اثر | محمد رستم‌پور

📍 ایران؛ باتلاق استراتژی‌ها؛ نسل جدید بازدارندگی و یادی از سردار شهید «مرتضی سعیدی‌راد» محمد رستم‌پور: ۵ سال و ۹ ماه پیش، مجله فارن‌پالیسی در گزارشی تفصیلی به بهانه آسیب‌شناسی معماری سایبری آمریکا، از نسل جدید بازدارندگی سیاسی به جای تحریم و فشار سیاسی پرده برداشت. الیزابت براو، نویسنده گزارش تأکید کرده بود نشانه گرفتن اعتبار و شهرت سياستمداران و كشورها مؤثرتر از مسدودسازی دارایی‌ها و تحريم اقتصادی است؛ … متن کامل را در سایت وطن امروز بخوانید: 🔗 vatanemrooz.ir/fa/news/418934 ✉️ @vatanemrooz

📍 ۳ تاکتیک مهم دشمن در جنگ ترکیبی متن کامل را در سایت وطن امروز بخوانید: 🔗 vatanemrooz.ir/fa/news/418860 ✉️ @vatanemrooz

◀️سه تاکتیک مهم دشمن در جنگ ترکیبی 🔰جنگ ترکیبی همان جنگ هیبریدی نیست مردمی که ۱۰۰ شب در سرما و زیر باران، زیر تهدید و صدای پدافند، عزادار و خسته به خیابان آمده‌اند، اگر احساس کنند به آرمان‌شان خیانت شده یا سرمایه‌شان از دست رفته، دلسرد می‌شوند. دشمن اولاً سعی می‌کند بترساند، ثانیاً کوشش می‌کند تردید بسازد و ثالثاً تبعیض را تلقین می‌کند. در اولی، ترس از دست دادن، در پی هیجانی‌سازی کنش رقیب است. در دومی، تردید نسبت به مسیر طی‌شده، پشتیبانی اجتماعی را کمرنگ می‌کند و در سومی، هر نوع اختلاف طبیعی را به یک نزاع پوچ پردامنه مبدل می‌کند. بردن این سه، یعنی ترس و تردید و تبعیض در اقتصاد و سیاست، بویژه در یک سیر زمانی طولانی، همراه با بمباران شایعات و موهومات، دست برتر ایران در معادله چندوجهی جنگ را پایین خواهد آورد و جامعه را از بهره‌برداری از نتیجه مقاومت محروم خواهد کرد. در مقابل، افشای ردپای دشمن در عرصه‌هایی که به صورت معمول، در ذهن افراد، میادینی غیرنظامی و غیرسیاسی شناخته می‌شود، ضروری است. همچنین انتقال این احساس به جامعه که کشور در همان ساختار بروکراتیک خود در حال طی روزگار است، در مقابله با تردیدها، ترس‌ها و تبعیض‌ها مؤثر است. در شرایط کنونی، نوعی رسانه‌زدگی از اخبار جنگ و رخدادها در جریان است که نقش اقدامات مهم و اثربخش و امیدآفرین را در ذهن جامعه کمرنگ می‌کند. متن کامل را اینجا بخوانید 🆔@asar1398

