محدوده ، کاش میتونستم شهر های مختلف با هویت های مختلف زندگی کنم ، شغل‌ها و فرهنگ‌های مختلف رو امتحان کنم.

خاطرات ، چیزایی که نه وابسته به زمان و نه مکانـن ، انگاری که از قبل ما وجود داشتن و بعد ما هم ادامه دارن. ولی نقطه ترسناک اونجاست که خواسته یا ناخواسته با فردی آشنا میشی ، مثل کارکتر عجیب توی یه کتاب فلسفی ، دائم در پی کشفش میوفتی ، افکار و رفتارش رو میبینی ، مثل یه کتاب غرق در خصوصیاتش میشی ، فصل به فصل زندگی رو باهاش نفس میکشی و هر لحظه رو تبدیل به یه خاطره میکنین. روزها میگذرن تا متوجه میشی فصل سرما از راه رسیده بدون هیچ انتظاری رگ و ریشه‌ی رابطه یخ می‌بنده و همه چیز خشک میشه و اون موقع تو میمونی و کوله‌باری از این یادهای مرده که مومیایی شده جلوی چشمتن و تجزیه نمیشن ، هنوز تازن ، هنوز هستن...

بعضی از آدما، بعضی وقتا نیاز دارن که، احساساتشون صدمه ببینه. - Euphoria

- Euphoria

چیزی تا 1800 نمونده 1800بشیم همه کسایی که "این پیام فور کنن" از چنلشون حمایت میکنم. خیلی وقت بود میخواستم عملیش کنم🤍

بهش میگم : میدونی گمشدن همیشه این نیست که یجایی بین جمعیت و تو شلوغی ، بین آدمای غریبه ، یه‌جایی که برات نا آشناست اتفاق بیوفته . من همیشه تو جاهای خلوت گم شدم. جاهای آشنا ، بین آدمای شناس ، توی ذهن خودم.... این گمشدن تو ذهن خودت عمق فاجعس. نه میتونی از کسی راهنمایی بگیری ، نه بپرسی تا مقصدت رو پیدا کنی . تو این نقطه اصلاً دیگه نمیدونی مبدأ کجا بوده و مقصد چیه! همیشه میدونی که روی یه طناب نازک ایستادی بین نجات و نابودی ، تاریکی و روشنایی، مرگ و زندگی. انگار که چیزی به اسم امید افسانس‌. برای اینکه تعادلت بهم نخوره مجبوری نفست رو حبس کنی ، چیزی که جلوی روته حاله‌ای تاریک از ابهامه . من گمشدم و هیچ راهی برای پیدایی نیست.