محمّد طالبی, نویسنده, داستان نویس

داسـتـان کـوتـاه : دنـدان قـروچـه مـحـمـّد طـالـبـی لیلا که رفت، آن مقدار احساس کم را هم با خودش برد، حالا من مانده ام و این طبق کش ها، توت فروشان، چاقاله فروش ها و بادبادک باز و فرفره سازها، فالوده ریز و گردو فروش. شغل هایی اند که مردم دارند. مُسن ترها که سرمایه دار شده اند دکان داری کرده و از صبح تا شب نشیمن گاه روی صندلی پوسیده گذاشته و با قوچ اندازی و کفتر بازی و خروس جنگی سر چهار راه ها و میدان ها نان می خورند و در قمار هم سراغ قاپ بازی و لیس بازی می روند. یکی مثل همین آقا بالا که حاجی ماجی شده و با سکّه لیس بازی می کند و موقع لیسیدن زبانش آنقدر دراز می شود که انگار بخواهد از بناگوش بیرون بزند. بعضاً به مسخرگی و لودگی نیز شهرت دارند و خانه شان کانونی برای معاشرت مردم دلقک نما و مسخره های پاپتی کسانی که نه مال دارند و نه ایمان امّا خودمان هستیم این آقا بالای دکّان دار اگر دین و ایمان ندارد لااقل مال دنیا جمع‌ کرده است. سوار خَر مُراد که آن روز جمعه بعدازظهر از سفر برگشت، سگ محل نگذاشتم و ترجیح دادم با رویای سرکوب شده سرگردان در خواب برخلاف دور و بَری هایش که نمایش تهوع آوری از فریب کاری بوده اند از تظاهر به دروغ و آنچه تا الان دیده ام دوری کنم. آقا بالا بعد از سفر زیارتی اش تبدیل به عارف و شاعری شده که به مسجد می رود و یک بار دختری که مُرده بود‌ و در تابوت سیاه دراز کشیده، عارض و شعر را فراموش کرده و دل به دختر تازه مرده ی داخل تابوت سپرده. با همین چشمانم دیدم که خرما و حلوا کنار دختر مرده گذاشته و شمعدانی نقره ای گوشه تاقچه و یک سایه کم رنگی کِز کرده و دارد به سینه ی مُرده نگاه می کند. از دور ریختن افکاری که به من به هر نحوی القاء و تلقین شده بود آرامش خاصی احساس می کردم. از آن موقع به بعد خودم را خوشبخت ترین آدم زندگی ام می دانم و فکر می کنم هر چه باشد، آدم وقتی بین چنین دزدان سالوسی که با بی شرمی گناه می کنند نیفتاد، روزگار هنوز به او پشت نکرده و یک فرصت دیگری برای زندگی دارد، هرچند که زندگیِ بهتری دست کم آن طور که از طفولیت زیر گوشم خوانده اند وجود دارد و می توانم بعد از این همه سال که رابطه با دنیای زنده ها داشتم، یک روز سرانجام از کالبد زمینی ام بیرون بیایم و به آسایش مرگ برسم، همان مرگی که سراغ همه می آید و فکر کنم خیلی ها لیاقت وارد شدن به دنیای آن را نداشته باشند و اگر دست من بود می گفتم همه ی این ها برای همیشه کنار تابوت مرده ی آن دخترک چُمباتمه بزنند و در حسرت نگاه به سینه ی مُرده بمانند ! #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_ کوتاه#دندان_قروچه#کتاب https://www.instagram.com/p/DeP8kCPIgKD/?cplk=bW92dG5wdGw0ZTJj

داسـتـان کـوتـاه : دنـدان قـروچـه مـحـمـّد طـالـبـی با در نظر گرفتن یک زمان طولانی بین این مردم درصد زنده ماندن به صفر می رسد. اوّلین بار که این احتمال را دادم که آدم‌ها از من متنفرند یا حتّی فراتر، اینکه مرا دوست ندارند فکر کنم بیست سال از مُردنم گذشته باشد، چون تمام زندگی چیزی جز فریب دادن و دل خوشی به خودمان نبوده، دقیقأ یعنی همین لحظه، انگار در پس نوشیدن شراب مینا ذهنم آگاه تر شده و فرق واقعیت و خیال را می فهمم. در این حالت موردی که کنارم وجود دارد و مرا از حضور حقیقت سرمست می کنند و کِیف کوکی به احوالاتم دست می دهد امیدواری ام به بعد از مرگ است، فکر زندگی بهتری که از بچگی تا الان زیر گوشم خوانده اند خستگی این دنیا را کم می کند و باعث می شود دیگر از مردن نترسم بلکه دوستش هم داشته باشم، حتی بیشتر از لیلا... ! هنوز به این زندگی ای که سال هاست گذرانده ام و به نقطه ای از آن رسیده ام عادت نکرده ام و شب ها فکر می کنم اصلأ آن شخصی که مرا به دنیا آورده هدفش از وجود من وسط این همه پوچی و سرگردانی چه بوده و این جا یا هر کجای دیگر چه به دردم می خورد ! مردم زنجیر بیسوسه یزدی، جام برنجی کرمانی، دستمال ابریشمی، چاقوی اصفهان، چپق چوب انار و شال لام الف دور کمر می بندند و سر و ته شال را تا بند ناف از هم می گذرانند، طوری که شکل نِوشتاری لا پیدا کند، سپس با پدرسوخته بازی پای دکان خود می ایستند. ای کاش هنوز در جنگ می ماندم و هیچ وقت دوباره به این جا بر نمی گشتم، همان جنگی که قبل از عاشق شدن لیلا اموات ما که چند سال پیش در خرابه های جنگل های شمال گور به گور شده بودند به خاطر ملک و املاک و زمین راه انداخته و ما را برای چنین جاه طلبی ها و مال اندوزی هایی جلو انداختند و سر آخر چیزی نصیب ما نشد ولی آن ها را به نان و نوایی رساند. موسیقی ملایمی به ترنم در آمده و در ذهن ضرب گرفته اما این تداعی با شلیک اولین گلوله مرا به حقیقت نما جنگ سوق داد، بعد به دلیل تقلیل درک جنگ و افسون گذشته در شرایطی تأسف بار در حالیکه گلوله بی هدفم تمام شده بود در نقطه ابهام آلودی به کما رفتم و چشم باز کردم خود را این جا یافتم ! یک بار یکی از شغل پِنتی ها از من پرسید، چرا با لیلا عروسی نکرده ام. گفتم، چرا باید چنین تصمیمی برای زندگی ام می گرفتم، به دور و بر نگاه کن، زیبایی، هماهنگی، تکامل، چرا باید زندگی را برهم می زدم. طرف نمی دانست لیلا را به دکان داری داده اند و مرا آرزو به دل کرده اند اما من واقعیتی واقعی تر از آن چه اتفاق افتاده بود را به او گفتم. #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_کوتاه_نویس#دندان_قروچه https://www.instagram.com/p/DePnb4FRzT7/?dlrf=MW15eGUxOG1vdzlkNA==