◀️آخرین نبرد رستم قاسمی و موساد 🔰عامل ماشین سمپاشی موساد نباشیم ۹ آبان ۱۴۰۱ انتشار تصویری از رستم قاسمی، وزیر وقت راه و شهرسازی دولت جمهوری اسلامی ایران در محوطه برج‌های دوقلوی پتروناس در کوالالامپور مالزی به بلوایی پردامنه تبدیل شد. تصویر را یکی از خبرنگاران سعودی اینترنشنال درز داد و به دروغ جوری القا کرد که رستم قاسمی با یک زن نامحرم عکس گرفته است. این در حالی بود که خانم حاضر در عکس، همسر مرحوم قاسمی بود و عکاس با شیطنت توانست یک لحظه بخصوص را از حضور مرحوم قاسمی در کنار همسرش شکار کند. ۱۷ آذر ۱۴۰۱ رستم قاسمی ۲ هفته پس از کناره‌گیری از وزارت، به دلیل ابتلا به سرطان از دنیا رفت اما روی سنگ قبرش، نام شهید حک شد. ۳ سال و ۷ ماه و ۱۰ روز پس از آن ماجرا، روزنامه اسرائیل‌هیوم در بدرقه دیوید بارنیا، رئیس موساد که جای خود را به رومن گافمن می‌دهد، در گزارشی تفصیلی افشا کرد آن انتشار و آن بلواسازی کار موساد بوده تا به جای ترور رستم قاسمی، با بی‌اعتبارسازی، او را کنار بزند. گزارش اسرائیل‌هیوم از یک ماشین سمپاشی پرده برمی‌دارد که بر اساس حساب‌های جعلی در شبکه‌های اجتماعی شکل گرفته و به دنبال پیاده‌سازی اهداف رژیم در فضای عمومی ایران است. ساخت این ماشین، حاصل درک روندها و سازوکارهای کار رسانه در ایران پس از چند ده گفت‌وگو با کارشناسان عملیات روانی، متخصصان بازاریابی و کارشناسان ایران در نهادهای مختلف اطلاعاتی درون رژیم صهیونیستی است که البته طی چندین عملیات گسترده بویژه جنگ ۱۲ روزه باز هم به هدف اساسی موساد یعنی «تغییر رژیم» نینجامید. این گزارش اگرچه کار موساد در ایران در ۴ سال اخیر را بسیار بزرگ و اغراق‌شده نشان می‌دهد، بیانگر واقعیاتی است که مرور آن می‌تواند دست اسرائیل را از مرز و ذهن و زبان ایرانیان کوتاه کند. مهم‌ترین و چه بسا اساسی‌ترین نکته گزارش که در دوره رئیس جدید موساد نیز تداوم خواهد یافت، آن است که اسرائیل در رسانه‌های ایران، چه رسانه‌های عمومی و چه رسانه‌های اجتماعی نفوذ و حضور دارد. این نفوذ و حضور بارها پیش از این با ادبیات گوناگون از جمله تعبیر دستکاری در افکار عمومی تذکر داده شده است. مصداق عینی برای دستکاری در افکار عمومی از دید آیت‌الله شهید خامنه‌ای یعنی اختلاف‌افکنی، تردیدسازی در محکمات انقلاب و تردیدسازی در مقاومت در مقابل دشمن، در روزها و شب‌های پس از وقوع آتش‌بس در افکار عمومی کشور برجسته شده است. اختلاف میان قوا، اختلاف میان اعضای تیم مذاکره‌کننده و گروهی را موافق توافق و گروهی را مخالف آن نشان دادن، همچنین القای بی‌فایده بودن مقاومت یا از دست رفتن همه چیز، چه بسا همان نکته مورد پسند موساد باشد که 5 آذر 1376 امام شهید انقلاب اسلامی در دیدار بسیجیان تذکر دادند: «امام بزرگوار، مکرر می‌فرمودند گاهی دشمن با ۱۰ واسطه، یک نفر را تحریک می‌کند که حرفی بگوید یا کاری را انجام دهد! اگر شما بخواهید دشمن را بشناسید، باید ۱۰ واسطه را طی کنید و بروید. دشمن انقلاب در ایران، یعنی ایادی استکبار جهانی، راحت می‌توانند ۱۰ واسطه پیدا کنند». مطالبه‌گری صحیح از مدیران و مقامات، باید بر اساس همان اصولی باشد که رهبر شهید به همه آموختند؛ یعنی عدم استفاده از ادبیات سیاسی دشمن، کسب اطلاع از وضعیت، مطالبه‌گری در خدمت حل مسأله، ادبیات علاج‌جویانه و مشفقانه، کوشش برای فهم نقشه دشمن و اجتناب از مخرج مشترک دشمن بودن و البته تکیه بر محکمات و مسلمات و پرهیز از اقدام بر اساس شنیده‌ها و شایعات، تا نادانسته عامل ماشین سمپاشی موساد نباشیم. موساد بر انهدام منابع قدرت در ایران تمرکز کرده و چه منبع قدرتی بزرگ‌تر و اثرگذارتر از جمعیتی که ۹۵ شب است در سرما و گرما و باد و توفان، زیر صدای پدافند و موشک و پس از آن، وفاداری خود به نظام اسلامی را اثبات کرده‌اند. متن کامل را اینجا بخوانید 🆔@asar1398

