𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯

ای‌سی/دی‌سی قبل از انتشار اولین آلبوم خود به‌نام ولتاژ بالا (۱۹۷۵) دست‌خوش تغییرات زیادی در ترکیب اعضا شد. اعضای گروه بعدها شامل برادران یانگ، خواننده بان اسکات، درامر فیل راد و نوازنده بیس مارک ایوانز می‌شد. ایوانز در ۱۹۷۷ از گروه برکنار شد و کلیف ویلیامز جایگزنش شد. او از ۱۹۷۸ در هر آلبوم ای‌سی/دی‌سی حضور داشته ‌است. در فوریهٔ ۱۹۸۰ حدود هفت ماه پس از انتشار آلبوم موفقیت‌آمیزشان بزرگراه به جهنم، اسکات پس از نوشیدن شدید الکل بر اثر مسمومیت حاد الکلی درگذشت. این گروه به فکر انحلال بود اما تصمیم گرفتند که با هم بمانند و برایان جانسن به‌عنوان جایگزین اسکات به گروه پیوست. گروه در اواخر همان سال اولین آلبوم خود با جانسن به‌نام سیاه‌پوش برگشتم را منتشر کرد که به یاد اسکات اختصاص داشت. این آلبوم اِی‌سی/دی‌سی را به اوج موفقیت رساند و به یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های تاریخ تبدیل شد. ترکیب گروه به‌مدت بیست سال ثابت ماند تا اینکه در سال ۲۰۱۴ با بازنشستگی مالکوم یانگ به دلیل زوال عقل زودرس (در سال ۲۰۱۷ درگذشت) و مشکلات حقوقی راد تغییر یافت. در سال ۲۰۱۶ به جانسن توصیه شد که تور را به دلیل تشدید کاهش شنوایی متوقف کند. اکسل رز، خوانندهٔ گروه گانز ان روزز تا پایان تاریخ‌های آن سال، به عنوان خواننده در گروه حضور داشت. کلیف ویلیامز، نوازنده بلند مدت بیس و خواننده پس زمینه، در پایان تور یا راک یا بیچارگی در سال ۲۰۱۶ از ای‌سی/دی‌سی بازنشسته شد و گروه وارد یک وقفهٔ چهار ساله شد. اتحاد مجدد گروه در سپتامبر ۲۰۲۰ اعلام شد و هفدهمین آلبوم استودیویی آن‌ها به‌نام قدرت گرفتن دو ماه بعد منتشر شد. ای‌سی/دی‌سی بیش از ۲۰۰ میلیون آثار در سراسر جهان فروخته؛ از جمله ۷۵ میلیون آلبوم در ایالات متحده که آنها را به نهمین هنرمند پرفروش در ایالات متحده و شانزدهمین هنرمند پرفروش در سراسر جهان تبدیل کرده‌است. سیاه‌پوش برگشتم حدود ۵۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته که آن را به دومین آلبوم پرفروش هر هنرمند و پرفروش‌ترین آلبوم هر گروه تبدیل کرده‌است. ای‌سی/دی‌سی در فهرست وی‌اچ‌وان از «۱۰۰ هنرمند برتر هارد راک» در رتبهٔ چهارم قرار گرفت و از سوی ام‌ای‌وی هفتمین نفر از «بزرگترین گروه هوی متال تمام دوران» معرفی شدند. در سال ۲۰۰۴، ای‌سی/دی‌سی رتبهٔ ۷۲ را در فهرست رولینگ استون از ۱۰۰ هنرمند برتر تمام دوران کسب کرد. تهیه کنندهٔ موسیقی ریک روبین که مقاله‌ای در مورد گروه برای فهرست رولینگ استون نوشت، از ای‌سی/دی‌سی به عنوان «بزرگترین گروه راک اند رول تمام دوران» یاد کرده‌است. در سال ۲۰۱۰، وی‌اچ‌وان نام ای‌سی/دی‌سی را در رتبهٔ ۲۳ در فهرست «۱۰۰ هنرمند برتر تمام دوران» قرار داد. #biography 🐘

اِی‌سی/دی‌سی (انگلیسی: AC/DC) گروه موسیقی راک استرالیایی است که در ۱۹۷۳ توسط برادران زاده اسکاتلند، مالکوم و انگس یانگ در سیدنی شکل گرفت. هرچند موسیقی آن‌ها به‌صورت‌های مختلف هارد راک، بلوز راک، و هوی متال توصیف شده اما خود گروه سبکشان را به اختصار «راک اند رول» می‌نامد. #biography 🐘

هر محدودیتی انسان را سعادتمند می‌کند... هر چه دایره دید، تأثیرگذاری و تماس، تنگ‌تر باشد، سعادتمندتریم و هر چه گسترده‌تر باشد، بیش‌تر احساس رنج می‌کنیم یا دستخوش ترس می‌گردیم، زیرا نگرانی‌ها، آرزوها و هراس‌های‌مان در تناسب مستقیم با این دایره گسترش می‌یابد. — آرتور شوپنهاور / در باب حکمت زندگی 🐘