داسـتـان کـوتـاه : دنـدان قـروچـه مـحـمـّد طـالـبـی خیال تان راحت، از این بدبخت بیچاره ها بخاری بالا نمی آید، مردم کوچه محلّه را می گویم، فقط قید زندگی کردن به گردن شان افتاده، بروید ببینید این ها چه می کنند. آوازه شان از قدیم تا حالا رسیده، کمی درد می تواند از رنج طولانی جلوگیری کند ولی این ها هم خرما می خواهند هم خر ! مثلأ یکی شان کسبه ی کوچه که اسمش آقا بالا هست و عینک ته قابلمه ای وحشتناک و کلفتی می زند و لباس ژنده بر تن و سرشار از عقده و حقارت، جز به جز زندگی و کسبه و چتکه اش بوی دکّان عتیقه فروشی می دهد، زنش ننه اشرفی هم دست کمی از این قالتاق دزد سر گردنه ندارد و جایی که آقا بالا در خانه خوابیده است جای ایشان در دکّان می ایستد. نمی دانم زندگی ام کِی این جا تمام می شود. از این دو نفر گفته ام و بی اختیار به یاد لیلا افتاده ام. چند وقتی ست او را برده ام، نه به خانه ی بخت، وسط زندگی خیالی چند پاره ی دگرگونی که سِنخیتی با گشاد بازی هایم ندارد و مرا از درک یگانه ای که قبلاً به دلیل نشست و برخواست با جماعت کُت کرواتی پیپ پشت لب به آن رسیده بودم دور ساخته است... ! نگاه که می کنم متوجّه می شوم همه ی ما لعنت شده ها عیب و ایرادی داریم و نمی توانم خود را منزّه از آدم هایی که می شناسم بدانم و در واقع من زندگیِ به فنا رفته ی آن هایی هستم که در طول زندگیِ مملو از نکبتی شان وَر دل آن ها بزرگ شده ام و کم کم قد کشیده ام. به چشمان خاکستری لیلا که نگاه می کنم دلم برایش می سوزد، خصوصأ بعد از یک بطر مشروب مینا که سبب شکوفا شدن افکارم می شود. دلم برای لیلا تنگ شده، هنوز از سفر زیارتی که همراه آقا بالا و ننه اشرفی رفته برنگشته است. به هارمونی زندگی معمولی ای که متنفرم فکر می کنم. هم فرصت زیادی از دست رفته و هم چیزی از آن باقی نمانده. افسوس برای لحظه های از کف رفته، از دست دادن لحظات از دست نرفته است امّا این چیزها حالیِ کسی نمی شود، الخصوص که وسط جماعت حلاج ها، دلّالان، دلّاک و کنّاس و حمّال زندگی می کنم. مَردک دنیا پرست آقا بالا لیلا را زنِ یکی از کسبه کرده و من باید تا آخر عمر در خیال رسیدن به او زندگی کنم. بهشت یک نفر، جهنم یکی دیگر است. از آن هایی که با پوشیدن لباسی که یاد آور بعضی هاست خود را جا می زنند. لباسِ دکّان داری را می گویم ! من اوایل قانون زندگی داشتم. نان خوردن از دسترنج خودم، رک و بی پروا بوده ام و از فقرا نیز دستگیری می کردم امّا به مرور همه چیز تغییر پیدا کرد و من هم مِثل همه ی مردم سیاهی لشکر شدم... ! #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_ کوتاه#دندان_قروچه#ادبیات https://www.instagram.com/p/DePZYpGhbkb/?cplk=MThtMzBqbHQ2eHN6Nw==

داسـتـان کـوتـاه : کـمـدیِ سـیـاه مـحـمـّد طـالـبـی جایی که زندگی می کند، منطقه ی گرمسیریِ عجیبی است ! خشک و کم آب ! عطش، آدم را دیوانه می کند... ! مدّتی ست در خفا، مشغول خواندن رمانِ گرگ ها از برف نمی ترسند می باشد... ! هر بار کسی او را کنار این کتاب می بیند، از تمرکز روی واژه ها بیرون می آید و خود را عمدأ سرگرم نگاه کردن به عکس های کتاب می کند... ! یکی مِثل همین جولومبورها که او را می بیند، لبخند معناداری می زند و تأسف می خورد و او را به حالِ خود رها کرده و تنها می گذارد. دچار تخیّل شده است ! در تخیّل تبدیل به گرگی شده که به آرامی در میان برف ها دنبال گم شده ای می رود. از قدم برداشتن در برف، راه رفتن های طولانی و سفیدیِ شگفت انگیزی که کیلومترها بر روی زمین نشسته است، می ترسد... ، ! در وحشت چیزی می آید. برف و سفیدی شگفت انگیزی که کیلومترها روی زمین نشسته است. در تخیّل شبیه گرگی شده است. در تخیّل، میان برف ها ! قدم های طولانی و ممتد ! در خود رها شده است. تا شاید، روزی، فقط روزی، برای یک بار هم شده، تنها یک بار، از این تخیّل سفید بیرون بیاید و بقیّه ی کتاب را هرگز ادامه ندهد... ! #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_کوتاه#کمدی_سیاه #ادبیات_فارسی_ایران https://www.instagram.com/p/DVOdSvIDPyw/?igsh=eWVoeHF2empvcXVi

داسـتـان کـوتـاه : کـمـدیِ سـیـاه مـحـمـّد طـالـبـی بعد از فراموشی آقا بیگ گرفتن نامزدش خط ممتدی شده. دست از آرزوها و خواسته ها کشیده. مدّتی بعد، دخترک را به عقد یک آدم سفارشی در فامیل در آورده اند که رئیس جایی شبیه اداره ای چیزی بوده، امّا مراسم آن ها سَر چیزهای نامعلومی بهم خورده و طرف هم فلنگ را بسته و رفته. یک قبر خالی کنار قبر پدرشان مش قاسم درست کرده اند و بالای قبر هم اسم او را بر روی پلاکاردی نوشته اند. بی بی سکینه حرف دلش را به بیابان می گوید و از رازها با صحرا صحبت می کند. در میان گذاشتن بعضی چیزها خطرناک تر از گلوله ها و بمب های دشمن در روزگار جنگ است‌. بعضی غروب ها به بهانه رفتن به قبرستان بدون اینکه کسی را مطّلع کند، بی خبر سر به کوه و بیابان می گذارد و دیگر حواسش جمع راست و دروغ های راوی های جنگ که دربارهْ مرگ داش یادگار هزار تا داستان درست کرده اند نیست. آقا بیگ، هنوز یادش چیزهایی مانده ولی به کسی نمی گوید. سربازان دشمن، کشته ها را می انداختند داخل گودال، حتّی نشد درست دفن شان کنند. داش یادگار هم یکی از همان اجساد بوده. او فرار کرده ولی همیشه این فکر کُشنده آزارش می دهد شاید اگر بر می گشت می توانست او را از مرگ و مفقود الاجسد شدن نجات دهد، برای همین خودش را به فراموشی سپرده و دیگر نه کسی را می شناسند و نه خاطره ای به یاد می آورد. از ترس زرقومی ها بهترین راه نجات از سرزنش و طرد شدن همین فراموشی مادام العمر است. چند سالی ست همسفر کاروان آدم های بازمانده از جنگ شده. در طول مسیر زیاد با کسی حرف نمی زند. چهره ی عجیبی دارد. صحبت هایش را مِثل گناه کاری که در چاردیواری بسته ای به خودش می گوید نگه داشته. مدّت ها از ماجرای جنگ گذشته. در مِلک آقا بالا بین زرقومی ها زندگی می کند و جا و لایِ کوچکی به او داده اند. می تواند مثل یک دهقان دِرو کند و چند ساعت بدون خستگی کار کند. زندگی اش متوقّف شده امّا از تصمیمی که گرفته رضایت دارد، گرچه می داند هر قدمی بردارد بیش تر گم می شود. مثل همه نفس می کشد، می خورد، می آشامد، می خوابد. به آدم ها اعتماد ندارد. فامیل نیز بدبخت هایی مثل خودش هستند. هنر، آینه ی زندگی ست، وقتی زندگیِ خود، دیگر معنایی ندارد. باری آینه نمی تواند آدم را سرگرم کند. نمی خواهد حالت متصاعد شدن بگیرد. مثل کسی ست که وسط درختان گم شده است. به این طرف و آن طرف می رود، امّا نمی تواند خود را متوقّف کند... ! #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_کوتاه_نویس#مازندران #کمدی_سیاه https://www.instagram.com/p/DVObO6cANg_/?igsh=OGgwMDhkZ2M2djRo