◀️ملت مبعوث، مجلس تراز 🔰رهبر سوم انقلاب، ۱۸ پیام و یک دستور واحد «نهضت نرم‌افزاری»، «نفوذ جریانی»، «شبیخون فرهنگی»، «اقتصاد مقاومتی»، «تمدن نوین اسلامی»، «کرسی‌های آزاداندیشی» و ده‌ها مفهوم دیگر در طول ۳۷ سال رهبری آیت‌الله شهید خامنه‌ای در رسانه‌ها، افکار عمومی و محافل دانشگاهی و حتی در میان گفت‌وگوهای قومی و خویشاوندی منتشر شده است. دومین ولی فقیه پس از انقلاب اسلامی، مانند مؤسس و بنیانگذار جمهوری اسلامی، کوشش فراوانی به کار بستند تا از طریق واژه‌سازی، مفاهیم ذهنی‌شان را در یک سیر تدریجی از طریق تکرار و تنوع‌بخشی به اقشار مختلف جامعه برسانند تا مبتنی بر توان و استعداد همگی آنها، حرکت عمومی جامعه برای نیل به مقاصد و آرمان‌ها به کار گرفته شود. از ۲۱ اسفند تا همین پریروز، یعنی ۷ خرداد، آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای، 18 پیام مکتوب داشته‌اند که بر مبنای همان سیر صدور پیام‌های رهبر شهید انقلاب اسلامی جریان یافته؛ یعنی استفاده از قالب‌های ذهنی جامعه که صدور پیام‌های آیت‌الله شهید خامنه‌ای در مناسبت‌ها را انتظار داشت. غیر از ۴ پیام به مناسبت شهادت فرماندهان و مقاماتی که پس از زعامت ایشان رخ داده و ۲ تشکر از پیام تسلیت و یک دستور به ادامه خدمت منصوبان رهبر شهید، باقی پیام‌ها بر اساس تقویم امام شهید انقلاب اسلامی صادر شده، مثلاً پیام در روز ملی خلیج فارس یا پیام به مناسبت روز معلم. صرف نظر از محتوا، تکیه عامدانه بر این فرم و قالب، ذهن مخاطب را در میانه یک جنگ وجودی که ۲ قدرت نظامی و امنیتی علیه جمهوری اسلامی ایران آغاز کرده‌اند، به یک ثبات روانی می‌رساند و در او شکلی از اطمینان خاطر از بقای ساختار و نظام‌مندی ایرانِ پس از جنگ سوم تحمیلی می‌سازد. تأکید بر اینکه «اختلاف موجه» هم ممکن است تفرقه دشمن‌پسند بسازد، همچنین توجه به اینکه باید هم در گفتار و هم در رفتار، «یکپارچگی اجتماعی» را به ظهور رساند؛ آن هم در پیام به نمایندگان مجلس که به «صیانت از وحدت» و «پرهیز از اختلافات پوچ سیاسی» دستور داده شده‌اند، نشان می‌دهد آنچه در پیام نوروز به عنوان نعمتی خاص از ناحیه حضرت حق خوانده شده بود، به درستی پاسداری و حفاظت نشده است. در همان پیام نوروز تأکید شده بود رسانه‌ها «از پرداختن به نقاط ضعف به طور جدی خودداری کنند؛ در غیر این صورت امکان وصول دشمن به مقصودش وجود دارد». با این حال، پیام جدید تأکید دارد حتی طرح اختلاف موجه در شرایط کنونی به صلاح نیست. پیچیدگی جنگ ادراکی جاری، همچنین این ادراک که دشمن در ۵ سال اخیر در حرکت مرموز خود در هدف‌گیری منابع قدرت جمهوری اسلامی ایران، موفقیت‌هایی داشته، برخی را بر آن داشته تا شب و روز نداشته باشند و کاری کنند تا شرمنده تاریخ، وجدان و شهدا و بویژه رهبر شهید انقلاب اسلامی نباشند. اینجاست که اهمیت و برجستگی پیام آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای آشکار می‌شود. تعیین دستورکار و وظیفه‌سازی برای دلسوزان و تأکید بر ادای کارکرد هر یک از اشخاص و نهادها آن دلسوزی و بیقراری و تعهد را در مسیری قرار می‌دهد که باید. بر این اساس، نخبه سیاسی از جمله نماینده مجلس، کوشش مجدانه‌ای به کار می‌گیرد تا کارکرد خود در میدان جنگ سوم تحمیلی را بر اساس فرمان ولی فقیه بیابد، نه آنچه خود می‌فهمد. متن کامل را اینجا بخوانید 🆔@asar1398

6. حتی اگر فرض کنیم ترامپ شخصاً به یک توافق محدود با ایران تمایل داشته باشد، مسئله مهم‌تر ترکیب نیروهایی است که بر تصمیم‌گیری او اثر می‌گذارند. دولت کنونی آمریکا یکی از ضدایرانی‌ترین ترکیب‌های سیاسی سال‌های اخیر واشنگتن را در خود جای داده است؛ از مقام‌های ارشد امنیتی و سیاست خارجی چون هگزث، روبیو، رتکلیف و والتز گرفته تا چهره‌های رسانه‌ای و سناتورهای نزدیک به ترامپ همچون لیندسی گراهام و مارک لوین که نقش مهمی در شکل‌دهی به ذهنیت رئیس جمهور آمریکا دارند. بخش قابل‌توجهی از این جریان، اساساً با هرگونه توافق مرحله‌ای، متوازن و قابل مدیریت با ایران مخالف است و هر نوع تخفیف تحریمی، آزادسازی دارایی‌ها یا کاهش فشار اقتصادی را به‌منزله «دادن فرصت تنفس» به تهران تلقی می‌کند. مسئله مهم‌تر آن است که الگوی مطلوب این جریان برای حل مسئله ایران، نه یک توافق تدریجی و مبتنی بر مصالحه، بلکه مدلی شبیه به «الگوی لیبی» است؛ یعنی توافقی که در آن ایران باید بخش مهمی از مؤلفه‌های قدرت خود، از برنامه هسته‌ای تا توان موشکی و نفوذ منطقه‌ای را کنار بگذارد، بی‌آنکه تضمین معناداری برای امنیت یا منافع بلندمدت خود دریافت کند. در چنین فضایی، خوش‌بینی به امکان شکل‌گیری یک توافق متوازن و پایدار، با واقعیت آرایش قدرت در واشنگتن همخوانی چندانی ندارد. 7. دولت ترامپ پیوندی عمیق نیز با جریان راست‌گرای حاکم در اسرائیل دارد و بعید است توافقی را بپذیرد که از نگاه تل‌آویو تهدیدی برای امنیتش تلقی شود. نتانیاهو چندین بار به طور صریح اعلام کرده است که هیچ رئیس‌جمهوری در تاریخ آمریکا به اندازه ترامپ برای اسرائیل قدم برنداشته و مفید نبوده است. به بیان ساده، انتظار اینکه ترامپ منافع و ملاحظات اسرائیل را فدای توافقی پایدار با ایران کند، واقع‌بینانه نیست. به ویژه که این روزها اسرائیل برنامه‌های عظیمی را برای جبهه لبنان دارد. در نتیجه این مسئله عملاً فضای مانور برای رسیدن به توافقی که منافع راهبردی ایران را تأمین کند، محدود می‌سازد. 8. موفقیت هر مذاکره‌ای تا حد زیادی به کیفیت تیم مذاکره‌کننده وابسته است؛ به‌ویژه در پرونده‌ای پیچیده مانند ایران که ترکیبی از مسائل هسته‌ای، تحریم، امنیت منطقه‌ای و حقوق بین‌الملل را دربرمی‌گیرد. اما یکی از نگرانی‌های جدی درباره دولت ترامپ، فقدان تجربه و دانش تخصصی کافی در بخشی از حلقه نزدیک به مذاکرات است. تیم مذاکره کننده ترامپ یعنی ویتکاف و کوشنر که در پرونده‌های حساس نقش‌آفرین بوده‌اند، بیشتر از دنیای تجارت و معاملات اقتصادی آمده‌اند تا دیپلماسی حرفه‌ای و مذاکرات امنیتی پیچیده. کارنامه آن‌ها در دیگر پرونده‌های سیاست خارجی اعم از غزه و اوکراین نیز با شکست مواجه شده است. #یادداشت_مهمان 🆔 @Americana_ir

