💀Ghost town🩸

آدمی بود که همیشه پافشاری می‌کرد؛ برای عشق، برای بودن و برای نفس کشیدن زیر سایه‌ات. چنان دست نوازش به صورت غم‌زده‌ام می‌کشید که گاهی احساس می‌کردم هر بار از نو متولد می‌شوم. زمان می‌گذشت و قدم‌هایم را محکم به زمین زیر پایم می‌فشردم و همین که جایم جوانه‌ی عشق می‌زد، زیر پایم را خالی می‌کرد و می‌رفت… در دل خود می‌گفتم: آیا عشق به خودیِ خود می‌تواند هم لبخند را بر لبانم بنشاند و هم به‌یکباره صورت هستی‌ام را بخراشد و برود؟ تناقض‌های بسیاری از دل خسیفم عبور می‌کرد. نمی‌دانستم باید این دردِ ممتدِ شیرین را عشق بنامم یا نه. بعد یاد خنده‌هایش افتادم، چشم‌هایش که دنیایم را زیرو رو کرده بود… و اگرچه روی پلِ خرابه‌ای ایستاده بودم، اما می‌دانستم که آوارِ او بودن به زندگی‌ام معنا می‌داد. اینکه مطمئن بودم آخرتش هرچه باشد، دنیا راهمان را به هم می‌رساند، آرامم می‌کرد. با این حال باید می‌گفتم از این انزجاری که گلویم را می‌فشرد؛ من بی‌تو تعریفی نداشتم، مرده بودم؛ اما تو چطور بی‌من می‌زیستی و دلت را مجاب به ترک کردن می‌کردی…؟ چطور؟ ‌

من واقعا ناراحتم.از اینکه پیشم نیستی تا دستتو بکنی تو موهام و انقد نازم کنی تا خوابم بگیره و بعدش انقدر انگشتاتو رو صورتم بکشی که نذاری بخوابم،ناراحتم.از اینکه پیشم نیستی که وقتی سرت درد میکرد ببوسمت و تو با چشمای پر دردت با عشق نگام کنی،ناراحتم.از اینکه فکرم اونجاست قلبم اونجاست روحم اونجاست ولی خودم اونجا نیستم،ناراحتم.از اینکه هرروز مرورت کنم تا فراموش نشی، ناراحتم.از روزی ۷۸بار گوش کردن اهنگ موردعلاقت تو تنهاییم،ناراحتم.از زندگی که تو صفحه اولش ننوشته بود من و تو برای همیم،ناراحتم.از زمین و زمان ناراحتم.چون تو مهربون و پاکی اگه یه روز فرشته مهربون‌و دیدی بهش بگو یه کوله پشتی پر از خوراکی و سیگار برام بیاره؛یه راه مخفی از زیرزمین اتاقامون به یه جنگل سرسبز و خوشبو مثل موهات،ظاهر کنه که هروقت همه خواب بودن یواشکی بریم اونجا و انقدر سیگار بکشیم که هواشو آلوده کنیم.لطفا به فرشته مهربون بگو زودتر بیاد وگرنه انقدر قلبم پر از دلتنگی میشه که جایی برای تو نمیمونه.