داسـتـان کـوتـاه : کـمـدیِ سـیـاه مـحـمـّد طـالـبـی آقا بالا سیگار را چهار دود بیرون می دهد و به حرف های جولومبور گوش می کند. رو بر می گرداند و با تندی می گوید : فکر کردی می توانی ما را در یک شرایط مساوی مورد قضاوت قرار دهی، به تحلیل درستی از ما نمی رسی. ما برای هدف خود جنگیدیم امّا تو و امثالت در خانه نشستید و فقط برای ما دعا کردید. دعای خالص امثال شما را سمت امید سوق می دهد ولی در جنگ امید و واقعیت دو موضوع آمد که در موازات هم قرار دارند. هیچ کدام نمی تواند یک لحظه بعد را پیش بینی کند. در جنگ امیدی به نیفتادن بمب روی پشت بام خانه مان نداشتم و چند کیلومتر دورتر از رودخانه در جبهّه با دیدن کشته شدن نیروها دعا برای زنده ماندنم را فراموش کردم. الان که پیش من نشسته آید و چای می خورید دیگر امیدی برای مستجاب شدن دعاهایم ندارم امّا باور کنید از چیزی متنفر نیستم ! دُرنا، مَقنعه سیاهِ بی بی سکینه را درست می کند و یال و کوپال و سفیدیِ شقیقه ی زن را می پوشاند امّا توجّه ای به گیس بیرون درآمده ی خودش ندارد. هنوز داغ بی وفایی آقا بیگ را فراموش نکرده است و اعتقاد دارد کسی که حافظه اش را از دست می دهد یعنی به همهٔ دنیا پشت پا زده و دیگر کسی را قاطیِ آدم حساب نمی کند. آقا بالا معتقد است این طرز فکر مالِ عوام بی خرد بی سواد است و آدم سَر سرنوشت خود اختیار زیادی برای رقم زدن آینده ندارد. بین زرقومی ها چو افتاده وقتی اخویِ آقا بیگ، داش یادگار از ناحیه کمر گلوله خورده بود، از پشت سر صدا می زده و کمک می خواسته امّا آقا بیگ به تأکید فرمانده خود عمل کرده و اعتنایی به مجروحان نداشته و خود را از محوطه بازی که در تیررس دشمن بوده خلاص کرده است. لحظه ای ایستاده و به عقب نگاه انداخته. داس یادگار روی خاک ریز خون آلود افتاده و دست هایش را برای کمک سمت او دراز کرده و اسمش را صدا زده... ! بعدأ برای هر کسی که این ماجرا تعریف شد به آقا بیگ کفر و لعنت فرستاده اند و او را مورد سرزنش قرار داده و منفورترین آدم فامیل قلمداد کرده اند. درنا، امّا می گوید : آن ها توقع بی جا داشته وگرنه از آقا بیگ چه کاری ساخته بوده ! بعدها یکی از هم رزمانش به اسم احمد دَربندی در بازار گفته روز عملیات تنها کسی که داوطلب عبور از میدان مین بوده همین داش یادگار می باشد و درست چند دقیقه بعد از رسیدن به میدان مرگ پایش روی یکی از مین ها منفجر شده و همان موقع گلوله ای نیز به کمرش خورده و هیچ وقت نتوانسته به شهرستان برگردد... ! #محمد_طالبی#داستان_نویس#نویسنده#کمدی_سیاه#ادبیات https://www.instagram.com/p/DVOYReVGkjC/?igsh=a2Mzbmd3eWVjOG5s

داسـتـان کـوتـاه : کـمـدیِ سـیـاه مـحـمـّد طـالـبـی نور به شکل ناگهانی تغییر می کند، گویی واقعیت فرو می ریزد و زندگیِ خانه ی آقا بالا به صحنهٔ نمایشی تبدیل می شود. در این فضا مرز بین زندگی و مرگ، خیال و واقعیت از میان می رود و آدم احساس می کند وسط کابوس نشسته است، کابوسی که شبیه تئاتر بازسازی شده و هیچ گاه تمام نمی شود. از موقعی که جزئی از خانوادهٔ زَرقومی ها شده است این ساختار دایره وار و باز، دقیقأ مِثل وضعیت خودِ مَرد است. او هم در حلقه ای از بازآفرینی ها و تکرارها گیر افتاده است. دُرنا ! زن، نه فقط از خشونت آشکار، بلکه از خشونت پنهان زبان حرف می زند و نشان می دهد که چطور زبان ابزار سرکوب است. وقتی می گوید بمیر، هیچ کس نمی پرسد او کیست، فقط می پرسند : چطور ? درنا همه فن حریف خانواده زرقومی هاست. همه چیز مدام تکرار می شود، بازسازی شده و جایی میان قانون خانه آقا بالا و بدنِ آن ها، میان حافظه و فراموشی، میان عدالت و نمایش. همین میان بودگی است که آن ها را زنده نگه می دارد و سبب شده پس از این همه سال سئوال هایی بی پاسخ بمانند ! برای برگرداندن حافظه ی آقا بیگی روش هایی استفاده شده که شبیه مراسم جادوگری یا کمدیِ سیاه است. آقا بالا می گوید : در این خانواده سابقه فراموشی نبوده و در عجب مانده ام چطور آقا بیگ دیگر نه کسی را می شناسند و نه از چیزی صحبت می کند ! درنا، بی نیاز است، مِثل بیش تر زن های زرقومی از مال دنیا همه چیز دارد. آقا بالا موقع سیگار و چایِ بعد از شام که می رسد طبق معمول زرقومی ها را دور خود می نشاند. کور و کچل بَر اتاق جمع می شوند و به آقا بیگ زل می زنند. جنگ به آخرها رسیده است. یک درویش جولومبور از عموزاده های آقا بیگ کلاه در می آورد و خطاب به وی می پرسد. : بعد از جنگ چه می کنید ? درنا نیشخند می زند امّا آقا بالا اخم می کند و جواب می دهد : دیگر از کسی متنفر نیستم. نفرت چیز خوبی نیست، فقط از دشمن عصبانی ام. حتمأ این نظر آقا بیگ هم هست. ما می توانستیم آدم بهتری باشیم امّا نشد. خواستم باشم ولی نتوانستم خودم را عوض کنم ! درویش جولومبور می گوید : امّا قبلأ گفتی از خودت متتفری‌، چون بهترین سال های زندگی ات در جنگ هدر رفته. چند تا از دوستانت کشته شدند و مهّم تر از همه این آقا بیگ دچار فراموشی شده و به آدم بی عاطفه ای تبدیل گشته، حتّی نامزدش را فراموش کرده. یک نگاه به این درنای بدبخت بینداز. نوکر خانه زرقومی ها شده و معنایی جز این هم ندارد. از صبح تا شب می پزد، می شورد و شماها می خورید و می نشینید... ! #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_کوتاه#کمدی_سیاه#کتاب https://www.instagram.com/p/DVOVg7ojySg/?igsh=N3g4dDBldWU5NW53