من همیشه همنشین خوبی برای خودم بوده‌ام..‌. — چارلز بوکفسکی / ساندویچ ژامبون 🐘

شاید یک شخص، آن‌قدر که میل به درک شدن دارد، میل به دوست داشته شدن ندارد. — جورج اورول 🐘

محبوب من... عدالت یعنی هرچیزی، هرکسی، سرجای خودش باشد، عدل این است که شما در دل ما باشید. — محمد صالح علا 🐘

عشق، عصاره و مقصد نهایی زندگی است... همانطور که مولانا به ما خاطر نشان می‌کند، روزی خواهد آمد که عشق گریبان همه را می‌گیرد، حتی گریبان آنانی که از او فراری بودند و حتی گریبان مردمی را که از این لغت رمانتیک مانند یک نوع گناه یا تمسخر استفاده کنند... — ملت عشق / الیف شافاک 🐘

سنگین نمی‌شد این‌همه خواب ستمگران گر می‌شد از شکستن دل‌ها صدا بلند — صائب تبریزی 🐘

دارد همه‌چیز، آن‌که تو را داشته باشد... — صائب تبریزی 🐘

انسان وزن بدن خود را احساس نمی‌کند... اما وقتی اجسام خارجی را به حرکت در می‌آورد، وزن آنها را احساس می‌کند. همینطور متوجه کمبودها و عیوب خود نمی‌شود، بلکه کمبود و عیوب دیگران را می‌بیند. اما حسن این امر عبارت از این است که دیگران برای هرکس چون آینه‌ای هستند که در آن همه نوع عیب، کمبود، بی‌ادبی و خصوصیت نفرت‌آور خود را به آشکار می‌بیند. — آرتور شوپنهاور / در باب حکمت زندگی‌ ‌ ‌🐘

محبوب، دیروز ویدئوی سخنرانی دکتر حسن عشایری را فرستاد و گفت نگاه کن، قشنگ حرف می‌زنه. من هم اطاعت کردم و ناهار را با حسن خوردم. حسن حرف می‌زد و من کباب می‌خوردم. یک جایی افسار بحث را کشاند به فرق هوش و خرد. نهایتاً هم زیرپوستی نتیجه گرفت که هوش خوب است اما خرد، ضروری‌تر و مهم‌تر است. من شش دانگ با حسن موافقم. پدرم رفیقی داشت… که پسرش از فرط باهوشی، روح انیشتن را در گور می‌لرزاند. تا روز آخری که ازش خبر داشتم دکترایش را در یک رشته‌ی سخت، به آسانی پشمک خوردن، تمام کرده بود و داشت دربدر دنبال چیز دیگری می‌گشت تا کمر آن را هم بمالاند به خاک. یک بار برای شام دعوت‌شان کردیم خانه‌مان. دکتر را که از نزدیک دیدم، احساس کردم اکبر اقبالی دارد برای بچه‌های توی خانه ادا درمی‌آورد. یک مغز بزرگ بود که روی یک جعبه‌ی مقوایی خالی نصب شده بود. مادرش لای هر دو جمله‌اش از زیرکی آقازاده و هوش سرشارش می‌گفت که چطور تنبان استادهایش را پرچم می‌کند. پدرش هم از آن طرف برایش پرتقال پوست می‌گرفت و می‌گذاشت جلویش و می‌گفت خودم عروس برایت انتخاب می‌کنم. بعد از رفتن‌شان پدرم با تاسف گفت با هوش شاید بشود کشتی ساخت اما نهایتاً برای به سلامت رسیدن، ناخدای خردمند لازم داریم. و رفت گرفت خوابید. من و پدرم و حسن همه هم‌نظریم. حسن حرف‌های قشنگی می‌زد. این‌که اختلاس‌چی‌ها و سلطان‌ها عموماً آدم‌های باهوشی هستند. اما بی‌خرد هستند. جامعه بیشتر تاوان بی‌خردی خودش را می‌دهد تا کم‌هوشی‌‌اش را. آدم‌های باهوشی که بی‌خردند. آدم‌هایی که تا ستاره‌ی سهیل بالا می‌روند اما نمی‌دانند برای چه تا آن‌جا آمده‌اند. درست مثل اسب‌های توانمند و باهوشی که افتاده‌‌اند توی پیست مسابقه و به دنبال یک هدف مبهم چهارنعل می‌دوند. بدون چاشنی خرد. رقابتی صرفاً برمبنای هوش و جثه. درست مثل کنکور. خرد، بر خلاف هوش آموزش‌دادنی است… حسن می‌گفت این‌قدر پز باهوشی بچه‌هایتان را ندهید و نگویید ببینید کارخانه‌ی ما چه تولید کرده است و چه پس انداخته‌ایم. به خردمند کردنشان فکر کنید. اگر این کار را نکنید نهایتاً آدم‌های تک‌بعدی و متخصصی را به جامعه تحویل می‌دهیم که انتگرال‌های سه‌گانه‌ی نامعین را به راحتی باقلوا خوردن حل می‌کنند اما در عوض از حل کردن ساده‌ترین مساله‌ی زندگی‌شان عاجز هستند. یا می‌شوند آدم‌های باهوش و بی‌خردی که خون باقی را توی شیشه می‌کنند. یا آدم‌های شیکی که به راحتی در صحرای زندگی گم می‌شوند و راه خانه را پیدا نمی‌کنند. آدم بدون خرد درست مثل درختی بلند و بی‌شاخ و برگ است که با اولین رعد و برق جزغاله می‌شود. باریکلا حسن. باریکلا محبوب. 🐘

