اتاقی از آن خود

😌

دیشب می‌خواستیم با بچه‌ها پیتزا سفارش بدیم و یکی از از بچه‌ها گفت که بحث این نیست که من پول نداشته باشم برای خریدن یه پیتزا، بحث اینه وقتی اینقدر بهش پول می‌دم، واقعا از خوردنش لذتی نمی‌برم، دیگه لذت‌های زودگذر، نه تنها گرونه، بلکه لذتش هم خیلی کمتر شده.

آدم میتونه خودش در رو ببنده؛ بعد پشت همون در دلش برای کسی که پشت در مونده تنگ بشه!

‏نه اون مشکلاتم هنوز حل نشدن، فقط روم نمی‌شه برای بار هزارم درباره‌شون باهات حرف بزنم. : Kaputt

زندگی تو ایران یه پلانک بی‌انتهاست.

فکر کن تو خیابون داری راه میری، کله‌ت از وضعیت مملکت گرونی، قطعی برق، گرما و دراماهای خودت کیریه بعد یکی تو خیابون بهت میگه «عزیزم حجابتو رعایت کن اینجا کشور اسلامیه». ولم کن خفاشه در شب.

هم اون مو پاره می‌شه، هم شیشه‌ی آخرین امیدت می‌شکنه؛ اون‌جاست که وارد مرحله‌ی بعد می‌شی.

عاشق اسم فارسیِ درختام؛ سپیدار، سرو، بلوط، بید مجنون، چنار، صنوبر، افرا، کاج. انگار که شعر سبزن.

اصلا جمله‌ی «با هرکی مثل خودش.» رو قبول ندارم. من این همه روی خودم، شخصیتم، افکارم، عقایدم، رفتارم و طرز صحبت کردنم کار نکردم که با هرکی مثل خودش باشم.

آخرین‌بار که حالش رو پرسیدم گفت انگار همه‌ی این موشک‌ها خورده به زندگیم