داسـتـان کـوتـاه : ریـل مـسـدود بـود مـحـمـّد طـالـبـی اپیزود اوّل ایستگاه شلوغ بود. هوا سردتر از ساعات ابتدایی صبح شده بود. سوت قطار از دور شنیده شد. همهمه ای بین مسافران به راه افتاد. سوت ترمز قطار بلند شده و توقف کرد. مَرد، همراه سایر مسافرها سوار قطار شد و خود را در کوپه ای کوچک جا داد. کیف دستی اش را بالای صندلی گذاشت و کنار پنجره نشست. سوت قطار به گوش رسید. قطار دقیقه ای بعد به آرامی حرکت کرد. اپیزود دوّم فکر بهتر شدن آدم ها در ذهن مرد جرقه زد. مدّت ها روی این پژوهش تمرکز کرده و چند مقاله ژورنالیستی به معتبرترین روزنامه ها ارایه کرده بود. منطقی ترین راه حل برای این شیوه ی زندگی صداقت و دوست داشتن بود. باید از بطن آدم ها استخراج می شد. به فرمی برای درک و بیان معنا فکر کرد. خروجی زیادی بابت بهتر زندگی کردن وجود نداشت. حواسش به حِسی خاص ارجاع گشت تا پویشی در انسان به پیوستگی برسد. تمرکز بیش تری لازم بود. درب کوپه باز شد. خدمه ی قطار برای مسافران چای گرم آوردند. یک لیوان چای به همراه شکلات تلخ طول مسیر را لذت بخش تر می نمود. می بایست فکر می کرد و به مرور به انسان بهتری تبدیل شده و دیگران را نیز به این مسیر سوق می داد. شروع به خوردن چای کرد. بدنش گرم تر شد. مقاله را داخل کیف برگرداند و از پنجره سرگرم تماشا کردن مناظر بیرون شد. اپیزود سوّم قطار به پل رسید. ریل مسدود بود. یخبندان در هوای آن منطقه مستولی بود. مسافرها سراسیمه خود را به لبه ی پنجره های کوپه ها رساندند. چند کنده ی درخت بر روی ریل افتاده بود. میله های لرزان پل تاب می خورد و هر لحظه احتمال فرو ریختن می رفت. مسافران بی تاب شده و به فکر نجات خود افتادند. همه نگاه های وحشت زده شان را به درّه ی یخ بسته دوختند. در کوپه ها ولبشویی به راه افتاد. کسی برای فرار از این مهلکه راه نجاتی به ذهنش نمی رسید. مردم از سر و کول هم بالا می رفتند و توجّه ای به موقعیتی که در آن بودند نداشتند. صدای جیغ و گریه مردم درهم تنیده شده بود. مأموران قطار مسافرها را دعوت به آرامش می کردند. پل آهنی هر لحظه احتمال فرو افتادنش داخل درّه بیشتر می شد. سنگینی قطار فشار مضاعفی ایجاد نموده و کوپه ها به لق لق افتادن درآمده بودند. کسی در آن منطقه زندگی نمی‌کرد. نزدیک ترین سوزن بانی به پل کیلومترها دورتر بود. مرد، نگاهی به دور و بر خود انداخت. دیدگاهش در آن موقعیت شبیه سایرین شد. به فکر نجات جانِ خود افتاد و تغییر آدم ها و واقعیتی به اسم صداقت و دوست داشتن را فراموش کرد... ! #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_کوتاه_نویس#مازندران #ریل_مسدود_بود https://www.instagram.com/p/DUp91rzFLI4/?igsh=MTg5d2x4dDR2NTRyaw==

داسـتـان کـوتـاه : چـیـزی یـادم‌ نـیـسـت جـز زمـسـتـان مـحـمـّد طـالـبـی باباعزیز در یک دورهمی درباره نازگل اظهار نظری کرده و گفته بود زیبایی برای دیدن خلق شده و به اجتماعی که او را با چنین ریخت و قیافه ای می شناسند بد و بیراه گفت و از تنفرش بی پرده صحبت کرد. آن شب بخاطر این مسئله دعوا افتادم و بساط بافور و چای و شِکر او را بهم زدم اما بعدأ که به حرف هایش فکر کردم دیدم پربیراه نمی گوید. من هم از مردم بدم می آمد، خصوصأ مردمی که هر روز در کوچه و بازار می بینم و هراز گاهی چند خانم محجّبه مهمان ستاره بانو می شوند و بعد از کلی سر و صدا و مزخرف گفتن آن جا را ترک می کنند امّا بیشتر از این جماعت از آقا علی اللّه متنفر بودم که مانع بردن نازگل شده و سنگ اندازی می کند، اگر دخالت او و چشم داشت خسرو به نازگل از بین برود خیالم راحت شده و می توانم با نازگل به شهر دیگری بروم. خانه خلوت شده و دیگر برو و بیای قبل را ندارد. مواقع بیکاری به اتاق قدیمی زیر پله می روم و در مکانی که خبری از آدم های بافوری نیست می نشینم و برای آینده نقشه می کشم. خیال‌ بافی می کنم و به هفت تیر زیر لحاف باباعزیز فکر کرده و خود را فریب می دهم ولی موقع انجام عمل که می رسد عقلم به جایی قد نمی دهد و به واماندگی می رسم و به این فکر می کنم که پشت بند همه اتفاقات مرگی وجود دارد که هم برای خود آدم بهتر است و هم برای دیگران، از آن شکل مردن هایی که روزگار و تقدیر سراغ هر کسی نمی فرستد و هر انسانی جرأت نشانه بردن هفت تیر سمت خودش را ندارد. بعد از همه این کلنجار رفتن به نازگل فکر می کنم و دنبال جواب این پرسش می گردم که آیا دخترک ارزش این همه داستان ها را دارد یا نه، اصلأ از کجا معلوم بعد از کشتن آقا علی اللّه از ماجرا بویی ببرد و مرا متهم به قتل پدرش کند، یا همین خسرو، از آن مارمولک های روزگار بوده و گول درب داغانی او را نباید بخورم، چند روز پیش با چشم های خودم دیدم در سه راه کوچه با سنگ گربه ماده ای را کشته و جسدش را داخل کیسه ای کرده و گم و گور جایی انداخته است. از کجا معلوم موقع کشتنش دستم بلرزد و تیر را اشتباهی شلیک کرده و همه چیز خراب شود، آن وقت دیگر معلوم نیست همین جماعت چه بلایی سر من بیاورند. هر وقت جلوی آینه می ایستم و به حذف کردن این دو نفر فکر می کنم، عوض آنکه راه حلی به من بدهد چیزی از اعماق آینه به من نگاه می کند و تلنگری زده و به آهستگی می گوید حقیقت جای دیگری نشسته و فرسنگ ها بین بدنِ من و قانونِ حقیقت فاصله افتاده است... ! #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_کوتاه#ادبیات_فارسی #چیزی_یادم_نیست_جز_زمستان https://www.instagram.com/p/DS8Q3K8jwSe/?igsh=ODkxdWo4NG8yaDhm

داسـتـان کـوتـاه : چـیـزی یـادم نـیـسـت جـز زمـسـتـان مـحـمـّد طـالـبـی به خسرو که نگاه می کنم فکر و خیال سراغم می آید و به فکر هفت تیری می افتم که باباعزیز برای وقت مبادا زیر لحافش قایم کرده است. نمی دانم آن را از کجا گیر آورده. من به هفت تیرش نیاز دارم تا قتلی که در قصّه نازگل لازم است انجام دهم و هم آقا علی اللّه را بکشم و هم خسرو را و از شر هر دو که خلاص شدم همراه نازگل از اینجا قرار کنم. نمی دانم آلت قتّاله را چطور کِش بروم. کشتن بدون هفت تیر شبیه دختر بی جهیزیه می ماند. اتاق ما همکف ساختمان قدیمی میرزا حسن صاحبخانه بوده و پنجره ندارد و علیرغم اینکه مکان رطوبت زده و سردی ست امّا به وسیله والوری که ستاره بانو آورده گرم می شویم. قوّه تخیّلم در فضای گرم و نرم گُل می کند و هر وقت چیزی نیاز دارم به دست می آورم. یکی از همین چیزها نازگل با چادر سیاه و مقنعه است که سرزده اینجا می آید. چای و قند و حبّه نبات داخل سینی آماده ست و سلام و علیک و عرض ارادت و غیره و الذالک و بعد از پذیرایی خدمت سرکار الیه می رسم. مرا که می بیند خودش را می پوشاند. من ادب را رعایت کرده و احساساتم را پنهان می کنم و اعتقاد دارم اگر حرکت نامعقولی انجام دهم ممکن است نازگل از وسط رویاهایم بیرون بپرد و مرا در این اتاق با خسرو و باباعزیز و گل مشتی تنها بگذارد. از وقتی که خسرو سکّه شیر را برده و خط عایدم شده برای اولین بار به فکر گرفتن تصمیم مهمی در زندگی ام افتاده ام. ضمیرم خلط شده و به درک غیرمنتظره ای رسیدم. شبیه اسکی بازی می مانم که از نقطه اوج قرار است به شیب تند برسد. به ارتفاع و فرود علامت گذاری شده فکر می کنم. حاشیه روی های روانشناختی در من شاخ و برگ گرفته است. به پریدن نزدیک شده ام و شاید جایی کنار کاج های سرد و برفی پیست اسکی در مرگ فرو بروم. مدتی است سر مزار پدرم مش قاسم نمی روم و قبر بی بی سکینه را نیز فراموش کرده ام. به قول باباعزیز آدم بهتر است زیاد با مرده ها کاری نداشته باشد و آنها را به حال خودشان رها کند. اینطوری هم برای ما بهتر است و هم برای مرده ها. باباعزیز می گوید دلش می خواهد آخرین روزهای زندگی اش را با واقعیت هایی که همه عمر او را به حالت تعلیق نگه داشته است تنها بگذارند. در سطحی دیگر، تجربه عجیبی از زمان ارایه می دهد، گویی همه چیز در تعلیق است. هیچ گذشته و آینده ای وجود ندارد و فقط اکنونی بی پایان، این زمان ایستا، زنان قانون است و همه چیز در آن متوقف شده تا تصمیمی گرفته شود اما این تصمیم هیچوقت گرفته نمی شود ! #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_کوتاه #چیزی_یادم_نیست_جز_زمستان https://www.instagram.com/p/DS8JBpWCHGm/?igsh=ODNpaXZxdTY3OGhp

