شبهای باتو

از من فقط خبر داشت، همین. مثل مردمی که می‌دانند جایی از جهان جنگ است. ❤🤎 #رسول _ادهمى شبتون بی فکر💫

نفرينِ گلِ سرخ بر اين شرم كه نگذاشت يک بار به پيراهنِ تو بوسه بكارم ... ❤🌹 #فاضل_نظری

بوسه‌‌هایت کاشفان سرزمینی ست در من که هیچ کجای نقشه دیده نمی شوند....❤🤎 #زینب_جهانشیر

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌خوش به حال آدمهایی که ذرات ریز شادی را در هوا می‌قاپند و جهانِ سبز و ساده‌ی خود را دوست دارند! خوش به حال آدمهایی که گذشت در قلب و افکارشان شبیه باران، مدام در حال بارش است و عیب‌های دیگران را کتاب نمی‌کنند و دست به دست نمی‌چرخانند! کاش خدا از خاک و گِل این دسته از آدمها بیشتر انسان خلق کند، تا زمین دلش گرم باشد و سبز باشد و خوشبختی از آن بِروید! سلام روز همگی بخیر و شادی❤🤎

ای عبور ظریف! بال را معنی کن تا پر هوش من از حسادت بسوزد. ای حیات شدید! ریشه‌های تو از مهلت نور آب می‌نوشد. آدمیزاد این حجم غمناک روی پاشویه وقت روز سرشاری حوض را خواب می‌بیند. ای کمی رفته بالاتر از واقعیت! با تکان لطیف غریزه ارث تاریک اشکال از بال‌های تو می‌ریزد. عصمت گیج پرواز مثل یک خط معلق در شیار فضا رمز می‌پاشد. سلام یازدهمین روز از ماه امرداد بر شما عزیزان مبارک سهراب_سپهری 🤎❤

به دورچینِ نگاه بیاویز به لب‌هایم که روی گردنِ ماه شعله می‌کشند چشم‌هایت دریای پیراهنم را غرق .... و بازوانت در سرگیجه‌ی شانه‌هایم شراب می‌شوند زیرِ پوستِ تو پروانه ام و گیسوانم تاریکی را آشفته می‌بافند بگذار شب از دست‌های تو رستاخیز شود و من از خاکسترِ خود آغاز..... ❤🤎

#زینب_جهانش

یر

«زن‌ها آرامش را اختراع کردند؛ چون خودشان بیشتر از همه از نبودنش رنج کشیدند.» — منسوب به آلبر کامو در این نگاه، «آرامش» فقط نبودِ جنگ و تعارض نیست؛ بلکه احساس امنیت روانی، امکان دوست داشتن بدون ترس و داشتن فضایی برای شنیده شدن و پذیرفته شدن است. شاید به همین دلیل، کسی که طعم ناامنی را چشیده، بهتر می‌فهمد که آرامش برای یک انسان تا چه اندازه ارزشمند است. البته نمی‌توان این ویژگی را ذاتاً به همه زنان نسبت داد؛ مردان نیز می‌توانند همین ظرفیت همدلی و آرامش‌آفرینی را داشته باشند. اما اگر بخواهیم استعاره این جمله را بفهمیم، شاید معنایش این باشد: گاهی کسانی که بیش از همه با نبودِ آرامش جنگیده‌اند، بهتر از دیگران می‌دانند چگونه آن را بسازند.🤎❤

دوست‌ات دارم و شادمانی من می‌گزد لبانِ نرم تو را. گرانه و سنگین بود این به من عادت کردن‌ات. عادت به روح منزوی و وحشی من و نامم که از آن گریزان‌اند همه. مدیدی هست ای مروارید تک تو را عاشق‌ام و تو را چون بانوی کهکشان باور دارم. گل‌های شادی را از کوه‌پایه می‌چینم فندق‌های سیاه تو را و سبدهایی از حصیر جنگل پر از بوسه‌ها با تو چنان می‌کنم که بهار با درختان گیلاس. #پابلو_نرودا درود و عرض ادب شب خوش رفیقان همراه ❤🤎

تنم مال تو بوسم نکن ببین چگونه برای لب‌هات گریه می‌کند تنم تنفس‌هات مال من عود آتش بزن بگذار بوی تنبور بپیچد اینجا ساز را می‌برم بالای سرم 🤎❤ #عباس_معروفی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

سلام بر کسانی‌که روحشان از جنس آسمان است قدم‌هایشان آرام و نگاهشان آینه‌ی صفای درون. #محسن_شکراللهی. 🤎❤

تو حزن کمانچه کلهری در پس نوای دل انگیز شجریان. من آمده بودم برای تو بخوانم. از تو بنویسم. از عشق بگویم و بوسه به لب های هلالی ات بزنم و از تاری بخوانم که صدای ناهنجار قلبم را فریاد می زند. من آمده بودم که از تو بنویسم و ردیف شعر های ترم، بوسه به گونه های سرخت بود. من آمده بودم تا تو را در آغوش بگیرم. و تو کجای این جهان آرمیده ای که به دنبال سیب‌ گاز زده ات، زمستان را گز می کنم. به غربت پاییز می رسم. به سیاهی شب دخیل می بندم  و از روشنایی روز می گریزم. تو کجایی که هنوز ترکه جدایی قلبم را در آغوش نگرفته. تو در کدام سرزمین، جنازه ی رقصان باد را با رقص گیسوانت شلاق می‌زنی. تو کجایی ک منجی قلب بی قرارم باشی‌... ❤🤎 #هدیه‌زنگنه

کنار تو روی بالکن که زخم غروب را با خوشْ‌خلقیِ لب‌هایت مرهم می‌گذارد دم و بازدم‌مان در دود سیگاری نیم‌سوخته خواب جنگلی مه‌گرفته را می‌بیند جایی که باد نام مارا بر پوست زمخت درختان در قلب‌هایی هزارتو می‌نویسد دست‌ها نه برای در آغوش کشیدن برای بطلان فاصله‌ها به هم می‌رسند و دل‌ها نه برای یکی شدن برای زلال‌تر شدن به لمس تپش‌ها مشغول می‌شوند اما نرسیدن سرنوشتی‌ست تَرک خورده با لبخندی دور و دیر که از گوشه‌اش خون می‌چکد 🤎❤ #مرضیه_بازرگانی_گلپر

در شگفتم... در شگفتم از خدایی که چشم را آفرید، زیبایی را به تصویر کشید، عشق را در دلِ آدمی کاشت، و دل را بی‌قرارِ تماشا ساخت. چشم را بخشید تا ببیند، دل را آفرید تا عاشق شود، و جان را با شوقِ وصال، شعله‌ور کرد. پس گناه از کجا آغاز شد؟ مگر نگاه، زبانِ خاموشِ تحسینِ زیبایی نیست؟ مگر عشق، هدیهٔ خالق به جانِ انسان نیست؟ شاید آنچه گناه نام گرفته، نه دیدنِ زیبایی، که فراموش کردنِ حرمتِ آن است. شاید جرم، چشم نیست... دلِ بی‌مهار است. و شاید خدا، هرگز نگاه را محکوم نکرد؛ این ما بودیم که میانِ عشق و هوس، مرزها را گم کردیم. ❤🤎 # وحید_مشرقی

و انگار که بودنت دست آویزی ست برای دل بستن به این زندگی 🤎❤ #قاصدک