اثر | محمد رستم‌پور

◀️خودزنی در میدان روایت 🔰چرا برخی برنامه‌های سیاسی به ‌جای روشنگری، به فرسایش انسجام اجتماعی دامن می‌زنند؟ هفته پیش دو برنامه تلویزیونی «ماجرای جنگ» و «مناظره» که اولی گفت‌وگوی جواد موگویی و سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه و دومی، گفت‌وگوی محمدمهدی شهریاری و امیرحسین ثابتی، دو تن از نمایندگان مجلس بود، به سوژه اصلی دعواها و مجادلات سیاسی و رسانه‌ای تبدیل شد. بریده‌هایی از هر دو برنامه در فضای مجازی چرخید و تفسیرها و تحلیل‌های پرشماری را تولید کرد و حتی بخش‌هایی از جملات رد و بدل شده به دست‌نوشته در میدان‌ها و خیابان‌ها تبدیل شد. در حالی که فارن‌ پالیسی تیتر می‌زند «ایران دست برتر را در جنگ دارد»، نشنال‌ اینترست می‌نویسد «آمریکا هیچ راه‌حل خوبی برای خروج از مخمصه ایران ندارد» و اندیشکده شورای روابط خارجی گزارشی منتشر می‌کند از معادلاتی که تنگه هرمز را به یک ابزار استراتژیک برای جمهوری اسلامی ایران تبدیل کرده، تولیدات و تفسیرهایی که برای مخاطب ایرانی و در بستر درگاه‌ها و برنامه‌های کاملا بومی منتشر می‌شود، فقط تداعی‌کننده شکست ایران در میدان نبرد است! در میانه یک جنگ تمام‌عیار هیبریدی که هر کنش یا سخن، صدها پیام تولید می‌کند و محاسبه و ادراک می‌سازد، خواص سیاسی ترجیح می‌دهند همچنان مسائل را از دریچه جناحی ببینند و با تکرار دوگانه‌سازی‌های قدیمی و عمدتا سیاسی، فضا را مبهم‌تر و پیچیده‌تر از آنچه هست، کنند. با وجود تذکرات چندباره رهبر انقلاب اسلامی در مورد حفظ وحدت، به‌ویژه تأکید بر کنار گذاشتن اختلافات موجه و حتی غیرموجه و آشکار نکردن تفاوت‌های اجتماعی، همچنین تصریح به حفظ اخلاقیات در گفت‌وگوها؛ شخصی‌سازی‌ها، اتهام‌زنی‌ها و برچسب‌زنی‌ها همچنان ادامه دارد. تردیدی نیست چنین مشی و روشی، صرفا زمینه بروز اختلافات و فرسایش تاب‌آوری مردم را فراهم می‌کند. خلاف آنچه چنین برنامه‌هایی و هواداران طرفین بحث اصرار دارند، مقصود و هدف از تمام این تدارک رسانه‌ای، گره‌گشایی از ذهن‌ها و کمک به تحلیل بهتر مسائل با هدف افزایش مقاومت اقتصادی در جنگی است که صف نخست آن در خانه‌ها برپا می‌شود اما آنچه بروز و ظهور می‌یابد و صدالبته در جامعه منتشر می‌شود، نمایی سیاه از دعواها و کشمکش‌هایی است که تحمل را می‌برد و تردیدها را افزون می‌کند. اینجا اتفاقا تقطیع و برش و تدوین مقصر نیست، اقدام غیرعمدی برای بازنمایی چیزی است که دشمن اصرار دارد آن را بزرگ کند. اصرار بر بیان جزئیات غیرضروری مانند اخبار مرتبط با تونل‌ها یا نقاط هدف گرفته شده یا تلاش برای انتشار اخباری که صرفاً در پی اثبات دسترسی راوی به منابع پنهان است، در برنامه «ماجرای جنگ» و شخصی‌سازی بحث، اتهام‌زنی، پرخاش، تهدید، توهین و دعوا بر سر مسائلی که اساسا پرسش مردم نیست؛ در برنامه «مناظره»، اتفاقاتی نیست که برای نخستین‌بار در 5 ماه گذشته رخ داده باشد. آنچه سبب می‌شود چنین رخدادهای تلخی تکرار شود و در نظر برخی، امتیاز مثبت بگیرد، حاکم شدن فضای استادیومی بر عرصه سیاسی کشور است. می‌توان بسیاری از حرف‌ها را حتی با احتمال اینکه ممکن است دلسردی یا نومیدی ایجاد کند، نگفت و نقد و ارزیابی سیستم یا آسیب‌شناسی ایران در جنگ را به روز و ساعتی موکول کرد که امکان حداقلی سوءاستفاده دشمن کمتر از اکنون باشد. در شرایط فعلی، گویی مسابقه‌ای برپاست تا عده‌ای را خائن بنامیم و دست برخی را به نشانه قهرمانی بالا ببریم. هر دو برنامه و البته بسیاری برنامه‌های دیگر، بخش‌های تبیینی و توضیحی و مستدل شایسته‌ای نیز داشته‌اند اما یک یا چند جمله و پس از آن، تداوم همان حاشیه‌ها در فضای مجازی کافی است تا کار به ضد خود تبدیل شود و ابعاد تخریب‌کننده‌ای پیدا کند. علاوه بر این، نباید از یاد برد برخی، از این حواشی سود می‌برند و برای خود خرقه حقانیت می‌بافند و ضعف و ناکارآمدی خود را پشت آن پنهان می‌کنند. مدیر یا مقامی که وظیفه تنظیم بازار را بر عهده دارد، استاد یا تحلیلگری که باید شکوه و شگفتی کار منحصربه‌فرد ایرانیان را تثبیت کند و رسانه‌ای که باید سویه مطالبه را از داخل به خارج بکشاند، همه و همه در شرایطی که فحش و دعوا، رونق می‌یابد و با استقبال روبه‌رو می‌شود، می‌آموزند می‌توان ناکارآمد بود و جنگ را بهانه کرد و در عمل به فریضه وحدت و حفظ اخلاق عمومی جامعه مرتبا رقیب را جلو انداخت. در چنین فضایی، صبر و سکوت و متانت و از خود گذشتگی و حلم و سعه‌ صدر، رنگ می‌بازد و اتفاقا کسی وزن می‌یابد که قلدری رسانه‌ای کند و در پاسخ به منتقدان، دائم آنان را هم‌ردیف دشمن خارجی بنشاند. فاجعه آنجاست که چنین تاریک‌اندیشی‌هایی در رسانه تصویر شود و آنچه بدان معترضیم، یعنی راه و روش زشت ترامپ در کنش‌های رسانه‌ای، در عمل خود ما دیده شود. متن کامل را اینجا بخوانید 🆔@asar1398