داسـتـان کـوتـاه : چـیزی یـادم نـیـسـت جـز زمـسـتـان مـحـمـّد طـالـبـی من و خسرو نصفه شبی با سکّه دوزاری شیر و خط انداختیم برای بردن نازگل دختر آقا علی اللّه. هر دوی ما عاشق چشم و ابروی او بودیم و عقل مان مثل همه آدم های دور و بر در چشم هایمان بود. نوکِ بافوری که خسرو می کِشد سیاه شده. به شخصیتش خیلی کم اجازه صحبت می دهد و حرف زدنش به شیوه خاص و ثابتی شکل گرفته است. جملاتش همیشه مُدل دارد و با وجود مفارقت های فردی، بیانش تأثیر یک زبان خودمانی را به جا نمی گذارد، برای همین مردم زیاد با او جوش نمی خورند. گاهی اوقات با کلمه ی اضافه، قیدها و اداتی عاری از هرگونه معنا منظور خود را بیان می کند. آدم موجز، جدّی و محکمی بنظر می آید امّا امان از بافور و تریاکی که طی سال ها هر انسانی را خراب می کند ! خسرو یکی یک سالی از من کوچک تر است و مثل من به پیر شدن فکر می کند، پیری مثل زندگی کردن با یک موجود لق لقوی پرتوقّع ست، ولی مهم این است که هنوز زنده ایم، نَه، مهم تر اینکه به مردن نزدیک تر می شویم. شب ها به سختی یکی دو تا تخم مرغ گیرم می آید. صاحبخانه ما میرزا حسن درب را می کوبد و به آدم هایی که داخل دور منقل نشسته اند فحش ناموس می دهد. این جا تنها نیستم. بابا عزیز و گل مشتی هم هستند. یک زن بدبخت بیچاره به اسم ستاره بانو نیز زندگی می کند که فکر کنم از کس و کار دور میرزا حسن باشد و شب ها از روی ترحّم شام می پزد و جلوی ما می گذارد و همه ی ما به نوعی مدیون این زن مرموز و اسرار آمیز هستیم. ستاره بانو ظرایف زبانی زنان دیگر را ندارد و لحن روزمره اش با همه زن ها فرق می کند. خستگی و قراردادی زندگی کردن سایرین را نداشته و چیزی خارج از زمان و لحظه می ماند. گاهأ فکر می کنم او روح ننه ی خدا بیامرزی ما بی بی سکینه بوده و از آوارگی ام آگاه شده و به قالب جسم درآمده و این جا می پلکد و باقی مانده زندگی ام را می بیند و به عاقبت به خیر نشدن ما فکر می کند. تا جایی که یادم مانده بی بی آن سال ها که زنده بود در تنها چیزی که تعمقی نداشته و به ذهنش خطور نمی کرد همین آخر و عاقبت ما بوده است. باید اقرار کنم ستاره بانو تنها زنی است که کسی هنوز متوجه نشده کیست و از کجا آمده و اعتقادش چیست و منظورش از شام درست کردن مفت و مجانی برای ما چه بوده است ! چند شب قبل خواب دیده ام سوار قطار شده و به جای دوردستی می روم. از آن به بعد در فکر رفتن به شهری دور افتاده ام و دلم می خواهد دست نازگل را بگیرم و سفری را آغاز کنم و هیچ وقت هم برنگردم... ! #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_کوتاه#مازندران #چیزی_یادم_نیست_جز_زمستان https://www.instagram.com/p/DS8CXySCAkT/?igsh=MWpmMWc1a2Foa3B2aw==

داسـتـان کـوتـاه : سـایـه بـلـنـد خـواب مـحـمـّد طـالـبـی سال هاست با حسی از پوچی و پرسش باقی مانده است در خانه ای تقریبأ محدود، حیاط کوچک و اتاق خالی و چند میز و صندلی و نمایِ سَر دَری رو به بیرون که واقعی به نظر نمی رسد و شباهت به خانه ارواح دارد. مَرد بودن قانونِ بی قانونی ست. نوعی نمایش است که با ماسک های مختلف بازی می کند تا عدالت را به تصویر بکشد. از این مهم تر بدنِ مَرد است، بدنی که قانون یک زن نمی تواند تعریفش کند و این قانون در چرخه ای بی انتها گرفتار است. در این میان تنها چیزی که واقعأ زنده است دنیای پنهان این مَرد است که در صورت اثبات جلوی هر زنی گناهکار جلوه می کند ! پسرک، یک نگاه به پدر می اندازد. سکوتش آنقدر سنگین است که نمی تواند چیزی بپرسد. در آسمان از بالای پل یک دسته اردک دریایی مگ مگ کنان پرواز کرده و سمت دریا می آیند. مثل همیشه اعتباری به امواج دریای خزر وجود ندارد. زن در خانه منتظر است. به او قول داده با دست پر برمی گردند. پسرک نگاهی به علامت هفتِ کج و کوله ای که دسته پرندگان در آسمان ساخته اند می اندازد و سپس یواشکی به چشم پدر چشم می دوزد. پدر خوابش می آید. او نیز همین طور. پسرک، دستی به موهای خود می کشد و می گوید : انگار از بال زدن خسته اند و سر صبح تلنگ شان در آمده است ! بعد، می شمارد. تعداد پرندگان را ! دَه دوازده تایی بودند. خسته مثل پدر، خواب آلود شبیه او ! پدر، لوله ی تفنگ شکاری را بالا می گیرد و ناامید نشانه می رود. پسرک پاشنه ی سندل را بر روی شن های ساحل می کِشد. پدر به آسمان نگاه می کند. دلش می خواهد آن بالاها برود و جایی روی ابرها بخوابد. تهِ درماندگی نیز دلش نمی آید اردک سرخ شده بخورد. پسرک هیجان زده است. پدر چند تیر پشت سرهم شلیک می کند. دقیقه ای بعد جسد چند اردک را از سطح آب بیرون می کشد، در کیسه می کند و مثل همیشه حملِ اردک های کشته شده را در مسیر برگشتن به خانه به پسرک می سپارد ! زن خوشحال بنظر می رسد. آشپز زبده ای هم هست. آن دو نفر که برمی گردند برای شام اردک درست می کند. دور میز می نشینند و غذا می خورند اما مرد بیش تر از هر وقت دیگر خوابش می آید. خواب تلاشی ست برای پاک کردن نشانه های حضور خود، ولی هرگز کاملأ ناپدید نمی شود. وجود دارد اما حرف نمی زند ولی حضورش کافی است تا بعضی چیزها را با خود ببرد. مَرد، زندگی داخلیِ خود را دوست دارد، زندگی بیرون است که عدالت ندارد و بر فراموشی و تبعیض بنا شده و معنای خود را از دست داده و خواب هم تأثیری روی کم رنگ شدن واقعیت ندارد ! #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_کوتاه#سایه_بلند_خواب#کتاب https://www.instagram.com/p/DSqKpVLiC3g/?igsh=NG1xbXNudTZiM3hu