🔴 ۸ دلیل برای اینکه نباید هیچ‌وقت به توافق با دولت ترامپ خوش‌بین بود 📝 یادداشت مشترک حسین مهدی‌تبار، پژوهشگر روابط بین‌الملل - محمد مهدی عباسی، پژوهشگر مسائل آمریکا   1. در جهانی که مرجع الزام‌آوری برای وادار کردن دولت‌ها به پایبندی به تعهداتشان وجود ندارد، هر توافقی بر دو پایه استوار است: تجربه موفق گذشته و اعتبار طرفین. تجربه رابطه با ترامپ اما خلاف این را نشان می‌دهد. خروج یک‌جانبه او از برجام در سال ۲۰۱۸ و همچنین برهم خوردن مکرر روندهای دیپلماتیک با توسل به فشار و اقدام نظامی در یک سال اخیر، نشانه روشن «بحران تعهد» است؛ وضعیتی که در آن یک طرف مطمئن نیست طرف مقابل حتی اگر امروز توافق کند، فردا نیز به آن پایبند بماند. در چنین شرایطی، امضای ترامپ بیش از آنکه پشتوانه‌ای نهادی داشته باشد، وابسته به تصمیم‌های شخصی و نوسانات سیاسی واشنگتن است؛ چیزی که می‌تواند با تغییر شرایط یا حتی تغییر خلق‌وخوی رئیس‌جمهور آمریکا به‌سادگی بی‌اعتبار شود. 2. پایداری هر توافق به توازن امتیازهایی بستگی دارد که طرفین می‌دهند. در الگوی موردنظر ترامپ، ایران باید اقداماتی فوری، عینی و بعضاً بازگشت‌ناپذیر انجام دهد؛ از جمله محدودسازی یا خروج اورانیوم‌های غنی‌شده که مستقیماً بر اهرم‌های راهبردی و قدرت بازدارندگی کشور اثر می‌گذارد. در مقابل، آنچه آمریکا پیشنهاد می‌کند - از کاهش تحریم‌ها تا توقف فشارها - عمدتاً با یک فرمان اجرایی قابل بازگشت است و ضمانت پایداری ندارد. حتی آزادسازی محدود منابع مالی بلوکه‌شده نیز از نظر راهبردی هم‌وزن امتیازهایی نیست که ایران واگذار می‌کند. تجربه روابط بین‌الملل نشان می‌دهد دولت‌ها زمانی دچار آسیب راهبردی می‌شوند که ابزارهای بلندمدت امنیت و بازدارندگی خود را با امتیازهای موقت و قابل‌لغو معاوضه کنند. 3. جنگ‌ها معمولاً زمانی پایان می‌یابند که طرفین به درکی مشترک از توازن واقعی قدرت برسند. اما اگر واشنگتن پس از تحولات نظامی اخیر به این جمع‌بندی رسیده باشد که فشار حداکثری و تهدید نظامی جواب داده، منطق مذاکره نیز تغییر می‌کند. در چنین حالتی، گفتگو دیگر برای رسیدن به یک توافق متوازن نیست، بلکه به سمت تحمیل شرایطی حرکت می‌کند که هدفش محدود کردن دائمی نقش منطقه‌ای ایران باشد. مسئله مهم‌تر، پیامد رفتاری چنین توافقی است. اگر تهران در شرایط فشار مستقیم نظامی و اقتصادی به توافقی نامتوازن تن دهد، این برداشت در واشنگتن تقویت می‌شود که «فشار جواب می‌دهد». این مسئله درباره شخصیت سیاسی ترامپ اهمیت دوچندان دارد. او غالباً انعطاف طرف مقابل را نه نشانه حسن نیت، بلکه علامتی از ضعف تعبیر می‌کند. بنابراین، انعطاف ایران پس از جنگ ممکن است نه به تعدیل خواسته‌های آمریکا، بلکه به افزایش سطح مطالبات منجر شود. 4. رفتار ترامپ در قبال کره شمالی یکی از بهترین نمونه‌ها برای فهم الگوی مذاکره اوست. او پس از ماه‌ها تهدید و فشار، کیم جونگ اون را پای میز مذاکره آورد و دیدارهای تاریخی برگزار کرد؛ اما در عمل حاضر نشد حتی تخفیف معناداری در تحریم‌ها بدهد تا روند اعتمادسازی ادامه یابد. نتیجه، تصاویری پرزرق‌وبرق بود بدون دستاوردی پایدار برای طرف مقابل. این تجربه، دست‌کم این پرسش را پیش می‌کشد که آیا مذاکره با دولت ترامپ الزاماً به یک خروجی عملی و پایدار منتهی می‌شود، یا بیشتر به صحنه‌ای برای نمایش دیپلماتیک و مصرف سیاسی ترامپ تبدیل خواهد شد. 5. در مورد ایران، مسئله فقط اراده شخصی ترامپ نیست؛ بلکه ساختار پیچیده تحریم‌هاست. طی دو دهه گذشته، تحریم‌های ایران صرفاً مجموعه‌ای از تصمیم‌های موقت نبوده، بلکه به سازوکاری چندلایه در نظام سیاسی و مالی آمریکا تبدیل شده است؛ از قوانین کنگره گرفته تا ده‌ها فرمان اجرایی و احتیاط ساختاری بانک‌های بین‌المللی. به همین دلیل، حتی اگر ترامپ اراده سیاسی برای کاهش فشار داشته باشد، لغو موثر و پایدار تحریم‌ها بسیار دشوار خواهد بود. در عمل، ممکن است ایران امتیازهای ملموس و فوری بدهد اما در مقابل، تنها تعلیقی محدود، موقت و غیرتضمینی از تحریم‌ها دریافت کند. ادامه یادداشت در پست بعدی... #یادداشت_مهمان 🆔 @Americana_ir