روایت کادر درمان هلال احمر از دق کردنِ کودک سه‌ساله‌ای که با چشمان خود شهادت مادر و برادرانش را در جنگ رمضان دیده بود 📺 «دچار» هر روز ساعت ۱۸:۴۵ از شبکه نسیم @dochartv

◀️۳ رکن نظارت اجتماعی وحدت‌ساز 🔰چگونه می‌توان هم مطالبه‌گر بود و هم سرمایه اجتماعی و انسجام ملی را حفظ کرد؟ نباید وحدت را به هم زد و بعد توقع وحدت داشت. نباید مردم را عصبانی کرد و بعد به پیام رهبر انقلاب در لزوم مراعات اخلاق در نقد توجه داد. بر این اساس، می‌توان هم وحدت کرد و هم مطالبه داشت. فکر و فریاد متضاد هم نیستند. فریادی به تقویت جبهه حق می‌انجامد که از روی فکر باشد و بر سر دشمن باشد.  نباید در مواجهه با دشمن، آداب اخلاقی گرفت و در برابر خودی، از هر حزب و جناحی، ناگهان تیغ تیز کرد. علی‌الاصولِ رهبر انقلاب در مورد تفاهم یا مذاکرات، دربردارنده هر نظر یا دیدگاهی باشد، بر همگان به‌ویژه بر خواص فرض است آن را کشف کنند و بدان عمل کنند اما علی‌الاصولِ رهبر انقلاب در مورد نسبت سیاست و اجتماع یا رابطه مسؤولان و مردم این است که در جنگ پیچیده و چندوجهی امروز، مردم همچنان باید در میدان بمانند و در مورد اجرای آن تفاهمنامه مطالبه کنند و توضیح بخواهند اما برخی اقدامات همچون متلک‌گویی، حرف زدن بدون استناد، افشای محرمانه‌ها، توجه‌طلبی و شهرت‌سازی رسانه‌ای، هزینه‌کرد امر ملی پای دعواهای جناحی و به‌ویژه بی‌توجهی به حماسه پیش‌آمده و سعی در تضعیف و تحقیر آن، حتماً سود و بهره دشمن از تبیین و مطالبه و روشنگری و بصیرت‌افزایی را زیاد خواهد کرد. در سوی مقابل، ابراز ضعف و ناتوانی، بن‌بست‌نمایی، اظهار خستگی، مردم را نامحرم دیدن و ساده‌سازی مسائل و بی‌پناه گذاشتن مردم در نبرد پرهزینه‌ای که همه ارکان زندگی آنها را هدف گرفته، قطعاً پر کردن جدول همان دشمنی است که به دنبال فرسایش تاب‌آوری مردم است.  به‌ویژه آنکه مطابق وعده امام شهید انقلاب، جمعیت مبعوث‌ در پی ساخت مرحله نوینی از جامعه‌سازی متمدنانه است، آن هم در میانه جنگی که دشمن ایران می‌خواست این مرزوبوم را به عصر حجر بازگرداند. متن کامل را اینجا بخوانید 🆔@asar1398