داسـتـان کـوتـاه : حـِصـار دار نـویـسـنـده : مـحـمـّد طـالـبـی نَه تربیت صحیحی دارند و نَه الفت و صمیمیتی و در عمر خود کتاب و روزنامه ای هم نخوانده اند. مراوده با این ها آزادی و آسایش آدم را زیر پا گذاشته و از آنجائیکه بیشترشان فقط به فکر جیره ی شیره و افیون اند و دایم باید به دادِ شکم خود برسند و به خود بزرگ بینی و غرور و حماقت دچار شده اند، در صورتیکه از مگس هم کم ترند، زندگی ما در جمع این ها رنگی می شود و برای تعیین فلسفه ی چهار روز باقی مانده ی زندگانی، رنگ و لعاب روشن فکری هم کاری از پیش نمی برد و جذابیتی ندارد ! چه در خانه ی طغرل و چه در کوچه و خیابان و یا میان آن اقوامی که از کافر هم بَدترند، این آدم ها شأن نزول خود را از دست داده و نمی فهمند، کسی هم حرفی ندارد. بگذار برای خودشان باشند و وقت تلف کرده و یک عمر هندوانه زیر بغل یکدیگر بگذارند. باید خود را در همین اتاق زندانی کنم و دورِ هوا و هوس ها را خط بکشم و از شرّ این پدرسوخته ها راحت شوم و لااقل برای خودم نفس بکشم و فکر کنم. همه چیز طغرل وابسته به زنش است و تمام دنیای من بسته به چهار دیواری ای که جلویم ایستاده و چیز دیگری پشت قضایا وجود ندارد. سی سال راه اشتباه رفته ایم، البته وقتی با دقت بیش تری نگاه می کنم تمامأ این طور نبوده و هر جا که پای خودم در میان بوده زندگی و احساسم بهتر از زمان هایی شده که وسط آن ها بوده ام و به طور مشترک و دسته جمعی فکر و زندگی کرده و در عین حال نادیده گرفته شده ام. دخترکان این خانه با چادر و چاقچور می روند و می آیند و از ترس چوب و تکفیر طغرل دایم در هُل و بلا قرار دارند. طغرل خود را عقل کل می پندارد و اعتنایی به نظر دیگران نمی کند و بر نظر خود درباره بعضی چیزها هنوز هم پافشاری می کند. زیبا چهره در راستای اوامر او نظر می دهد و اگر نظر دیگری روی فکر پوسیده ی طغرل داشته باشد، او نمی پذیرد ! تنها کسی که بعد از این همه سال زندگی بین این ها دنیایش فرسنگ ها با آن ها فاصله و فرق دارد من هستم که خود را پشت درهای اتاق خانه ی طغرل در یکی از چهار دیواری ها محصور کرده ام و هر روز با دیدن دیوار جلو رویم مثل گذشته ها فکر می کنم و حسرت پاهای علیل خود را می خورم و در رویاهایم به آدم ها و مکان های بسیار دورتری می اندیشم و دلم می خواهد روزی از خانه ی طغرل و زیبا چهره به جای دیگری بروم و اگر زندگی این امکان را به من می داد می توانستم روی پاهایم بایستم و راه بروم ! #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_کوتاه_نویس#ادبیات #حصاردار#داستانهای_کوتاه_فارسی#مازندران#ساری #اکسپلور_اینستاگرام#کتاب#هنر#طغرل https://www.instagram.com/p/C5t8aNMKYtq/?igsh=MTc4MmM1YmI2Ng==

داسـتـان‌ کـوتـاه : حـِصـار دار نـویـسـنـده : مـحـمـّد طـالـبـی دخترک ورپریده، جهان بانو از ترس چوب و چماق و تکفیر پدرش طغرل جرأت پا گذاشتن به کوچه را ندارد. نه تنها او که روشنک و فیروزه نیز هر وقت درباره طغرل چیزی در دفتر خاطرات خود می نویسند، کلمه ی دیکتاتور را استعمال کرده و به او نسبت می دهند ! زیبا چهره، زنِ طغرل است و در خانه با روحیه شوهرش سازگار می باشد و به سبب گرفتن یک ریال، ده شاهی خرجی خانه از کیسه طغرل، وقت و بی وقت هوچی گری می کند و هر روز با دامن گشاد منتظر قدوم مبارک شوهر بوده تا از بازار به خانه برگردد و زنِ حاجی که قیافه اش چنگی به دل نمی زند در ظاهر هم شده به برخی از اشکال تراشی های او توجه نشان دهد که طغرل گاهأ به آن مقدار نیز توجه ای ندارد. طغرل سال هاست کُت و لباس ژنده می پوشد و هراسی از مسخره شدن در کوچه ندارد. روحیه اش قسمتی مربوط به اعتقاداتش بوده و بقیّه حمق و تعصّب است ! زنِ حاجی بعد از زائیدن سه شِکم، این سه دخترک را آورده و هر کاری کرده تا من بعد از چند سال به دنیا بیایم. تفاوت سنّی زیادی با آن ها دارم و تتِغاری طغرل به شمار می آیم. اسمم را انوشیروان گذاشته اند. شباهتی به آن ها ندارم و از طرفی عَلیل مادر زادم. طغرل درباره من از زنش چیزهای زیادی انتظار داشته است و دلش می خواست مرا مثل او بار بیاورد ولی من درب اتاق را به روی خود بسته ام و علاقه ای به سرنوشت اهالی خانه ندارم، به همین دلیل معتقدند علیرغم آنکه بابا و ننه بالا سَرم بوده از راه صحیح هدایت نشده ام. با این حال از فهم اینکه مشکل از کجاست درمانده شده اند. برادرش اوس علی و جاری مادرم که زن عمویم بوده و اسمش آبان دخت است به عرض طغرل و زیبا چهره رسانده اند خانواده گرفتار این شده که به زوایای داخلی خانه ما چیزی رخنه کرده و موجب عدم رضایت بی جهتی از زندگی شده که دستی دستی تراشیده ایم، وگرنه چطور ممکن است در خانه ای که قوانینش معلوم است بیگانگی بر سر هیچ و پوچ بوجود آمده باشد و هر کدام به نوبه خود از زندگی عقب افتاده باشیم. بی اعتنایی به درخواست های دخترکان، یک جانشینی من، مقررات خلق الساعه، گرانی نرخ ها و غیره غیره و این ها داخل خانه ما نفوذ پیدا کرده و سال هاست با این چیزها زندگی می کنیم. از آن خوشمزه تر، بی لیاقتی و ندانم کاری و نامحرم بودن اقوام و بستگانی ست که نه من و نه طغرل و نه کس دیگری روی فامیلی ات آن ها حسابی باز نکرده ایم ! پایان قسمت اوّل #محمد_طالبی#داستان_کوتاه_نویس#نویسنده#ادبیات #حصاردار#داستانهای_کوتاه_فارسی#مازندران#ساری #اکسپلور_اینستاگرام#کتاب#فرهنگ#هنر https://www.instagram.com/p/C5t4M9Lq49k/?igsh=MTc4MmM1YmI2Ng==