◀️شرایط جنگی در جنگ‌های هیبریدی 🔰چهار الزام شرایط جنگی و دو اهرم اجرا شرایط جنگ، اقتضائات و التزاماتی دارد و نگرش و اقدام متفاوت و متمایزی می‌طلبد اما چند مؤلفه سبب شده ایجاد و نگهداشت این شرایط دشوار باشد. اولاً اصل موضوع به خودی خود دشواری‌ها و پیچیدگی‌هایی دارد. ثانیاً پرهزینه و طولانی شدن جنگ‌ها باعث می‌شود رقیب -بویژه آنکه مثل آمریکا و رژیم صهیونیستی از اخلاق و انسانیت خالی باشد- جنگ را به مناطق حساس بکشاند تا مقاومت را بشکند. با این وصف، جنگ پیامدهای خسارت‌باری دارد که برای ممانعت از آنها یا تعدیل‌شان، لازم است شرایط و الزامات متناسب با جنگ را اتخاذ کرد. در یک نگاه کلی، ۴ خصیصه اساسی شرایط جنگ را به ترتیب زیر می‌توان فهرست کرد: اولاً در شرایط جنگ نباید توان‌ها و امکان‌ها را پراکنده کرد. در نتیجه، خصیصه یا الزام اول در شرایط جنگ، اصلی/ فرعی‌سازی مسائل است؛ پرهیز از طرح هر گونه مساله فرعی که اذهان را پراکنده کند و به علاوه تبعات جنگ مانند گرانی، تشویش و دل‌مشغولی بسازد. ثانیاً در شرایط جنگ، به فرماندهی متمرکز نیازمندیم. هر اندازه در جنگ هیبریدی، نظم چریکی و کنار گذاشتن سازماندهی خطی در مقابله نظامی با دشمن مؤثر است؛ این شکل از اداره مسائل که هر که بر اساس فهم و به مدد توانایی و قابلیت‌های به دست آمده در جنگ، مأموریت خود را پیش ببرد، خطاست. اگر تاب‌آوری ۲ رکن داشته باشد، حتماً یکی از آن دو، بروکراسی است و دور زدن بروکراسی و کوشش برای ساخت نظم جدید اداری بدون هماهنگی و همراهی نظم موجود، صرفاً آشفتگی به بار می‌آورد. ثالثاً شرایط جنگ ایجاب می‌کند دفع تهدید به جای رفع تهدید در اولویت قرار گیرد. دفع تهدید، یک وجه پیشینی و ابتکاری دارد و رفع تهدید، یعنی برطرف کردن تهدید پس از وقوع، ممکن است شما را مجبور به اتخاذ تصمیماتی کند که هزینه هنگفتی دارد. رابعاً در صورت شناسایی تهدید، برای رفع آن باید همه نیروها و امکان‌ها از هر دستگاه و سازمانی را بسیج کرد تا آن تهدید به فوریت حل شود. مشارکت شهرداری تهران در اسکان خسارت‌دیدگان از جنگ، بهترین و گویاترین مثال برای خصیصه یا التزام چهارم شرایط جنگ است. برای اجرای این ۴ الزام به ۲ اهرم اساسی نیاز داریم: «مشارکت همگانی» و «شفافیت سیاسی». اگر فضای تعلیق طولانی شود و سایه جنگ همچنان بر سر کشور وجود داشته باشد، حفظ شرایط جنگ بویژه از نظر ذهنی در افکار عمومی دشوار خواهد شد و اینجاست که به این ۲ اهرم نیاز مبرم داریم تا ابهام و تعلیق به تردید و التهاب منجر نشود. گام اول هر دوی این اهرم‌ها از میدانی آغاز می‌شود که بزرگ‌ترین دستاورد جنگ برای ایران بوده است: «خیابان». خیابان باید بداند اولاً در جریان اداره کشور مؤثر است، ثانیاً با واقعیت‌های سختی که ممکن است در طول ماه‌های آینده با آن مواجه شود، آشنا شود؛ بویژه در حوزه اقتصاد که جز با همراهی و همیاری خود او ممکن نیست. متن کامل را اینجا بخوانید 🆔@asar1398