✅ چرا ایران به جنگ بازگشت؟ /تشدید تنش برای تنش زدایی 🔻یادداشت ولی نصر استاد دانشگاه جانز هاپکینز در فایننشال‌تایمز و تحلیل او از جنگ در جنوب ایران 🔹آمریکا و ایران دوباره به ورطه جنگ کشیده می‌شوند. این به این دلیل نیست که هر یک از این دو کشور مفاد یادداشت تفاهمی را که برای پایان دادن به مرحله اول درگیری امضا کرده بودند، اشتباه فهمیده‌اند. این یادداشت تفاهم مبهم و مستعد تفسیر نادرست بود، اما ایراد اصلی آن این بود که بر اساس حفظ توازن قدرت در زمان امضای آن تنظیم شده بود - توازنی که واشنگتن مصمم به تغییر آن و تهران مصمم به حفظ آن بود. 🔹ایالات متحده جنگ را در ماه فوریه با هدف سرنگونی جمهوری اسلامی یا مجبور کردن به پذیرش دستور آمریکا مبنی بر محدود کردن برنامه هسته‌ای و نقش منطقه‌ای‌اش آغاز کرد. در عوض، این جنگ یک پیروزی استراتژیک برای ایران به ارمغان آورد: کنترل تنگه هرمز - شکستی که ایالات متحده را مجبور به موافقت با تفاهم‌نامه کرد. 🔹رهبران ایران گمان می‌کردند که این تفاهم‌نامه یک عقب‌نشینی موقت از سوی ایالات متحده است که با هدف کاهش فشار بر اقتصاد جهانی و آماده شدن برای دور دیگری از جنگ انجام شده است. جی دی ونس، معاون رئیس جمهور ایالات متحده، حتی علناً اظهار داشت که رئیس جمهور دونالد ترامپ این توافق را دوست دارد زیرا به آمریکا زمان می‌دهد تا ذخایر استراتژیک نفت رو به کاهش خود را دوباره پر کند. 🔹آنها شواهد زیادی برای تأیید سوءظن خود دیدند. هیچ گونه آزادسازی دارایی‌های ایران صورت نگرفت؛ توافقی که با میانجیگری آمریکا بین اسرائیل و لبنان حاصل شد، درخواست‌های ایران برای آتش‌بس در آنجا را نادیده گرفت؛ دارایی‌های نظامی بیشتری از آمریکا وارد منطقه خلیج فارس شد؛ و واشنگتن کشتی‌های تجاری را تشویق کرد تا دستورالعمل‌های تهران برای هماهنگی با مقامات خود و عبور از کانال‌های ایران هنگام عبور از تنگه هرمز را نادیده بگیرند. سپس برخی از کشتی‌ها به جای آن از کانال‌های نزدیک به خط ساحلی عمان عبور کردند. واشنگتن انتظار داشت که این امر ادعای ایران مبنی بر کنترل تنگه و توانایی اجرای آن را تضعیف کند. 🔹هر یک از این موارد به خودی خود ممکن است نقض عمده‌ای از تفاهم‌نامه محسوب نمی‌شد، اما در مجموع نشان‌دهنده تلاشی هماهنگ برای از بین بردن اهرمی بود که ایران در طول جنگ به دست آورده بود و در توافق آتش‌بس منعکس شده بود. 🔹حاکمان فعلی ایران معتقدند که هرگونه خویشتن‌داری تنها فشار بیشتر آمریکا را به دنبال خواهد داشت. برای بازداشتن آمریکا و وادار کردن آن به مذاکره جدی برای پایان جنگ و یک توافق هسته‌ای گسترده‌تر که به تهران امنیت و آرامش اقتصادی مورد نظرش را بدهد، آنها معتقدند که ایران باید تهاجمی عمل کند و درگیری را فراتر از آنچه ایالات متحده آماده پذیرش آن است، تشدید کند. 🔹تنها اهرم فشاری که ایران حاضر به کنار گذاشتن آن نیست، ادعای مالکیت بر تنگه هرمز و توانایی‌اش در کنترل دسترسی به آن است. از دست دادن تسلط بر تنگه، ایران را در مذاکرات آینده بدون هیچ اهرم فشاری رها خواهد کرد. رهبران ایران تصمیم گرفته‌اند که حفظ کنترل تنگه برای تضمین پیروزی‌های آینده در میز مذاکره و اطمینان از اجرای توافق توسط ایالات متحده به جای خروج از آن، ضروری است. 🔹حضور عظیم مردم در مراسم تشییع آیت‌الله خامنه‌ای رهبر نیز در متقاعد کردن رهبران ایران مبنی بر حمایت مردم از موضع سختگیرانه در قبال تنگه هرمز که به یک آرمان ملی محبوب تبدیل شده است، مهم بود. در همین راستا بود که ایران تصمیم گرفت با حمله به دو نفتکش که در نزدیکی سواحل عمان حرکت می‌کردند، نقشه‌های آمریکا برای باز کردن تنگه هرمز را خنثی کند. 🔹این نمایش قدرت، واکنش گسترده آمریکا را برانگیخت: یک کمپین بمباران گسترده برای از بین بردن پهپادها و باتری‌های موشکی ایران در امتداد سواحل خلیج فارس و زیرساخت‌های نظامی و غیرنظامی در سراسر کشور، برای افزایش هزینه مقاومت. 🔹اما ایران انتظار جنگ را داشت. ممکن است جنگ زودتر از آنچه پیش‌بینی می‌شد از سر گرفته شده باشد، اما تهران در این امر مزیتی می‌بیند: اگر جنگ اجتناب‌ناپذیر باشد، بهتر است ایران قبل از اینکه ایالات متحده فرصت تجدید قوا کامل داشته باشد و اقتصاد جهانی فرصت داشته باشد از شوک‌های انرژی و زنجیره تأمین بهبود یابد، آن را آغاز کند. 🔹بنابراین، ایران به دنبال جذب فشار نظامی ایالات متحده و تشدید حملات خود به اهداف نظامی و زیرساخت‌های انرژی ایالات متحده در سراسر خلیج فارس خواهد بود. هدف آن ارسال این پیام است که جنگ در سطح دلخواه واشنگتن باقی نخواهد ماند. در این میان، تهران سختی اقتصادی اجتناب‌ناپذیری را که محاصره دریایی ایالات متحده به همراه خواهد داشت، خواهد پذیرفت، زیرا معتقد است که فشار خودش بر اقتصاد جهانی با بستن تنگه هرمز - و احتمالاً تنگه باب المندب و دریای سرخ - ترامپ را مجبور به چشم‌پوشی خواهد کرد. 🔹رهبران ایران ممکن است توانایی خود را برای دنبال کردن این استراتژی بیش از حد ارزیابی کنند، اما آنها معتقدند که تمایل آنها به تشدید تنش در مرحله اول درگیری به نفع کشور بوده است و جنگ ممکن است تنها راه برای متقاعد کردن ترامپ به جدی گرفتن دیپلماسی باشد. 🔹ایران درگیر یک نبرد حیاتی است. جمهوری‌اسلامی شرط بسته است که تمایلش به تحمل درد بیشتر، به کشور امتیازی می‌دهد که در میز مذاکره آینده جایگاه خوبی برای آن خواهد داشت. @World_Orders https://www.ft.com/content/22fdb2d5-b454-4a65-9aa9-e56371533ccf