داسـتـان کـوتـاه : شـیر پـاک خـورده نـویـسـنـده : مـحـمـّد طـالـبـی در عجب هستم، این شیر پاک خورده ها به چه چیز خود می نازند. آنجا را نمی دانم، امّا اینجا تا نبینند طرف مثل خل و چل ها می خندد، باور نمی کنند از اقوام خاله خجّه باشد. یک کاشی درب خانه شان نصب کرده اند، اسم خودشان را ! یک جاده، یک پل، یک تکّه زمین در زندگی چه اهمیتی که پیدا نمی کند، در روزهایی که کش و قوس فراوانی برای صاحب شدن فلان تکّه از زمین های دور و اطراف بوده و یا راهی که شما دوست داشتید و با هم اغلب آنجاها گشته بودیم، در مناطقی که دیگر نشانی از آدمیزاد و کورسویی از فرهنگ و آداب باقی نمانده و سرانجام از جلد خود بیرون آمده و به یکدیگر می گویند که زمان از دست رفته را در کدام دنیاها خواهیم یافت ? یکی مثل یدی و یا آن آقا صمد از نوادگان همین خاله خجّه ها، راننده اتوبوس اند و لباس های فرم دارند و ماشین و صندلی های تمیز و مرتب و مردم خر کن ! شام جوجه می خورند و بین راهی در هتل باباطاهر می خوابند و کرایه راهِ آخرت می گیرند. خاله خجّه، این ها را با روضه خوانی بزرگ کرده و نانِ ننه من غریبم درآوردن داده و نمی دانم کدام عقل ناقص شیر پاک خورده ای با توطئه ی قبلی شعار علم بهتر است یا ثروت را از همان دوره به دامن ما انداخته و جوابش را پیشاپیش داده و بعدأ میدان را که خالی دیده، خودش دنبال مال و منال دنیا رفته و به آب و نان رسیده و ما را وسط معرکه ی علم و ادب با شکم گرسنه به حال خود رها کرده است ! هر که بوده، یکی از اجتماعِ صد پاره ای می باشد که هنوز بین ما زندگی می کنند ولی تاوان زندگی کردنش با عاقبت و آخر کار ما زمین تا آسمان فرق و فاصله دارد. جیب پُر پول داشته، بخور بخور می کنند و ظاهر سازی دارند که نگو و نپرس و همه در ازای جمع کردن ثروت به این ها رسیده ! رفقای دَم خورشان امثال جَک لرد و زانیچ بوده که شراکت ارمنی و مسلمان و هر دینِ دیگر را در کاسبی حلّال اعلام کرده و بعد از درگذشت شان در قبرستان کاتولیک ها به خاک سپرده شده اند، در همان دوره ای که علّامه آقا علی اکبر دهخدا بنیان گذار لغت نامه، خانه ی خود را با چهارده هزار تومان خریده که دولت بابت نوشته شدن و چاپ کتابش به وی پرداخته است، در تاریخی که سئوال علم بهتر است یا ثروت توسط شیر پاک خورده ها مطرح و پرسیده شده است و ما آرمان گرایانه راه خود را انتخاب کرده ایم و آن ها با مَکر مسیر دیگری را... ! #محمد_طالبی#داستان_کوتاه_نویس#نویسنده#ادبیات #کتاب#مازندران#ساری#شیرپاک_خورده#اکسپلور #علامه_علی_اکبر_دهخدا#لغت_نامه#علم#ثروت#ادب #کاتولیک_ها#ارمنی#مسلمان https://www.instagram.com/p/C5jq2KlKy15/?igsh=MTc4MmM1YmI2Ng==

داسـتـان کـوتـاه : فـرجـام نـعـشِ فـَرد نـویـسـنـده : مـحـمـّد طـالـبـی احمد تورگو، بچّه ننه، ترسو، غمزده و افسرده بار آمده و تا حالا با زنِ نامحرم حرف نزده و زرخرید زندگی کرده و پدرش حبیب اللّه آقا و مادرش شهین خانم و خواهر دو طلاقه اش جمیله تا توانسته اند مغز او را از پند و نصیحت های صَد سالِ قبل پوک و انباشته و برای اینکه احمدی از راه به در نرود، دختر خاله اش بهارک را برای او نامزد کرده و شیرینی اش را خورده بودند و بعد از مراسم سالگرد مادر خانواده ی گلپایگانی ها مرسده خانم که هفتاد سالی از خدا عمر گرفته بود و درآوردن لباس سیاه از تنِ بهارک این وصلت را منّت بزرگی می پنداشتند که روی سَر دخترک گذاشته و گفته ی حبیب اللّه آقا بین کس و ناکس جا افتاده که دنیا دَمدمی ست و دو روز دیگر همه ی ما خاک می شویم، چرا سَر صحبت های پوچ وقت مان را تلف کنیم و چیزی که می ماند همان خوشی و سرور است که باید غنیمت بشماریم ! بعد از مرگ مرسده خانم، روی کفن پیرزن گلاب پاشیدند و بازار دعانویسی و جن‌گیری از رونق افتاد و آخرین فردی که همه ی خوشی های آن خانه را حواله به دنیای دیگری می کرد و در راه عقیده شِمر هم جلودارش نبود، از زندگی و خانه و کاشانه شان رخت بست. هر کسی موقع بردن جنازه از خانه، دروغکی ضجّه و مویه می زد و همین بهارک و خواهرهایش دلارام و ثریا پشت سَر تابوت سیاه نه مراقب پائین تنه خود بوده اند و نه بالا تنه شان ! مرگ امّا از نگاه احمد تورگو معنای متغیّرتری نسبت به همه داشت. تشویش آفرین تر، متعالی تر و نمایشی تر... ! به جزء آن احمدی معتقد بود مرگِ خود در مقایسه با مرگِ تو یا مرگِ دیگری چندان قضیه ی نگران کننده ای به حساب شمرده نمی شود و با نظر به مجموعه مسائل مختلف مانند محتوای وصیّت نامه پیرزن دعانویس و خرافاتی، فرجام نعشِ فرد و برخورد بازماندگان با جای خالیِ مُرده و قبر وی، و نگاه‌ مردم به مُردن مادرزن احمدی، مرگ کم کم به موضوعی شرم آور و ممنوعه بدل و احمدی ای که یک عمر تارک دنیا و منزوی بوده به سفر کردن با نامزدش علاقه پیدا کرده و هر کجا را به بودن در آن خانه و محلّه ترجیح داده و علاقه به سفر رفتن فقط برای استخوان سبک کردن به حساب نمی آمده و می رفته برای عیاشی هایی که در خانه حبیب اللّه آقا و شهین خانم ممنوع بوده و بهارک نیز به دلیل خِنگی عقل و ضمیر از این جور چیزها چیز زیادی سر در نمی آورده و این ها را به حساب مبارک بودن وصلت خود با احمدی می پنداشته است ! #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_کوتاه_نویس#ادبیات #فرهنگ#هنر#فرجام_نعش_فرد#مازندران#ساری#کتاب #اکسپلور#داستان_کوتاه_فارسی https://www.instagram.com/p/C5MFLaWq8mz/?igsh=MTc4MmM1YmI2Ng==

داسـتـان کـوتـاه : زنـدگـی عـقـب افـتـاده هـا نـویـسـنـده : مـحـمـّد طـالـبـی مرا عفیف و چشم و دل پاک پرورانده اند امّا این خصوصیات به دردم نمی خورد و وسط قوم و خویش و همسایه ها در عصر حَجر زندگی می کنم. علیرغم آنکه خیلی های شان مرز چهل پنجاه سالگی را رد کرده اند ولی هنوز به اندازه ی یک جوال کاه جسارت و تجربه و تربیت ندارند و به همین دلیل زندگی کردن با این عقب افتاده ها همیشه آدم را غمناک و گرفته می کند و درست شبیه کسی ام که منتظرم آخوند ملّا بالای مَنبری برود و روضه خوانی کند و من دستمال جلوی صورتم بگیرم و گریه کنم. یک آبجی خانومی داریم که اغلب همسایه ها می آیند و از او سهویات خودشان را می پرسند و بحث عادت ماهانه شدن زنانگی خود را سئوال می کنند و درباره شب چلّه پرسش هایی می پرسند که به قول آبجی خانوم شنیدنش بَد است و نامحرم نباید گوشش پای این چیزها برود و به این خاطر هر وقت مهمانی در منزل دارد، من یواشکی پشت پُشتی های گل گلکی اتاق بغلی قایم می شوم و از آن جایی که هنوز برای فکر کردن درباره بعضی از چیزهای زنانه که به دنیای من هم ارتباطی ندارد کنجکاو و فضول هستم وقت خود را صرف مواردی می کنم که از نوجوانی تا حالا نه جایی خوانده و دیده ام و نه به زندگی من ارتباطی دارد. سفیده ی صبح، لامصتب چقدر تند تند از راه می رسد و شب زود تمام می شود. او اهالی خانه را از خواب بیدار می کند و اوّل از همه سَر رختخواب تکّه پاره ی من می آید و هنوز خواب دیدنم تمام نشده و دلم نمی خواهد به این زودی ها از خوابیدن دل بکنم، پا می شوم و نگاه به ساعت می اندازم و به سر و صدای بچّه‌ ننه های آن سمت پنجره گوش می دهم که برای خوردن یک لقمه ناشتایی کم تر یا بیشتر به خواهر و مادر هم رحم نمی کنند و با صدای فحاشی و بی ادبی این یال قوزهای بی تربیت روزم را شروع می کنم. آن موقع ها اعیان و اشراف زاده ها بابا ننه ای داشتند و علاقه به آب و خاک و وطن، امّا حالا هر دبوری، هر آدم دیزی پَزی می خواهد وکیل مدافع مردم و دکتر و اوکتر بشود تا مردم را بچاپد و بعد مثل حاجی آقای ما برود خارجه زندگی کند. حاجی آقا، قهار، جبّار و کین توز بوده و موقعی که در همین محلّه ما مغازه دو دهنه ای داشته، همه اش دستور زدن و بردن و چاپیدن مردم را می داده و با نرخ گران شکم خود را سیر کرده و مدّتی ست گورش را گم کرده و مغازه را سَر قفلی اجاره داده و در یکی از همین کشورهایی که روزگاری پاپتی تر از ما بوده امّا الان برو بیایی دارد زندگی می کند. #محمد_طالبی#داستان_کوتاه_نویس#نویسنده#ادبیات #کتاب#مازندران#ساری#زندگی_عقب_افتاده_ها#اکسپلور https://www.instagram.com/p/C5DjGerqwjB/?igsh=MTc4MmM1YmI2Ng==