◀️ مردم‌یار 🔰نگاهی به جایگاه ملت در منش مدیریتی شهید سید ‌ابراهیم رئیسی در دومین سالگرد شهادت رئیس ‌جمهور هشتم در نظر کسی که در واقعه عجیب و نادر سقوط هلی‌کوپتر به شهادت رسید، مردم سوژه سیاست نبودند، توده و رعیت نبودند، لزومی ندارد «بر» آنها حکم راند، بلکه لازم است «در» آنها جست‌وجو کرد و «با» آنها پیش رفت. سیدابراهیم رئیسی، دسته‌بندی‌های معمول مردم از نظر طبقاتی یا سیاسی را باور نداشت و تا سرحد جان می‌کوشید زندگی و زیست آنها را نه از بالا و نه به عنوان یک کارگزار سیاسی، بلکه در جایگاه یک هماهنگ‌کننده یا تسهیلگر سامان دهد. برخی شهید رئیسی را فاقد کاریزمای سیاسی می‌دیدند و بعضی با القاب توهین‌آمیز در تلاش بودند او را فاقد توانایی مدیریت مسائل ترسیم کنند. ۳ سال ریاست جمهوری او، موقف به فعلیت درآوردن استعدادهایی بود که اولاً نادیده گرفته شده بود و ثانیاً به سیاست راه نیافته بود. سیدابراهیم رئیسی، مردم را همرده اعضای کابینه‌اش می‌دید و پاستور را در سفر به گوشه‌گوشه ایران پهناور تعریف می‌کرد. هر جمعه، جایی می‌رفت و لحظه‌ای را برای پیگیری، راهبری و حل مسأله از دست نمی‌داد. اگر قرار باشد برای دولت سیزدهم، نام معتبری برگزیده شود باید به همین روحیه و انگیزه توجه داد. اما این همه ماجرا نیست. مردمی که احساس مشارکت در کارهای کشور کنند، هر چه دارند، به میدان می‌آورند و از این جهت است که تنها در ۳ سال، شگفتی‌های اقتصادی بی‌نظیری مانند رسیدن به رشد اقتصادی از صفر به ۵ درصد بروز می‌کند. در ۲ سالی که از شهادت آقای رئیسی گذشته، کشور دچار برخی تصمیمات و اشکالی از سیاست‌ورزی شده که نشان می‌دهد مردمی بودن رئیس دولت و متواضع بودنش و چیزی برای خود نخواستنش، کافی نیست. گوش سپردن به مسائل مردم و میان آنها رفتن، چاره تام نیست. باید فکری کرد و اتفاقا باید کلید را در همان قفل جست‌وجو کرد. طرح صمیمانه مشکلات با مردم یا اصرار مداوم به اینکه ما به فکر شماییم و مملکت متعلق به شماست، گرهی از مشکلات مردم باز نمی‌کند. ساخت قدرت ملی اتفاقاً از بطن شناسایی صحیح مسائل آغاز می‌شود. اداره روزمره کشور به دلیل ساختار مستحکم بروکراسی کشور کار چندان دشواری نیست. پیدا کردن راه‌حل در شرایط تحریم و جنگ، گشودن راه‌های جدید و ترسیم امکان‌ها از استعدادهای پنهان، تخصص شخصیت مردم‌دار رئیس ‌جمهورِ شهید بود. او فقط گوش نمی‌کرد، بلکه برای درددل‌ها و شکوائیه‌ها و دردها، چاره‌جویی هم می‌کرد؛ آن هم نه از جاهایی و به شیوه‌هایی که موهوم باشد و مردم را بدهکار کند. متن کامل را اینجا بخوانید 🆔@asar1398

احسنت بهترین جمله اون دیدار

🔻 «آقا فرمودند من با دیدار خانواده شهدا رشد می‌کنم» 🔹شهید مسلم کاملی در جریان جنگ سوم تحمیلی و در پی حمله رژیم صهیونیستی، در تهران به مقام رفیع شهادت نائل آمد. 🔗 دوران، درگاه جامع مؤسسه پژوهشی‌فرهنگی انقلاب اسلامی مراجعه نمایید. ‌ 📲 @doran_khamenei_ir