◀️به ترامپ فحاشی نکنید، اما جوابش را بدهید فحاشی ترامپ به هیچ عنوان هیستریک یا هیجانی نیست. او برخلاف آنچه تصور می‌شود، کاملاً با برنامه به دنبال دستکاری هیجانات ایرانیان است و در این هدف، کوشش می‌کند اولاً خود ایرانی‌ها را مخاطب قرار دهد. تکرار ناسزا‌هایی که عزت و حیثیت و شوکت جامعه‌ای را هدف گرفته، به این منظور صورت می‌گیرد که زانوان را شل کند و تسلیم را ممکن سازد. در نتیجه، فحاشی‌های ترامپ در بلندمدت اثرگذار است و اتفاقاً جامعه را عصبانی می‌کند و عصبانیت، محاسبه منطقی چرایی مقاومت را به هم می‌ریزد، به ویژه آنکه با مؤلفه‌های دیگری مانند مسائل اقتصادی یا از دست دادن عزیزان همراه شود. ثانیاً فحاشی ترامپ، دیگر مقامات آمریکایی را در هدف نادرستی که پیش گرفته‌اند، مصمم می‌سازد. به یک معنا این فحاشی، در حکم روحیه‌سازی و ترمیم سیاست‌هایی است که در فکر همگان به سرانجام نرسیده. از این روست که می‌توان فحاشی وزیر جنگ و وزیر خزانه‌داری آمریکا را نیز توجیه کرد. ثالثاً فحاشی ترامپ، شکلی از مشروعیت را برای اقدامات جنایتکارانه آمریکا و اسرائیل فراهم می‌کند که گویی قاتلان دانش‌آموزان میناب و ملوان‌های دنا و ورزشکاران لامرد و مردم مظلوم ایران در شهرک‌ها و محله‌های مختلف تهران و همه جای کشور، نمایندگی از یک خدایگان خیر و برکتی دارند که به مبارزه با اشراری آمده‌اند که اگر فرصت یابند، جهان را غارت می‌کنند. حال آنکه اویی که سابقه تجاوز و غارت و آدمکشی و کودک‌خواری دارد، هیئت حاکمه آمریکاست. ترامپ آنچه لایق خود اوست، به مردم ایران و نه رهبران و سیاستمداران ایران نثار می‌کند و مقامات ایرانی گمان می‌کنند ترامپ یک گاو عصبانی است که اندکی بعد، هیجان و خشمش فروکش خواهد کرد و در نتیجه نباید او را بیش از این برانگیخت تا مبادا واکنش خسارت‌بارتر بیشتری از خود نشان دهد. این سکوت، اثر آن فحش ترامپ را مضاعف می‌سازد و اتفاقاً عصبانیتی که باید خرج مقابله با آن دشمن غدار شود، به سوی داخل نشانه می‌رود. نباید توقع داشت مثل خود ترامپ، فحاشی کنیم، اما می‌توانیم هر یک از ناسزا‌های او را با منطق و استدلال و گواهی تاریخی که خود آن صفت یا لقب را در خود او و سیاست‌های آمریکا می‌شناسد، پاسخ دهیم. این لال‌گونگی اخلاقی اتفاقاً اخلاق را بیشتر قربانی می‌کند. اینکه تصور کنیم پاسخ به ترامپ با حقوق بین‌الملل سازگاری ندارد یا منجر به محکومیت کشور در سازمان‌ها و نهاد‌های بین‌المللی می‌شود، نیز در جهان ظالمانه امروز که نسل‌کشی و نقض حقوق بشر براساس گزارش‌های سازمان ملل برایش عادی شده؛ مضحک است. اگر تهدید کرد، تهدید کنیم؛ اگر فحاشی کرد، حداقل پاسخش را بدهیم. اینکه پاسخش را در عمل می‌دهیم، نیز گواه ناتوانی در برابر اوست. مگر معادل عملیات روانی حتماً باید عملیات روانی باشد؟ مگر جنگ مرحله به مرحله یا ساحت به ساحت پیش می‌رود؟ جنگ ترکیبی، برآیندی از همه اینهاست، اما به صورت مبتکرانه، تهاجمی و رو به جلو تا محاسبه دشمن را تغییر دهد؛ نه اینکه مرتباً قابل پیش‌بینی باشیم و در جنگی که همه حیثیت ما، از رهبر و خاک و نیروی نظامی و انتظامی گرفته تا زن و کودک و مغازه و محله غیرنظامی و زیرساخت و پل ما زیر ضربه رفته، دوست داشته باشیم کاپ اخلاق را ببریم. پاستور پر است از کاپ اخلاق میدان‌هایی که فشار اقتصادی را بر مردم بیشتر کرده. پاسخگویی به ترامپ همچون بستن تنگه هرمز، اتفاقاً جنگ را تا اندازه‌ا‌ی به توازن نزدیک می‌کند. دست برداریم از این سکوت در برابر یزید زمان و طبیب و خلبان و روحانی به فکر ترمیم باشیم. ترمیم نقطه ابتدایی تثبیت است. برای تثبیت معادله پیروزی در اذهان ایرانیان و جهانیان اولاً باید زخم‌ها را ترمیم کنید. ترمیم زخم دلی که با فحش ترامپ پدیدار شده، با کلام و لفظ و مقابله روانی با قاتل است. گرد و مبهم و کلی حرف نزنید و از ذخیره هنگفت ادبیات ایران در پاسخگویی به جور و ظلم بهره بگیرید و دهان شیطان را ببندید. باور کنید بستن دهان شیطان به اندازه بستن تنگه هرمز مهم است. متن کامل را اینجا بخوانید 🆔@asar1398

◀️مرز و مصلحت در نگاه رهبر شهید 🔰از یادداشت «تشییع یک پیکر نمادها و نشانه‌ها» آنچه قائمه و قاعده ۳ رکن تشییع در ایران یعنی «نمادین بودن شهادت در یک جنگ خارجی»، «هویت‌بخشی آیت‌الله خامنه‌ای به هویت ایرانی در جهان»، «اتکای رهبر شهید بر استقلال نظری و حیثیت ملی در همه ارکان زندگی ایرانیان» و ۳ رکن تشییع در عراق یعنی اولاً شجاعت و دلیری و اعتراض به ظلم، ثانیاً احترام ویژه جامعه عراق به نهاد مرجعیت که زیربنای جامعه‌سازی است و ثالثاً توجه جامعه عراق به خاندان و عشیره بر آن استوار شده، اعتنای امام شهید به مصلحت در جامعه دینی است. متأسفانه وقتی از مصلحت سخن گفته می‌شود، در ذهن‌ها سازش و مداهنه تعریف می‌شود، در حالی که مصلحت در سیاست یعنی نوعی حزم و دوراندیشی مبتنی بر عقلانیت که از منافع زودگذر روز می‌گذرد تا سرمایه و ثمری پرمضمون برای آینده بسازد. برای نمونه باید از توجه جدی رهبر شهید انقلاب به ۲ مفهوم «ملیت» و «وحدت» سخن گفت. در اولی ایشان سعی کردند ملیت را به رسمیت بشناسند اما آن را با یک نگاه امت‌گرایانه تلفیق کنند. مرز در نظر معظم‌له مبتنی بر منافع ملی، تعریف فراجغرافیایی یافت و در تهدید پیچیده و چندوجهی ظهور داعش، کارآمدی خود را اثبات کرد؛ همچنین نسبت حمایت ایران از کشورهای مقاومت در برابر امپریالیسم آمریکا با منافع ملی کشور که از تعریف پراکسی مورد پسند غرب گذشت و تفسیری جبهه‌گونه یافت. آیت‌الله خامنه‌ای فیلسوف مصلحت بودند و کوشش مجدانه‌ای به کار بستند تا مفاهیم را با تعاریف به‌روز، برای ایرانیان و غیرایرانیان عینیت و تجسم بخشند. از این نظر است که تشکر از ملت عراق برای بیرون راندن داعش، فهمیده یا ایراد خطبه‌های عربی در نماز جمعه یا نماز عید فطر، درک می‌شود. علاوه بر آن مثلث و آن رکن و اهرم، باید دانست ابتنای این ارکان در یک سیر تدریجی شکل گرفت. آیت‌الله خامنه‌ای بسیار صبور بودند و تاریخ را نه یک موقف و ایستگاه، بلکه یک مسیر و سناریوی طولانی می‌دانستند. در نتیجه حوادث، ایشان را متلاطم نمی‌کرد، بلکه فکر و فراست‌شان را بالغ‌تر و جامع‌تر می‌کرد. میراث آیت‌الله خامنه‌ای، نسل و انسان و جامعه‌ای است که باور کرده می‌توان در قرن جدید بر مبنای باورهای دینی تمدن ساخت؛ چه در ایران، چه عراق و چه در هر جغرافیای دیگر. متن کامل را اینجا بخوانید 🆔@asar1398