محبوب، دیروز ویدئوی سخنرانی دکتر حسن عشایری را فرستاد و گفت نگاه کن، قشنگ حرف می‌زنه. من هم اطاعت کردم و ناهار را با حسن خوردم. حسن حرف می‌زد و من کباب می‌خوردم. یک جایی افسار بحث را کشاند به فرق هوش و خرد. نهایتاً هم زیرپوستی نتیجه گرفت که هوش خوب است اما خرد، ضروری‌تر و مهم‌تر است. من شش دانگ با حسن موافقم. پدرم رفیقی داشت… که پسرش از فرط باهوشی، روح انیشتن را در گور می‌لرزاند. تا روز آخری که ازش خبر داشتم دکترایش را در یک رشته‌ی سخت، به آسانی پشمک خوردن، تمام کرده بود و داشت دربدر دنبال چیز دیگری می‌گشت تا کمر آن را هم بمالاند به خاک. یک بار برای شام دعوت‌شان کردیم خانه‌مان. دکتر را که از نزدیک دیدم، احساس کردم اکبر اقبالی دارد برای بچه‌های توی خانه ادا درمی‌آورد. یک مغز بزرگ بود که روی یک جعبه‌ی مقوایی خالی نصب شده بود. مادرش لای هر دو جمله‌اش از زیرکی آقازاده و هوش سرشارش می‌گفت که چطور تنبان استادهایش را پرچم می‌کند. پدرش هم از آن طرف برایش پرتقال پوست می‌گرفت و می‌گذاشت جلویش و می‌گفت خودم عروس برایت انتخاب می‌کنم. بعد از رفتن‌شان پدرم با تاسف گفت با هوش شاید بشود کشتی ساخت اما نهایتاً برای به سلامت رسیدن، ناخدای خردمند لازم داریم. و رفت گرفت خوابید. من و پدرم و حسن همه هم‌نظریم. حسن حرف‌های قشنگی می‌زد. این‌که اختلاس‌چی‌ها و سلطان‌ها عموماً آدم‌های باهوشی هستند. اما بی‌خرد هستند. جامعه بیشتر تاوان بی‌خردی خودش را می‌دهد تا کم‌هوشی‌‌اش را. آدم‌های باهوشی که بی‌خردند. آدم‌هایی که تا ستاره‌ی سهیل بالا می‌روند اما نمی‌دانند برای چه تا آن‌جا آمده‌اند. درست مثل اسب‌های توانمند و باهوشی که افتاده‌‌اند توی پیست مسابقه و به دنبال یک هدف مبهم چهارنعل می‌دوند. بدون چاشنی خرد. رقابتی صرفاً برمبنای هوش و جثه. درست مثل کنکور. خرد، بر خلاف هوش آموزش‌دادنی است… حسن می‌گفت این‌قدر پز باهوشی بچه‌هایتان را ندهید و نگویید ببینید کارخانه‌ی ما چه تولید کرده است و چه پس انداخته‌ایم. به خردمند کردنشان فکر کنید. اگر این کار را نکنید نهایتاً آدم‌های تک‌بعدی و متخصصی را به جامعه تحویل می‌دهیم که انتگرال‌های سه‌گانه‌ی نامعین را به راحتی باقلوا خوردن حل می‌کنند اما در عوض از حل کردن ساده‌ترین مساله‌ی زندگی‌شان عاجز هستند. یا می‌شوند آدم‌های باهوش و بی‌خردی که خون باقی را توی شیشه می‌کنند. یا آدم‌های شیکی که به راحتی در صحرای زندگی گم می‌شوند و راه خانه را پیدا نمی‌کنند. آدم بدون خرد درست مثل درختی بلند و بی‌شاخ و برگ است که با اولین رعد و برق جزغاله می‌شود. باریکلا حسن. باریکلا محبوب. 🐘

هر که خود داند و خدای خودش که چه دردیست در کجای دلش… 🐘

و رقص، دعايی‌ست مستجاب در لحظه‌یی‌ كه زمين می‌لرزد... — بیژن الهی 🐘

تنم فرسود و عقلم رفت و عشقم همچنان باقی... — سعدی 🐘

تا زمانی که از وضعیتی در درون خویش ناهشیار باشید، آن‌را در بیرون و زندگی خویش به شکل سرنوشت ملاقات می‌کنید. در پس هر فرايند دردناک زندگی، پاداشی نهفته است كه در ابتدا برای خودآگاهی قابل‌ درک نيست. اما هر رنجی در خدمت روشن‌ كردن قسمت تاريكی از ناخودآگاهی و حركتی از پراكندگی به سوی يكپارچگی است. همه‌ی ما با انکار بخش‌های منفی درون خود، در حال پرورش یک جنایتکار هستیم. — کارل گوستاو یونگ 🐘