🔴ضریح سیمانی صحن خیابانی ⭕ محمد رستم‌پور ، مدرس دانشگاه در یادداشتی برای فرهیختگان نوشت: 🔴 ذبح آدابی دارد، حتی ذبح نفس. قتال هم حتی قتال با نفس؛ تا آمادگی و بیداری نباشد، هیچ حرکتی رخ نمی‌دهد. این ‌همه ماجرای مردمی است که شب‌ها خودشان را می‌رسانند تا مقتل و مسلخ رهبرشان. پس از ۳۶ سال موقعیتی که خیابان شهید فریبرز کشوردوست در ذهن و حافظه ایرانیان پیدا کرده، حالا بیش از آنکه یک نقطه جغرافیایی باشد، سکوی رهایی است، لبه پرش از ارتفاعی که بین ما و دوست‌داشتنی‌ترین مقام سیاسی‌ای که دیده‌ایم، فاصله انداخته است. کشوردوست درست از آنجایی آغاز می‌شود که جمهوری تمام می‌شود، در تقاطع با ابوریحان که شاید اگر زنده بود، می‌نوشت چه بیان و کلامی می‌تواند رابطه این زن و مرد و کودک و جوان ایرانی با آیت‌الله خامنه‌ای را توضیح دهد. 🔴 مردمی که شب‌ها هر جا باشند، راهشان را کج می‌کنند تا همان‌جایی که یک روزی صف می‌کشیدند برای ورود به حسینیه امام خمینی (ره) و نگاهی به درودیوار می‌کنند و گردن می‌کشند تا بالای این نیوجرسی‌های سختی که گذاشته‌اند تا کسی خانه‌اش را، بیت رهبری را ویران نبیند. مثل همان موتورسواری که آن شب آمد. مرد در تقاطع صالحی-کشوردوست ایستاد. موتورش را خلاص کرد. پسربچه‌ای که پشت سرش نشسته بود، ایستاد و پرچم ایران را بالای سرش چرخاند و زن جوانی که انتهای موتور نشسته بود، بی‌هوا زد به پیشانی‌اش و گریه‌اش بلند شد. پنج‌دقیقه‌ای به همین منوال رفت و مرد رو به زن کرد و گفت بریم و آهی کشید و موتور را حرکت داد. کشوردوست، هر شب همین جوری است. عده‌ای می‌آیند در خیابانش می‌نشینند روی زیلوهای آبی طرح زلفک میبد بیت و بی‌روضه و بی‌سروصدا گریه می‌کنند. آن جلو یک صندلی گذاشته‌اند و چفیه‌ای انداخته‌اند رویش تا به یاد بیاورند که رهبر شهید از اردیبهشت ۱۳۷۹ این نشان رزم را بر تن کرده. 🔴 آخر خیابان، دو لاله و شمعدان گذاشته‌اند و رزهایی که پرپر شده‌اند تا نور چراغی که تابانده می‌شود روی قاب عکس رهبر شهید توی چشم بیاید.شاید نشانه‌ای از دلِ خون همه آنانی که دلشان می‌تپید برای آنکه ساعتی یا روزی در این خیابان بیایند و با اضطرابی شبیه اضطراب بچه‌ها وقت رسیدن یک مهمانی بزرگ، گیت‌های بیت را رد کنند و حیاط پر دارودرخت متصل به ساختمان حسینیه امام خمینی(ره) را با قدم‌های تند پشت سر بگذارند و کفش‌هایشان را به در آورند و پرواز کنند تا صف‌های جلو تا قاب چشم‌هایشان پر شود از قامت «آقا». 🔴 حالا نه حسینیه هست، نه آن دارودرخت و نه «آقا» که تپش قلب ایرانی بود که 47 سال است زخم‌خورده اما زانو نزده. ساعتی از مراسم در رواق کشوردوست گذشته و هنوز عده‌ای پشت این دیوارهای بلند حسرت می‌کشند یا قرآن‌هایشان را از خانه آورده‌اند و یاسین می‌خوانند برای کسی که نور بود برای زندگی‌شان.شاید هم واقعه می‌خوانند برای خودشان که صبح شنبه‌ای، بی‌خبر و بدون مقدمه، یتیم شدند.... 🔴 روضه‌های مجسم و مکشوفی از عصر عاشورای شهید خامنه‌ای که 36 سال طول کشید. بعضی‌ها از خیابان صالحی، بعضی‌ها از خیابان دانشگاه و بعضی‌ها هم بعد از مراسم از رواق کشوردوست می‌آیند تا ورودی جایی که هیچ‌وقت برایشان بن‌بست نبود و حالا نزدیک‌ترین موقفی است به مقتل پدرشان. ناخودآگاه دست‌به‌سینه می‌برند. اول می‌گویند آقا و بعد گریه می‌کنند و آخر هم به همان سمت درهای بیت می‌ایستند و به سیدالشهداء سلام می‌دهند. مثل همان وقت‌هایی که در صف می‌ایستادند برای دیدار آقا و اتفاقی به سمت قبله ایستاده بودند. بعضی‌ها حتی از آن دو سه‌نفری که هر شب آنجا جلوی آن دیوار بتنی بلند پاس می‌دهند، چیزهایی می‌پرسند. 🔴 از میزان خسارت‌ها شروع می‌کنند تا می‌رسند به این سؤال که «آقا چطوری شهید شد؟» چیزهایی شنیده‌اند که معلوم نیست واقعیت داشته باشد یا نه. می‌ترسند برای محبوبشان اتفاق بدی افتاده باشد. یکی هم آن وسط پیدا شده و بنا می‌کند به روضه خواندن از زبان امام رضا علیه‌السلام که ریان ابن شبیب! اگر خواستی برای چیزی گریه کنی، برای حسین علیه‌السلام گریه کن! گویا قرار است آقا را مشهد دفن کنند. زائران کشوردوست وقتی می‌روند، هنوز گریه می‌کنند. اشک‌هایشان جاری است، اما مشت‌هایشان گره‌کرده. سبک نشده‌اند، اما جهان را بی‌مقدار می‌بینند و این از نشانه‌های اراده قربانی شدن در راهی است که آیت‌الله شهید باز کرده. از همین رواق و خیابان و بیت و حسینیه. چون ذبح آدابی دارد، حتی ذبح نفس. قتال هم حتی قتال با نفس. ⭕ متن کامل یادداشت را در سایت فرهیختگان بخوانید‌. ⭕ FarhikhteganDaily.com 🎖️ @FarhikhteganOnline