🎞گفتگو با شبکه خبر در مورد تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب در ایران و عراق/پنجشنبه ۱۸ تیرماه ۱۴۰۵ دلایل شلوغی و شگفتی مراسم تشییع در ایران و عراق متفاوت است در ایران باید از سه دلیل «نمادین بودن شهادت در یک جنگ خارجی»، «هویت‌بخشی آیت الله خامنه‌ای به هویت ایرانی در جهان»، «اتکاء رهبر شهید بر استقلال نظری و حیثیت ملّی در همه ارکان زندگی ایرانیان» سخن گفت در عراق باید از تجسم هنجارها و ارزش‌های مهم جامعه عربی در وجود آیت الله خامنه‌ای سخن گفت. اولاً شجاعت و دلیری و اعتراض به ظلم، ثانیاً احترام ویژه جامعه عراق به نهاد مرجعیت که زیربنای جامعه‌سازی است، ثالثاً توجه جامعه عراق به خاندان و عشیره سبب شد شهادت خانوادگی در نظر عراقی‌ها برجسته شود علاوه بر این موارد، آیت الله خامنه‌ای براساس اعتقاد به مصلحت، به ملیت در دیگر کشورها احترام بگذارد؛ در همه کشورهای مقاومت. مثلاً در مبارزه با داعش، آیت الله خامنه‌ای «ملت عراق» را برجسته کرد

درباره سخنانم در برنامه جریان (۱) به تازگی نقل قولی از بنده در برنامه تلویزیونی «جریان» درباره آقای دکتر محمود سریع القلم در فضای مجازی بازنشر شده است که بر خود لازم می‌دانم توضیحاتی درباره آن بیان کنم. پیش از توضیحات، ضروری است توجه عزیزان را به دو نکته جلب کنم.   ۱. اخیراً نقل‌قول تصویری از آقای دکتر محمود سریع‌القلم منتشر شده است که در آن می‌گوید:

«یک رمانی می‌خواندم - یک اتو بیوگرافی بود در واقع - می‌گفت من در زندگی تصمیم گرفتم که عوض بشوم. اولین کاری که کردم دوستانم رو عوض کردم، دیدم اون دوستان به درد رشد و پیشرفت من نمی‌خورند، من باید با یک عده دیگر معاشرت کنم. شما می‌بینید اردوغان در دفترش نشسته، ایلان ماسک می‌آید داخل می‌رود بیرون، بیل گیتس می‌آید داخل. بیل گیتس می‌رود بیرون یک بنگاه بزرگ فناوری می‌آید داخل و می‌رود بیرون. این است که دایره آنهایی که ما با آنها معاشرت می‌کنیم چه کسانی هستند، مثلاً حوثی‌ها هستند، مثلا حشد‌الشعبی است و دیگرانی که حتماً شما شنیدید. اینکه ما با چه کسی معاشرت می‌کنیم سطح فکر ما را نشان می‌دهد...»

بیان و انتشار این سخنان، آشکارا نقد سیاست‌های رهبر شهید است، آن هم در روزهای منتهی به زمان تشییع رهبری که به دست آمریکا کشته شده است. بیان و انتشار این سخنان، درست در میانه جنگ با دشمن خارجی و در شرایطی که نیروهای حشد‌الشعبی عراق، حوثی‌های یمن و حزب‌الله لبنان در کنار ایران علیه دشمن متجاوز به جنگ پرداخته‌اند، نشان از وجود دستاوردی است که رهبر شهید برای سپهر سیاسی ایران به ارمغان آورد. رهبر شهید از پس سی و اندی سال حکمرانی بر ایران، وضعی مدنی با حد قابل قبولی از آزادی بیان در این سرزمین را سامان داد که در آن سیاست‌ها و اقدامات بالاترین مقام کشور در موقعیت جنگی مورد نقد و هجو قرار می‌گیرد و گوینده آن سخن نه تنها احساس ناامنی نمی‌کند بلکه در همان هفته با سری افراشته و زبانی بدون لکنت از فرد منتقد خود که داده و تحلیلی علیه او را در عرصه عمومی بازگو کرده است، اعلام شکایت به دادگاه حکومت می‌کند. همه می‌دانیم فرصت جنگ چقدر دست حکومت‌ها را در برخورد با مخالفان و منتقدان خود باز می‌کند اما امروز درست در میانه‌ی جنگ، وضعی متمایز را در جمهوری اسلامی ایران شاهدیم. به نظرم ماجرای پیش آمده فرصت خوبی است که درباره این وضع مدنی که رهبر شهید، آن را سامان داده است تامل کنیم و آن را ارج بنهیم و قدردان آن باشیم و برای تعالی آن بکوشیم. همچنین توجه داشته باشیم که پیش‌درآمد هر الگوی توسعه، امنیت است و امروز در برابر دشمن متجاوز، این حشد‌الشعبی، انصارالله و حزب‌الله است که یاری‌رسان ما در تضمین امنیت ملی شهروندانمان است و سخن کنایه علیه اینان گفتن کم‌توجهی به بنیاد توسعه است.   ۲. بنده سخنی متشکل از «تحلیل» و «داده» درباره آقای دکتر محمود سریع القلم در عرصه عمومی به زبان راندم و در پاسخ، ایشان و نیروهای فکری و سیاسی نزدیک ایشان در اولین اقدام و در تنها اقدام خود اعلام کرده‌اند که از بنده به دلیل ایراد یک «سخن» شکایت می‌کنند و رسانه‌های همسو با ایشان از جمله انصاف‌نیوز و ... به استقبال این شکایت رفتند. این رفتار، نشان می‌دهد که ایده «لزوم برخورد قضایی در برابر سخن» در فکر این بزرگواران مورد تایید و پذیرش است. این ایده که «گاهی برخی سخنان بیش از هر چیز نیازمند برخورد قضایی است»، بارها از سوی نهادهای حکومتی در دستورکار قرار گرفته است، اما همین رسانه‌ها و نیروها آن را مورد نکوهش و شماتت قرار داده‌اند.   اما بعد با لحاظ این دو نکته که مایل بودم توجه همگان را به آن جلب کنم، لازم است نکاتی را درباره سخنم در برنامه جریان با شما در میان بگذارم. ادامه در پست بعد... 🌐 کانال ایران اندیش‌ |‌ جعفر حسن‌خانی https://t.me/jafarhasankhani

پخش صدای خواندن تلقین بر پیکر آقای شهید ایران در حرم مطهر امام رضا علیه‌السلام 🏴 #باید_برخاست #یالثارات_الحسین (ع)

📢 رسانه رسمی ستاد تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب 📲 @Badraghe_Agha