داسـتـان کـوتـاه : آدم هـا، کـوچـک و بـزرگـش را نـوشـتـه : مـحـمـّد طـالـبـی هیچ وقت تصور نمی کردید جای دور افتاده و ملال آوری مثل زادگاه من، جایی که بعد از رفتن ما نامه هایمان به آنجا می رسید، مکانی که وقتی حال مان بد می شد با یاد آوری آدم های کوچک و بزرگش باز دل مان نمی خواست آنجا برگردیم، روزی آنقدر معروف شود که برای به دست آوردن ردّی از ما بیایند و آن جاها دنبال کسانی بگردند که خیلی از خاطرات خود را فراموش کرده اند. شهری که بعد از جنگ‌ به افتخار و شهرت ابدی ای رسیده است و تلفات بیشماری داده و ویران شده امّا نتوانسته اند تصرّفش کنند. آن باریکه راهی که شما خیلی دوستش داشتید، همانی که اسم اش را سَربالایی رنج ها گذاشته بودیم و ادعا می کنند که عشق اوّل و آخرم را آنجا جا گذاشته ام، نمی توانید باور کنید که بعد از رفتن ما چه اهمّیتی پیدا کرده است ! تمام مدّتی که همراه یکی دو نفر دیگر در جستجوی زمان از دست رفته بودیم، از همان ساعت اوّل تا لحظه ی آخر تردید داشتم که بازهم ادامه بدهم، جستجوی خود را ادامه بدهم یا آن را کنار بگذارم و خودم را با گذشته ای که سال ها از آن می گذرد رها کنم و یا که نه، تندتر راه بروم و به چیزهایی که از جستجو انتظار داشتم زودتر برسم. در آن چند روز، برخی مواقع کُند و زیادی آرام قدم برمی داشتم، چون اصلأ امیدی نداشته ام که برگشتن به سَربالایی رنج ها توقعاتم را برآورده کند و آدم های کوچک و بزرگش را هنوز همانجا ببینم و هنوز پس از این همه سال مطمئن نباشم به همه ی آن فکرهایی که از اینهمه در ذهن داشتم بالاخره به چیزی دست بیابم یا نه، ولی می توانم با اطمینان بگویم که گشتن در زمان از دست رفته را در شهری که روزی زادگاهم بوده دوست داشتم، همذات پنداری با کوچک و بزرگش را، اشک ها و لبخندهایش را، امّا فرصتی که از اوّل نیز رویش حسابی باز نکرده بودیم تمام شده و شاید یک وقت دیگر، جای دیگری، دوباره این طرف ها بیایم و جستجویی که جنگ چیزی از آن باقی نگذاشته را دوباره شروع کنم و شاید آن روز دوباره فانوس جادویی زندگی ای که عشق و امیدواری های ما در آن مُرده است را به دست بگیرم و به سرگردانی در این شهر دور افتاده که مضامین پر تکراری دارد و فرقی نمی کند که تو انسان بله قربان گویی باشی یا رئیسِ سَردسته و زندگی هر جور که بخواهد تو را بازیچه ی دستِ خود می کند پایان دهم و شهرتم را در خاکِ گمنامی دفن و در خواب یک انسان معمولی فرو رفته و در رحم مادری دیگر دوباره متولد شوم... ! #محمد_طالبی#نویسنده#داستان_کوتاه_نویس#مازندران #ساری#ادبیات#کتاب#آدمها_کوچک_و_بزرگش_را #اکسپلور https://www.instagram.com/p/C4_L2OYqs_U/?igsh=MTc4MmM1YmI2Ng==

داسـتـان کـوتـاه : جـزئـیـات مـمـنـوعـه نـویـسـنـده : مـحـمـّد طـالـبـی وقتی توی قطار در کوپه ای می نشیند و از بالای پل عبور می کند در امتداد ریل ها کتاب خواندن را در مقایسه با مطالعه روزنامه ترجیح می دهد، نه به این علّت که کتاب فضای کم تری کنار فلاکس چای اشغال می کند، بلکه روزنامه توجّه اش را نمی تواند جلب کند و از این مهّم تر پاورقی ها او را آنطور که دوست دارد از زمانِ حال بیرون نمی برد ! قطار به او فرصت می دهد در ساعاتی که هنوز تا مقصد مسافت زیادی مانده مطالعه ی بی وقفه داشته باشد و برخلاف توقّف های زیاد قطار در ایستگاه های بینِ راهی کتاب را بدون وقفه بخواند و اعتنایی به کسانی که از قطار پیاده شده و یا سوار خواهند شد نکند. دوست دارد شب ها هم توی خانه مطالعه کند و مثلأ چند کتاب را همزمان بخواند و هر جلد از کتاب ها را در زمان و مکان مختصِ خودش ببیند و هر یک از آن ها او را در زمان و مکانی که زندگی می کند بیرون ببرند. هیچوقت نتوانسته است در تنهایی مطالعه کند و همیشه به یک حضور فیزیکی در کنار خود نیازمند بوده است. از وقتی که برای طبابت به تهران آمده، به جزء شب هایی که روز بعدش در بیمارستان عمل جراحی دارد نمی تواند بعد از خوردن شام منزل بماند و حوصله ی بررسی کارهای خود را به مثابه روزی که پشت سر گذاشته است را ندارد. او و همسرش الیزابت به ندرت بیرون می روند. به دفعات از خود پرسیده که چرا بین همه ی زیبایی های ممکن در زندگی، در طول سال های اخیر زیبایی الیزابت بوده که او را تحت تأثیر قرار داده است !؟ البته بعد از چهل و دو سه سالگی، دیگر از جواب این سئوال مطمئن نیست... ! الان وقتی زنی می بیند، برخلاف سال های قبل می تواند چند لحظه بعد فراموشش کند و نه تنها به سلیقه خود دیگر اعتماد ندارد، بلکه یادش نمی آید بر روی کدام معیارها قضاوت را بنا می کرده و یک زن چه چیزی باید می داشت که توجّه او‌ را جلب نماید و در نگاه اوّل متوجه اش شود. بعد از شروع شدن زندگی مشترک، بیش تر زن ها در نظر وی موجودات جذابی به‌ نظر می آمدند و کم اهمیت ترین آن ها از منظر ماهیتی حسِ رازگونه ای به او منتقل می کرد. زن هایی که هر روز در این شهر بزرگ می دید، اگر نکته خاصی هم برای ارایه نداشتند اما او در مورد زندگی شخصی شان کنجکاو می شد. مثلأ می تواند به شخصی اشاره کند که یک روز بطور تصادفی داخل اتوبوس برقی دیده و اسم اش الیزابت بوده و بعد از آن برای سال های طولانی ای با او‌ زندگی کرده است... ! #محمد_طالبی#داستان_نویس#نویسنده#هنرمند#ادبیات #داستان_کوتاه_فارسی#ساری#مازندران#جزییات_ممنوعه#کتاب#اکسپلور https://www.instagram.com/p/C43qb-zquwW/?igsh=MTc4MmM1YmI2Ng==