🎥 دست‌نوشته‌های مردم برای امام شهید در خیابان کشوردوست 🆔 @YjcNewsChannel

📍 ایران در نامعادله جنگ؛ گزارش «وطن امروز» درباره نقش تعیین‌کننده قدرت اجتماعی در سرنوشت جنگ متن کامل را در سایت وطن امروز بخوانید: 🔗 vatanemrooz.ir/fa/news/418306 ✉️ @vatanemrooz

◀️ایران در نامعادله جنگ 🔰نقش تعیین‌کننده قدرت اجتماعی در سرنوشت جنگ هیچ‌کس در تهران یا در تل‌آویو و حتی در واشنگتن نمی‌داند جنگ می‌شود یا نمی‌شود. نه به این دلیل که عاملان جنایتکار جنگ، وضعیت روانی باثباتی ندارند، بلکه به دلیل سرعت بالای تحولات و شمار بالای متغیرهایی که مرتباً وزن و جایگاه متفاوتی می‌یابند. بخشی از این آشوب اولاً به این دلیل است که جهان وارد دوره‌ای از خاکستری‌گرایی شده که زور و نیروی بازیگران در میدان نبرد و عرصه سیاست بر یکدیگر غلبه نمی‌کند. ثانیاً نامتقارن‌بودگی جنگ‌ها به دلیل تمایل برای ترسیم نظم‌هایی از درون ملت‌ها و نه علیه ملت‌ها سبب شده سهم اجتماع حتی در آنجا که گمان این می‌رود جنگ باید به دست فرماندهان نظامی و امرای سیاسی رقم بخورد، چنان افزایشی داشته باشد که زور ساز و برگ نظامی با همه پیشرفت و قدرت نابودکنندگی به توده‌های انسانی نرسد. دقیقاً به همین دلیل است که جنگ به میدان رسانه هم تسری می‌یابد. تا ذهن شکست را نپذیرد، زانوها شل نمی‌شود و بازوها بی‌حرکت نمی‌ماند. سرمایه‌گذاری هنگفت و شگفت‌انگیز غرب روی رسانه در رسانه‌های رسمی و پلتفرم‌های اجتماعی نشان می‌دهد اثبات پیروزی یا انکار شکست حتی به‌ رغم غلبه نظامی به‌سادگی نیست. جهان پیچیده‌تر شده اما همچنان اراده انسانی است که جهان را می‌سازد. جنگ به یک نامعادله تبدیل شده و هیچ‌کس حتی با فرضیات پیشین مانند حرکت ناوها یا ترابری نظامی نمی‌تواند به ایکس‌ها یا مجهولات بنیادین این نامعادله به‌درستی پاسخ گوید. آمریکا به هیچ‌یک از اهدافی که در ساعت صفر اعلام کرد، دست نیافته و بویژه نتوانسته نه ساختار سیاسی و نه نیروی اجتماعی را مطابق اراده خود در جنگ تغییر دهد و حتی در درجاتی به دلیل بروز وحدتی که برای همه گروه‌های اجتماعی شگفت‌انگیز است، مقهور اراده ایرانیان نیز شده است. با این وصف، جنگ، هم دور است، چرا که تکرار تجربه شکست‌خورده‌ای است که ابرقدرتی به نام آمریکا را پیش چشم متحدان و رقبایش تحقیر کرده و هم نزدیک، چرا که آنچه آمریکا در جنگ به آن دست نیافته، در آتش‌بس نیز نتوانسته حاصل کند. خبر بد آن است که آمریکا و رژیم، تبحر و مهارتی مثال‌زدنی در اختلاف‌افکنی، آینده‌هراسی، شایعه‌پراکنی، فرسایش نیروی اجتماعی و نفوذ دارند و خبر خوش آن است که این تهدید برای مردم ایران، جدید نیست و ۴۷ سال است مردم در برابر همه انواع عملیات روانی غرب، با قدرت و قوت مقاومت و فراتر از آن، کشور را در زمینه‌ها و عرصه‌های متعددی همتراز با کشورهای پیشرفته جهان، سربلند کرده‌اند. جنگ، دور باشد یا نزدیک، معادله‌ای در کار نیست، چون نیروها و توان‌ها معادل نیستند و در نامعادله جنگ، ایران حرف‌های بسیاری برای گفتن دارد. متن کامل را اینجا بخوانید 🆔@asar1398

📌‌ واکنش ایران فراتر از انتظارات آمریکایی‌ها بوده... 🎙 دکتر محمد رستم‌پور #تحلیل 🆔@sarcheshmeh_nour

📌ما در مقابل مستکبر گزینه‌ای جز مقاومت نداریم! 🎙 دکتر محمد رستم‌پور #تحلیل 🆔@sarcheshmeh_nour