◀️کلمه فقیه در نماز شهید مرگ با همه هیمنه و هیبتش، با همه ترس و اضطرابش، با همه شور و شگفتی‌اش، نشانه‌ای است از گذران دنیا برای آنکه وابستگی‌ها و تعلق‌ها کمرنگ شود و عبور، نماندن، نخواستن و به حد ضرور بسنده کردن، خرقه آدمی شود. مرگ، رحیل خوانده شده تا سفر، اصل باشد و وطن، فرع؛ و قلب و دلی که ایمان گرفته و تسلیم شده، حرمت پیدا کند؛ چه روح داشته باشد و چه روح از آن جدا شده باشد. همه آداب تجهیز و تشریفات مرگ مسلمانان به احترام ایمان و تعلق جان به اعتقادات، چنان است که انتقال از عالم ماده به نشئه ملکوت برای زندگان باورپذیر باشد. آن که در رحیل است، به بازماندگان صلا می‌دهد شما هم توشه برگیرید که دیری نیست شما هم سوژه انتقال باشید. تشییع و نماز و وداع و بدرقه همه در اسلام آداب دارد و حتی ۵ تکبیری بودن نماز میت، یادآوری پنجگانه نمازی است که مسلمان در هر شبانه‌روز باید اقامه کند. شهادتین و صلوات و طلب آمرزش برای مسلمانان و درخواست آمرزش برای آن که اینک راهی دیدار با خداوند است، آخرین کلماتی است که بر گوش آن که هست اما جسمانیتی ندارد، خوانده می‌شود. با این نماز است که دروازه‌های عالم ملکوت باز می‌شود و آسمان، مهیای در بر گرفتن روح پیکری می‌شود که در خاک گذاشته می‌شود. تمثالی از اینکه از خاک برآمدیم و به خاک بازمی‌گردیم و جز خاک نیستیم و رفعت و جاه و شأن و شوکتی که به واسطه ثروت و مکنت و مال و مقام یافته‌ایم، هیچ‌یک همراه‌مان نیستند در سفری که به تعبیر پدر خاک، حضرت امیرالمومنین، طولانی است و شگفت و مهیب. اما این شگفت‌ترین و عظیم‌ترین، سفر رحمت و آسودگی خواهد بود، اگر به طریق ایمانی طی شود و ایمان، در دنیا آنچنان محک می‌خورد و آزمون می‌شود که خویشتن، خود را می‌شناسد و بالاترین و والاترین صیقل و صافی وجود، آن است که جان بدهی و توشه بگیری و این معامله حاصل نمی‌شود جز با شهادت. ماجرای شهادت با همه مرگ‌ها فرق دارد، تا آنجا که آداب تشییع و تجهیز شهید هم با یک میت معمولی تفاوت دارد. شهید، شهید نمی‌شود، جز آنکه معاش و معیشتش بر اثر ایمان، خیر باشد برای همه اهل زمین و همچون پیامبران، آن بهره‌مندان از تکلم وحیانی با خداوند، تمام وجودشان، نیکی و گشایش و احسان و تصدق. شهید، شهادت داده به واقعیت ملکوت و به صدق آخرت و از این جهت است که خود، همزاد مرگ است که آیه دنی بودن دنیاست. اینچنین است که در بدرقه شهید باید یادآوری کرد او چه معامله‌ای با خدا کرده که چنین شرافت و شایستگی یافته. در بدرقه شهید که در معرکه جهاد اکبر یعنی مقاتله با نفسانیت در جایگاه و موقعیتی که ممکن بوده از مدار ایمان خارج شود، پیروز شده، کلمات باید وزن بیشتری یابند تا زندگان اولاً دریابند چه وجود مبارکی را از دست داده‌اند و ثانیاً بفهمند مانند او شدن، شدنی است و اتفاقاً مقصد و مقصود از تشییع و نماز همین است که شهادتین به صدق و وفای او به عهد و ایمان بلندمرتبه‌اش، دست ما را در کمینگاه‌ها گرفته و می‌گیرد و ما را در پناه ولایت حضرت رب قرار داده و می‌دهد. اگر چنین کلماتی در نماز و چنان وصفی در تشییع، از زبان حکمایی که اهل لغو و زبان‌بازی نیستند جاری شود، تکانه تذکر به زندگان شدیدتر است. این‌ چنین است که وقتی فقیه حکیمی چون آیت‌الله جوادی‌آملی بر پیکر فقیه شهیدی همچون آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای رو به آسمان می‌گوید «پیکری که پیچیده در ملحفه مرگ در مقابل ما وارد می‌شود بر پیشگاه عزت و جلال و جبروت و ملکوت تو» ذهن‌ها فاصله می‌گیرد از یک نماز میت مرسوم و تا صحن مسجد مقدس جمکران می‌رود تا بشنود اولاً «گواهی می‌دهیم او شهید اسلام و قرآن و عترت است». آیت‌الله یادمان می‌آورد جسم و جان رهبر شهید در راه احیای امر اسلام و تحقق احکام و مضامین قرآن و عمل به روایات معصومین فرسود و در ثانی می‌گوید «او کشته کیان اسلام است» که اشاره دارد به آن حدیث بنیادین اعطای ولایت به فقیه در دوره غیبت که فقیه را مرزبان و پاسدار اسلام که مانع متروک شدن احکام دین است، معرفی می‌کند و ثالثاً تصریح می‌کند آیت‌الله خامنه‌ای شهید «کشته راه عظمت، سیادت، فرمانروایی و وحدت» است و اینچنین تأکید می‌کند عزت و سرافرازی امروز جمهوری اسلامی ایران و علمداری تشیع علوی در مبارزه با یزیدهای فاجر و فاسد زمانه، مرهون و مدیون کوشش و جد و جهد همین پیکری است که اینک به اراده الهی، جانش را در راه باورش تقدیم کرده. متن کامل را اینجا بخوانید 🆔@asar1398

