Abyss of Ideas

یه نظر غیر فلسفی و نامحبوب در مورد ماهیت هوسرل و پدیدارشناسی! ( حالا جالبه یکی از تکنیک های هوسرل ، اپوخه کردن حالت طبیعی پدیده ها و اجسام برای شناخت " ذات " اونهاست! دقیقا در عرفان یهود برای شناخت خدا در پدیده ها باید ماهیت طبیعی اونهارو نادیده گرفت مثلا در عرفان کابالا هر عبارت و روایتی فارغ از معانی مستقیم اونها اشاره به یه وضعیت خداشناسی داره ...)

هنرِ هنرمند ورای قواعد فرمول‌های برساخته ست برای هنرمندی که به واسطه شهود درونی‌ای که تجربه می‌کنه دست به خلق اثر هنری می‌زنه. درک شهود نسبت مستقیم با درک هنر داره. یعنی به واسطه درک اثر هنری شاید بشه بهتر شهود رو درک کرد. هنرمندان واقعی خیلی راحت‌تر حقیقت شهود رو درک می‌کنن چون هر روز و هر لحظه دارن باهاش زندگی می‌کنن. به این معنا که خود هنرمند پیش‌تر از هر کسی می‌دونه اثری که خلق کرده صرفا حاصل تکنیک و مهارت و علم و سواد نیست. هنرمندان در جایی از وجودشون به جایی فراتر از این ابزار متصل میشن و از چنین مسیریه که قادرن دست به خلق اثر هنری بزنن. آنچه سهراب سپهری رو سهراب سپهری کرد تکنیک و استعاره و وزن و قافیه نبود. همه‌ی هنرمندان حقیقی هر روز زندگی‌شون چنین اتصالی رو به سرچشمه‌ی خلاقیت درونی‌شون تجربه کردن می‌کنن. برای درک بهتر موضوع می‌تونید تحلیل فیلم نهنگ آرونوفسکی رو تماشا کنید هم در یوتیوب و هم در اینستاگرام بارگذاری شده صدا شامل بخشی از وویس ضبط‌شده دوره ژورنال‌نویسی و شعر پایانی اجرای احمد شاملو از شعر نیماست #نیمایوشیج

کل این مجموعه چهارم اسم اش هست Twilight of gods غروب خدیان نیچه هم این مجموعه را دوست داشت و یکی از مهمترین کتاب هاش Twilight of idol غروب بت هاست

اجرای موسیقی واگنر از مرگ و مراسم مرگ زیگفرید

«این مرگ نیست. اما زندگی بدکه روح را نابود می کند.» - کوئینتوس سکسیوس (این نقاشی مربوط به لحظه کشتن زیگفرید هست ) اینجا زیگفرید در مراسم شکار با Hagen و Gunther و افرادش به جنگل می روند ، زیگفرید سرحال بود و داستان جنگ با اژدها ، کشف زبان پرندگان وبقیه چیز هارو می گه ولی Hagen بهش معجونی میده که زیگفرید از کشف برونهیلد خفته و بیدار کردنش با بوسه می گوید و Hagen بخاطر شکستن پیمان برادری از پشت بهش نیزه می زنه....صحنه نیزه از پشت خوردن زیگفرید را نقاشی کشیده )

Wagner Götterdämmerung - Siegfried's death and Funeral march Klaus Tennstedt London Philharmonic 🍭 Download by RegaYouTube

عجیب اجراییه👌

( نظر خوب و فصیح یکی از دوستان 👍👌)

یکی از بهترین گزیده هایی است که آدم را به مفهوم«اتونومی» نزدیک میکنه. در واقع اگر آدم را دو نوع تصور کنیم، یک نوع آدم تقریبا هیچ ارتباطی با ذهنیاتش نداره مگر در قالب بردگی. یعنی از خوابیهایش می ترسه و یا در راه اهدافش آنها را تفسیر می کنه، از خیالات انبوهش، خلاص نمیشه و مدام وابسته به اونا میشه و چه بسا مثلا خیال دینی، خیال نداری، خیال حسادت، خیال کینه، حتی آدم را برده این انبوه خیالات کنه که از آگاهی های بیرونی و روزمره هم به اونا اضافه و فضای بردگی شخصیت فرد، شدیدتر میشه نوع دیگر آدمها همین نوابغ، نویسندگان بزرگ و مبدعان و فلاسفه هستن که بدون اینکه تصور کنیم اونا نوع جدا بافته و جدیدی هستن اما بهر روی یک عمر با انبوه انبوه خیالات و تصورات خود درگیر میشن و تدریجا به«خودمختاری» و نوعی خودسالاری میرسن که میتونن از فضایی فرازتر، حاکم بر خیالات(یا گاه حاکم بر آنها) به نظر برسن پس صاحب«عقل» می شوند. این همان عقلی است که در سنت گذشته ما چون به خدا و انبیا و فرشتگان منسوب شده، آن را عقل فعال نامیده اند. به نظرم عقل وارد زمین شده و در زمین فعال شده. از چه تاریخی؟ نامعلوم است ولی حداقل هفت/هشت هزار سال سابقه کتابت و نقش و تصویر داریم و اگر تا سی و چهل هزار پیشتر برویم، می بینیم که آدمی در یک بازه حدود پنجاه هزار ساله، رگ هایی از حضور عقل را تجربه کرده که در نهایت به انواع متون و تکنیک ها و ماشین ها و وسایل پیچیده دفاعی و وسایل حیرت انگیز انتقالی مثل جیمز وب و ..رسیده. میخواستم بگم، این عبارت، ناظر به نوعی اتونومی است که نوع بشر را به آزادی از آنچه در درون و بیرونش می گذرد، فرا می خواند و این آزادی، فضای زیستی ماورای خیالات و حاکم بر آنها را به گروهی داده و آنها در قالب نامه ها و کتاب ها و خاطرات، آنها را در اختیار ما گذاشته اند. اضافه بر این یه چیز دیگری هم میخواستم بگم که از یادم رفت چون ذهنم میخواهد تلاش کند که به خودمختاری برسد پس روی مفهوم اتونومی تمرکز میکند و این تمرکز و کانونی سازی مفاهیم، باعث فراموشی هم میشه چون آگاهی ها و تصورات دورتر را پس میزند و جا باز می کند.!

▪️من آن‌قدر زیاد رؤیا بافته‌ام و کم‌تر زیسته‌ام، که گاهی تنها سه ساله‌ام، اما روز بعد، اگر خوابی که دیده‌ام محزون باشد و تار، سیصد ساله‌ام. تو این‌طور نیستی؟ در لحظاتی به‌نظرت نمی‌رسد که در آستانهٔ آغاز زندگی هستی بی‌آنکه حتی آن‌را بشناسی ــ و زمانی دیگر سنگینی چندین ‌هزار قرنی را که از آن خاطراتی مبهم و تأثیراتی جانگداز در دل داری، روی دوش خود حس نمی‌کنی؟ چرا آمده‌ایم و به کجا می‌رویم؟ هر چیز امکان دارد، چرا که همه‌چیز نامعلوم است. ـــ از نامه‌های ژرژ ساند به گوستاو فلوبر ــ کتاب «آوازهای کوچکی برای ماه» ــ ترجمه گلاره جمشیدی. 🎥 @CinemaParadisooo