چگونه یک رهبر جان مردم شد سه ویژگی رهبری آیت الله خامنه‌ای آن ساعت تلخ، آن روز سیاه، آن هنگامه بلا، آن لحظه ترس‌آور رسیده است. بی‌آنکه ما که در همه این سال‌ها به این وقت فکر کرده بودیم، برایش آماده باشیم. در آن دلهره خشم‌آلود پس از شهادت سرداری که علمدار قدرت ایران بود، در آن غم بیچاره‌کننده‌ پس از شهادت سیدحسن نصرالله که حافظ عزت ایران بود و در همه لحظه‌هایی که این و آن در ادراک و شناخت و مدیریت و راهبری‌اش درمانده می‌شدند، زیر همه فشارهای خردکننده و رنج‌های ناتوان‌کننده، ما قوی بودیم و زانو نزدیم، چون نگاه‌مان به بیت رهبری بود که کلام مردی متصل به آسمان تسکین می‌دهد، ترمیم می‌کند، تنظیم می‌کند و ترسیم می‌سازد. او پیش و بیش از همه، به ایران یاد داد باید برخاست و باید تا پای جان شمشیر زد و مجاهدت کرد، دشمن و خصم هر که می‌خواهد باشد؛ در زندگی فردی یا اجتماعی. خامنه‌ایِ شهید، به‌روزترین و کامل‌ترین نمونه و مثال اراده انسان در جهان صورت‌های جبرگرایانه‌ای است که ستم را توجیه می‌کند و حتی معقول نشان می‌دهد. رهبر شهید ایران اثبات کردند ایوب بودن، سلیمان بودن، موسی و عیسی بودن، یعقوب و یوسف بودن، خضر و شعیب بودن، شدنی است؛ آن هم در زمانه‌ای که لبالب است از شرور و شایستگی، کناره‌گیری از همه ارتباطات و تعاملات تفسیر می‌شود. ماندن در میدان، مقابله با نظم و ابتنایی که روی خون استوار شده و در و دیوارش را سیاهی کردارهای نفسانی ساخته و به‌ویژه برهم‌زدن سیر و مسیر سقوط انسانی که محتوم خوانده می‌شود، هنر بزرگ دو ولی فقیهی است که ایران پس از انقلاب را هدایت کردند.‌ ایرانی که یک روحانی فرهیخته و تاریخ‌شناس و دلسوز و فهیم مانند آیت‌الله خامنه‌ای ساخت، اولاً بهره‌مند از یک استقلال عمیق و زیربنایی و گسترده است. ایشان هر چه را غیرایرانی بود، از فکر تا محصول، از دید تا عمل، نمی‌پسندیدند و البته با اقدامات تحجرستیزانه کوشیدند زمینه‌ای بومی و کارآمد برای تأمین نیازهای زیستی ایرانیان در همه ابعاد را نیز فراهم کنند. ثانیاً آنچه از میراث رهبر شهید پیش روی ماست، در یک نظم تدریجی اما غیرکاهلانه در نزدیک 5 دهه اخیر پدید آمده است. توفیق ایران در علم، عزتمندی ایران در فناوری، پیشرفت ایران در ورزش، دستاورد ایران در دفاع و درخشندگی ایران در تامین نیازهای زیرساختی، همه و همه در یک سیر تدریجی و زمانمند حاصل شده است. تمرکز رهبر شهید بر استقلال و عزت ایران و توجه به عنصر زمان، برآمده از کیاست و تدبیرشان بود ولاغیر. ثالثاً این استقلال و قدرتمندی زمان‌بندی‌شده، از خطوط فقهی و اصول دینی حکومت‌داری در عصر غیبت بیرون نزده است. آیت‌الله خامنه‌ای، سیاستمدار زمان‌شناس فقیهی بودند که نشان دادند می‌توان یک ملی‌گرایی دینی پدید آورد.‌ استوارسازی احکام شرع بر مسائل و اقتضائات حکومت به‌ویژه در دوره مدرن که حل مسائل را فراتر از پایبندی به لوازم می‌بیند، کاری بس دشوار و فرساینده است. متن کامل را اینجا بخوانید 🆔@asar1398

◀️بیت ایران 🔰حسینیه دیروز، زینبیه امروز ما بهش می‌گفتیم «بیت رهبری»، موقعیت‌یاب‌ها نوشته بودند «پردیس حکومتی». ما می‌رفتیم و امیدوار و مغرور بازمی‌گشتیم و سیاستمدارهای خارجی می‌رفتند و متعجب و فکور بازمی‌گشتند. ما ۳۶ سال چشم‌مان بهش بود و ضدانقلاب ۳۶ سال چشم ازش می‌گرفت. بیت از حوالی همان سال ۱۳۶۸ بیت شد؛ از همان روزی که رئیس‌جمهور محبوب، آقا شد. از همان دفتر ریاست‌جمهوری در پاستور تا یک زمین خالی در همان نزدیکی که حسینیه امام خمینی شد. روی صفحه بالایی موقعیت‌یاب نوشتم «کشوردوست» و هشدار آمد «مسدود است» و دکمه «رفتن» را زدم؛ حوالی همان کوچه‌های خیابان صالحی و دانشگاه و کشوردوست که پر شده بود از ماشین و مینی‌بوس و مأمور انتظامی. بیت هنوز همان جاست، در فلسطین جنوبی و حالا در جوار حسینیه امام خمینی، گرد و غبار از زینبیه برداشته‌اند. همان صف‌ها، همان گشتن‌ها، همان سلام و علیک‌ها و خوش و بش‌ها اما این بار حسینیه دیوار ندارد و موکت‌های زیر پای عزاداران دهه اول محرمِ مهمانِ بیتِ رهبری، طرح میبد و به رنگ آبی نیست. خبری هم از گردن کشیدن‌ها تا صف‌های جلویی نیست. آن که مقتدا و مراد و پدر بود، در فاصله چندده متری همین جایی که سیاهی‌ها زده شده، عروج کرده است. همهمه است، نگرانی است و تشویش. مثل همان ۸ روزی که بی‌رهبر بودیم. با این همه، باز هم چیزی ته دل‌مان می‌جوشد، از جنس همان قل‌قلِ شب عاشورای سال پیش که ناگهان فواره زد و تا چشم‌های‌مان بالا آمد. بعضی‌ها روضه شروع نشده، اعتکاف گرفته‌اند و در خود فرورفته‌اند. مثل اینکه شرمنده‌اند که وقتی آمده‌اند که صاحبخانه نیست. سکویی ساخته‌اند آن جلو و منبری که از بمباران حسینیه در امان مانده و البته صندلی و قاب عکسی به یادگار از رهبر شهید. مثل عاشورا همه چیز را حرامیان غارت کرده‌اند. اما چه چیز حسینیه دیروز را به زینبیه امروز پیوند می‌زند؟ اگر مسیر همان است و مقصد همان، چه فرق دارد سیدعلی خامنه‌ای رهبر این کشور باشد یا سیدمجتبی خامنه‌ای؟ آری! مرگ طبیعی زیبنده آن رهبر مجاهد نبود. آنچه جرقه می‌شود برای هق‌هق این جماعتی که هنوز گذر از حسینیه و زندگی در زینبیه را درک نکرده‌اند، این است که می‌توانستند فدایی آن راه و مرام و مسلک باشند. مثل همه آن شهدایی که در این جنگ نابرابر پیشاپیش ولی فقیه جان دادند یا فراق او را تاب نیاوردند. غصه یک فرصت خوشبخت‌کننده دارد گلوی همه حاضران در بیت رهبری را می‌فشارد. همان غصه‌ای که جوان‌هایی از دورترین مسافت‌ها از خراسان و سیستان و گیلان و آذربایجان و همه ایران تا خوزستان را برانگیخت تا به فرمان امامی که نه دیده‌اندش و نه از او حکم خصوصی گرفته‌اند، لبیک بگویند و خودشان را برسانند خط مقدم. همان غصه‌ای که بیخ گلوی همه ایرانی‌هایی بوده است که عزت می‌خواستند و شرافت را بر آسایش ترجیح می‌دادند و این شد که در سایه سنگین و سرد تحریم، گوشه آزمایشگاه‌ها و کنج دانشگاه‌ها یا در قعر تونل‌ها و انتهای سوله‌ها، اکسیر غلبه بر استکبار می‌ساختند. اگر آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای در حسینیه امام خمینی(رض) فرمان می‌راند، آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای در زینبیه امام خامنه‌ای(رض) حکم می‌کند و این نام‌ها و مکان‌ها، حتی اگر موقعیت‌یاب‌ها نشناسندشان، ادامه خواهند یافت. متن کامل را اینجا بخوانید 🆔@asar1398

📢 رسانه رسمی «بدرقه آقای شهید ایران» آغاز به کار کرد 👈 آخرین اخبار و اطلاعات درباره مراسم وداع، تشییع و تدفین امام مجاهد شهید حضرت آیت‌الله العظمی سیدعلی خامنه‌ای قدس‌الله‌نفسه‌الزکیه را از نشانی‌های زیر دنبال کنید. 📲تلگرام https://t.me/Badraghe_agha 📲 ایتا https://eitaa.com/Badraghe_agha 📲 بله https://ble.ir/Badraghe_agha 📲 روبیکا https://rubika.ir/Badraghe_agha 📱 سروش https://splus.ir/Badraghe_agha 📲 توییتر https://x.com/Badraghe_agha 🏴 #باید_برخاست #یالثارات_الحسین (ع)

📢 رسانه رسمی ستاد تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب 📲 @Badraghe_Agha

📍 ماجرای ۹۹ نفر متن کامل را در سایت وطن امروز بخوانید: 🔗 vatanemrooz.ir/fa/news/419205 ✉️ @vatanemrooz

🔴 چهار روایت متفاوت از توافق با ایران در فضای سیاسی آمریکا 🔹در حال حاضر، در فضای سیاسی و رسانه‌ای آمریکا، چهار روایت متفاوت درباره عملکرد دونالد ترامپ در قبال جنگ و توافق با ایران مطرح است؛ روایتی که هر کدام نیز حامیان جدی خود را در میان سیاستمداران، تحلیلگران و جریان‌های فکری آمریکا دارد: ۱. ترامپ هم جنگ را باخت، هم توافق را. این دیدگاه بیشتر از سوی دموکرات‌ها، بسیاری از تحلیلگران مستقل و کارشناسان سیاست خارجی مطرح می‌شود. ۲. ترامپ هم جنگ را برد، هم توافق را. این روایت، موضع رسمی دولت ترامپ، مشاوران و نزدیکان اوست. ۳. ترامپ جنگ را برد، اما توافق برای او یک شکست است. این دیدگاه عمدتاً در میان سناتورهای محافظه‌کار، جمهوری‌خواهان سنتی و برخی جریان‌های تندرو دیده می‌شود. ۴. ترامپ جنگ را باخت، اما توافق برای او یک پیروزی است. این تحلیل بیشتر از سوی برخی چهره‌های رسانه‌ای جنبش MAGA، لیبرترین‌ها و مخالفان مداخله نظامی مطرح می‌شود. #اختصاصی_امریکانا 🆔 @Americana_ir

‍ ♦️این تجربه را ماه محرم امتحان کنید.♦️ بسم الله الرحمن الرحیم ♦️هر گاه در امور خود، دنیوی و اخروی و یا در درون و نهان خویش نقص یا ضعفی حس کردید بدانید قرآن کریم برای خواندنش شما را صدا میزند. علت های دیگر که ساخته های خیالند را رها کرده و به سمت قرآن کریم فرار کنید.قرآن را باز کرده و به معنای آن کار نداشته باشید. چینشی که در برابرتان ظهور میکند را لاجرعه تا جایی که احساس می کنید قوتی در شما شروع به تشعشع کرد سر بکشید.این امر تکرار که شود سرعت این تجلی تسریع خواهد شد و همیشه اجازه دهید آن ضعف با این کار در شما خاموش شود. ضعف ها و نگرانی ها ناشی از عدم ارتباط با خزینه های کلماتند.الفاظ قرآن کریم معبر شما برای نفوذ به خزینه های  اشیاء که ربطی عمیق با حقیقت ولایت دارند هستند.دنبال هر آنچه میگردید راه رسیدن به آن در بخش ایجاد اسباب معنوی، رجوع به این کلمات و تکرار این کار است.پس از آن آرام آرام ایجاد اسباب ظاهر و فهم چینش صحیح شان در پی می آیند. ♦️و حال که طلیعه ی  ماه محرم است و بسیاری دلشوره ی بهره وری از مجالس اباعبدالله الحسین سلام الله علیه را دارند،این ضعف را با غرقه شدن مکرر در قرآن کریم جبران کنید و تماشاگر استفاده های محیر العقول از بی کرانه ی اقیانوس توحید و بساطی که سیدالشهدا علیه السلام گسترانده است باشید. قرآن کریم ربط میان شما و اشیاء است و همچون رمزی آن ها را گشوده و در برابر شما به خدمت خواهد کشید. و کدام چیز بالاتر از درک و پیوستن به حقیقت جاری سالار شهیدان و یارانش. ♦️این ده روز را با این راهکار امتحان کنید و اگر نتیجه گرفتید این وامانده را دعا کرده که کمتر اسباب شرمساری برای حضرت بقیه الله الاعظم ارواحنا له الفداء باشم. ♦️المکتوبات فی النجف الاشرف @m_h_esfahani

امروز داشتم وصیّت‌نامهٔ رهبر شهید رو می‌خوندم (مربوط به سال ۴۲ قبل از دستگیری توسّط ساواک) دیدم آقا یه جاش این‌جوری نوشته: پدر و مادرم که در مرگ من از همه بیشتر عزادار هستند، به مُفاد حدیث شریف «إذا بَکَیتَ علی شیءٍ فَابْکِ عَلَی الحُسَیْن»، به یاد مصائب اجدادمان از من فراموش نخواهند کرد إن‌ شاء اللّٰه تعالی.. گویا دیگر کاری ندارم.. اللّٰهمَّ اجْعَلِ المَوْتَ أوَّلَ راحتی وَ آخِرَ مُصیبتی وَ اغْفِر لی و ارْحَمْنی بِمحمَّدٍ و آلِهِ الأطهار..

• العبد علیّ الحسینیّ الخامنه‌ای